Ο Μητσοτάκης και οι ‘μητσοτακικοί’

‘ Έφυγε’ ένας μεγάλος πολιτικός. Αδιαμφισβήτητα, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν μία σημαντική πολιτική προσωπικότητα της σύγχρονης Ελλάδας. Είτε συμφωνούσε κάποιος με τις πολιτικές του θέσεις, είτε διαφωνούσε, δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει την προσωπικότητα του πρώην πρωθυπουργού.

Ήταν ο τελευταίος από του ‘μεγάλους’ πολιτικούς. Μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Σημαντικές προσωπικότητες και φιγούρες στην πολιτική ζωή της χώρας, αλλά αυτό δεν τους απαλλάσσει από την κριτική που τους γίνεται ή για αυτήν που θα έπρεπε να τους γίνεται. Επί ημερών τους σίγουρα η Ελλάδα αναπτύχθηκε, εξευρωπαΐστηκε. Όμως δημιούργησαν τις πελατειακές σχέσεις και τον κομματικό φανατισμό. Έφεραν την νοοτροπία των δανεισμών, των διορισμών και των ρουσφετιών. Ο καθένας με διαφορετικό μερίδιο ευθύνης και ίσως οι ίδιοι να μην ευθύνονταν για κάποια από αυτά που τους έχουν καταλογίσει κατά καιρούς, αλλά σίγουρα τα κόμματα που εκπροσωπούσαν ευθύνονται.

Κηδεία Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Εμφάνιση πρωθυπουργού. Αποδοκιμασίες από οπαδούς, φίλους και συγγενείς του αποθανόντος. Μια νοοτροπία χτισμένη στο παρελθόν. Μια νοοτροπία του να μην δείχνεις σεβασμό στον θεσμό του πρωθυπουργού, επειδή δεν συμφωνείς με το πρόσωπο που τον αντιπροσωπεύει. Μια νοοτροπία άκρως κομματική. Μια νοοτροπία του αφού δεν είναι κυβέρνηση το κόμμα που υποστηρίζουμε, πρέπει να αποδοκιμάσουμε τον ‘αντίπαλο’.

Μία νοοτροπία που αποδοκιμάζει τον διορισμό της συζύγου του πρωθυπουργού, γιατί απλά ανήκει σε άλλο κόμμα. Όλα αυτά τα χρόνια η εκάστοτε κυβέρνηση διόριζε τα δικά της παιδιά. Προφανώς και είμαι ενάντια στους ρουσφετολογικούς διορισμούς, αλλά αυτοί πρέπει να καταδικάζονται προς όλες τις πλευρές. Άραγε, αυτοί που εκνευρίστηκαν με τον διορισμό της γυναίκας του πρωθυπουργού, θα αποδοκίμαζαν με τον ίδιο τρόπο έναν δικό τους διορισμό με ρουσφέτι από το κόμμα της αρεσκείας τους;

Κάθε κυβέρνηση και κάθε πρωθυπουργός που περνάει, αφήνει πίσω κάτι. Είτε θετικό, είτε αρνητικό. Το ζητούμενο είναι να προσπαθούμε να απομονώσουμε τα άσχημα και να προχωράμε με τα θετικά. Ο Μητσοτάκης και όλοι οι ‘μεγάλοι’ πολιτικοί έχουν αφήσει σίγουρα σημαντικό έργο. Υπάρχει, όμως, μια νοοτροπία που πρέπει να ξεριζωθεί.

Ηθική και πολιτική- Έννοιες Ασύμβατες;

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε η 3η σεζόν της αμερικάνικης σειράς House of Cards στην οποία πρωταγωνιστεί ο KevinSpacey, ο οποίος υποδύεται τον FrankUnderwood, έναν πολιτικό διψασμένο για εξουσία ο οποίος δεν διστάζει να εκβιάσει, να δολοπλοκήσει, να πει αμέτρητα ψέματα, ακόμα και να δολοφονήσει ώστε να καταφέρει αυτό που θέλει. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η θέση του ως πολιτικού τον διευκολύνει σε πολλά από αυτά. Ο Frank επιτυγχάνει μέσα από όλες αυτές τις ραδιουργίες να γίνει Πρόεδρος των Η.Π.Α αφού εκθρόνισε τον προκάτοχό του και πήρε τη θέση του. Με αφορμή αυτόν τον τηλεοπτικό χαρακτήρα θα ήθελα να θέσω το ερώτημα: «Είναι η ηθική και η πολιτική έννοιες ασύμβατες»;

Ο Νικόλο Μακιαβέλλι ο οποίος είναι πιο γνωστός για το έργο του «Ο Ηγεμών» περιγράφει σε αυτό το βιβλίο, το οποίο είναι ένα εγχειρίδιο διακυβέρνησης ουσιαστικά, με ποιό τρόπο (ηθικό ή μη) πρέπει να χειρίζεται ένας ηγεμόνας καταστάσεις, ώστε να προστατεύει το κράτος του. OΜακιαβελισμός έχει λάβει βέβαια μετέπειτα άλλη έννοια και αποτελεί πλέον μία από τις προσωπικότητες που ανήκουν στην Σκοτεινή Τριάδα της ψυχολογίας ( οι άλλες δύο είναι ο ναρκισσισμός και η ψυχοπάθεια ) και χαρακτηρίζεται από χειριστική συμπεριφορά, εκμετάλλευση, κυνισμό, αδιαφορία για τις ηθικές αρχές αλλά και επικέντρωση σε ιδία συμφέροντα.

11005948_10205616033587724_59447873_n

Είναι πολύ ανησυχητικό όμως, ότι τα παραπάνω χαρακτηριστικά φωτγραφίζουν, αν προσθέσουμε ο καθένας από ένα όνομα στην περιγραφή, πολλούς σύγχρονους πολιτικούς όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο. Ακόμα και αν δεν υπάρχει κάποιος ( ελπίζω ) που να ενσαρκώνει πλήρως όλα τα χαρακτηριστικά της περιγραφής και που να χειρίζεται όλα τα ανόμια μέσα αυτής, ωστόσο οποιαδήποτε από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι ανεπιθύμητα στους ανθρώπους που θα επέλεγε κάποιος για να τον κυβερνήσουν. Γιατί τότε τόσοι πολλοί «μακιαβελικοί», λιγότερο ή περισσότερο, πολιτικοί;

Ας μην φύγουμε όμως από τα σύνορά μας και ας εξετάσουμε τους πολιτικούς μας. Πολλοί από αυτούς έχουν χρηματιστεί τα περασμένα χρόνια, έχουν αναζητήσει  την εξυπηρέτηση δικών τους συμφερόντων μέσω της άσκησης πολιτικής και έχουν δείξει μια μεγάλη περιφρόνηση για ηθικές αξίες και έντονη αντιπατριωτική συπεριφορά ώστε να έχουν οι ίδιοι αυτό που θέλουν. Είναι λοιπόν αυτό ένα γεγονός που πρέπει να το δεχθούμε; Πρέπει δεχθούμε ότι αυτοί είναι οι πολιτικοί και ότι αν τύχει τα συμφέροντα τους να συμπίπτουν με τα δικά μας ή αν μείνουν τίποτα αποφάγια θα πάρουμε κι εμείς ένα κομμάτι;

Πιστευω οτι η απάντηση θα πρέπει να είναι αρνητική. Η ιστορία η ίδια, είναι η απόδειξη γι’ αυτό. Στο παρελθόν έχουμε δει τι σημαίνει ένας πολιτικός να έχει όραμα και να βαζει πάνω απο τον ίδιο του τον εαυτό το συμφέρον της χώρας του. Πολιτικοί όπως ο Ε. Βενιζέλος ή ο Ν.Πλαστήρας έχουν δείξει και αποδείξει τι μπορεί να κάνει ένας πεφωτισμένος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Είναι απόλυτα κατανοητό πιστεύω οτι κανένας δεν είναι τέλειος ούτε κανένας έχει το αλάθητο, παρ’όλα αυτά είναι σημαντικό αυτοί που κυβερνούν να έχουν στο μυαλό τους το καλό των πολλών και όχι των λίγων και μ’αυτό ως γνώμονα να ενεργούν.

Η Ελλάδα ίσως πέρασε μια περίοδο στην οποία έλειπαν οι άνθρωποι που θα την πάνε μπροστά, όμως αυτό θα πρέπει να σταματήσει. Ας μην συγχέουμε την καθ’εαυτο πολιτική με τους ενίοτε αποτυχημένους αντιπροσώπους της. Η πολιτική δεν είναι και ούτε θα επρεπε να είναι ασύμβατη με την ηθική.Και όταν λέμε ηθική δεν εννοούμε απαραίτητα να ακολουθείτε η κατηγορική προσταγή του Κάντ αλλά να υπάρχει το γενικό συμφέρον ως στόχος, γιατί πολύ απλά έτσι ευημερεί ένας τόπος. Ακόμα και από εγωιστική πλευρά να το δεί κάποιος, μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση που κανένας πολιτικός δεν έχει σκεφτεί ότι το να είναι καλά ο λαός ευνοεί και τον ίδιο…