Η πολιτιστική οικειοποίηση δεν με ενόχλησε ποτέ – το χούμους άλλαξε τα πάντα

Κατεβαίνοντας προς την αίθουσα της αγοράς, σταμάτησα στο μυαλό μου.

Ένα ολόκληρο ράφι επενδεδυμένο με κάθε είδους άγριο, πολύχρωμο χούμους. Πράσινο χούμους με αβοκάντο. Hummus Brown με σοκολάτα. Κόκκινο χούμους με χαρίσα. Hummus Marmite Hummus κονδύλου.

Ήταν χωρίς τέλος, και μια πλήρης αναστάτωση. Ήμουν πραγματικά σοκαρισμένος και αυτό το συναίσθημα με απέσπασε.

Πήρα το τηλέφωνο και τηλεφώνησα στη μητέρα μου στην Ιορδανία, η οποία με περηφάνια ισχυρίζεται ότι φτιάχνει το καλύτερο χούμους. Μόλις άκουσα τη φωνή του, άρχισα να κλαίω με λυγμούς.

Με άκουσε να μυρίζω και είπε με πολύ αργή αγάπη, “Α, “σε έπιασε το βρετανικό κρύο;”

«Ναι, μαμά», ψιθύρισα. «Τόσο κρύο». Δεν άντεχα τον εαυτό μου να εκφράσει λεκτικά το σοκ και την αηδία που δεν είχα εκφράσει ακόμη με λόγια.

Το κάνω τώρα όμως. Δεν μπορούσε να τυλίξει το μυαλό μου γύρω από την ιδέα ότι η ανθρωπιά μου – το χούμους – ιδιοποιήθηκε ανθρώπινα.

Με αρρωσταίνει.

Μεγάλωσα στην Ιορδανία, αλλά η οικογένειά μου είναι στην πραγματικότητα από την Παλαιστίνη. Πριν γεννηθώ, αναγκάστηκαν να φύγουν το 1948 και γίναμε πρόσφυγες.

Παρόλα αυτά είχα μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία με τους γονείς και τη μεγαλύτερη αδερφή μου. Το χούμους ήταν βασικό σε όλη τη διάρκεια.

Στην πραγματικότητα, θέλουμε να το έχουμε για την οικογένεια κάθε Παρασκευή στο πλαίσιο της ιεροτελεστίας του πρωινού μας. Η μαμά το έφτιαχνε με τα δάχτυλά της και καθόμασταν γύρω από το τραπέζι και το μοιράζαμε.

Όταν έκλεινα τα 18 και άρχισα να οδηγώ, έφερνα στο σπίτι πινακίδες του από διάφορα μέρη, που λέγαμε «hummuseria». Με τη μουσική δυνατά και τα παράθυρα κατεβασμένα, ένιωθα παρηγορητικό να είχα ένα πιάτο ζεστό χούμους στη θέση του συνοδηγού.

Η μητέρα μου προσποιείται τα πάντα, τα παίρνει για τον εαυτό της. Και είχα την τάση να συμφωνήσω – ήταν το καλύτερο από όλα.

Μόλις μετακόμισα στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2013 για να κάνω μεταπτυχιακό στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, άρχισα να βλέπω την καμπούρα με διαφορετικό πρίσμα.

Έμεινα έκπληκτος στα σούπερ μάρκετ: όλα τα είδη χούμους fusion – πολλά χωρίς ρεβίθια.

Η λέξη χούμους είναι κυριολεκτικά ρεβίθι στα αραβικά. Αν δεν είναι ρεβίθια, δεν είναι χούμους. Βουτήξτε το όσο συχνά θέλετε.

Είναι σίγουρα μια μεγάλη καινοτομία στην κουζίνα. Αλλά μερικές φορές αυτό που μοιάζει με σύγχυση είναι πραγματικά σύγχυση, ή χειρότερα, σύγχυση. Έμαθα κάτι για αυτό το ατύχημα.

Το Halloween του 2014 – μια γιορτή της οποίας δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά θαυμαστής – μια φίλη μου μου είπε ότι είχε προσκληθεί να ντυθεί με αμερικανικές χριστουγεννιάτικες στολές. Προφανώς θεωρήθηκε πολιτιστική ιδιοποίηση.

Είμαι πραγματικά μπερδεμένος. «Περίμενε», είπα, «δεν είναι καλό πράγμα η πολιτιστική ιδιοποίηση; Όπως, γιορτάζετε και εκτιμάτε έναν άλλο πολιτισμό;».

Κούνησε το κεφάλι της και εξήγησε: «Όχι ακριβώς. Πολιτισμική οικειοποίηση είναι όταν τα μέλη ενός πολιτισμού -συνήθως του κυρίαρχου πολιτισμού- παίρνουν στοιχεία ενός άλλου πολιτισμού, συχνά χωρίς άδεια ή οποιαδήποτε κατανόηση του νοήματος ή της ιστορίας του. Γιατί η δύναμη είναι συνήθως ανισόρροπη και συχνά οδηγεί σε ματαιοδοξία ».

Και τότε ήταν που με χτύπησαν όλοι. Αυτό που με συγκίνησε τόσο πολύ σε εκείνο το φόρουμ ήταν ότι στεναχωρήθηκα με το αποτέλεσμα της κουλτούρας μου. Το χούμους μου

Δεν φτιάχνω μόνο χούμους. Είναι μια ταυτότητα που έχει τις ρίζες της στο Λεβάντε, πολύ πριν χαράξουν τα σύγχρονα πολιτικά όρια.

Όταν συνειδητοποίησα πόσο χούμους είχε αφαιρεθεί από τις ρίζες, στράφηκα στον Λιβανοπαλαιστίνιο φίλο μου και ζήτησα τη συνταγή της μητέρας του, την οποία άκουσα από αυτόν για το πόσο υπέροχη ήταν (δεν χρειάστηκε ποτέ να φτιάξω χούμους πριν από αυτό, γιατί το πήρα εύκολα από τοπικές πηγές στην Ιορδανία).

Ο φίλος μου είναι ευπρόσδεκτος. Έτσι έκανα και τελικά τελείωσα.

Τώρα προσπαθώ να μοιραστώ το γνήσιο βουητό μου με οποιονδήποτε και όποιον συναντήσω – και τους αρέσει.

Στο Μπράιτον, όπου μένω, άρεσε σε όλους τους μπαρίστας των καφέ, των ιδιοκτητών ανθοπωλείων, των κριτικών τροφίμων, ακόμη και σε άλλους ερασιτέχνες του θεάτρου. Όλοι με ακούν όταν μου λένε για την ιστορία των hummocks, τι σημαίνει και τι σημαίνει για την οικογένειά μου.

Έφτιαξα και τεράστιες γλάστρες και τις έφερα μαζί μου στο ταξίδι μου στην Παλαιστίνη. Κάθε φορά που δείχνω το χούμους μου στους ανθρώπους, με ρωτούν συχνά, “Ποιο είναι το μυστικό σου;”

«Η αγάπη της Παλαιστίνης», απαντώ χαμογελώντας.

Σύντομα, οι άνθρωποι άρχισαν να με αποκαλούν Hummus Guy. Έτσι το αγκάλιασα – και η αποστολή μου είναι να διαδώσω το αυθεντικό βουητό σε όλο τον κόσμο.

Το χούμους έδειχνε στο τραπέζι του πρωινού σε κάθε Λεβαντίνο. Αφηγείται ιστορίες από γενιά σε γενιά.

Όταν διαπραγματεύεται χωρίς πλαίσιο ή προέλευση, χάνεται κάτι ιερό. Ο Χούμους νιώθει τους αποίκους, σφαγιασμένους, παρασυρόμενους – ακόμα και η προφορά της δικής του φωνής είναι ξένη.

Αυτές οι συγχωνεύσεις χούμους δεν είναι από μόνες τους κακές, αλλά είναι παραπλανητικές και παραπλανητικές. Αν έχετε ντιπ παντζαριού, ντιπ παντζαριού.

Όταν η κληρονομιά επανασυσκευάζεται και διαλύεται – ειδικά ενώ λειτουργούν οι κοινότητες που συνδέονται με αυτήν – γίνεται προσβολή. Όχι μόνο χούμους. Ιστορία, σεβασμός, περηφάνια.

Θα προστατέψω αυτό το κομμάτι πολιτισμού, αν μπορώ.

Στο τέλος της ημέρας, θέλω τα σούπερ μάρκετ να είναι πιστά στα πραγματικά συστατικά και στις τοπικές συνταγές για χούμους. Σταματήστε την πολιτιστική ιδιοποίηση.

Μπορώ να βεβαιωθώ από πού προέρχεται. Και ως πράγματα. Έχει σημασία για μένα.

Σωστά, είμαι σε αποστολή. Είμαι εδώ για να παραδώσω χούμους.

Δημοσιεύθηκε αρχικά στις 17 Αυγούστου 2025

Έχετε κάποια ιστορία που θα θέλατε να μοιραστείτε; Επικοινωνήστε στέλνοντας email στο Ross.Mccafferty@metro.co.uk.

Μοιραστείτε τις σκέψεις σας στα σχόλια παρακάτω.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Μου λείπει το σούσι – έτσι πέταξα στην Ιαπωνία για 18 ώρες

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Χρειάστηκαν μήνες για να γίνει η διάγνωση του μπαμπά – πέθανε μόλις 6 ημέρες αργότερα

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Ταξίδεψε έξι ώρες για να με συναντήσει – εξαφανίστηκε

Σχόλια

Προσθήκη ως προτιμώμενη πηγή