Εκλογές Κεντροαριστεράς

Η Φώφη Γεννηματά και ο Νίκος Ανδρουλάκης ήταν οι νικητές της εκλογικής αναμέτρησης και αυτοί που περνούν στον επόμενο γύρο για την τελική εκλογή του προέδρου του ενιαίου φορέα. Περίπου, 212.000 άνθρωποι ψήφισαν, μέλη και μη, δείχνοντας την ιδεολογική δύναμη της παράταξης. Αυτοί, όμως, οι 212.000 άνθρωποι αποτελούν σίγουρες ψήφους για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές; Και αν ναι, ο αριθμός 212.000 είναι ικανοποιητικός για βουλευτικές εκλογές για μία παράταξη που στοχεύει ψηλά;

Όσοι ψήφισαν κάποιον άλλον, πέρα του τελικού νικητή, είναι σίγουρο ότι θα ψηφίσουν την συγκεκριμένη παράταξη στις βουλευτικές εκλογές; Μήπως κάποιοι ψηφοφόροι και κάποιοι υποψήφιοι βρίσκονται πιο κοντά ιδεολογικά με κάποιο άλλο κόμμα; Για παράδειγμα, αυτοί που ήθελαν αρχηγό του νέου φορέα τον Σταύρο Θεοδωράκη και από την στιγμή που δεν πραγματοποιήθηκε η επιθυμία τους, γιατί να μην ψηφίσουν το κόμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη ή το κόμμα της Ένωσης Κεντρώων; Δε νομίζω, άλλωστε, ότι βρίσκονται τόσο μακρυά ιδεολογικά. Το ίδιο ισχύει και για τους οπαδούς των υπόλοιπων υποψηφίων.

Στην περίπτωση αυτή, στην οποία και οι 212.000 ψηφίσουν τον νέο φορέα, ανεξάρτητα με το αν ψήφισαν ή όχι τον νέο αρχηγό, είναι ένας επαρκής αριθμός για να αποτελέσει μια ισχυρή κοινοβουλευτική δύναμη. Ο αριθμός αυτός αποτελεί, περίπου, το 3% του εκλογικού σώματος. Ένας αριθμός, δηλαδή, που μάχεται να εισέλθει στα έδρανα της βουλής.

Σίγουρα, κάθε ένεση δημοκρατίας αποτελεί ανάσα για την κοινωνία μας. Σίγουρα, είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν ενεργοί πολιτικά πολίτες. Σίγουρα, ο αριθμός των πολιτών που ψήφισαν είναι ικανοποιητικός. Όμως, ο χώρος του κέντρου είναι ένας χώρος ιδιόμορφος και μάλλον το μήλον της έριδος, καθώς όλες οι πολιτικές δυνάμεις προσπαθούν να συγκλίνουν σε αυτόν. Όσοι παρεκκλίνουν σημαντικά, αποτελούν και τις μειοψηφικές ομάδες της κοινωνίας μας. Στην περίοδο αυτή, που τα περισσότερα κόμματα κάνουν άνοιγμα στο κέντρο, καθώς εκεί βρίσκεται και η πλειοψηφία των ψηφοφόρων τους, είναι κάπως δύσκολος να θεωρούμε σίγουρα κάποια νούμερα. Αισιοδοξία, λοιπόν, στο εσωτερικό του νέου φορέα, αλλά καμία σοβαρή ένδειξη για κοινοβουλευτική δύναμη.

Διαμαντοπούλου: η κεντροαριστερά χρειάζεται νέο κόμμα

«Χρειαζόμαστε ένα νέο ξεκίνημα, ένα νέο πολιτικό σχήμα με διαδικασίες δημοκρατίας και συλλογικότητας για την Hγεσία και πάνω από όλα με Λόγο προγραμματικό και πολιτικό. Μία νέα προσπάθεια μπορεί να δώσει ελπίδα μόνο όταν με ειλικρίνεια και πειστικό τρόπο καταθέσει Πρόταση για τη χώρα, τέτοια που με ρεαλιστικό τρόπο δεν θα είναι ακολούθημα της Κυβερνητικής ή της Αντιπολιτευτικής πραγματικότητας», υπογραμμίζει σε γραπτή της δήλωση, η Άννα Διαμαντοπούλου με αφορμή την κινητικότητα στο χώρο της Κεντροαριστεράς.

«Στις ιδέες λέμε ναι. Στην πρόοδο λέμε ναι. Σε νέο σχήμα λέμε ναι. Όχι πια στις αέναες συζητήσεις. Όχι άλλο στις κινήσεις. Όχι στις προσωπικές πολιτικές.», τονίζει στη δήλωσή της η κ. Διαμαντοπούλου

Η ίδια επισημαίνει ότι σέβεται όλες τις προσπάθειες αλλά ξεκαθαρίζει: «Εδώ και δύο χρόνια κόμματα, ομάδες και στελέχη της Κεντροαριστεράς, συνέρχονται, συζητούν, και δημιουργούν ειδήσεις που δεν βασίζονται στα μεγάλα ζητήματα για την έξοδο της χώρας από την κρίση ούτε στητή θεσμική της και παραγωγική της συγκρότηση.

Αντικείμενο των ειδήσεων είναι η συμμετοχή «επωνύμων» και αποσπασματικές εκδηλώσεις, σημειώνει και τάσσεται υπέρ της διαμόρφωσης ενός νέου πολιτικού σχήματος με σύγχρονο προγραμματικό και πολιτικό λόγο.

«Μόνο σε μία τέτοια προσπάθεια είμαι έτοιμη να συμμετάσχω, όπως και πολλοί άλλοι και για την ουσία αυτής της πρότασης δουλεύω αυτά τα χρόνια που βρίσκομαι εκτός κομματικής ζωής», δηλώνει η πρώην υπουργός.