Επικαιρότητα

Το μάθημα λέγεται "θρησκευτικά" ή "χριστιανικά";

Είμαι σίγουρος ότι με το παρόν άρθρο, θα δυσαρεστήσω πολλούς και αρκετοί θα είναι αυτοί που θα έχουν αντίθετη άποψη, ωστόσο οφείλω να γράψω για ένα θέμα που έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον των Ελλήνων πολιτών. Φυσικά, κάνω λόγο για το θέμα της υποχρεωτικής ή μη διδασκαλίας των θρησκευτικών στο ελληνικό σχολείο, και θα πάω παραπέρα: στη σχέση που θα έπρεπε να έχει η εκκλησία με το κράτος.

Για να μπω κατευθείαν στο θέμα, εγώ, προσωπικά, είμαι κατά της υποχρεωτικής διδασκαλίας των θρησκευτικών στο ελληνικό σχολείο. Πέρα από το ότι στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, θα έπρεπε να γίνεται σεβαστή η ανεξιθρησκία ή η αθεΐα, όσο και η πίστη στον Χριστιανισμό. Τι θα πει επίσημη θρησκεία του ελληνικού κράτους είναι η ορθόδοξη χριστιανική, την ώρα που υπάρχουν τόσοι νόμιμοι κάτοχοι ελληνικής υπηκοότητας, καταγόμενοι από άλλες χώρες, και γενικά τόσο πολλοί που δεν πιστεύουν ή πιστεύουν σε μία άλλη θρησκεία; Γιατί πρέπει να αποτελεί κριτήριο για πολλές κοινωνικές δραστηριότητες το αν κάποιος είναι χριστιανός ή κάτι άλλο;

Πάμε, όμως, στο επιμέρους θέμα, που είναι και το ζητούμενο. Όταν η υφυπουργός Παιδείας, Σία Αναγνωστοπούλου, προανήγγειλε την διευκόλυνση της διαδικασίας απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών, ξεσηκώθηκαν πολλοί, και άρχισε ένας "ιερός πόλεμος" με δηλώσεις Ιερώνυμου, Άνθιμου και άλλων πολλών, που δεν ξεσηκώθηκαν για την κρίση και τα μνημόνια, αλλά για το μάθημα των θρησκευτικών. Γιατί, όμως, πρέπει αυτό να γίνει μάθημα επιλογής; Γιατί είναι "χριστιανικά" κι όχι "θρησκευτικά" . Δεν πληροφορούν τον μαθητή, πλήρως, για όλες τις θρησκείες και για τα θρησκευτικά γεγονότα, αλλά οι συγγραφείς τους, εξυμνούν, συνήθως, τον Ιησού Χρηστό, τα κατορθώματά του και προβάλλουν, κυρίως, την χριστιανική πίστη, ως την ορθότερη.

Σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που ισχύει η ανεξιθρησκία, υποτίθεται, είναι απαράδεκτο να παίζει η Εκκλησία τόσο μεγάλο ρόλο στην πολιτική ζωή και να μπορεί να επιβληθεί με σχετική ευκολία. Και, εδώ, τίθεται το θέμα που έχει τεθεί ουκ ολίγες φορές και σε άλλες χώρες είναι αυτονόητο! Το θέμα, φυσικά, του διαχωρισμού της εκκλησίας από το κράτος, με τον έλεγχο, φυσικά, της εκλλησίας από την κυβέρνηση και την πολιτεία. Είναι καιρός αυτό το θέμα να τεθεί επί τάπητος. Είναι σημαντικό να μην υποχωρήσει η ελληνική κυβέρνηση στο θέμα των θρησκευτικών. Και σε συμβολικό και σε πολιτικό επίπεδο. Δεν μπορείς να είσαι αριστερή κυβέρνηση και να παίρνεις πίσω κάθε σου προαναγγελία, ούτε μπορείς να συνεχίζεις με συνήθειες που μάς πηγαίνουν πίσω.

Από την άλλη, το μάθημα αυτό δεν θα έπρεπε, με τίποτα, να καταργηθεί από τα σχολεία. Υπάρχουν μαθητές που θέλουν να διδάσκονται αυτό το μάθημα και τούς αρέσει να μελετούν την πίστη τους και όσο σεβαστό είναι το γεγονός κανείς να μην πιστεύει, άλλο τόσο σεβαστό είναι κανείς να πιστεύει. Άλλωστε, έχουμε δημοκρατία, και όλα πρέπει να είναι ίσα για όλους. Δεν μπορώ να καταλάβω με τίποτα τον ντόρο που προκλήθηκε από τις εξαγγελίες της υφυπουργού! Με λίγα λόγια, τα θρησκευτικά θα έπρεπε να είναι ένα... υποχρεωτικά προαιρετικό μάθημα, ήδη, από το δημοτικό σχολείο. Σεβασμός στη θρησκεία και την Εκκλησία, αρκεί η δεύτερη να πληροί ορισμένες προϋποθέσεις και να είναι συνεπής με τις υποχρεώσεις της. Υπάρχει τόσος πλούτος εκκλησιαστικός που θα μπορούσε να θρέψει πολλά πεινασμένα ελληνικά στόματα. Δεν αρκούν τα συσσίτια και οι δραστηριότητες της "Αποστολής".