μεγάλοΤην περασμένη εβδομάδα, στην αρχή της φετινής εορταστικής περιόδου, ένας μεθυσμένος 30χρονος Βρετανός παραθεριστής προσπάθησε να φιλήσει μια αεροσυνοδό σε ένα αεροπλάνο, πέρασε μια εβδομάδα στη Μαγιόρκα νομίζοντας προφανώς ότι δεν υπήρχαν συνέπειες για τις πράξεις του και στη συνέχεια συνελήφθη στο δρόμο της επιστροφής μέσω του αεροδρομίου της Πάλμα. Τον Φεβρουάριο Η Jet2 απαγόρευσε ισόβια δύο επιβάτες αεροπορικών εταιρειών μετά από καυγά στον αέρα σε πτήση από την Τουρκία στο Μάντσεστερ, και την περασμένη εβδομάδα ο Β.Α ακύρωση πτήσης επιστροφής από Μπαρμπάντοςεπειδή (ορισμένα) μέλη του πληρώματος ήταν ακόμα πολύ μεθυσμένα στο μπαρ του ξενοδοχείου για να το λειτουργήσουν. Υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ των περιστατικών και όχι μόνο επειδή, όπως είπε η αεροσυνοδός Thomas, 27: «Λοιπόν, μεθυσμένοι Βρετανοί – ξέρετε πώς είναι».
Ο όρος “οργή του αέρα” επινοήθηκε τη δεκαετία του ’90, αλλά από τότε που ο Covid η συμπεριφορά που περιγράφει έχει περάσει από την οροφή. Το 2021, ο αριθμός των περιστατικών που αναφέρθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν περισσότερο από τις προηγούμενες τρεις δεκαετίες μαζί. Προέκυψε μια νέα κατηγορία αδικημάτων – η μη χρήση μάσκας.
Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συλλέγει δεδομένα για περιστατικά, μόνο τον αριθμό των διώξεων, αλλά η Διεθνής Ένωση Αεροπορικών Μεταφορών (IATA) προειδοποιεί ότι αυτός είναι ένας κακός δείκτης λόγω των κενών δικαιοδοσίας: ό,τι είναι παράνομο στη χώρα μιας αεροπορικής εταιρείας – ας πούμε ρατσιστικές δυσφημίσεις – μπορεί να μην είναι παράνομο όπου προσγειώνεται το αεροπλάνο και συχνά οι άνθρωποι που συλλαμβάνονται κατά την προσγείωση δεν είναι παράνομοι. απελευθερώθηκε χωρίς επιβάρυνση. Αλλά τον περασμένο μήνα η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν σε συνομιλίες με τη βιομηχανία για μόνιμη απαγόρευση καταχρηστικών επιβατών από όλες τις αεροπορικές εταιρείες. Προς το παρόν, μια αεροπορική εταιρεία μπορεί να επιβάλει ισόβια απαγόρευση, αλλά δεν μπορεί να μοιραστεί τα στοιχεία σας με οποιαδήποτε άλλη αεροπορική εταιρεία, πράγμα που σημαίνει ότι οι δύσκολοι επιβάτες μπορούν να κάνουν κράτηση αλλού.
Η Unite, η ένωση που εκπροσωπεί την πλειοψηφία του πληρώματος θαλάμου επιβατών και απασχολεί 30.000 γυναίκες, διαπίστωσε πέρυσι ότι Το 34% των γυναικών έχουν υποστεί σεξουαλική βία στην εργασία (αυτό περιλαμβάνει το προσωπικό εδάφους). Το 67% έχει βιώσει ανεπιθύμητο φλερτ, σεξουαλικές χειρονομίες ή παρατηρήσεις. Το 65% βίωσε σεξουαλικά προσβλητικά αστεία. Το 55% βίωσε ακατάλληλο άγγιγμα. και το 40% των πορνογραφικών εικόνων κοινοποιήθηκαν ή προβλήθηκαν σε αυτούς από διευθυντή, συνάδελφο ή τρίτο μέρος, όπως ένας επιβάτης. Αυτά είναι σοβαρά νέα για τον κλάδο, κυρίως επειδή από τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους Οι κανόνες παρενόχλησης τρίτων τίθενται σε ισχύΕπομένως, η αντίδραση που περιγράφουν πολλοί αεροσυνοδοί -η διοίκηση δεν δίνει σημασία στη συμπεριφορά των επιβατών γιατί δεν θα τους ξαναδούν- απλά δεν θα (συγχωρήσει) την πτήση.
Το ποτό δεν είναι ο μόνος παράγοντας, αλλά παίζει σημαντικό ρόλο. Η Clara, 26, που έχει συνεργαστεί με αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους για περισσότερα από δύο χρόνια, το εξηγεί ως εξής: τα πάρτι ελάφι είναι χειρότερα από οποιοδήποτε άλλο πάρτι, το καλοκαίρι είναι χειρότερο από το χειμώνα, η Ibiza είναι χειρότερη από τη Μπριζ. Αλλά γενικά, “Οι Αγγλοσάξονες αγαπούν να πίνουν. Μόλις οι Βρετανοί φτάνουν στο αεροδρόμιο, αρχίζουν να πίνουν. Είναι σαν (σκέφτονται) το αεροπλάνο ως ένα μέρος όπου οι άνθρωποι πρέπει να καταναλώσουν κάτι. Πίνουν σαν να μην έχουν πιει ποτέ πριν.
Ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων απλώς συμπεριφέρεται σαν να είναι σε κλαμπ, συνεχίζει. «Θα πουν πράγματα όπως «Είσαι πολύ χαριτωμένος» ή «Δεν έχω ξαναδεί τόσο όμορφη αεροσυνοδό», θα σου προσφέρουν ένα ποτό, θα σου ζητήσουν το Instagram σου». Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν ανοίξει έναν νέο δρόμο για ψυχαναγκαστική συμπεριφορά. Ο Τόμας έχει μια συνάδελφο που καταδιώχθηκε στο Instagram από έναν τύπο που είδε το σήμα της. «Η δουλειά μου περιλαμβάνει σεξουαλική παρενόχληση και δεν είμαι σίγουρη ότι θα ταξινομούσα πλήρως αυτό που βίωσα ως επίθεση, αλλά είναι πολύ σπάνιο να μην έχει παρενοχληθεί κάποιος, ειδικά μια γυναίκα ή μια γυναίκα που μιλάει», λέει η Emma, η οποία εργαζόταν σε μια αεροπορική εταιρεία πλήρους εξυπηρέτησης (επίσης γνωστή ως αεροπορική εταιρεία πολυτελείας) για περισσότερο από μια δεκαετία.
Εργαζόμενοι, γυναίκες και άνδρες, αναφέρουν συνεχή παρενόχληση καθ’ οδόν προς και από την εργασία τους απλώς και μόνο επειδή φορούν στολή. «Φορούσα πάντα ένα φλις πάνω από τα ρούχα μου και έκανα γυμναστήρια – είναι αδύνατο να φορέσω στολή – και όλοι οι συνάδελφοί μου λένε το ίδιο», λέει η Κλάρα. Αυτή η προσοχή δεν είναι πάντα σεξουαλική, προσθέτει. θα μπορούσε να είναι απλώς να παρακολουθείς ή να κάνεις ηλίθιες ερωτήσεις. Μια απάντηση σε ένα ερωτηματολόγιο της Unite σχετικά με την έκταση της σεξουαλικής παρενόχλησης σημείωσε ότι προήλθε «κυρίως από πιλότους, επιβάτες ή (καθοδόν) στη δουλειά». Όταν απομακρυνθείτε από αυτό για ένα δευτερόλεπτο, σημαίνει “σχεδόν τα πάντα”.
Ο Τόμας σημειώνει ότι, εκτός από το πραγματικό σεξ, «η στάση των επιβατών απέναντι στις αεροσυνοδούς ποικίλλει σημαντικά ανάλογα με το φύλο σας». Είναι σαν να δούλευε κάποιος εγκέφαλος προ του πολιτισμού σε υψόμετρο, προωθώντας την ανδρική ανωτερότητα και οι επιβάτες αρνούνταν να αναγνωρίσουν την εξουσία του γυναικείου προσωπικού. “Έχω δει την ένταση μερικές φορές κατά την επιβίβαση, και παραδόξως, μόλις εμφανιστώ, όλα ηρεμούν. Ας πούμε, όταν έχεις τον τύπο σωματικής διάπλασης που περιμένει η κοινωνία από έναν άντρα και πλησιάζεις με ένα ελαφρύ συνοφρυωμένο πρόσωπο, αυτό είναι συχνά αρκετό για να λύσει την κατάσταση.”
Αυτή η περίεργη ατμόσφαιρα – ένας αναπόφευκτος, κλειστοφοβικός μεταλλικός σωλήνας στον οποίο οι μισοί άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν να είναι 3 το πρωί σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, ένας πέμπτος είναι νηφάλιος και κάνει δουλειά και οι υπόλοιποι είτε το αγνοούν είτε επιδίδονται σε κάποια άλλη ενοχλητική συμπεριφορά – μπορεί να σημαίνει ότι η κακή συμπεριφορά επεκτείνεται και στους συναδέλφους. Η Κλάρα είχε μια συνάδελφο που είπε σε όλες τις γυναίκες: «Θα είσαι η μελλοντική μου γυναίκα». «Κάθε φορά που με έπιανε το χέρι, τον κοίταζα και έλεγα: «Πάτρικ, μεταξύ συναδέλφων, δεν ακουμπάμε πραγματικά ο ένας τον άλλον». Όταν το θυμάμαι πραγματικά, ήμασταν κοντά στην τουαλέτα. Τον είδα να βγαίνει, να κουνάει τη γλώσσα του, να μιμείται την κουνιλιά. Ήταν τόσο σουρεαλιστικό». Δεν υπέβαλε καταγγελία. Το πλήρωμα θαλάμου επιβατών σε όλο τον τομέα, από τις αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους έως την BA, αναφέρει ότι όταν υφίστανται σεξουαλική παρενόχληση ή επίθεση από συναδέλφους, οι διευθυντές δεν κάνουν τίποτα.
Οι σχέσεις μεταξύ των μελών του πληρώματος μπορεί να γίνουν τόσο τεταμένες που να επιτίθενται ο ένας στον άλλο ενώ είναι ακόμα στον αέρα. Ο Σεργκέι, 27 ετών, εργάστηκε σε μια οικονομική αεροπορική εταιρεία για τέσσερα χρόνια ενώ εκπαιδεύτηκε για να γίνει πιλότος και πρόσφατα κλήθηκε ξανά σε μια πτήση επειδή: «Χρειαζόμουν να χωρίσω τον αριθμό ένα (διευθυντής καμπίνας) και τον αριθμό δύο (αναπληρωτής) στην πτήση.
Υπήρξε μια περίοδος σταθερότητας σχετικά με το κάπνισμα, όταν όλοι ήξεραν ότι ήταν απαγορευμένο και δεν επέμεναν σε αυτό – αν και ο Σεργκέι είχε έναν επιβάτη που ισχυρίστηκε ότι είχε πιστοποιητικό γιατρού που έλεγε ότι έπρεπε να καπνίσει. «Είπα, εντάξει, πού είναι; Και δεν υπήρχε πιστοποιητικό». Μετά ήρθε το άτμισμα. Είναι αδύνατο να υπερεκτιμηθεί πόσοι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι εντάξει να καπνίζουν σε ένα μπάνιο αεροπλάνου χωρίς να ενεργοποιήσετε το συναγερμό καπνού. Οι επιβάτες συλλαμβάνονται τακτικά κατά την άφιξή τους που πιάνονται να ατμίζουν. Ο Σεργκέι αποφασίζει αν θα καλέσει την αστυνομία ή όχι, ανάλογα με το αν ο κόσμος ομολόγησε ή όχι. “Αν το κάνουν αυτό, θα το αφήσω. Είναι άνθρωποι, είμαι άνθρωπος. Αλλά ένας άντρας έβαλε το συναγερμό καπνού στην τουαλέτα, οπότε πήγα να ελέγξω και είχε ένα ατμό στο χέρι, αλλά το αρνήθηκε. Είπα, “Λοιπόν, πώς κατάφερες να βάλεις το ξυπνητήρι;”
Διαφορετικά, ένα σημαντικό σημείο ανάφλεξης δεν κάθεται όταν σας το λένε, και ο λόγος που θερμαίνεται τόσο είναι σε μεγάλο βαθμό οικονομικός: εάν πέσετε κατά την απογείωση, την προσγείωση ή τις αναταράξεις, η αεροπορική εταιρεία θα είναι υπεύθυνη για τον πολύ πιθανό τραυματισμό σας. “Έτσι πρέπει να τους πούμε να καθίσουν”, λέει ο Σεργκέι, “και πρέπει να είμαστε επίμονοι. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα παρόμοια με τον στρατό.”
Και πόσο συχνά σας λένε ότι δεν μπορείτε να πάτε στην τουαλέτα όταν θέλετε; «Μια μέρα σκίστηκα», λέει η Κλάρα. “Το παιδί χρειαζόταν την τουαλέτα και ο πατέρας θύμωσε τόσο πολύ που είπε στον γιο του να κατουρήσει σε ένα μπουκάλι. Αλλά όταν κατέβηκαν από το αεροπλάνο, πέταξε το μπουκάλι με τα ούρα στους συναδέλφους μου. Απλώς τους το πέταξε και τους είπε: “Ορίστε, ασχοληθείτε με αυτό”, όπως θα πετούσατε κάτι σε έναν σκύλο”. Ένας άλλος τύπος θύμωσε τόσο πολύ που ούρησε στην πόρτα της καμπίνας.
Ενώ βρισκόμαστε στο θέμα της οικονομίας, ένας άλλος παράγοντας που παίζει είναι η αδυσώπητη επιδείνωση των συνθηκών. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον συνεχιζόμενο αγώνα για εξοικονόμηση χρημάτων, ο οποίος έχει ενταθεί κατά την πρόσφατη άνοδο των τιμών των καυσίμων. Ορισμένες αεροπορικές εταιρείες έχουν πλέον ένα διάστημα 25 λεπτών μεταξύ της προσγείωσης και της απογείωσης, το οποίο δεν θα ήταν αρκετό για να καθαρίσει το αεροπλάνο ακόμα κι αν πληρώνονταν οι αεροσυνοδοί για αυτό, κάτι που σε πολλές περιπτώσεις δεν πληρώνονται. Οι σκηνές που είδε η αεροσυνοδός – βρώμικες πάνες, περιττώματα αλειμμένα στους τοίχους της τουαλέτας, τσιπς παντού και όλο αυτό το βρώμικο τσούξιμο διαμαρτυρίας, φυσικά – κάνουν το αρκετά μηδενιστικό συμπέρασμα του Thomas πιθανότατα σωστό: “Όταν πραγματικά συναντάς όλα τα στρώματα του πληθυσμού, βλέπεις ότι υπάρχουν μερικοί πολύ καλοί άνθρωποι, αλλά υπάρχουν και όντως βρώμικα.”
Αυτή η δουλειά είναι πιο επώδυνη από όσο μπορούν να φανταστούν πολλοί, τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά. «Βιορυθμοί, πολύ νωρίς εκκίνηση, πολύ καθυστερημένος τερματισμός και αυξημένη πίεση στην καμπίνα του αεροπλάνου – όλα αυτά επιβαρύνουν το σώμα σας», λέει η Clara. “Όταν κάνεις τέσσερις απογειώσεις και τέσσερις προσγειώσεις την ίδια μέρα, είναι κουραστικό. Δεν είναι κάτι που θα μπορούσες να κάνεις όλη σου τη ζωή.”
Ο Thomas λέει: “Όταν περνάς οκτώ έως 12 ώρες κλεισμένος σε έναν μεταλλικό σωλήνα στον ουρανό, δεν είναι το ίδιο με το να είσαι σε ένα γραφείο με έναν συνάδελφο που δεν σου αρέσει. Δεν μπορείς απλά να βγεις έξω για να καπνίσεις.” Και η αγορά μπαίνει ξανά για να κάνει τα πράγματα λίγο χειρότερα (κυρίως για αερομεταφορείς χαμηλού κόστους): Κάποιοι πληρώνουν προμήθεια στις πωλήσεις επί του σκάφους, έτσι το πλήρωμα τσακώνεται όταν ένας ηλικιωμένος βάζει κάποιον σε εμφιαλωμένο νερό για να πουλήσει μόνοι τους το Bloody Marys. Η Clara είδε τον διευθυντή καμπίνας “τόσο απασχολημένος με την πώληση αρωμάτων που οι πιλότοι πρέπει να κυκλοφορούν (όταν το αεροπλάνο ματαιώνει τη διαδικασία προσγείωσης και επιστρέφει στον αέρα). Αυτό κοστίζει στην αεροπορική εταιρεία χιλιάδες δολάρια. Η ενεργοποίηση της πλήρους ισχύος και η εκ νέου αναρρίχηση καίει τεράστια ποσότητα καυσίμου. Επιπλέον, πληρώνεις για στάθμευση στο αεροδρόμιο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Έτσι, η αύξηση της διαταραχής στον αέρα φαίνεται λιγότερο περίεργη όταν κοιτάξετε προσεκτικά: σε οποιαδήποτε πτήση, μερικοί άνθρωποι θα είναι στα όριά τους. Μερικοί επειδή ήταν στη 10η πίντα τους. άλλοι γιατί θυμούνται πόσο ψηλά είναι τα πονταρίσματα, τα οποία μερικές φορές ξεχνάς μέχρι να ρουφήξει το κεφάλι κάποιου από ένα παράθυρο αεροπλάνου (το οποίο συνέβη το περασμένο Σαββατοκύριακο). Το πραγματικό μυστήριο είναι γιατί δεν υπάρχει περισσότερη μανία προς την άλλη κατεύθυνση. όχι, όχι από το Μπρίστολ στην Κρακοβία – μια άμαξα για επιβάτες.
Πρόσθετη αναφορά από την Ethel Pemberton-Girard
*Μερικά ονόματα έχουν αλλάξει
