Ο Ντόναλντ Τραμπ σήκωσε το καπάκι για το πώς λειτουργεί η εξουσία -τουλάχιστον στην Αμερική του, στον κόσμο της FIFA- στον ειλικρινή του αφήγηση για τον Τζιάνι Ινφαντίνο που ζητούσε να επανεξεταστεί η κόκκινη κάρτα του Φολάριν Μπαλόγκουν.
Δεν είναι σχεδόν σοκ. Αυτή είναι η Αμερική του Τραμπ. Και αυτή είναι η FIFA – η ίδια οργάνωση που πέρυσι δημιούργησε το γελοίο «Βραβείο Ειρήνης FIFA» για να χτυπήσει περαιτέρω το εγώ του προέδρου των ΗΠΑ. Ωστόσο, μερικές φορές είναι σοκαριστικό να το βλέπεις να εκτελείται τόσο κραυγαλέα και με τόσο μικρή προσπάθεια να το κρύψεις.
Σίγουρα, ίσως ο Τραμπ να μην διέταξε απευθείας τον Ινφαντίνο να ανατρέψει την αναστολή του Μπαλογούν. «Δεν μπορώ να του πω τι να κάνει», είπε. Είχε τουλάχιστον αόριστα επίγνωση της αδικίας της όλης υπόθεσης.
Αλλά όταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών -ο οικοδεσπότης για το υπόλοιπο Παγκόσμιο Κύπελλο- σας καλεί και σας ξεκαθαρίζει τι θέλει, δεν χρειάζεται να το πει δύο φορές. Ειδικά όταν είναι ο Ινφαντίνο στην άλλη άκρη της γραμμής.
Η Πειθαρχική Επιτροπή της FIFA ανακοίνωσε ότι αποφάσισε ανεξάρτητα να αναστείλει την εφαρμογή του αποκλεισμού ενός αγώνα του Balogun, χρησιμοποιώντας τις εξουσίες της σύμφωνα με το άρθρο 27 του Πειθαρχικού Κώδικα της FIFA.
Ακόμα κι αν αυτό είναι αλήθεια, το τηλεφώνημα –και ο απολογισμός του Τραμπ γι’ αυτό– καθιστά σχεδόν αδύνατη την αποδοχή.
Ήταν όμως διδακτικό ως προς την κοσμοθεωρία του Τραμπ. Όχι μόνο εξέφρασε περιφρόνηση για την έννοια της τιμωρίας ενός αγώνα («Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό», είπε), αλλά φαινόταν να υποστηρίζει ότι δεν θα έπρεπε να ισχύει για τον Balogun επειδή ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες των Ηνωμένων Πολιτειών. Το να παραγκωνίσει έναν κορυφαίο παίκτη θα έβαζε «μεγάλο λεκέ» στον ανταγωνισμό, είπε ο Τραμπ.
Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο έκανε παρόμοιο επιχείρημα. Είπε στους δημοσιογράφους εάν ο Balogun δεν παίξει και κερδίσει το Βέλγιο, θα «κατέστρεφε» τη νίκη. Το Βέλγιο θα πρέπει να θέλει να παίξει, είπε ο Ρούμπιο.
Δεν έχει σημασία πώς η παρουσία του στο γήπεδο θα μπορούσε να «αμαυρώσει» μια νίκη των ΗΠΑ. Στην Αμερική του Τραμπ, υπάρχει ένας κανόνας για την ελίτ – ο “καλύτερος” – και ένας άλλος κανόνας για όλους τους άλλους.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναφέρθηκε επίσης στο πόσο επιτυχημένο ήταν το Παγκόσμιο Κύπελλο που φιλοξενήθηκε στις ΗΠΑ – ειδικά το τεράστιο πλήθος και το τηλεοπτικό κοινό. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια, αλλά φαινόταν να προτείνει ότι ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών ως οικοδεσπότης θα έπρεπε να φέρει μια αναστολή όταν επρόκειτο για την αναστολή του Balogun.
Υπάρχει επίσης μια κάποια ειρωνεία στην προσπάθεια του Τραμπ να προστατεύσει τον Αμερικανό σταρ από τους κανόνες.
Ο Folarin Balogun γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 2001, από Νιγηριανούς γονείς. Δεν ήταν μετανάστες – επισκέπτονταν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η μητέρα του είπαν ότι ήταν πολύ έγκυος για να πάει σπίτι στο Λονδίνο.
Ο Balogun γεννήθηκε σε νοσοκομείο του Μπρούκλιν – και ως εκ τούτου, είναι Αμερικανός πολίτης. Ως εκ τούτου, δικαιούται να παίξει στην Εθνική Ανδρών των ΗΠΑ.
Πρόκειται για ιθαγένεια που προστατεύεται από την 14η Τροποποίηση.
Αλλά αν ο Τραμπ είχε τον τρόπο του, ο Μπαλόγκουν δεν θα ήταν Αμερικανός πολίτης και δεν θα μπορούσε να παίξει καθόλου για την ομάδα ποδοσφαίρου των ΗΠΑ.
Ο πρόεδρος έχει αγωνιστεί για να διατηρήσει την ιδιότητα του πολίτη από την πρώτη του θητεία, αν και προσπάθησε να κάνει κάτι για αυτό μόνο στη δεύτερη θητεία του.
Την περασμένη εβδομάδα, το Ανώτατο Δικαστήριο του έθνους έκρινε στενά ότι θα ήταν αντισυνταγματικό να αφαιρεθεί η ιθαγένεια με δικαιώματα γεννήσεως με τον τρόπο που ορίζει το εκτελεστικό διάταγμα του Τραμπ.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει κανονιστική περίπτωση. Οι περισσότερες χώρες δεν χορηγούν ιθαγένεια με δικαιώματα γεννήσεως. Η Αυστραλία όχι. Σύμφωνα με το Pew Research Center, μόνο 32 άλλες χώρες το κάνουν με τον μάλλον γενναιόδωρο τρόπο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Τραμπ είχε το δικαίωμα να μεταφέρει το εκτελεστικό του διάταγμα στο Ανώτατο Δικαστήριο, να το δοκιμάσει και να αποδεχθεί το αποτέλεσμα (όπως το έκανε, απρόθυμα).
Και ο Balogun – παρά την ικανότητά του – δεν είναι το καλύτερο επιχείρημα για την ιδιότητα του πολίτη. Είναι ένας τυχαίος Αμερικανός, γεννημένος εκεί από τις περιστάσεις, όχι επειδή ο ένας ή και οι δύο γονείς του αναζήτησαν μια καλύτερη ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες, γρατσουνίζοντας και παλεύοντας όπως έκαναν γενιές μεταναστών.
Παρ’ όλα αυτά, οι υπερασπιστές της ιθαγένειας των γεννητικών δικαιωμάτων θα μπορούσαν να δείξουν τον Balogun και να ρωτήσουν ποια άλλα ταλέντα θα στερούνταν η χώρα εάν άλλαζε το σύστημα.
Και υπάρχει μια δόση ειρωνείας στο ότι ο Τραμπ παρενέβη για να σώσει αυτόν τον τύπο από το βιβλίο κανόνων, όταν, αν ο πρόεδρος έγραφε τους κανόνες υπηκοότητας, δεν θα έβαζε στόχους για την Αμερική ούτως ή άλλως.
Λάβετε ένα σημείωμα απευθείας από τον ξένο μας Ανταποκριτές για το τι γίνεται πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο. Εγγραφείτε στο εβδομαδιαίο ενημερωτικό μας δελτίο What in the World.
