«Δεν μου αρέσει η μουσική, δεν είμαι θυμωμένος γι’ αυτήν».
Πρέπει να παραδεχτείτε ότι αυτό είναι πολύ ο Πωλ Σκόουλς που το λέει και πολύ ο Πωλ Σκόουλς.
Μας κορόιδεψε όμως. Θα υπερασπιστούμε με πάθος το δικαίωμα όλων σε κάθε γούστο στη μουσική. Δεν υπάρχει απολύτως καμία λάθος απάντηση εδώ, γιατί είναι τόσο ισχυρά προσωπική και υποκειμενική.
Όμως αγωνιζόμαστε να μην υπερασπιστούμε κανένα συμφέρον για την όλη ιδέα. Καθόλου. Να μην έχεις βρει μουσική που σε αγγίζει με κανέναν τρόπο. Για να μην είχα καν την περιέργεια να μάθω αν ήταν πραγματικά αλήθεια. Είναι άγρια συμπεριφορά.
Είναι ακόμα πιο περίεργο από το να μην σου αρέσουν οι ταινίες, έτσι δεν είναι; Και πάλι, όχι μόνο “δεν μου αρέσει αυτή η ταινία” ή “Δεν μου αρέσουν πολλές ταινίες”, αλλά δεν έχω κανένα απολύτως ενδιαφέρον, περιέργεια ή άποψη για ολόκληρη την ιδέα.
Ο Paul Scholes είναι ένας άνθρωπος που αν θέλει ήχο στα αυτιά του, θέλει απλώς να είναι talkSPORT. Ανά πάσα στιγμή. Σκεφτείτε το.
Δεν πιστεύουμε ότι αυτό είναι υγιές για κανέναν και τα στοιχεία από τους ανθρώπους των οποίων οι δουλειές τους απαιτούν να μιλάνε και να ακούν talkSPORT όλη την ημέρα φαίνεται να το υποστηρίζουν.
Ο Paul Scholes είναι ένας άνθρωπος που προφανώς, αν ερχόταν αντιμέτωπος με τα τέσσερα τελευταία λεπτά της ζωής του, θα επέλεγε να ακούσει τον Jason Cundy να ρωτά αν κάποιος έχει δει την Tottenham αντί για οποιοδήποτε μουσικό κομμάτι που γράφτηκε ποτέ σε οποιοδήποτε όργανο σε οποιαδήποτε γλώσσα σε οποιαδήποτε περίοδο της ιστορίας.
Ένας άντρας που σκέφτεται μια κλήση ραδιοφώνου στην οποία ο Ντέιβ από το Μπέρμοντσεϊ εξηγεί με λέξεις μόνο μιας συλλαβής γιατί η κατάκτηση του τίτλου της Άρσεναλ στην Πρέμιερ Λιγκ είναι δόλια έχει μεγαλύτερη αξία από όλα τα έργα του Μότσαρτ, των Beatles και του κυρίου Μπλόμπι.
Είναι εύκολο και διασκεδαστικό να πιέζεις, και δεν πρέπει να το κάνουμε αυτό. Οι επιλογές του Σκόουλς είναι δικές του και δικές του τις οποίες πρέπει να αποκαλύψει περήφανα στον κόσμο σε ένα podcast με τον κ. Paddy McGuinness. Ποιοι είμαστε εμείς να κρίνουμε; Ακριβώς, κανείς.
Ο Paul Scholes δεν ακούει ΠΟΤΕ μουσική! pic.twitter.com/eyJoT1cZck
— Το καλό, το κακό και το ποδόσφαιρο (@goodbadftblpod) 4 Ιουνίου 2026
Αλλά ενώ αναρωτιόμαστε άπρακτα μήπως ο λόγος που η Golden Generation της Αγγλίας δεν κέρδισε ποτέ τίποτα είναι επειδή όλοι είναι απλά βαρετά καθάρματα, ίσως υπάρχει μια έγκυρη σκέψη εδώ για την καριέρα του Σκόουλς μετά το παιχνίδι.
Ποτέ δεν μας βολεύει το γεγονός ότι ο Σκόουλς έχει γίνει τόσο ειλικρινής και ειλικρινής ειδικός στο παιχνίδι, ενώ κατάφερε να διανύσει σχεδόν ολόκληρη την επαγγελματική του καριέρα χωρίς να πει ούτε μια λέξη σε κανέναν.
Οι καλοί ειδικοί χρειάζονται φως και σκιά, και ο Scholes δεν προσφέρει τίποτα από αυτά. Είναι απλώς επιτελεστικά γκρινιάρης και επικριτικός και έχει εντελώς κλειστό μυαλό σε θέματα όπως: Η καταλληλότητα του Μάικλ Κάρικ να γίνει προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Και οι απόψεις του Σκόουλς για τη μουσική, αν και ουσιαστικά αθώες, αποκαλύπτουν γιατί είναι μια τόσο θαμπή και χωρίς ενδιαφέρον φωνή στο παιχνίδι. Δεν έχει ούτε την ικανότητα ούτε την τάση να αμφισβητήσει ή να εξετάσει τις δικές του απόψεις για οτιδήποτε. Κανένα ενδιαφέρον για ευρύτερες ή βαθύτερες σκέψεις. Ίσως ούτε καν η ευφυΐα για αυτό.
Αυτό λες όταν λες ότι δεν σου αρέσει η μουσική. Επειδή το κάνετε. Ή τουλάχιστον θα μπορούσε. Αν είχες μια ουγγιά φαντασίας στη μαύρη ψυχή σου. Αν έχετε έστω και την παραμικρή ιδέα να εξερευνήσετε την ιδέα, θα βρείτε λίγη μουσική και, ναι, ίσως ακόμη και μια ή δύο ταινίες που θα σας άρεσε. Σας υποσχόμαστε ότι είναι αλήθεια.
Υπάρχει ένα παλιό κομμάτι του Stewart Lee για ανθρώπους που έχουν τόσο λίγη φαντασία ή περιέργεια, που κάθονται σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο χωρίς τίποτα άλλο από ένα ζεστό τσάι, που δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο να μάθουν αν θα μπορούσε να λειτουργήσει ως λογικό καπέλο.
Αυτός είναι ο Paul Scholes. Αυτός είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να ακούσουμε για να μιλάει για το ποδόσφαιρο με τις ίδιες ακριβώς ακλόνητες, απαθείς και αταλάντευτες σκέψεις για το παιχνίδι που του ενστάλαξε ο Sir Alex Ferguson πριν από περισσότερα από τριάντα χρόνια.
Δεν φαίνεται παράλογο να περιμένουμε λίγη περισσότερη φαντασία από ό,τι από ανθρώπους που πληρώνονται αδρά για να μιλήσουν για το παιχνίδι μας. Θα προχωρήσουμε και θα υποθέσουμε ότι ο Σκόουλς που αποστρέφεται τη μουσική, δεν έχει διαβάσει πολύ τον Κίπλινγκ, αλλά πρέπει να αναρωτηθούμε τι ξέρουν για τα ομιλούντα αθλήματα που ξέρουν μόνο να μιλάνε SPORT.
