Η Dana, 46, και η Calista, 43, και οι δύο από τη Φλόριντα, είναι δύο γυναίκες που στράφηκαν στο subreddit αφού αντιμετώπισαν την πιθανότητα έξωσης λόγω μακροχρόνιας ανεργίας.
Η Calista είπε στο WIRED ότι από τότε που έχασε την απομακρυσμένη δουλειά της τον Φεβρουάριο του 2024, έχει κάνει αίτηση για περισσότερες από 1.000 θέσεις πλήρους απασχόλησης, αλλά δεν κατάφερε να πάρει συνέντευξη. Λέει ότι έχει μείνει τρεις μήνες πίσω από το νοίκι της. “Ποτέ δεν ήμουν τόσο κοντά στην έλλειψη στέγης. Είναι μια νέα εμπειρία”, λέει. «Είναι πολύ χρήσιμο να βλέπεις τις ιστορίες άλλων ανθρώπων και τι έχουν δοκιμάσει και αυτή την αίσθηση της κοινότητας».
Η Dana, η οποία έχει μεγάλη εμπειρία στην ανάπτυξη λογισμικού, είπε ότι έχει απολυθεί τέσσερις φορές από την έναρξη της πανδημίας του κορωνοϊού, πιο πρόσφατα τον Νοέμβριο λόγω της έκρηξης της τεχνητής νοημοσύνης. Η ανύπαντρη μητέρα συζητά το ενδεχόμενο να ζήσει σε σκηνή με τον γιο της, ο οποίος τελείωσε πρόσφατα το λύκειο. «Τόσοι πολλοί άνθρωποι βρίσκονται σε παρόμοιες καταστάσεις», λέει η Dana για τις ιστορίες που διάβασε στο διαδίκτυο. “Ειλικρινά, με βοήθησε περισσότερο ψυχικά. Δεν νιώθω τόσο μόνη”, λέει, κάτι που είναι το αντίθετο από τον στιγματισμό της φτώχειας που νιώθει στην πόλη της.
Πολιτικοί και σχολιαστές που δαιμονοποιούν τον πληθυσμό των αστέγων ως ψυχικά άρρωστους τοξικομανείς (όπως ο πρώην αστέρας του ριάλιτι Spencer Pratt, ο οποίος έχασε τη δημαρχία του Λος Άντζελες αφού χαρακτήρισε τους άστεγους ως «υπερδιεγερτικά» «ζόμπι») διαστρεβλώνουν το ζήτημα, δήλωσε η Margot Kuchel, διευθύντρια του Benioff Homeless University of the Francco In California.
«Αυτό που βλέπουμε στον αριθμό των ανθρώπων που βιώνουν έλλειψη στέγης δεν είναι μια ξαφνική αύξηση των ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας ή χρήσης ουσιών», λέει. «Αυτό που έχουμε είναι ότι το ενοίκιο είναι πολύ υψηλό».
Οι σκληρές απεικονίσεις αδέσποτων ανθρώπων στα μέσα ενημέρωσης «επιδεινώνουν το ήδη βαρύ φορτίο της αστέγων», συνέχισε ο Kuchel, και ομάδες όπως οι r/σχεδόν άστεγοι εργάζονται για να αντιμετωπίσουν αυτές τις αφηγήσεις και να κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται ότι φαίνονται.
Ο Keith, ένας 35χρονος από τη Νότια Καρολίνα, είπε ότι αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει το 2023 μετά από μακρά μάχη με τον αλκοολισμό. Είπε πώς πήδηξε από μια γέφυρα αλλά επέζησε με σπασμένο γοφό. Αφού υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση σπονδυλοδεσίας, ο τραυματισμός τον έκανε δύσκολο να εργαστεί και να κάνει τις περισσότερες σωματικές εργασίες και τελικά έμεινε άστεγος. Άρχισε να κοιμάται στο δάσος έξω από το νοσοκομείο και καλούσε τακτικά σε βοήθεια. «Απλώς επρόκειτο να μείνω εκεί και να έχω ψυχική υγεία ή κάτι τέτοιο», λέει ο Keith. «Απλώς σε απομακρύνουν».
Ο Κιθ στη συνέχεια εξασφάλισε μια θέση σε ένα τοπικό καταφύγιο του Στρατού της Σωτηρίας, βρήκε δουλειά σε ένα βενζινάδικο και μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στούντιο τον Ιανουάριο, παραμένοντας νηφάλιος και «δημιουργώντας μια φυσιολογική ζωή», είπε ο Κιθ. Αλλά πρόσφατα, άρχισε να ανησυχεί ότι «βλέπει χρόνια προόδου να εξαφανίζονται σε αργή κίνηση». Η εργασία σε ένα εστιατόριο, όπως το πλύσιμο των πιάτων ή η προετοιμασία φαγητού, έχει αποδειχθεί αδύνατη λόγω προβλημάτων στην πλάτη και έχει αποφύγει περαιτέρω θεραπεία φοβούμενος το κόστος. Τώρα περιμένει την έξωση και φοβάται να επιστρέψει στη ζωή χωρίς σπίτι.
