“The thoughts of my nation, inseparable from the heritage of my ancestors”

Κάποιος είπε κάποτε, πως «οι σκέψεις για το έθνος μου, είναι άρρηκτα δεμένες με εκείνες των προγόνων μου». Δεν είναι άραγε οι σκέψεις, εκείνο που κινεί λαούς και έθνη;

Αυτές ενδεχομένως κατέλαβαν και το νου του προέδρου της Καταλονίας,  Αρτούρο Μας, στην προσπάθειά του να γευτεί τη δόξα που παρέχει η ιστορία, μέσα από την αιωνιότητά της, υπογράφοντας στις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη, ένα διάταγμα για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, προγραμματισμένο για την ένατη μέρα του Νοέμβρη και αποσκοπώντας στην «αναγέννηση» της Καταλονίας διαμέσου της ανεξαρτησίας της από την Ισπανία

Σχολιάζοντας τις ενέργειές του, ο Καταλανός πρόεδρος εξέφρασε το ότι «Η Καταλονία επιθυμεί να μιλήσει, επιθυμεί να ακουστεί, επιζητά να ψηφίσει».  Οι αντίδραση της Ισπανικής κυβέρνησης του πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι ήταν άμεσες και το πολυπόθητο δημοψήφισμα άρχισε να εμποδίζεται, με τον ίδιο να δηλώνει πως «Ουδείς είναι πάνω από την κυρίαρχη βούληση του ισπανικού λαού.»

Άραγε ποιος είναι αυτός που θα επιβάλει σε έναν άνθρωπο τον τρόπο που θα ζήσει; Στην περιοχή της Καταλονίας δεν γίνεται συζήτηση για κάποιο κοινωνικό «βίτσιο», αλλά για έναν αιώνιο τρόπο ζωής. Κάθε σκέψη κρύβει μέσα της ένα συναίσθημα. Λίγα πράγματα γεμίζουν έναν άνθρωπο περισσότερο από ένα συναίσθημα, πόσο μάλλον όταν αυτό κατακλύζεται μέσα σε 1,8 εκατομμύρια ανθρώπινα σώματα. Τόσα, όσοι και οι καταλανοί που έβαψαν τους δρόμους της Βαρκελώνης με το αποστομωτικό χρυσό και κόκκινο χρώμα των ρούχων που φορούσαν και σημαιών που κρατούσαν.

photo-barkeloni-2

Το όμορφο κέντρο της Βαρκελώνης μίλησε ξανά την ίδια γλώσσα που έχουμε ακούσει και στο παρελθόν. Αυτή η φορά ζητώντας να διεξαχθούν πρόωρες εκλογές στην περιφέρεια, δεδομένου ότι η Καταλανική κυβέρνηση αναγκάστηκε εν τέλει, να ακυρώσει το δημοψήφισμα της 9ης Νοεμβρίου, υπό την ασφυκτική πίεση της κεντρικής κυβέρνησης στη Μαδρίτη.

Μα «τώρα είναι η ώρα», όπως τραγουδούσε η διαδήλωση της καταλανικής πολιτιστικής ένωσης Omnium Cultural, η οποία αγωνίζεται εδώ και καιρό για την ανεξαρτησία της εύφορης περιοχής από την Ισπανία, με τον Αρτούρο Μας να συμπληρώνει πως «Η Μαδρίτη δεν μπορεί να εμποδίζει αιωνίως την Καταλονία  αποφασίζει για το μέλλον της». Οι κινητοποιήσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της εθνικής τους εορτής που ονομάζεται «Ντιάντα» και φέτος συνέπεσε με την 300η επέτειο από την κατάληψη της Βαρκελώνης, πίσω στο 1714, από το βασιλιά Φίλιππο τον Ε΄, ο οποίος κατήργησε τους νόμους και τα έθιμα των καταλανών.

Άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, το να μην βιώνεις τη ζωή σου σαν ελεύθερος, σημαίνει να την αισθάνεσαι σαν «σκλάβος». Για το ρομαντικό λαό των καταλανών η αίσθηση αυτή βασιλεύει από τον 18ο αιώνα, όταν και ο καταλανικός εθνικισμός γνωρίζει αναβίωση και οι καταλανοί διαχωρίζουν όλο και περισσότερο το έθνος τους από τους Ισπανούς.

portugal3

Κι όλα αυτά γίνονται τόσο μακριά από εμάς, που η μυρωδιά του Ατλαντικού είναι ευδιάκριτη, μα τόσο κοντά, ώστε να μοιραζόμαστε την ίδια ήπειρο. Η έννοια του έθνους δεν έχει να κάνει με τίποτα περισσότερο από την κοινή συνείδηση σε συνδυασμό με το κοινό συναίσθημα. Και η συνείδηση των καταλανών τους οδηγεί ξανά και ξανά στους δρόμους της Βαρκελώνης.  Παρόμοια με την Παλαιστίνη, έτσι και στην Καταλονία, η θέληση για ελευθερία είναι μια εστία πυρός που δεν έχει πρόθεση να σβήσει.