Οι Γάλλοι βουλευτές ήταν αποφασισμένοι την Τετάρτη να ψηφίσει υπέρ της νομιμοποίησης των θανάτων με ιατρική βοήθεια για τους ανίατους ασθενείς.
Μετά από μια νομοθετική διελκυστίνδα που διήρκεσε περισσότερα από δύο χρόνια, ο νόμος αναμένεται να ψηφιστεί από την πλειοψηφία των βουλευτών στην Εθνοσυνέλευση, την κάτω βουλή του κοινοβουλίου, έναντι της αντιπολίτευσης της άνω βουλής, της Γερουσίας, όπου κατέχει η συντηρητική πλειοψηφία.
Ο νόμος θα οδηγήσει σε μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές αλλαγές στη Γαλλία εδώ και δεκαετίες και θα προσθέσει τη χώρα σε μια μικρή ομάδα εθνών που έχει νομιμοποιήσει μια μορφή ευθανασίας.
Ο νόμος επιτρέπει στους γιατρούς να βοηθούν τους ενήλικες ασθενείς να πεθάνουν, αλλά μόνο εάν αυτοί οι ασθενείς είναι:
Ένας γιατρός και μια ειδική ομάδα θα έχουν στη διάθεσή τους 15 ημέρες για να αξιολογήσουν το αίτημα ενός ασθενούς για υποβοηθούμενο θάνατο. Εάν το αίτημα εγκρινόταν, ο ασθενής θα είχε ακόμη δύο ημέρες για να σκεφτεί την απόφασή του. Στη συνέχεια, ο ασθενής θα έπρεπε να χορηγήσει τη θανατηφόρα ουσία προσωπικά – εκτός εάν δεν ήταν πλέον σωματικά σε θέση να το κάνει, οπότε θα μπορούσε να παρέμβει γιατρός ή νοσοκόμα.
Σύμφωνα με την ισχύουσα γαλλική νομοθεσία, οι ασθενείς με τελικό στάδιο έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν τη θεραπεία, αλλά ένας γιατρός δεν μπορεί να τους βοηθήσει ενεργά να πεθάνουν. Οι οικογένειες ασθενών σε κώμα μπορούν επίσης να επιλέξουν να απενεργοποιήσουν την υποστήριξη ζωής για ένα μέλος της οικογένειας.
Εάν οι νομοθέτες εγκρίνουν το νομοσχέδιο, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιέν Λεκόρνου είπε ότι θα παραπέμψει τη νομοθεσία στο Συνταγματικό Συμβούλιο, το οποίο θα επανεξετάσει τους νόμους για να διασφαλίσει ότι συμμορφώνονται με το σύνταγμα.
Εάν ξεπεραστεί αυτό το εμπόδιο, η Γαλλία θα ενταχθεί στη συνέχεια σε πολλές άλλες χώρες που θα έχουν νομιμοποιήσει ή μερικώς νομιμοποιήσει τον υποβοηθούμενο θάνατο. Η Ελβετία, όπου ο θάνατος με ιατρική βοήθεια έγινε νόμιμος το 1942, ήταν για πολύ ακραίο σημείο έως ότου χώρες όπως το Βέλγιο, η Ολλανδία και η Ισπανία ψήφισαν παρόμοιους νόμους τον περασμένο τέταρτο αιώνα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η υποβοηθούμενη θάνατος είναι νόμιμη σε περίπου δώδεκα πολιτείες.
Η υποστήριξη του κοινού για την πολιτική έχει αυξηθεί στη Γαλλία από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ο Vincent Humbert, ένας νεαρός άνδρας που έμεινε παράλυτος, βουβός και τυφλός μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, υποστήριξε το δικαίωμα του θανάτου σε μια υπόθεση που ταλαιπώρησε τη χώρα.
Το μέτρο έχει προκαλέσει αντιδράσεις από πολλές πλευρές, συμπεριλαμβανομένων θρησκευτικών προσωπικοτήτων και ορισμένων επαγγελματιών υγείας. Τον περασμένο μήνα, μια συγκέντρωση κατά του νομοσχεδίου προσέλκυσε σχεδόν 4.000 διαδηλωτές στο Παρίσι, σύμφωνα με αναφορές τοπικές ειδήσεις.
Οι πολέμιοι του νομοσχεδίου στη Γερουσία είπαν ότι η νομοθεσία απαιτεί περισσότερες διασφαλίσεις. Gérard Larcher, Πρόεδρος Επιμελητηρίου, ανέφερε η συντηρητική γαλλική εφημερίδα Le Figaro την περασμένη εβδομάδα, “Υπάρχουν τόσες πολλές επιφυλάξεις σχετικά με αυτό το νομοσχέδιο, τόσο μεγάλος διχασμός.”
Σε ένα καυστική στήλη πρόσφατης γνώμης Στη Le Figaro, ο Michel Houellebecq, ένας από τους πιο διάσημους και αμφιλεγόμενους μυθιστοριογράφους της Γαλλίας, είπε: «Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι απαιτώντας πρόσβαση στην ευθανασία για τους πολίτες της, είναι η δική της ευθανασία που απαιτεί η Γαλλία».
Ο Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν υποσχέθηκε να νομιμοποιήσει την υποβοηθούμενη θάνατο κατά την εκστρατεία για επανεκλογή το 2022. είπαν οι δημοσιογράφοι ότι «απαιτεί ταπεινότητα για να περιηγηθείς, να εξελιχθείς και να αποδεχτείς ότι οι πεποιθήσεις κάποιου μπορεί να αμφισβητηθούν».
«Με αυτό το νομοσχέδιο κοιτάμε κατάματα τον θάνατο», είπε.
