Μια οικιστική ανάπτυξη στο Μπέρμιγχαμ που διαφημίζεται ως πρότυπο για δημόσια στέγαση στο Ηνωμένο Βασίλειο βρίσκεται σε «σοβαρό κίνδυνο κατάρρευσης» λόγω διαφωνίας για το κόστος κατασκευής.
Ιδρύθηκε από ντόπιους κατοίκους και επιχειρήσεις του Μπέρμιγχαμ το 2016, η Stirchley Cooperative Development (SCD) επρόκειτο να παραδώσει 39 οικονομικά προσιτά και χωρίς ενοικίαση σπίτια μέχρι το 2024, τα οποία ανήκουν και διαχειρίζονται οι άνθρωποι που ζουν και εργάζονται εκεί.
Οι υποψήφιοι κάτοικοι το περιέγραψαν ως «ένα έργο ορόσημο για τη δημόσια στέγαση» που «στόχευε να γίνει εθνικό μοντέλο για δημοκρατικά διοικούμενη δημόσια στέγαση».
Ελπιζόταν ότι το έργο θα έδινε στους κατοίκους και τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων περισσότερο έλεγχο στο σπίτι και το εργασιακό τους περιβάλλον σε μια εποχή αυξανόμενων ενοικίων και τιμών σπιτιών στο Stirchley, μια ολοένα και πιο δημοφιλή περιοχή στο νοτιοδυτικό Μπέρμιγχαμ.
Ωστόσο, μια διαφωνία με την GreenSquareAccord (GSA), τον οικιστικό σύλλογο που κατέχει τη γη στην οποία είναι χτισμένη η ανάπτυξη, έχει θέσει το έργο σε κίνδυνο.
Οι κάτοικοι λένε ότι τα προβλήματα προέκυψαν όταν η GSA ανέλαβε την ευθύνη για την κατασκευή της εγκατάστασης το 2024 μετά την πτώχευση του πρώην εργολάβου, με αποτέλεσμα μια σειρά καθυστερήσεων και αυξημένου κόστους.
Το αρχικό σχέδιο ήταν ότι η GSA θα πουλούσε τη γη σε κατοίκους που διαπραγματεύονταν να την αγοράσουν μόλις ολοκληρωνόταν το έργο. Όμως τον Μάρτιο η GSA είπε ότι δεν θα μεταβιβάσει πλέον την ιδιοκτησία του έργου στην κοινότητα λόγω «έλλειμμα 1,16 εκατομμυρίων λιρών».
Ο John Holmes, ένας 80χρονος συνταξιούχος δάσκαλος, είναι ένας από τους πολλούς πιθανούς κατοίκους που επηρεάζονται από την αλλαγή. Ήθελε να συμμετάσχει στην ανάπτυξη μέσω της δουλειάς του στον τομέα της νεολαίας και της πίστης του στην κοινωνική εργασία. Όμως, με το έργο σε κενό, λέει ότι είναι πλέον άστεγος και βασίζεται σε φίλους και οικογένεια για στέγαση.
«Ακόμα περιμένουμε, χωρίς καμία βεβαιότητα ότι η υπόθεση θα προχωρήσει σε αυτό το σημείο», είπε. «Προσπαθήσαμε να αλλάξουμε τα πράγματα και να αναπτύξουμε κάτι για εμάς».
Σε δήλωσή του στον Guardian, εκπρόσωπος της GSA είπε ότι το προβλεπόμενο κόστος για την ανάπτυξη είχε «αυξηθεί λόγω του κόστους τόκων, των πληθωριστικών πιέσεων και των προβλημάτων κατά την κατασκευή» και ότι η εταιρεία δεσμεύτηκε να «τα κάνει σωστά» με τους κατοίκους του Stirchley και τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων που ήλπιζαν να μετακομίσουν εκεί.
Ο Sean Farmelo, 34 ετών, ο οποίος ελπίζει να διευθύνει την επιχείρησή του για co-op ποδήλατο στο Μπέρμιγχαμ από μια από τις εμπορικές μονάδες στο ισόγειο του συγκροτήματος, πιστεύει ότι τα προβλήματα προέρχονται από την «κακή διαχείριση» από την GSA. Είπε ότι οι επίμονες καθυστερήσεις και το αυξανόμενο κόστος άφησαν έξι ανθρώπους άστεγους και επιχειρήσεις σε κίνδυνο αφερεγγυότητας.
«Η κοινότητα αναγκάζεται να πληρώσει για τα κατασκευαστικά προβλήματα που είχε η GSA», είπε. «Οποιαδήποτε προσφορά τους έχουμε κάνει είναι ήδη πολύ πάνω από την αγοραία αξία και εξακολουθούν να προσπαθούν να πάρουν επιπλέον χρήματα για καθυστερήσεις στην κατασκευή που προκαλούνται από τη δική τους κακοδιαχείριση.
“Αν ένας οργανισμός που βασίζεται σε δημόσιο χρήμα – για παράδειγμα ένας σύλλογος στέγασης – λέει ότι θα κάνει κάτι και δεσμευτεί σοβαρά για τη δημόσια στέγαση, τότε θα πρέπει να εμμείνει σε αυτό και όχι απλώς να προσπαθήσει να απαλλάξει τον εαυτό του από τυχόν προβλήματα όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.”
Μια άλλη co-op εταιρεία που ελπίζει να μετακομίσει εδώ είναι το τοπικό αρτοποιείο Loaf. Η συν-διευθύντρια Rachel Kershaw είπε ότι οι καθυστερήσεις και οι υπερβάσεις του κόστους έχουν κάνει τους κατοίκους και τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων να δυσπιστούν την ικανότητα της GSA να τηρήσει τις συμφωνίες της.
«Ήταν εξαιρετικά σπαρακτικό», είπε. «Πολλή δουλειά έγινε για να γίνει αυτό μια κοινοτική ανάπτυξη και τώρα αισθάνεται ότι η ψυχή μόλις ξεριζώθηκε από αυτό και δεν έχουμε κανέναν έλεγχο».
μετά την προώθηση του ενημερωτικού δελτίου
Η Kershaw, 37 ετών, είπε ότι είχε αναγκαστεί να μειώσει τους μισθούς εννέα προσωπικού αρτοποιείου από τον Φεβρουάριο λόγω καθυστερήσεων και δαπανών, με την επιχείρηση να μπορεί να παραμείνει στη ζωή μόνο χάρη στα τακτικά αναδυόμενα παράθυρα. «Βασικά πατάμε νερό», είπε.
Σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν την ιδιοκτησία του έργου, οι κάτοικοι της περιοχής αναζητούν τώρα δάνεια μέσω μη μετοχικών και μη μεταβιβάσιμων ομολόγων για να γεφυρώσουν το χρηματοδοτικό χάσμα.
Η διαμάχη τους με την GSA υποστηρίχθηκε από τον Richard Parker, δήμαρχο των West Midlands, και τον τοπικό βουλευτή Al Carnes. Και οι δύο είπαν ότι έστειλαν επιστολή στην GSA καλώντας την να λάβει «επείγουσα δράση» και να απαιτήσει από τον οικιστικό σύλλογο να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του.
Ο Parker είπε ότι η SCD «έχει περάσει χρόνια δημιουργώντας οικονομικά προσιτά σπίτια, εξασφαλίζοντας τοπικές επιχειρήσεις και χτίζοντας κάτι που πραγματικά ανήκει στην κοινότητα». Και πρόσθεσε: «Σχίζεται τώρα.
«Είναι απαράδεκτο ένας μεγάλος πάροχος κατοικιών να αποφεύγει τις ευθύνες του επειδή απέτυχε να διαχειριστεί το κόστος και τον προϋπολογισμό ενός έργου για το οποίο ήταν υπεύθυνος και στη συνέχεια να περιμένει από έναν μικρό κοινοτικό οργανισμό να φέρει τις συνέπειες».
Ο Κάρνες, βουλευτής των Εργατικών του Μπέρμιγχαμ, Σέλι Όουκ, περιέγραψε την κατάσταση ως «απογοητευτική» και είπε ότι οι κάτοικοι είχαν βάλει «χρόνια δουλειάς, χρήματα και εμπιστοσύνη σε αυτό το έργο».
Είπε ότι «θα συνεχίσει να κάνει ό,τι μπορούμε για να επαναφέρουμε αυτό το έργο σε τροχιά και στα χέρια της κοινότητας όπου ανήκει».
Ένας εκπρόσωπος της GSA είπε: «Κατανοούμε ότι αυτό δεν είναι το αποτέλεσμα που περιμένουν η SCD και οι εταίροι μας, αλλά ως μη κερδοσκοπικός πάροχος κοινωνικής στέγασης θα ήταν ανεύθυνο να απορροφήσουμε ένα έλλειμμα που τελικά θα θέσει σε κίνδυνο τις επενδύσεις σε σπίτια και υπηρεσίες για τους πελάτες μας.
«Επιδιώκουμε μόνο να καλύψουμε το κόστος μέσω της πώλησης του ακινήτου, όχι για να έχουμε κέρδος».