Για τον κοινωνικό φιλελευθερισμό

Σε μια όμορφη κοινωνία δεν υπάρχουν διακρίσεις. Σε μια ελεύθερη κοινωνία υπάρχει σεβασμός στην διαφορετικότητα. Πολλοί μπερδεύουν τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, θεωρώντας τον ασυδοσία και ελευθερία στα όρια της πλήρους διάλυσης του εθνικού μοντέλου ζωής. Δεν είναι, όμως, έτσι. Πάντα μιλάμε για κράτος δικαίου. Για κράτος κανόνων και αρχών, αλλά με ατομική ελευθερία και πρωτοβουλία. Έχουμε δύο περιστατικά που δείχνουν σημάδια μιας συντηρητικής κοινωνίας. Αυτό της εισόδου μελών κόμματος σε σχολείο στο Πέραμα για να διαμαρτυρηθούν για την ενσωμάτωση των παιδιών των προσφύγων και αυτό της δήλωσης πολιτικού ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι μια ασθένεια κολλητική.

Δεν γίνεται να εισβάλεις σε χώρο εκπαίδευσης επειδή διαφωνείς με κάτι. Προφανώς και υπάρχουν προβλήματα με την ενσωμάτωση των παιδιών, είτε μαθησιακά είτε υγειονομικά, αλλά τα πάντα λύνονται με μέριμνα και διάλογο. Ο άκριτη διαφωνία στα όρια της επιθετικότητας είναι προφανώς σημάδια ρατσισμού και έλλειψης κοινωνικού φιλελευθερισμού.

Δεν γίνεται να θεωρείς άρρωστους ανθρώπους με διαφορετική σεξουαλική προτίμηση. Ίσως να θεωρούνταν κάποτε, λόγο έλλειψης γνώσεων. Σήμερα, όμως, είναι αδιανόητο. Με την ίδια λογική, δηλαδή, να θεωρούμε άρρωστο οποιονδήποτε ανήκει σε οποιαδήποτε μειονότητα.

Καλώς ή κακώς υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας με ιδιαιτερότητες, που δεν είναι πλειοψηφία. Όμως, ζουν και υπάρχουν. Δεν είναι κάτι άρρωστο. Ίσως είναι διαφορετικό, αλλά το διαφορετικό δεν είναι πάντα υποδεέστερο.

Ο Γιάννης και ο επιλεκτικός μας θαυμασμός

Τις τελευταίες μέρες ο Έλληνας μπασκετμπολίστας Γιάννης Αντεντοκούνμπο βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Αφενός, είναι από τα φαβορί για να συμμετάσχει στο All star game του πρωταθλήματος του NBA αφετέρου υπέγραψε αυτόγραφα σε Έλληνες φιλάθλους, αρνούμενος μάλιστα να υπογράψει πάνω στην ελληνική σημαία. Οι εκδηλώσεις θαυμασμού είναι μεγάλες. Είναι ο Γιάννης. Ο δικός μας Γιάννης. Ο Έλληνας.
Ο Αντεντοκούνμπο του NBA είναι ο Έλληνας, ο πατριώτης, ο Γιαννάρας. Ο Αντεντοκούνμπο του πλυντηρίου αυτοκινήτων είναι ο αράπης, είναι ο ‘να γυρίσει στη χώρα του’. Βλέπετε, υπάρχει μια επιλεκτική εκδήλωση θαυμασμού. Έχουμε μάθει να σεβόμαστε την εξουσία, που τυχόν να έχει κάποιος, και όχι τον ίδιο τον άνθρωπο.
Θαυμάζουμε τον Γιάννη επειδή έγινε αστέρας του NBA, λόγω του ταλέντου του. Ο Γιάννης, όμως, κάποτε ζούσε στα Σεπόλια. Τότε δεν ήταν τίποτα, παρά ένα παιδί με όνειρα. Αυτοί που τώρα φουσκώνουν εθνική περηφάνια, είναι και αυτοί που τότε καταψήφιζαν τον νόμο για την ιθαγένεια.
Άνθρωποι ξενόφοβοι και συντηρητικοί. Τέτοιοι άνθρωποι εντός και εκτός κοινοβουλίου. Συντηρητικά κόμματα που κραυγάζουν βγάζοντας άνευ αιτίας εθνικούς λόγους και πολίτες φοβισμένοι για το διαφορετικό. Σίγουρα ελλοχεύουν κίνδυνοι. Η τρομοκρατία και η εγκληματικότητα υφίσταται. Όμως, τις περισσότερες φορές υπάρχουν στο άτομο και όχι στην εθνικότητα ή στο χρώμα. Είναι στοιχεία που δεν γεννιούνται, αλλά καλλιεργούνται. Μαντέψτε ποια είναι η καλύτερη λύση για να μην καλλιεργηθούν.

Λαϊκισμός και ατολμία: Τα δύο κακά της πολιτικής

Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ αποφασίζει να δώσει ένα εφάπαξ επίδομα στους συνταξιούχους τα Χριστούγεννα και αυτό είναι αρκετό για να ξεσπάσει και πάλι πολιτικός πόλεμος. Τόσο στα ελληνικά κόμματα, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχουν θέσεις υπέρ και κατά αυτού του εγχειρήματος. Στην Ελλάδα, πάντως, τα δύο μεγάλα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία δείχνουν σημάδια μιας παλιάς Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας. Ενός παλαιοκομματισμού που παρόλο δεν θέλουμε να υπάρχει, φαίνεται ότι είναι ακόμη εδώ.

Από την μία ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ δίνει ένα επίδομα, χωρίς να ενημερώσει τους εταίρους και τους θεσμούς, θέλοντας να δείξει ότι είμαστε ανεξάρτητη χώρα. Προφανώς και είμαστε. Αλλά όταν βρισκόμαστε σε ένα πρόγραμμα δανειοδότησης, μάλλον χρειάζεται να ενημερώνουμε για τις δαπάνες μας. Επίσης, τα χρήματα αυτά ίσως να μπορούσαμε να τα διανείμουμε καλύτερα. Σε ανέργους και σε νέους ανθρώπους. Το ζητούμενο στην Ελλάδα δεν είναι μόνο να έχει καλή σύνταξη ο παππούς, αλλά κυρίως να έχει δουλειά με υψηλό μισθό το εγγόνι. Οι συνταξιούχοι είναι μια κοινωνική ομάδα που δεν παράγει στην κοινωνία. Το βάρος πρέπει να δοθεί στους νέους επιστήμονες και στον ιδιωτικό τομέα. Αυτοί παράγουν και από αυτούς θα έρθει η οποιαδήποτε ανάπτυξη.

Από την άλλη, η Ν.Δ  που φοβάται να εκφράσει την άποψή της. Επιλέγει το ΠΑΡΩΝ σε μία ψηφοφορία, όντας κόμμα εξουσίας. Αν φοβάται το πολιτικό κόστος σε μία ψηφοφορία και δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση, μπορούμε να της εμπιστευτούμε την διακυβέρνηση της χώρας και να κάνει ριζικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος; Αν φοβάται το πολιτικό κόστος σε μία ψηφοφορία, σημαίνει ότι, ούσα φοβισμένη, θα δειλιάσει μπροστά σε οποιαδήποτε αλλαγή και μεταρρύθμιση.

Λαϊκισμός από την μία, ατολμία από την άλλη. Πάντα αυτά ήταν τα αγκάθια στην ελληνική πολιτική. Άνθρωποι που έταζαν, δημαγωγούσαν και μοίραζαν ψεύτικο πλούτο και άνθρωποι που φοβόντουσαν να εκφέρουν την γνώμη τους μήπως και κακοχαρακτηριστούν από τον κόσμο. Τελικά, προτιμάμε τα όμορφα ψέματα παρά τις σκληρές αλήθειες.

Μαμά, ήρθαν οι Τούρκοι

Σε μια Ελλάδα που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και προσφυγικές ροές, προστέθηκε ένα επιπλέον πρόβλημα. Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας. Διεκδικήσεις που λίγο-πολύ είναι πάγιες, απλά τώρα τονίστηκαν περισσότερο δια στόματος Ερντογάν. Η Ελλάδα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, παρόλες τις φωνές που υπάρχουν. Υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές δίκαιο.

Τα σύνορα της Ελλάδας, λοιπόν, δεν είναι απλώς τα σύνορα του συγκεκριμένου κράτους ονόματι Ελλάς, αλλά είναι ταυτόχρονα τα ευρωπαϊκά σύνορα. Η Ελλάδα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μπει σε μια διαδικασία διμερών επαφών με την Τουρκία. Πρέπει να υψώνεται μπροστά πάντα το τείχος που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπό αυτή την λογική δεν τίθεται καμία περίπτωση αμφισβήτησης και διεκδίκησης. Η Τουρκία μπορεί να φωνάζει όσο θέλει, όμως υπάρχει μία σταθερά. Υπάρχουν διεθνές δίκαιο και διεθνείς κανόνες και τα σύνορα είναι καθορισμένα.

Από την άλλη, προφανώς και η κυβέρνηση Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλά πως δε μπορεί να αξιώσει κάτι από αυτά που λέει. Ο σκοπός είναι διπλός. Αφενός να συντηρεί μία κατάσταση και σε περίπτωση διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μπορεί να διεκδικήσει με καλύτερες προοπτικές και από την άλλη ο Ερντογάν προσπαθεί να παρουσιαστεί ως ηγέτης και να κατευθύνει τον τουρκικό λαό. Πάντα τα εθνικά θέματα και τα εθνικιστικά παραληρήματα ήταν σαγηνευτικά για μερίδες λαών. Ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος και τις χιλιάδες φυλακίσεις από τον Ερντογάν, ο ίδιος επιδιώκει να γίνει ηγέτης στα μάτια του λαού του.

Το σίγουρο είναι ένα. Η Τουρκία είχε και θα έχει αξιώσεις από την Ελλάδα. Πάντα θα θέλει να κερδίσει κάτι από το Αιγαίο. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να μπει σε κανένα παιχνίδι της Τουρκίας. Γιατί όσο το συζητάει, τόσο αμφισβητείται και αναπαράγεται. Η Τουρκία πρέπει να μιλάει με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να της δίνονται απαντήσεις μέσω Διεθνούς δικαίου. Γιατί οι εθνικές διεκδικήσεις είναι για τους εθνικιστές και ο εθνικισμός είναι το προσάναμμα για τις πολεμικές συρράξεις.

Ελληνοαμερικανική τρέλα

Επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα και αναμφίβολα πρόκειται για μία πολύ σημαντική επίσκεψη δεδομένων των συνθηκών της χώρας και του γεγονότος ότι Αμερικανός πρόεδρος είχε να έρθει στην Ελλάδα από την εποχή Κλίντον το 1999. Η κυβέρνηση Τσίπρα έδωσε το βάρος της επίσκεψης στο να υπάρξουν εξαγγελίες σχετικά με τη ρύθμιση χρέους. Είναι για την κυβέρνηση ένα ζήτημα πρώτης τάξεως. Την τελευταία εβδομάδα, όμως, υπήρξαν γεγονότα τρέλας προερχόμενα από πολλές και διαφορετικές μεριές. Μέρες Ομπάμα, εκλογών, πολυτεχνείου, αλλά και γενικότερης τρέλας.

Οι Η.Π.Α  έβγαλαν επόμενο πρόεδρο τον Τράμπ, όμως στους δρόμους των Η.Π.Α υπάρχουν πορείες και διαμαρτυρίες, γιατί δεν τον θέλουν. Ταυτόχρονα, στην Ελλάδα θεωρούμε ότι μόνο εδώ έχουμε διαμαρτυρίες και τυχόν επεισόδια και ότι σε όλες τις άλλες χώρες του δυτικού κόσμου επικρατεί η τάξη.

Έρχεται ο Ομπάμα και ασχολούμαστε με το ότι ο Τσίπρας έβαλε τα χέρια στις τσέπες ή ότι δε ξέρει να σταθεί και να κινηθεί στο χώρο. Προφανώς και μετράνε τα πάντα και είμαι υπέρ της καλής αισθητικής και εμφάνισης, όμως παρατήρησε κανείς τα λάθη του Ομπάμα και τα δικά του χέρια στις τσέπες; Αλήθεια αν είχαμε ανάπτυξη, υψηλούς μισθούς και κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα, θα κριτικάραμε την εμφάνιση και τις κινήσεις του Τσίπρα; Αν ο Τσίπρας ήταν Ρώσος πρωθυπουργός, μήπως τον θαυμάζαμε κιόλας επειδή είναι χύμα και ξεχωριστός;

Μπαίνει στο νοσοκομείο με σοβαρό πρόβλημα πρώην βουλευτής κι εμείς δείχνουμε ευαισθησία με κριτήριο αν συμφωνούμε ή όχι με την ιδεολογική του θέση. Το γεγονός ότι είναι απλά ένας άνθρωπος δεν μας περνάει από το μυαλό;

Γίνονται επεισόδια στο πολυτεχνείο και βρίζουμε τον Σύριζα που ανέχτηκε την κατάσταση αυτή. Δηλαδή παλαιότερα με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ δεν γινόντουσαν επεισόδια τέτοια μέρα; Βρίζουμε τους μετανάστες που ενεπλάκησαν στα επεισόδια με την δικαιολογία ότι αυτοί τα προκαλούν. Δηλαδή πριν 10-20 χρόνια που δεν υπήρχαν μετανάστες ή υπήρχαν σε μικρό αριθμό, δεν γινόντουσαν επεισόδια;

Τελικά, πάντα κάποιος μας φταίει. Πάντα θέλουμε να έχουμε έναν αντίπαλο. Κάποιον να βρίζουμε. Να συνεργαστούμε σε αυτή τη χώρα δεν το έχουμε σκεφτεί ακόμα.

Η ανάπτυξη έχει διττή έννοια

Ακούμε τον τελευταίο καιρό ότι έρχεται η ανάπτυξη ή το πότε θα έρθει η ανάπτυξη. Λογικό είναι. Ο κόσμος επιδιώκει, όπου και όπως και αν ζει,  να βρει το κάτι καλύτερο. Τι είναι, όμως, η ανάπτυξη και πότε θα έρθει στην πραγματικότητα;

Η κυβέρνηση, και η κάθε κυβέρνηση, θεωρεί ότι ανάπτυξη είναι οι αριθμοί. Ισοσκελίζουμε τον προϋπολογισμό μας ή καταφέρνουμε και έχουμε κάποια πλεονάσματα ή φτάνουμε το πλεόνασμα στο 3% και βγαίνουμε στις αγορές, άρα έχουμε ανάπτυξη. Από την μία σκοπιά, ναι, με αυτές τις προϋποθέσεις, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε κάποιου είδους ανάπτυξη. Όμως, αυτό είναι αρκετό;

H πραγματική ανάπτυξη είναι αυτή που γίνεται αντιληπτή από τον μέσο άνθρωπο. Από τον εργαζόμενο, από τον μισθωτό, από τον συνταξιούχο. Σίγουρα, και η τεχνητή ανάπτυξη, με την προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής είναι μία απαραίτητη διαδικασία, όμως είναι μία τεχνητή ανάπτυξη ή καλύτερα μια ανάπτυξη που αφορά τους αριθμούς. Ο κόσμος δεν την καταλαβαίνει, γιατί αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη μόνο όταν αυτή προσαρμόζεται με την τσέπη του.

Ανάπτυξη, λοιπόν, δεν έρχεται επειδή μπορεί να έχουμε κάποιο πλεόνασμα, μέσω της λιτότητας που ακολουθούμε ως πολιτική. Ανάπτυξη θα έχουμε μόνο όταν δημιουργήσουμε πλούτο μέσω της επιχειρηματικότητας και της επενδυτικότητας και αυτή η ανάπτυξη να γίνει αντιληπτή στην τσέπη του κόσμου. Μόνο τότε θα έχουμε πραγματική ανάπτυξη. Το πώς μπορεί να δημιουργηθεί αυτός ο πλούτος είναι μια άλλη συζήτηση.

Τράμπ-Χίλαρι, όπως Τσίπρας-Μητσοτάκης

Εκλογές έρχονται στις Η.Π.Α με τους Τράμπ και Χίλαρι να διεκδικούν την προεδρία. Μια θέση, αυτή του πλανητάρχη, που χρειάζεται έναν άνθρωπο που να μπορεί να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα. Έναν μετριοπαθή και συνάμα αποφασιστικό. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν φαίνεται να αποδίδεται στην κοινή γνώμη για κάποιον από τους υποψηφίους. Οι περισσότεροι, θεωρούν και τους δύο μέτριους , έως λίγους, τόσο ως πολιτικούς, όσο και ως ανθρώπινες προσωπικότητες. Η επιλογή, όπως φαίνεται, θα γίνει όχι με κριτήριο το ποιος είναι καλύτερος, αλλά το ποιος είναι λιγότερο κακός.

Κάτι ανάλογο φαίνεται να συμβαίνει και στην Ελλάδα. Τσίπρας και Μητσοτάκης είναι οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι, όμως κανένας δεν αποτελεί κάποια ιδανική επιλογή. Μεγάλες μερίδες ανθρώπων βρίσκουν πολλά αρνητικά και στους δύο. Είτε ως πολιτικοί, είτε ως προσωπικότητες, είτε με βάση την ιστορία και το παρελθόν που έχουν, κανένας και κυρίως το κόμμα κανενός δε μπορεί να δώσει την απαραίτητη ώθηση που χρειάζεται η Ελλάδα σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

Είναι αλήθεια ότι χωλαίνουν. Σε θέματα πολιτικής, καθώς λογομαχούν με ανταλλαγή ύβρεων και χαμηλού επιπέδου επιχειρήματα. Διχάζουν τον κόσμο. Φοβούνται και οι δύο τις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Φοβούνται το πολιτικό κόστος. Έχουν διαφορές είναι η αλήθεια, αλλά από την άλλη ακούγονται από το στόμα τους μερικές αλήθειες και ορισμένα σοβαρά πράγματα. Όμως κάτι λείπει. Είναι αυτό που σε κάνει να ψηφίζεις όχι τον καλύτερο, αλλά τον λιγότερο κακό. Είναι αυτή η λεπτή γραμμή που χωρίζει τις δύο περιπτώσεις.

Όμως στην Ελλάδα, όπως και σε όλο τον κόσμο, πρέπει να επιδιώκεται το καλύτερο. Πρέπει να επιδιώκεται η πολιτική και οι πολιτικοί που συμφέρουν όλους, και όχι μεμονωμένα κάποιες κοινωνικές ομάδες. Γιατί το μέτριο είναι για τους μέτριους.

 

Δυστυχώς επτωχεύσαμεν;

Χαμηλό επίπεδο στην βουλή. Τσίπρας και Μητσοτάκης εξαπολύουν επιθέσεις ο ένας στον άλλον με φράσεις δημοτικού σχολείου. Κόμματα και άνθρωποι μέσα στη βουλή, με ελάχιστες εξαιρέσεις, που δεν έχουν να πουν τίποτα. Ο Ερντογάν αμφισβητεί τα ελληνικά νησιά και η αντίδραση είναι μηδαμινή. Άνθρωποι που θα βρίσουν τους κακούς ξένους, που θα βρίσουν του πρόσφυγες, που θα παρκάρουν μπροστά από ειδικά διαμορφωμένη ράμπα για Α.Μ.Ε.Α. Άνθρωποι που θα πετάξουν με μεγάλη ευκολία στο δρόμο ένα χαρτί ή ένα μπουκάλι.

Πτώχευση πολιτική. Πτώχευση κοινωνική. Περί τέτοιου είδους πτώχευσης πρόκειται. Γιατί τα οικονομικά προβλήματα ή οι οικονομικές δυσκολίες δεν συνεπάγονται πολιτική και κοινωνική κατάρρευση. Ζητείται έμπνευση, ζητείται ελπίδα. Θεωρούμε Ευρώπη και πολιτισμό μόνο τα χρήματα. Έχουμε οικονομικά προβλήματα, άρα φταίνε οι κακοί ευρωπαίοι. Όμως, Ευρώπη, με την έννοια του πολιτισμού, σημαίνει προτάσεις και καινοτόμες θέσεις μέσα στο κοινοβούλιο. Σημαίνει συνεργασία και διάλογος και όχι διχόνοια και ύβρεις. Σημαίνει επιστήμη και τεχνολογία. Σημαίνει σεβασμός στο περιβάλλον, σεβασμός σε οποιαδήποτε μειονότητα μέσα στην κοινωνία.

Όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την υπερφορολόγηση. Ούτε με τις επενδύσεις ή το κόψιμο των μισθών. Είναι κάτι ανώτερο. Κάτι που σε κάνει να ξεχωρίζεις προς το καλύτερο από χώρες του τρίτου κόσμου. Τα οικονομικά προβλήματα έρχονται και παρέρχονται. Σίγουρα είναι πολύ σημαντικό, όμως μην επιτρέψουμε μία πολιτική και κοινωνική πτώχευση. Γιατί εκεί δεν θα υπάρχει επιστροφή.

 

 

Εκπαίδευση: Ένα προνόμιο για όλους

Υπήρξε μεγάλη ένταση τις τελευταίες μέρες με την ανακοίνωση του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του Ωραιοκάστρου. Στην ανακοίνωση λένε πως δεν θέλουν τα παιδιά προσφύγων να είναι συμμαθητές με τα δικά τους παιδιά. Αυτό ερμηνεύτηκε από πολλούς ως ρατσιστικό παραλήρημα, ενώ κάποιοι άλλοι έδωσαν άλλοθι σε αυτή την ανακοίνωση, παρουσιάζοντας υγειονομικούς λόγους.

Δεν θα εξετάσω αν οι λόγοι της ανακοίνωσης ήταν ρατσιστικοί ή υγειονομικοί, αλλά χρησιμοποιώ την ανακοίνωση ως αφορμή για κάποιες θέσεις γενικές για την εκπαίδευση.

Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα. Κανείς δε μπορεί να την στερήσει από τον άλλον. Σε βασικά δικαιώματα του ανθρώπου δεν υπάρχουν φυλετικές, θρησκευτικές ή ιδεολογικές διακρίσεις. Το εκάστοτε κράτος οφείλει να παρέχει δωρεάν εκπαίδευση σε όλους τους πολίτες της και σε όλους όσους εγκαθίστανται στην εδαφική περιοχή του.

Προφανώς και μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να δημιουργηθούν προβλήματα. Προφανώς και μπορεί να υπάρξουν δυσλειτουργίες. Όμως πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ελευθερία ξεκινάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Καμία άποψη και καμία ιδεολογία δε μπορεί να επιβληθεί εις βάρος κάποιου ή μιας κοινωνικής ομάδας, ούτε να καταπατά κάποιο δικαίωμά του.

Αντίθετες απόψεις ή ακραίες αντιδράσεις πάντα θα υπάρχουν. Όμως το κράτος, αν θέλει να θεωρείται σοβαρό και δημοκρατικό, πρέπει να προσπαθεί να μεριμνεί για όλους. Γιατί πολιτική δεν είναι απλά να κραυγάζεις για κάτι, αλλά να πράττεις.

Το κράτος, λοιπόν, οφείλει να μεριμνήσει για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων. Είτε αυτό λέγεται ενσωμάτωση στα υπάρχοντα σχολεία, είτε λέγεται κατασκευή ειδικά διαμορφωμένων σχολείων. Γιατί στην Ελλάδα είμαστε πολύ καλοί στα λόγια. Στις πράξεις, όμως,  χωλαίνουμε.

Πόση δημοκρατία υπάρχει; Δημοψηφίσματα και απλή αναλογική στο μικροσκόπιο

Από την μία δημοψηφίσματα στην Μεγάλη Βρετανία, πέρυσι στην Ελλάδα και να ψιθυρίζεται να γίνει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και από την άλλη η απλή αναλογική που είναι στο επίκεντρο στην χώρα μας με τον νέο εκλογικό νόμο.

Αναμφίβολα είναι δύο ενέργειες που θεωρούνται άκρως δημοκρατικές, όμως μερικές φορές σημασία έχει το αποτέλεσμα και όχι η διαδρομή μέχρι αυτό.

Τα δημοψηφίσματα προφανώς και είναι η επιτομή της δημοκρατίας ως διαδικασία, αλλά έχω την εντύπωση πως δεν πρέπει να γίνονται για πολύ σημαντικά ζητήματα ή θέματα που χρήζουν εξειδίκευσης. Τα δημοψηφίσματα για ευρώ ή όχι πρέπει να είναι απαγορευτικά. Για θέματα που αφορούν το εθνικό συμφέρον ή την οικονομία υπάρχουν αρμόδιοι εκλεγμένοι για να παίρνουν τις αποφάσεις.

Ο κόσμος πολλές φορές δεν είναι καταρτισμένος κατά πλειοψηφία και ψηφίζει με οργή, θυμό ή αγανάκτιση. Δεν γίνεται η κυβέρνηση να ρίχνει τις ευθύνες στον λαό για τόσο σημαντικά θέματα, αλλά αντίθετα η ίδια η πολιτική εξουσία πρέπει να λέει ξεκάθαρα ποιο είναι το σωστό και ποιο όχι και να ενημερώνει τον λαό. Τα δημοψηφίσματα θα ήταν καλό να υπάρχουν για πιο απλά θέματα, αυτά που είναι περισσότερο κοινωνικά και λιγότερο εξειδικευμένα.

Για παράδειγμα για το αν θέλει ο λαός την ψήφο στα 17. Όποιο αποτέλεσμα και να βγει σε αυτό το ερώτημα, οι συνέπειες δεν θα είναι και τόσο σημαντικές, αλλά θα έχει υπερισχύσει δημοκρατικά η επιλογή του λαού. Για σημαντικά θέματα, όμως, η επιλογή του λαού μπορεί να είναι καταστροφική.

Όσον αφορά την απλή αναλογική υπάρχει και εδώ μια διττή διάσταση. Από την μία, είναι θετικό η θέληση του λαού να ανταποκρίνεται και στο κοινοβούλιο με τις αντίστοιχες έδρες χωρίςbonus, αλλά από την άλλη υπάρχει και η άποψη της ακυβερνησίας στην περίπτωση ισχύος της απλής αναλογικής.

Η τελευταία άποψη είναι θεμιτή, αλλά έχει έρθει η στιγμή να σταματήσουμε να πιστεύουμε σε εθνοσωτήρες και να μπούμε σε μια περίοδο συνεργασιών. Το αν τα βρίσκουν ή όχι προσωπικά λίγο με αφορά.

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα εθνικό σχέδιο σωτηρίας και όχι από κυβερνήσεις που θα φέρνουν μέτρα και η αντιπολίτευση να βρίζει. Εξάλλου, υπάρχει και η οπτική γωνία της διαφθοράς και των ρουσφετιών που υπέπεσαν τόσα χρόνια οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Η απλή αναλογική ισχύει σε όλη την Ευρώπη. Σκοπός δεν είναι να είμαστε ευρωπαίοι μόνο ως προς τα ΕΣΠΑ και τις επιδοτήσεις, αλλά κυρίως να είμαστε κοινωνικά και οργανωτικά.

Η ουσιαστική δημοκρατία, λοιπόν, δεν είναι κατά την γνώμη μου μόνο μια τυφλή συμμετοχή του λαού στα κοινά, αλλά πάνω απ΄όλα είναι η προσπάθεια για γενική ευημερία. Γιατί το σωστό είναι αυτό που φέρνει την περισσότερη δημοκρατία και το λάθος είναι αυτό που καταδικάζει τους ανθρώπους, ακόμα και αν έχει επιλεχτεί απο τους ίδιους απο άγνοια.

Εθνικισμός: Μία ιδεολογία που δεν ταιριάζει στην Ε.Ε

Brexit τελικά και ο ευρωσκεπτικισμός νίκησε στην Μεγάλη Βρετανία. Ένας ευρωσκεπτικισμός που πηγάζει κυρίως από τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα που υποστηρίζουν την επιστροφή των εθνών-κρατών μαχόμενοι την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Έχω την εντύπωση ότι η Μ.Βρετανία δεν ξέρει τί ακριβώς ψήφισε, αλλά είναι θύμα του εθνικιστικού λαϊκισμού. Γιατί ο εθνικισμός είναι μια ιδεολογία που μάχεται την συνεργασία, τα ανοιχτά σύνορα, την οικονομική ανάπτυξη μέσω επενδύσεων και την διεύρυνση των ανθρωπίνων οριζόντων μέσω των εύκολων ταξιδιών στο εσωτερικό της Ε.Ε.

Όλα αυτά κάνουν τον άνθρωπο ένα όν δημιουργικό, ειρηνικό και πολιτισμένο. Τα κλειστά σύνορα και η δημιουργία κρατών με την μορφή των εθνών, μας γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω, τότε που οι λαοί της Ευρώπης ενεπλάκησαν σε πολέμους εχθρεύοντας ο ένας τον άλλον. Γιατί ακριβώς αυτό πρεσβεύει και ο εθνικισμός. Να μάχεσαι για κάτι που τυχαία είσαι ή να μάχεσαι κάτι που τυχαία δεν είσαι. Άλλο να είσαι περήφανος και άλλο να μάχεσαι δίχως λόγο και να θεωρείς τους άλλους λαούς κατώτερους.

Η Σκωτία και η Β.Ιρλανδία, που ψήφισαν υπέρ της Ευρώπης, ήδη προσπαθούν να μείνουν στην Ε.Ε παρόλο το γενικό αποτέλεσμα. Η Ε.Ε δεν θα πάψει να υπάρχει, ίσα-ίσα θα δυναμώσει. Προφανώς και έχει προβλήματα, προφανώς και έχουν γίνει λάθη. Όμως οι αξίες, ο πολιτισμός, η συνεργασία, η οικονομική δυνατότητα και η ειρήνη που πρεσβεύει και παρέχει δεν συγκρίνονται με την εναλλακτική λύση του εθνικισμού που περιμένει στην γωνία να καπηλευτεί την διάλυση της Ε.Ε.

Το ζητούμενο είναι να υπάρξει περισσότερη και ποιοτικότερη Ευρώπη και όχι ένα οδυνηρό πισωγύρισμα με έθνη-κράτη, κλειστά σύνορα, υπανάπτυκτες χώρες και έλλειμμα δημοκρατίας. Μπορεί τους τελευταίους μήνες να αποσυντέθηκαν μερικά κομμάτια λόγω αστάθειας και λαθών, όπως στην φωτογραφία, όμως το πάζλ θα το ξαναφτιάξουμε.

Ψήφος στα 17; Ψήφος για τους Έλληνες του εξωτερικού;

Υπάρχουν σκέψεις για νέο εκλογικό νόμο από την κυβέρνηση με μια βασική πρόταση να είναι η ψήφος από τα 17 χρόνια. Από την άλλη υπάρχει και η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία προτείνει να ψηφίζουν και οι Έλληνες του εξωτερικού. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι και τα δύο είναι ωραίες προτάσεις και αν πραγματοποιηθούν θα είναι αξιοσημείωτες αλλαγές.

Προσωπικά διαφωνώ και στα δύο. Από την μία η ψήφος στα 17 είναι μια πονηρή κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Οι νεολαίοι και ιδιαίτερα τα παιδιά που πάνε σχολείο, διακατέχονται από αντιλήψεις επαναστατικές και έχουν έντονο το αίσθημα της δικαιοσύνης και της ισοπολιτείας, αυτά ακριβώς που υποτίθεται ότι πρεσβεύει και η αριστερά.

Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε ένα σημαντικό ποσοστό από τα 17χρονα παιδιά, όμως θεωρώ ότι είναι ανέντιμο να εκμεταλλεύεσαι την ορμή και την επαναστατικότητα των νέων για ψηφοθηρικούς λόγους.

Η άποψή μου είναι όχι ότι δεν πρέπει να μειωθεί το όριο ηλικίας για την εκλογική διαδικασία, αλλά αντίθετα να αυξηθεί, για παράδειγμα στα 20 χρόνια. Μια ηλικία που ο άνθρωπος όντας δύο χρόνια ενήλικας και έχοντας ενσωματωθεί στην κοινωνία είτε ως φοιτητής, είτε ως εργαζόμενος, είτε ως και τα δύο, μπορεί να αντιληφθεί καλύτερα την κατάσταση και το τι είναι πραγματικά δίκαιο και επαναστατικό.

Από την άλλη διαφωνώ και με την πρόταση για ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού.

Η ψήφος δεν είναι εθνικό ζήτημα, αλλά κοινωνικό. Οι Έλληνες του εξωτερικού δε ζουν στην Ελλάδα, δεν πληρώνονται, ούτε εργάζονται εδώ, ούτε αφουγκράζονται ακριβώς τον παλμό και το τι επικρατεί. Το γεγονός ότι είναι Έλληνες δεν έχει κάποιο εκλογικό νόημα.

Θα ήταν προτιμότερο και πολύ ηθικότερο να ψηφίζουν οι μετανάστες που έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα, οι οποίοι ζουν και εργάζονται στο ελληνικό κράτος και ίσως θέλουν με την ψήφο τους να συμμετέχουν και αυτοί σε κάποια αλλαγή στο πολιτικό γίγνεσθαι ή στην ανάπτυξη της κοινωνίας όπου ζουν.

Είμαι υπέρ των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων, αλλά μόνο όταν αυτές έχουν σκοπό την βελτίωση μιας κατάστασης. Το να γίνει μια αλλαγή απλά για να γίνει δεν έχει νόημα. Το ζητούμενο είναι οι μεταρρυθμίσεις να κάνουν τους ανθρώπους να ζουν καλύτερα, δικαιότερα και να προσβλέπουν στην οικονομική, στην κοινωνική και στην πνευματική ανάπτυξη.

Με το χρέος τι γίνεται;

Λένε πολλοί πως το πρόβλημα της Ελλάδας είναι το χρέος αυτό καθαυτό. Πως δεν γίνεται να το ξεπληρώσουμε και ότι θα χρωστάνε μέχρι και τα δισέγγονά μας. Η αλήθεια είναι ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο τρόπος λειτουργίας του κράτους, γιατί παράγει συνεχώς χρέος και η αναλογία του με το ΑΕΠ της χώρας.

Ένα κούρεμα χρέους θα ήταν κάτι θετικό για την οικονομία. Ακόμα και μια αναδιάρθρωση του χρέους θα είχε θετικές συνέπειες. Συμφωνώ. Όμως, σε μία οικονομία χρειάζεται να γίνουν πρώτα άλλα πράγματα, ώστε να αποκτήσει νόημα μια συμφωνία για το χρέος. Αν, για παράδειγμα, γινόταν το 2009 ένα κούρεμα, σε λίγα χρόνια από τότε, θα αντιμετωπίζαμε πάλι πρόβλημα χρέους, γιατί το βασικό ζητούμενο είναι να αλλάξει ο μηχανισμός που παράγει το χρέος.

Η πορεία είναι η εξής: Δημοσιονομική προσαρμογή και μεταρρυθμίσεις, οικονομική σταθερότητα, επενδύσεις, κούρεμα χρέους. Αυτά είναι σαν μια αλυσίδα και πρέπει να γίνουν με την συγκεκριμένη σειρά. Όταν προσπαθούμε να παρακάμψουμε κάποιο, η αλυσίδα σπάει. Το κούρεμα χρέους θα έχει νόημα και θα δώσει ώθηση στην οικονομία, μόνο όταν έχουν υλοποιηθεί τα προηγούμενα. Κούρεμα χρέους χωρίς μεταρρυθμίσεις και χωρίς επενδύσεις, για να μπει καινούριο χρήμα στην οικονομία, δεν έχει νόημα.

Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να θεωρούμε το χρέος μας πρόβλημα. Υπάρχουν χώρες που έχουν μεγαλύτερο χρέος. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε μεγάλα ελλείμματα, δεν έχουμε επενδύσεις και κίνητρα για επιχειρηματικότητα και δεν παράγουμε τόσο ΑΕΠ όσο θα έπρεπε για να καταστήσουμε το χρέος μας μη προβληματικό.

Η λύση στην κρίση είναι οι μεταρρυθμίσεις για να φτιάξουμε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, οι επενδύσεις και η επιχειρηματικότητα. Η Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης έχει προσπαθήσει, όχι όσο θα έπρεπε, αλλά αρκετά. Με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης ήρθε η ώρα να υπάρξει και μια συμφωνία για το χρέος. Τώρα ήρθε η ώρα και όχι πριν μερικούς μήνες που το ζητούσε η κυβέρνηση χωρίς καμία δημοσιονομική προσαρμογή και χωρίς καμία μεταρρύθμιση.

Όταν ο διεκδικητής γίνεται απεργολάγνος

Πόσο ωραίες είναι οι απεργίες όταν αυτές φέρνουν αποτελέσματα;

Πόσο ωραίες είναι οι ανθρώπινες και εργατικές διεκδικήσεις που έχουν γίνει στο παρελθόν; Η ιστορία μας είναι γεμάτη από νίκες των εργαζομένων και της ανθρωπότητας γενικά, που κατοχυρώθηκαν από πορείες, διεκδικήσεις και μαζικές κινητοποιήσεις.

Την ιστορία πρέπει να την σέβεσαι, αλλά χρειάζεται να αντιλαμβάνεσαι και το παρόν, δηλαδή τον πραγματικό υπαρκτό κόσμο.

Έχω την εντύπωση ότι στην Ελλάδα η απεργία έχει γίνει περισσότερο επάγγελμα, παρά πραγματικές διεκδικήσεις. Δεν είμαι κατά των απεργιών, απλά θεωρώ ότι αυτές πρέπει να είναι μαζικές και αγνές και όχι αποτέλεσμα επιρροής μερικών ατόμων.

Ακόμα και η συχνότητα των απεργιών στην χώρα μας έχει εξευτελίσει το νόημα τους και τις έχουν καταστήσει μια καθημερινότητα χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Δε γίνεται να οργανώνονται απεργίες κάθε βδομάδα. Δε γίνεται να συμμετέχουν σε αυτές ένα μικρό ποσοστό κλείνοντας δρόμους και να εμποδίζουν τους υπόλοιπους στις μετακινήσεις τους.

Δέχομαι ότι κάθε κινητοποίηση έχει και το τίμημά της, αλλά και από την άλλη είμαι υπέρμαχος της άποψης ότι η ελευθερία μου σταματάει εκεί που ξεκινάει η ελευθερία του άλλου.

Θα ήθελα να γίνονται απεργίες μόνο για θέματα που χρειάζεται. Θα ήθελα να είναι μαζικές. Θα ήθελα να συμμετέχουν νέοι, ηλικιωμένοι, φοιτητές και εργαζόμενοι. Όταν, όμως, ο διεκδικητής γίνεται απεργολάγνος δημιουργείται ένας ατέρμονος κύκλος.

Καμία φωνή δεν ακούγεται και επίσης όσες απεργίες και να γίνουν το κράτος δε μπορεί να κάνει δεκτά τα αιτήματα καθώς είναι αδύνατο οικονομικά. Οι απαιτήσεις των ανθρώπων έχουν μείνει σε παλαιότερα χρόνια, όπου τα χρήματα σκορπιζόντουσαν σε ανθρώπους χωρίς να το αξίζουν. Για να διεκδικήσεις κάτι, πρέπει πρώτα να παράξεις.

Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας χρήζει μεταρρυθμίσεις, μείωση δαπανών και επενδυτικότητα. Όσο πολεμάμε αυτά ή όσο δεν τα κάνουμε, ο κύκλος των μνημονίων θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα ή στο χειρότερο σενάριο θα οδηγηθούμε στην δραχμή.

Ως ανθρώπινη οντότητα είμαι εκ φύσεως υπέρ των ανθρωπίνων και εργασιακών διεκδικήσεων και κινητοποιήσεων. Όμως, ως έλλογο ον είμαι υπέρ της εργασίας, της επιστήμης και της επιχειρηματικότητας, τα οποία θα δημιουργήσουν τις απαραίτητες συνθήκες, ώστε να μη χρειάζονται αυτές διεκδικήσεις. Τροφή για σκέψη.

Λίγο περισσότερη κοινωνική πολιτική

Η κοινωνική πολιτική είναι από τους σημαντικότερους τομείς για την καλή λειτουργία ενός κράτους. Η απουσία της μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικές εκρήξεις, καθώς υπάρχουν άτομα στην κοινωνία που έχουν περισσότερες ανάγκες από άλλους. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα της κρίσης, η κοινωνική πολιτική και το κράτος πρόνοιας είναι απαραίτητα συστατικά για να λειτουργήσει η κοινωνία χωρίς μεγάλα προβλήματα, μέχρι η χώρα να μπει σε μία κανονικότητα.

Η δωρεάν παιδεία και υγεία είναι κλισέ και επιβάλλεται να υπάρχουν. Προσωπικά σε αυτούς τους δύο τομείς είμαι υπέρμαχος στο να παρέχονται δωρεάν. Δεν είμαι κατά των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά στους συγκεκριμένους τομείς έχω ενδοιασμούς. Τι γίνεται, όμως, με τους ανέργους, με τους φτωχούς και με αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη;

Η κοινωνική πολιτική πρέπει να ενισχυθεί. Είναι αδύνατον άνθρωποι να τρώνε από τα σκουπίδια ή να κοιμούνται στα παγκάκια. Είναι αδύνατον ευρωπαϊκή χώρα του 2016 να αδιαφορεί για τους ανθρώπους της. Η πολιτεία χρειάζεται να δημιουργήσει περισσότερα συσσίτια. Περισσότερους χώρους στέγασης για ανθρώπους που κοιμούνται στον δρόμο. Τείνει να χαθεί η έννοια του ανθρωπισμού. Η οικονομική κρίση, όμως, δεν συνεπάγεται απαραίτητα και ανθρωπιστική κρίση. Ίσα- ίσα που πρέπει να ενισχύεται σε τέτοιες περιόδους. Τα μνημόνια, με τα οποία συμφωνώ, είναι αλήθεια ότι επιβάλλουν περικοπές σε όλους τους τομείς, όμως η πολιτεία πρέπει να μεριμνά ανεξαρτήτως χρημάτων. Οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες, οι εθελοντικές οργανώσεις και οι κοινωνικές δράσεις, θεωρώ, ότι πρέπει να είναι στο dna μας.

Ένα κράτος είναι υγιές όχι μόνο όταν έχει ισοσκελισμένα δημοσιονομικά, όχι μόνο όταν έχει επενδύσεις και επιχειρηματικότητα, μα πάνω απ΄όλα όταν έχει κοινωνικά υγιείς ανθρώπους. Η επαιτεία είναι ταπείνωση και κανείς δεν ζητιανεύει από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Ο ρόλος της πολιτείας έγκειται στο να ενισχύσει την κοινωνική πολιτική. Τρόποι υπάρχουν. Άλλωστε, αυτός είναι και ο ρόλος της πολιτείας. Να βρίσκει λύσεις στα προβλήματα.