Έτσι έβγαλα «κέρδος» στις all inclusive διακοπές μου

Το άλλο μου μισό Τζέιμς, που αισθάνεται λίγο πιο ελκυστικό από απόσταση, ήταν πολύ χαρούμενο που συμμετείχε μαζί μου στο πείραμα – παρόλο που ήμουν ο μόνος που ακολουθούσα με εμμονή τους αριθμούς. Ήταν απλό για αυτόν: καλό φαγητό, ποτά, χωρίς δουλειά.

Ευτυχώς, το ίδιο το ξενοδοχείο έκανε μια ισχυρή πρώτη εντύπωση. Ένα τεράστιο, λαμπερό, δάπεδο λόμπι που αντανακλά το πρόσωπό σας σε εσάς. Ένα τεράστιο μπαρ. Το πρόσφατα ανακαινισμένο εστιατόριο με μπουφέ είναι γεμάτο με αρνίσιο κοφτά, φρέσκο ​​παϊδάκι και αρκετό μπακλαβά για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του καθενός.

Αλλά μετά το μεσημεριανό γεύμα, πετύχαμε το πρώτο μας εμπόδιο: το wine bar ήταν κλειστό για ανακαινίσεις, αν και εξακολουθούσε να εμφανίζεται στην εφαρμογή του ξενοδοχείου.

Και με πέντε εστιατόρια a la carte κλειστά, απογοητευτήκαμε όταν διαπιστώσαμε ότι η μόνη επιλογή που είχε απομείνει απαιτούσε έναν ελάχιστο αριθμό βιβλίων για να λειτουργήσει. Ήταν (διασκεδαστικό, για να είμαστε δίκαιοι) ή τίποτα για τους ταραχοποιούς.

Ωστόσο, τα πρόσθεσα όλα.

Έψαξα τα πάντα σε μια μέρα και τα τιμολόγησα συντηρητικά από κοντινά μενού που βρήκα στο διαδίκτυο. Ομελέτα πρωινού: 6 £. Καφές: 1 £. Μικρή μπύρα: 2 £. Σαλάτα και σαλάτα κοτόπουλου: 8 £. Περιλαμβάνονταν επίσης £30 για το μερίδιό μου στο δωμάτιο.

Μέχρι την ώρα του μεσημεριανού γεύματος, τα μαθηματικά είχαν ήδη φροντίσει τον εαυτό τους και από εκεί, έγιναν λιγότερο για τη διάδοση και περισσότερο για την περιέργεια.

Ελπίζαμε να χρησιμοποιήσουμε τις υπηρεσίες ψαρέματος του ξενοδοχείου (που θα κόστιζε 10 £ από τις τοπικές τιμές), αλλά ήταν πλήρως κρατημένο – μια υπενθύμιση ότι ακόμα και το χειμώνα, πρέπει να κάνετε κράτηση εκ των προτέρων. Έτσι, αντ ‘αυτού, στο υδάτινο πάρκο.

Χάρηκα που δεν ήταν κανείς εκεί. Μόνο για μένα, που ταράχτηκε από τον ήλιο του Ιανουαρίου, νυσταζόταν πολύ για να είμαι ανοιχτός. Έμεινα στην κορυφή του all-inclusive πριν από όπου έκλεισαν οι εξωτερικές εγκαταστάσεις, οπότε αυτό φαινόταν σαν νίκη.

Το ποτό αποδείχτηκε ότι είναι η πραγματική αξία ενός οδηγού. Συμπεριλήφθηκαν βασικά οινοπνευματώδη ποτά και κοκτέιλ, και ενώ κάποιοι ανησυχούσαν για το επίπεδο του αλκοόλ, αυτά τα free hand pours ήταν πιο γενναιόδωρα.

Επιπλέον, ένα πεντανόστιμο mojito – το ποτό της επιλογής μου – μου κόστισε εύκολα 6 λίρες. Πάνω από περίπου 12 ώρες, ο φίλος μου και εγώ ήπιαμε οκτώ ποτά ο καθένας και νιώθαμε λίγο τσιγκουνισμένοι.

Αυτό μπορεί να μην φαίνεται πολύ, αλλά φαινόταν σαν μια ίση προσπάθεια για εμάς.

Μέχρι το τέλος της ημέρας – μετά από πρόσβαση στο σπα, δείπνο σε μπουφέ, κοκτέιλ και ακόμη και παγίδα και τονωτικό σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης – το σύνολο μου έφτασε στις 122,50 £. Αυτός είναι ο ημερήσιος στόχος μου των 66,08 £.

Ήμουν χαρούμενος που έκανα ένα «κέρδος» σε αυτές τις διακοπές all-inclusive.

Όχι όμως κάθε μέρα.

Τις πιο ήσυχες μέρες θα είχα σπάσει τα ίσα, αλλά όχι πολύ. Όλη η σκληρή δουλειά ψησίματος και η παρακολούθηση γρήγορα άρχισαν να φαίνονται λιγότερο σαν διακοπές και περισσότερο σαν εργαστήριο λογιστικής.

Υπήρχαν επίσης ενοχλήσεις για τους επισκέπτες τον Ιανουάριο – το εγκεφαλικό επαναλήφθηκε και ένιωσε ότι δεν λειτουργούσαν όλοι οι σταθμοί τροφίμων. Ούτε ο καιρός μπορεί να είναι εγγυημένος – μια δύσκολη μέρα με κάλυπτε στο δωμάτιό μου, από τα παιδιά που σκαρφάλωσαν στην πισίνα.

Όταν όμως βγήκε ο ήλιος, ήταν ένδοξος μέχρι και δώδεκα βαθμούς. Οι λίμνες είχαν ζεσταθεί, ο κόσμος έκανε ηλιοθεραπεία και εγώ δεν φορούσα τίποτε άλλο παρά ελαφρά παλτά.