Το Resident Evil Requiem βασίζεται πολύ στο παρελθόν της σειράς

Βρυκόλακας Φέτος γίνεται τριάντα. Η σειρά είναι γεμάτη ιστορία – νέα Resident Evil Requiem Είναι τεχνικά το ένατο βασικό παιχνίδι, αλλά υπάρχουν πολλά spin-off παιχνίδια, ριμέικ, ταινίες, ακόμη και τηλεοπτικές εκπομπές – που θα μπορούσαν να κάνουν διασκεδαστικό να το παρακολουθήσουν οι θαυμαστές. Αλλά είναι επίσης τρομακτικό για ανθρώπους σαν εμένα που δεν έχουν παίξει τα πάντα. τελευταία έκδοση, Resident Evil Requiem, Προσπαθεί να προσελκύσει και τις δύο πλευρές με πρωταγωνιστή έναν νέο χαρακτήρα, τη συρρικνωμένη πράκτορα του FBI Grace Ashcroft και τον αγαπημένο ήρωα δράσης της σειράς Leon Kennedy.

Στην αρχή, λειτούργησε πραγματικά: το πρώτο μισό του Resident Evil Requiem Είναι ένα από τα πιο μοντέρνα παιχνίδια τρόμου που έχω παίξει ποτέ. Αλλά καθώς το παιχνίδι συνεχίζεται, κολλάς Βρυκόλακαςτο παρελθόν.

**Σπόιλερ για Resident Evil Requiem Παρακάτω.**

Για το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου μισού του μάζαΗ ισορροπία μεταξύ των δύο είναι σχεδόν τέλεια. Ως επί το πλείστον, παίζετε ως Grace, και το περιορισμένο οπλοστάσιό της σημαίνει ότι πρέπει να εξετάσετε προσεκτικά κάθε κίνηση και σφαίρα. Ήμουν πάντα σε επιφυλακή καθώς έμπαινα στις αίθουσες μιας μονάδας ιατρικής περίθαλψης, περνώντας από τη φρίκη του παρελθόντος σαν ένα τέρας γνωστό μόνο ως «Το κορίτσι» και ένα τεράστιο ζόμπι που κρατούσε ένα μαχαίρι χασάπη. Παρά κάποιες συνδέσεις με προηγούμενα παιχνίδια, η ιστορία της Grace παραμένει μόνη της, που σημαίνει ότι δεν ανησυχούσα για τις παραδόσεις που έχασα ενώ προσπαθούσα επίσης να επιβιώσω.

Όταν το παιχνίδι μεταβεί σε σύντομες ενότητες από την οπτική γωνία του Leon, θα μπορούσα να εξοντώσω με σχετική ευκολία εχθρούς στους οποίους ένιωθα ανίσχυρος εναντίον τους, όπως ο Grace. Ο Leon είναι πιο ικανός στη μάχη από τον άπειρο Grace – το έχει περάσει Βρυκόλακας Αποχυμωτής αρκετές φορές ήδη – και ένιωσα μια τεράστια αίσθηση ανακούφισης όταν κατάφερα να σκοτώσω αυτό το ζόμπι με ένα χασαπομάχαιρο σε μερικές βολές από το τουφέκι μου. Σύντομα, όμως, θα επιστρέψω στη θέση της Γκρέις, βιώνοντας τον καθαρό τρόμο ξανά και μετρώντας αντίστροφα τα δευτερόλεπτα μέχρι το παιχνίδι να με αφήσει να παίξω ως Leon για ένα διάλειμμα από το άγχος.

Το παιχνίδι πηγαίνει πέρα ​​δώθε έτσι έως ότου η Grace, μετά από μια πολύ ικανοποιητική συνάντηση με το κορίτσι, φεύγει με έναν μυστηριώδη νέο κακό χαρακτήρα που ουσιαστικά έρχεται από το πουθενά, και αναγκάζεστε να παίξετε ως Leon καθώς προσπαθεί να εντοπίσει τον Grace στο Raccoon City. Οι μακροχρόνιοι θαυμαστές θα αναγνωρίσουν το Raccoon City ως μία από τις βασικές τοποθεσίες της σειράς. Ο Λεόνε παίζει έναν πρωτάρη αστυνομικό στην πόλη Resident Evil 2και τελικά καταστράφηκε από μια πυρηνική βόμβα για να περιορίσει τον ιό των ζόμπι.

σε μάζαξοδεύετε πολύ χρόνο εξερευνώντας τη ζοφερή ερημιά που έχει γίνει το Raccoon City, συμπεριλαμβανομένων των ερειπίων του αστυνομικού τμήματος όπου ξεκίνησε ο Leon. Αλλά χωρίς να χρειάζεται να κάνετε εναλλαγή μεταξύ Grace και Leon, το παιχνίδι αρχίζει να επιβραδύνεται σαν μια υπερβολικά μεγάλη ταινία δράσης. Υπήρχαν επίσης μερικά νεύματα σε προηγούμενα παιχνίδια, όπως ο Leon που σχολίασε ένα παζλ που έλυσε κάποτε, αν και μπορεί να είναι σχετικά με τους γνωρίζοντες. Βρυκόλακας Σειρά μέσα και έξω, ήταν λιγότερο αποτελεσματική για μένα. δίπλα στο μάζαέπαιξα 7, χωριόΚαι τα δύο είναι πρωτότυπα Resident Evil 4 Και το ριμέικ του, οπότε δεν συνέβη τίποτα από αυτή τη νοσταλγία. Ένιωθα ότι θα έπαιρνα περισσότερα πράγματα στο δρόμο μου για να ξαναβρώ την Γκρέις για κάποιο πραγματικό τρόμο.

μάζα Η τελευταία σημαντική περιοχή, το εργαστήριο υψηλής τεχνολογίας, ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον να εξερευνηθεί, ειδικά όταν το παιχνίδι αλλάζει ξανά μεταξύ Grace και Leon. Αλλά για ένα παιχνίδι που κάνει την Grace τον κύριο πρωταγωνιστή, μου φάνηκε απογοητευτικό το γεγονός ότι ο Leon αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο, ακόμη και αυτός που πολεμά το τελικό αφεντικό. (Το οποίο είναι απογοητευτικό από μόνο του: ένα γιγάντιο ζόμπι σαν φυτό με εμφανείς κόκκινες βράσεις που μπορεί να πυροβοληθεί κατά λάθος.)

Ήταν όλα λίγο απογοητευτικά για το πίσω μισό αυτού που προφανώς ήταν ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια τρόμου. Ίσως θα ένιωθα διαφορετικά για αυτό μάζα Αν είχα παίξει Resident Evil 2. Επειδή όμως μάζαΗ εξάρτηση του παιχνιδιού στη νοσταλγία του Leon, τη διπλή προοπτική χαρακτήρων του παιχνιδιού, που ξεκίνησε ως το μεγαλύτερο δυνατό του, τελικά έγινε αδυναμία.