Το δεύτερο πρόβλημα ήταν ότι σε ορισμένες παρατηρήσεις, δεν υπήρχε περιοδικό σήμα. Επειδή έχουμε αρκετά αρχειακά δεδομένα παρατήρησης, ωστόσο, οι ερευνητές μπόρεσαν να παρακολουθήσουν πότε εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε το σήμα. Και μπόρεσαν να βρουν μια περιοδικότητα για αυτό – μια που να ευθυγραμμίζεται ακριβώς με την κυκλική δραστηριότητα του αστεριού. (Σκεφτείτε τον ηλιακό κύκλο του Ήλιου μας και εφαρμόστε τον σε ένα διαφορετικό αστέρι.)
Οι ερευνητές υποπτεύονται ότι, σε περιόδους υψηλής ηλιακής δραστηριότητας, το σήμα κατακλύζεται από τη μαγνητική επιρροή του πλανήτη. Σε χαμηλούς χρόνους του κύκλου, οι ερευνητές υποψιάζονται ότι δεν υπάρχει αρκετή δραστηριότητα για την ενίσχυση των μαγνητικών αλληλεπιδράσεων. Έτσι, προτείνουν ότι βλέπουμε ενισχυμένη χρωμοσφαιρική εκπομπή μόνο σε ενδιάμεσα επίπεδα αστρικής δραστηριότητας.
Πώς εμφανίζονται αρχικά τα μαγνητικά φαινόμενα στα αστέρια; Οι ερευνητές εξέτασαν πολλά θεωρητικά μοντέλα, αλλά το μόνο που παράγει αρκετή ενέργεια στη χρωμόσφαιρα είναι αυτό στο οποίο βρόχοι μαγνητικού πεδίου συνδέουν τα πεδία των πλανητών και των αστεριών. Αυτό το μοντέλο τους επέτρεψε να υπολογίσουν την ισχύ του μαγνητικού πεδίου του πλανήτη, το οποίο έβαλαν σε τουλάχιστον 6 gauss, 10 φορές περισσότερο από αυτό της Γης.
Αν και όλα αυτά μπορεί να φαίνονται λίγο ακραία, δεν είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστο, ακόμη και στο ηλιακό μας σύστημα. Η ένταση του μαγνητικού πεδίου είναι παρόμοια με αυτή του Δία, και η μαγνητόσφαιρα του Ποσειδώνα εκτείνεται πολύ πέρα από την απόσταση μεταξύ του GJ 436 και των πλανητών του.
Όπως σημειώσαμε παραπάνω, αυτή είναι η πιο ολοκληρωμένη ματιά σε μαγνητική οδήγηση σε ένα εξωηλιακό σύστημα, αλλά δεν είναι η πρώτη. Και υπάρχουν εκατοντάδες επιπλέον συστήματα με κοντινούς πλανήτες που μπορούμε ακόμα να εξετάσουμε. Έτσι, με την πάροδο του χρόνου, μπορεί να γίνει κοινή η μέτρηση των μαγνητικών πεδίων εξωπλανητών.
Science, 2026. DOI: 10.1126/science.adv3075 (Σχετικά με το DOI).