Πριν από έξι μήνες, η Τσάιλντς, 27 ετών, και η Ντακ, 6 ετών, ζούσαν έξω από το αυτοκίνητό της στο Front Range. Τα παιδιά άφησαν τον Ντακ σε έναν παιδικό σταθμό σκυλιών για να τον κρατήσουν μακριά από τη ζέστη του καλοκαιριού, ενώ εκείνη παρέδιδε παραγγελίες στο Instacart, κερδίζοντας χρήματα που κέρδισε με κόπο για να επιβιβαστεί στο αγαπημένο της σκυλάκι.
Είπε ότι η Τσάιλντς μετά βίας τα έβγαζε πέρα, καθώς είχε σταματήσει να παίρνει φάρμακα ψυχικής υγείας και χρειαζόταν βοήθεια. Αλλά η σκέψη να εγκαταλείψει την Ντακ – την καλύτερή της φίλη και τον λόγο που σηκώθηκε το πρωί – ενώ αναζητούσε εσωτερική ψυχιατρική φροντίδα ήταν ένα πλήγμα που δεν μπορούσε να ξεπεράσει.
Αφού επικοινώνησε με τα καταφύγια ζώων, τα παιδιά έμαθαν για ένα πρόγραμμα μέσω… Εταιρεία για την Πρόληψη της Βαναυσίας προς τα Ζώα Αναζητά φροντιστές για κατοικίδια που αναρρώνουν από εθισμό, κακοποίηση ή προβλήματα ψυχικής υγείας.
Μέσω αυτού του προγράμματος, η Ντακ ζούσε με ανάδοχη οικογένεια ενώ η Τσάιλντς στάθηκε ξανά στα πόδια της.
«Ένα από τα κύρια πράγματα που με κράτησαν από το να πάρω βοήθεια ήταν ότι δεν ήθελα να τον εγκαταλείψω επειδή είναι η οικογένειά μου», είπε ο Τσάιλντς. «Αυτό μου έδωσε ηρεμία για να πάρω τη βοήθεια που χρειάζομαι και δεν νομίζω ότι θα ήμουν εδώ που βρίσκομαι τώρα χωρίς αυτό το πρόγραμμα».
πρόγραμμα, Επώδυνη ανάρρωσηΚυκλοφόρησε στο Ντένβερ το 2021 και είναι τόσο δημοφιλές που ο οργανισμός θέλει να το επεκτείνει σε ολόκληρη τη χώρα.
«Αυτό το πρόγραμμα μου έδωσε πολλές ελπίδες όταν δεν είδα καμία στην πραγματικότητα», είπε ο Τσάιλντς.
Η Σερένα Σάντερς έγινε νηφάλια από το αλκοόλ πριν από περίπου πέντε χρόνια μέσω ενός προγράμματος νοσηλείας. Η πρώην κτηνίατρος είπε στον χειριστή της τότε ότι θα ήθελε να μπορούσε να δουλέψει με σκύλους κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής τους. Αυτή ήταν η ώθηση πίσω από την Pawsitive Recovery, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που ξεκίνησε η Saunders από το σπίτι της στο Ντένβερ, όπου φρόντιζε τις γάτες και τα σκυλιά των ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάκαμψη.
Πριν από δύο χρόνια, η Σάντερς συνάντησε έναν υπάλληλο της SPCA International που ενδιαφέρθηκε για τη δουλειά της. Ο μακροχρόνιος οργανισμός υπεράσπισης των ζώων προσέλαβε τη Σάντερς και την έφερε στη μη κερδοσκοπική αποστολή της.
«Αυτή ήταν ίσως η καλύτερη απόφαση της ζωής μου», είπε ο Σάντερς.
Η Pawsitive Recovery συνεργάζεται με θεραπεία ψυχικής υγείας και εγκαταστάσεις νηφάλιας διαβίωσης σε όλο το Κολοράντο. Τα άτομα που χρειάζονται ενδονοσοκομειακή περίθαλψη αλλά έχουν κατοικίδια ζώα που δεν θέλουν να αφήσουν πίσω τους παραπέμπονται στην SPCA και έρχονται σε επαφή με έναν ανάδοχο.
Η οργάνωση και ο εθελοντής οικοδεσπότης της φροντίζουν 30 έως 40 ζώα κάθε φορά, κυρίως γάτες και σκύλους, αν και η Σάντερς έχει φροντίσει 10 αράχνες στο γραφείο της και έχει βρει προσωρινά σπίτια και για ινδικά χοιρίδια.
Οι υιοθέτες είναι συνήθως εθελοντές από το χώρο ανάρρωσης – θεραπευτές, άτομα σε μακροχρόνια ανάκαμψη και γονείς μελών της οικογένειας που επηρεάζονται από τον εθισμό, είπε ο Saunders. (Όποιος ενδιαφέρεται να γίνει εθελοντής ή να συνδεθεί με το πρόγραμμα μπορεί να βρει πληροφορίες στο spcai.org/our-work/pawsitive-recovery.)
Μερικές φορές, λόγω προκλήσεων όπως η έλλειψη στέγης, τα κατοικίδια βιώνουν τραύμα που μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα συμπεριφοράς, είπε ο Σάντερς. Είπε ότι το πρόγραμμα συνεργάζεται με μια εκπαιδευτική εγκατάσταση στο Μπράιτον που λειτουργεί με ζώα με προκλήσεις συμπεριφοράς.
Έχουν επίσης μια μόνιμη συμφωνία με την τοπική εγκατάσταση επιβίβασης Πόλη ΧάουντΤο οποίο μπορεί να δέχεται κατοικίδια γρήγορα, είπε ο Σάντερς. Η ταχεία τοποθέτηση μπορεί να είναι κρίσιμη εάν ένας πελάτης ξεφεύγει από μια κατάσταση ενδοοικογενειακής βίας και πρέπει να φύγει αμέσως, είπε.
«Δεν περιοριζόμαστε σε σκύλους που είναι σε τέλεια κατάσταση», είπε ο Σάντερς. «Μπορούμε να χειριστούμε και το σπασμένο, κάτι που είναι εκπληκτικό γιατί ο σκύλος και το άτομο θεραπεύονται ταυτόχρονα».
Η Pawsitive Recovery δεσμεύεται να φροντίζει κατοικίδια για έξι μήνες, δίνοντας στο άτομο χρόνο ανάρρωσης για να καταλάβει το επόμενο βήμα του, είπε ο Saunders. Η SPCA χρεώνει 100 $ το μήνα για μια αμοιβή επιβίβασης, την οποία ο Saunders περιέγραψε ως εργαλείο λογοδοσίας για το άτομο που βρίσκεται σε κατάσταση ανάκαμψης.
«Είναι μέρος της ευθύνης τους, να έχουν λίγο δέρμα στο παιχνίδι όταν πρόκειται για τη φροντίδα των ζώων τους», είπε ο Σάντερς. “Εάν βρίσκονται σε θεραπεία, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους δεν εργάζονται, οπότε αυτό που κάνουμε είναι να τους δημιουργήσουμε έναν έρανο και όταν αρχίσουν να ξαναφτιάχνουν τη ζωή τους, μπορούν να πάνε και να κάνουν τις πληρωμές. Όλα είναι περιστασιακά.”
Για το Shades, το πρόγραμμα άλλαξε τη ζωή.
Πήρε την ιατρική περίθαλψη που χρειαζόταν, έπιασε δουλειά στα Starbucks στο Βέιλ και απέκτησε το δικό της διαμέρισμα.
Όταν οι χρόνοι ανάρρωσης έγιναν δύσκολοι, είπε, η ιδέα της επανένωσης με τη γούνινη φίλη της την παρακίνησε.
«Δεν παρατήρησα πραγματικά πόσο με βοήθησε μέχρι που δεν το είχα πια», είπε ο Chaides. “Είναι ο καλύτερός μου φίλος. Αυτό είναι το θέμα.”
Την ημέρα της επανασύνδεσης – ένα Σάββατο στα μέσα Δεκεμβρίου – τα παιδιά έγιναν νευρικά που ο Ντακ μπορεί να μην τη θυμόταν ή να ήταν θυμωμένος μαζί της που τον άφησε.
Αλλά ο Ντακ ενθουσιάστηκε που είδε ξανά τον αγαπημένο του άνθρωπο.
«Ανάσασα με ανακούφιση γιατί τα κατάφερα», είπε ο Τσίδης.
Εκείνο το βράδυ, όταν η Τσάιλντς σύρθηκε στο κρεβάτι και η πάπια κοιμόταν στα πόδια της, συνειδητοποίησε τι τεράστιο επίτευγμα είχε πετύχει.
«Το έκανα», είπε ο Χίδης. “Ήμουν στο δικό μου μέρος, είχα το δικό μου κρεβάτι, ο σκύλος μου επέστρεψε και λειτούργησε πραγματικά. Αν και ήταν δύσκολο να τον παρατήσω, πήρα τη σωστή απόφαση.”
