Δεν υπάρχει μέρος Όπως το σπίτι, ακόμα κι αν αλλάζει συνέχεια. Εξάλλου, τα μέρη στα οποία ζούμε το 2026 θα φαίνονται σημαντικά διαφορετικά από ό,τι πριν από μερικές δεκαετίες, από το στυλ και τη διακόσμηση μέχρι την τεχνολογία και τις συσκευές μέχρι τον τρόπο με τον οποίο ασφαλίζουμε και προστατεύουμε τα σπίτια μας από φυσικές καταστροφές.
Οι εξωτερικές δυνάμεις που διαμορφώνουν την καθημερινότητά μας σήμερα θα μας πουν τι θα κάνει τη στέγαση επιθυμητή και ασφαλή σε δεκαετίες από τώρα. Για να βοηθήσουν τους αναγνώστες να πλοηγηθούν στη μετάβαση, το Architectural Digest και το WIRED συνεργάστηκαν για να γράψουν μια σειρά ιστοριών σχετικά με το πώς θα μοιάζει η επόμενη γενιά του σπιτιού. Εδώ, οι Global Editorial Directors του AD και του WIRED, Amy Astley και Katie Drummond συζητούν τον τρόπο σκέψης πίσω από αυτό το ειδικό τεύχος.
Έιμι Άστλεϊ: Katie, είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι που μοιραζόμαστε το πρώτο κοινό ψηφιακό μας τεύχος μαζί σας. Όταν αρχίσαμε να μιλάμε για συνεργασία, επανερχόμαστε συνέχεια στην ίδια ερώτηση. Τι πραγματικά θέλουμε και τι χρειαζόμαστε από ένα σπίτι; Στο μ.Χ., πάντα πιστεύαμε ότι τα μέρη που ζούμε πρέπει να είναι όμορφα και άνετα μέρη. Ωστόσο, πρόσφατα, νιώθω ότι η έννοια του σπιτιού έχει γίνει πιο σύνθετη. Οι άνθρωποι παλεύουν με κάθε είδους ανησυχίες πέρα από το να αποφασίσουν τι χρώμα θα βάψουν το σαλόνι τους: κλιματικά ζητήματα, κόστος υλικών, νέα τεχνολογία και πολλά άλλα.
Katie Drummond: συμφωνώ. Και αυτή η δυναμική που αναφέρατε είναι πρωταρχικής σημασίας, ειδικά με την ταχεία εξέλιξη και ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης. Στο WIRED, αφιερώνουμε πολύ χρόνο σκεπτόμενοι και γράφοντας για το πώς η τεχνολογία ενσωματώνεται στη ζωή μας. Για εμάς, το ερώτημα δεν είναι αν το σπίτι σας θα είναι έξυπνο, αλλά πώς θα χρησιμοποιήσετε πραγματικά αυτήν την τεχνολογία. Το πιο σημαντικό, πού είναι χρήσιμο; Και πότε θα γίνει απρόσκοπτη; Η υπόσχεση ενός έξυπνου σπιτιού, όπου όλα προσαρμόζονται αυτόματα στις προτιμήσεις σας όταν μπείτε μέσα, εξακολουθεί να είναι ένα όνειρο.
Astley: Όλοι θέλουμε η τεχνολογία να βελτιώσει τη ζωή μας, αλλά τα έξυπνα σπίτια πρέπει επίσης να αναγνωρίζουν την τρέχουσα πραγματικότητά μας. Ο Fred Bernstein εξηγεί ότι το Shearwater House του Olson Kundig, κρεμασμένο από έναν ατσάλινο πόλο 23 πόδια από το έδαφος («πάνω από τα κουνούπια», όπως αστειεύεται ο αρχιτέκτονας AD100 και ιδρυτής Olson Kundig Tom Kundig), φαίνεται υπέροχο, αλλά κατασκευάστηκε για τον πολύ πραγματικό και άμεσο κίνδυνο καταιγίδας. Ο ελαστικός σχεδιασμός κάποτε ακουγόταν ακραίος, αλλά τώρα είναι απαραίτητος. Εν τω μεταξύ, η Elizabeth Fazal αναφέρει ότι οι αρχιτέκτονες σε όλο τον κόσμο στρέφονται σε τοπικά υλικά χαμηλής τεχνολογίας όπως συμπιεσμένη γη, μπαμπού και πυρίμαχο ξύλο. Το μέλλον για αυτούς μπορεί να βρίσκεται στην επανεξέταση αυτού που ήδη γνωρίζουμε ότι λειτουργεί.
Ντράμοντ: Αυτή η ιδέα εμφανίζεται σε ένα προφίλ του Stewart Brand, σύμβολο της αντικουλτούρας και συγγραφέα του The Whole Earth Catalog. Τώρα 87 ετών, χτίζει ένα υπερσύγχρονο οικολογικό σπίτι, ιδανικά σχεδιασμένο για το στάδιο της ζωής του στο ακίνητο που μοιράζεται με τη σύζυγό του στην Petaluma της Καλιφόρνια. Καθώς το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται, εξελίσσονται και ο τρόπος με τον οποίο γερνούν οι άνθρωποι και οι τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τη διευκόλυνσή του. Ο Stephen Blum γράφει για αυτό στο συγκινητικό του δοκίμιο σχετικά με το να παρακολουθεί τον ηλικιωμένο πατέρα του με ένα πάντα ανοιχτό μικρόφωνο και πόσο περίπλοκη και ίσως επεμβατική μπορεί να είναι αυτό το είδος υποστήριξης.
Astley: Έχω διαβάσει άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα της χρήσης της τεχνολογίας για να βοηθήσω τους αγαπημένους μου, αλλά επικεντρώθηκαν περισσότερο στους συντρόφους ρομπότ και στους έξυπνους ιχνηλάτες. Η μοναδική προοπτική του Stephen ήταν πραγματικά εμπνευσμένη, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη το χάσμα στη μοναξιά που μπορεί να γεφυρώσει αυτή η τεχνολογία.