Μόνος του τον δείχνει, μόνος του… τον ακολουθεί!

Η πλειοψηφία του κοινού, βρίσκεται σε μία εποχή πιο αβέβαιη από ποτέ. Κάθε μέρα, ακόμη και σε αυτές του καλοκαιριού που θεωρούνται πιο ξέγνοιαστες, οι Έλληνες ακούν όλο και χειρότερα νέα για όσα καθορίζουν τις ζωές τους και λογικά φτάνουν σε σημείο… να μην μπορούν να ακούν άλλο. Θέλουν να δουν κάτι αισιόδοξο. Κάτι που να τους βγάλει, έστω και λίγο, από την καθημερινότητά τους. Κάτι που να τους κάνει υπερήφανους. Κάτι, για το οποίο θα θεωρήσουν ότι έχουν το δικαίωμα να αισθάνονται επιτυχημένοι.

Ο ελληνικός αθλητισμός, για άλλη μία φορά είναι εδώ. Και παριστάνει, ξανά, το «αντίδοτο» στην κρίση που βιώνουμε σε όλους τους τομείς εδώ και δεκαετίες, με έμφαση στο οικονομικό κομμάτι τα τελευταία έξι χρόνια. Οι επιτυχίες του είναι διαρκείς και πλέον ο Έλληνας δεν κοιτάζει μόνο το αγωνιστικό κομμάτι. Αν ήταν μόνο αυτό, δε θα δινόταν τόσο μεγάλη σημασία σε όσα απίστευτα μας έχει χαρίσει και την φετινή αγωνιστική περίοδο. Του προσφέρει πολύ περισσότερα πράγματα και οι αθλητές του έχουν συνειδητοποιήσει, κατανοώντας επίσης πως φέρουν πολύ μεγάλη ευθύνη, κάθε φορά που εκπροσωπούν την χώρα μας.

Πάντα εκπροσωπούσαν έναν ολόκληρο λαό, όπως συμβαίνει με κάθε αθλητή όταν συμμετέχει σε μία διεθνή διοργάνωση. Τώρα πια, όμως, εκπροσωπούν έναν «πονεμένο» λαό, ο οποίος υποφέρει πραγματικά (με ή χωρίς δική του επιλογή, είναι μία άλλη κουβέντα) από ανθρώπους που στο τέλος της ημέρας, αποδεικνύεται πως δεν νοιάστηκαν ούτε λεπτό γι’ αυτόν. Κοίταξαν, ουσιαστικά, το προσωπικό τους όφελος και την ικανοποίηση των στρεβλών ιδεοληψιών που υπηρετούν και τους κατευθύνουν σε πράξεις που έχουν προδώσει το έθνος ουκ ολίγες φορές. Προδοσία, ναι. Δεν πρέπει να φοβηθούμε να το πούμε, αυτή είναι η αλήθεια. Και τι ψάχνει ο κόσμος; Ανθρώπους που να νιώσει, ότι παλεύουν και γι’ αυτόν, όχι μόνο… για την πάρτη τους.

Και αυτό συνέβαινε πάντα με τους αγαπημένους αθλητές μας. Δε θα μιλήσω για παλιότερες επιτυχίες, γιατί και μόνο αν τις κοιτάξεις προκαλείται «ίλιγγος» για ένα λαό μόλις 11 εκατομμυρίων ατόμων (με το ζόρι). Ας μιλήσουμε για τις φετινές. Για το μπάσκετ που είναι πάντα συνεπές στο ραντεβού του με τη συγγραφή της ευρωπαϊκής ιστορίας, με τον Ολυμπιακό να φτάνει στον τελικό της Ευρωλίγκα και τους δύο «αιωνίους» να μας προσφέρουν πάντα «ενέσεις» ποιότητας για τον «πληγωμένο» άκρως εμπορευματοποιημένο αθλητισμό. Αναφέρομαι, δηλαδή, στα δύο πιο δημοφιλή αθλήματα της χώρας, με το ποδόσφαιρο να έχει ξεπέσει σε μία απίστευτη κατάντια.

Ας μιλήσουμε για τις κοριτσάρες του Τζώρτζη Δικαιουλάκου, οι οποίες για έναν μόνο πόντο δεν έφτασαν στις οκτώ κορυφαίες ομάδες του ευρωπαϊκού μπάσκετ, παίζοντας με την πλάτη στον τοίχο στο δεύτερο γύρο. Για τους ατίθασους Εφήβους του Ηλία Παπαθεοδώρου, των οποίων η τέταρτη θέση στην Κρήτη και έπειτα η πρωτιά στο Βόλο, δείχνουν ότι με σκληρή δουλειά, θα μπορέσουν να υλοποιήσουν το όνειρο κάθε παιδιού της γενιάς μας, να… κατακτήσει τον κόσμο! Για τον «αειθαλή» Σπύρο Γιαννιώτη που κρατά πάντα τη σημαία ψηλά και την ηρωική Κέλλυ Αραούζου, σε δύο χάλκινα μετάλλια στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Καζάν που αποτελούν… προϊόν του κορυφαίου Νίκου Γέμελου. Για μερικούς ακόμη… υδάτινους μάγκες, αυτούς της Εθνικής Πόλο, που «έπνιξαν» δύο φορές τους πάντα υπερόπτες στο πόλο Ιταλούς, για να φέρουν στην πατρίδα άλλο ένα χάλκινο μετάλλιο. Για τις «γοργόνες» που κατέκτησαν την έκτη θέση στο Καζάν. Για τη διοργάνωση γεγονότων με παγκόσμια απήχηση και σπουδαία «μηνύματα», όπως το Navarino Challenge, το «Σπάρταθλον», ο Μαραθώνιος των Αθηνών ή το Santorini Experience πρόσφατα.

Σίγουρα υπάρχουν και άλλες επιτυχίες που έχω ξεχάσει αυτή τη στιγμή. Αλλά το σημαντικό, είναι ότι ζούμε και κάτι όμορφο. Μόνο αυτό; Όχι. Ζούμε και κάτι άλλο, εδώ και πολλά χρόνια. Κάτω από ευνοϊκές ή αντίξοες συνθήκες, με ή χωρίς χρηματοδότηση (κυρίως για όσα αθλήματα δεν αφορούν το ποδόσφαιρο και το αντρικό μπάσκετ), οι Έλληνες είχαν στο «αίμα» τους την επιτυχία. Γιατί; Λόγω τεχνογνωσίας. Δεν έφτανε το ταλέντο. Με σκληρή δουλειά, υπομονή, παρακολούθηση των παραδοσιακών δυνάμεων κάθε αθλήματος, προσπάθεια «στησίματος» των κορυφαίων σε ένα μοντέλο που να τους ταιριάζει, έτσι φτάσαμε στην επιτυχία. Με μία διαδικασία πολλών ετών που σήμερα δικαιώνει τους μαχητές-νικητές μας.

Κάπως έτσι, σήμερα βλέπουμε μία άλλη Ελλάδα. Αυτή της ελπίδας, της αισιοδοξίας, της επιτυχίας. Μόνο που αυτή η Ελλάδα, υπήρχε εδώ και πολλά χρόνια. Ναι, είχε κι αυτή τις «κακοτοπιές» της, όπως αποκαλύφθηκαν (Εγκληματική Οργάνωση, σκάνδαλο Καραϊσκάκη, σκάνδαλο άρσης βαρών, σκάνδαλο Κεντέρη-Θάνου και άλλα), αλλά αυτό δε μείωσε τον κόσμο που μας προσέφεραν αυτοί οι ήρωες εδώ και πολλά χρόνια. Το δρόμο που θα έπρεπε κάποτε να ακολουθήσουμε κι εμείς, «ξεγράφοντας» μια και καλή όσους μας έδειξαν το δρόμο που μας οδήγησε σε αυτή τη μιζέρια.

Η επιλογή που κάναμε αποδείχθηκε λανθασμένη και έχουμε φτάσει παραπάνω από μία φορά στον «γκρεμό». Άλλη Ελλάδα θα μπορούσαμε να έχουμε, αλλά άλλη Ελλάδα επιλέξαμε, με αποτέλεσμα η Ελλάδα που θα μπορούσε να μας κάνει ευτυχισμένους, να πλέει μόνη της, απέναντι σε κάθε «τέρας». Μόνη της, αλλά ξεπέρασε όλες αυτές τις δυσκολίες, για να συνεχίσει μέχρι σήμερα να μας δείχνει το δρόμο που τόσα χρόνια ακολουθεί χωρίς βοήθεια.

Μπορεί να ακούγεται περίεργα, αλλά δεν είναι αργά για μία μεγάλη «στροφή» του έθνους μας σε μία τέτοια κατεύθυνση. Καλό είναι, να τους ακούσουμε και μία φορά όλους αυτούς τους ήρωες, οι οποίοι βρίσκονται όμως πάντα ανάμεσά μας, πρόθυμοι να μας κατευθύνουν, με ένα χαμόγελο και μία μεγάλη αγκαλιά. Ας τους ακούσουμε, κάτι έχουν να μας πουν με τόσα που έχουν κάνει…

Το έγκλημα του να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας

Ανάπτυξη. Ανάπτυξη. Ανάπτυξη.

Αυτή η περίεργη λέξη βρίσκεται σε κάθε προεκλογικό λόγο κάθε πολιτικού από το 2009 (και από πιο πριν). Σε κάθε συζήτηση στο καφενείο. Είτε είναι πράσινη, είναι κόκκινη, είτε είναι μπλε, φαίνεται πως αυτή είναι ο στόχος. «Θύμα» της ανάπτυξης είναι τα έσοδα των μισθωτών, τα έσοδα των εταιριών και των ελεύθερων επαγγελματιών, με το κράτος να αποσπά  τη μερίδα του λέοντος.

Παράλληλα το απίθανο είναι ότι κάθε φορέας (κυβερνητικός και μη) ευαγγελίζεται πως στηρίζει την επιχειρηματικότητα, πως δήθεν «δρά» για να τονώσει την ρευστότητα στην αγορά και πάντα όλοι ( μα όλοι) προωθούν την ελάφρυνση των βαρών των μικροεπαγγελματιών που είναι «η ραχοκοκαλιά της οικονομίας».

Για να δούμε τι κάνουμε στην ραχοκοκαλιά μας.

Πάνω από το 85% των εισπράξεων δεν πάει στον επιχειρηματία.

Φανταστείτε ότι έχετε ένα μαγαζί, αγοράζετε τα προϊόντα σας με 0,25 λεπτά (25% δαπάνες) και τα πουλάτε 1 ευρώ (4 φορές το κόστος). Επειδή πεινάω και λίγο ας πούμε ότι τα προϊόντα σας είναι σουβλάκια και τα πουλάτε με το κομμάτι.  Πάνω στο 1 ευρώ που εισπράττεται το 23% είναι ΦΠΑ (0,23 λεπτά) και το 26% είναι φόρος εισοδήματος (0,26 λεπτά). Το 13,5% περίπου είναι ασφαλιστικές εισφορές (13,5 λεπτά).  Το κράτος ήδη έχει πάρει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το 62,5% περίπου από την πώληση του σουβλακίου, χωρίς να χρειαστεί να κάνει καμιά εργασία, να μην πάρει κανένα ρίσκο και χωρίς να προσφέρει καμία ευεργεσία. Μην ξεχνάμε πως για να συνεχίσετε να δουλεύετε πρέπει να φυλάξετε άλλα 25 λεπτά για να πάρετε άλλο ένα σουβλάκι ώστε να το πουλήσετε αύριο. Και σας μένουν περίπου 12 λεπτά από την πώληση που κάνατε. Με αυτά τα 12 λεπτά (το 12% των εισπράξεων σας) θα πρέπει να πληρώσετε ρεύμα, να πληρώσετε υπαλλήλους, τις ασφαλιστικές εισφορές τους, να πληρώσετε νοίκι, να πληρώσετε πρόστιμα, να πληρώσετε άδεια από μουσικά όργανα ( βέβαια δεν χρειάζεται πια άδεια αν έχετε τηλεόραση ή ραδιόφωνο), λογιστές, δικηγόρους κτλ κτλ . Και θυμηθείτε, εσείς πήρατε το ρίσκο, εσείς τραβήξατε την ταλαιπωρία, εσείς θα χάσετε αν κάψετε το σουβλάκι ή οι πελάτες φύγουν χωρίς να πληρώσουν. Δεν θα χάσει το κράτος. Το κράτος θα είναι εκεί μόνο όταν εισπράττετε.

Φορο-αρπαγή.

Καταρχήν φορολογείστε από το πρώτο ευρώ. Δεν θεωρούμε δηλαδή ότι χρειάζεστε κάποια χρήματα για να ζήσετε. Δεν ισχύει για εσάς η έκπτωση με την προσκόμιση αποδείξεων. 

Το κράτος παίρνει 55% (100% σε λίγο) ως προκαταβολή επί του φόρου της χρήσεως. Οι συναλλαγές σας γίνονται τραπεζικά από κάποιο ποσό και πάνω.  Εάν δεν μπορεί κάποιος θα ανταποκριθεί στις φορολογικές του υποχρεώσεις, ανεξάρτητα αν η επιχείρηση του είχε απώλειες, τότε ξεκινάει ποινική διαδικασία εναντίον του.

Αν δεν κοπεί μια απόδειξη έχει πρόστιμο.

Οπότε, δεν έχετε παροχές, δουλεύετε περίπου για το 12% των εισπράξεων σας και δεν απολαμβάνετε καμία ευελιξία ως προς τις συναλλαγές ή την φορολογική αντιμετώπιση. Πως μπορείτε να αντεπεξέλθετε θα αναρωτιέστε; Γιατί σας έφεραν εδώ; Γιατί δεν ψάχνουν τρόπους να διορθώσουν πραγματικά το σύστημα, απλά ψάχνουν το εύκολο χρήμα στη νόμιμη συναλλαγή και σας εκφοβίζουν με δυσβάσταχτα πρόστιμα. Γιατί ζουν στο σύστημα. Γιατί είναι δύσκολο και χρονοβόρο να εκπαιδεύσεις τους πολίτες σου να μην φοροδιαφεύγουν και να βρεις τους παραβάτες. Γιατί επωμίζεσαι εσύ τη δική τους αναποφασιστικότητα και ανικανότητα. Γιατί ποτέ δεν την πληρώνει ο επιτήδειος. Ποιος μπορεί να αντέξει σε αυτό το οικονομικό περιβάλλον εκτός από τις αλυσίδες; Σίγουρα όχι οι μικροεπαγγελματίες που έχουν ένα μαγαζί και προσπαθούν να δουλέψουν όπως μπορούν.

Όχι αυτοί οι τύποι πάντως. Όχι αυτοί οι εγκληματίες, που τόλμησαν να ανοίξουν μια επιχείρηση.

Με τέτοιους οικονομικούς όρους όχι μόνο είναι απίθανο να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη, αλλά η επιστροφή κινείται στα όρια του φανταστικού. Αυτή η τιμωρητική , φοροεισπρακτική πολιτική, που δεν προσφέρει τίποτα, δεν έχει φέρει αποτελέσματα ούτε πρόκειται.

Δεν είναι δυνατόν να στοχοποιούνται και να εγκληματοποιούνται οι πολίτες προκειμένου το κράτος να σπαταλά και να σπαταλά πόρους. Προκειμένου ο ΟΣΕ να παρουσιάζει ζημιές ύψους 2 δις κατά έτος ενώ είναι μονοπώλιο (τις οποίες καλύπτουμε εμείς). Προκειμένου οι βουλευτές να συνεχίσουν να αποζημιώνονται με 6.200 ευρώ το μήνα.

# κυβέρνηση, ανάπτυξη, μνημόνιο, ελεύθερος επαγγελματίας, εφορία, γιατί να γίνω ελεύθερος επαγγελματίας

Το πέρασμα από τα χακί

Και τωρα που όλα τελείωσαν, μπορώ να γράψω πιο νηφάλια για κατι το οποίο ομολογω ότι με άλλαξε αρκετά..

Θυμάμαι τις πρώτες μέρες, την αγωνία και την αβεβαιότητα των πρώτων ημερών. Καθώς κι εκείνο το αιωρούμενο ερώτημα «τι κάνω εδώ, τι μου συμβαίνει εδω». Πλέον απαντήσεις δε ψάχνω, τις βίωσα. Ήμουν εκεί για να αλλάξω σαν άνθρωπος.

Ζει κανείς καταστάσεις στο στρατό που δεν του επιτρέπουν  να μην αλλάξει. Κι αν θέλετε την άποψή μου, υπάρχει ουσία και όφελος από αυτήν την αλλαγή. Η πρώτη επαφή με την ιεραρχία ήταν άσχημη. Ανούσιες φωνές, ανούσιες χαιρετούρες σε κάποιους οι οποίοι στιγματίζονταν ως «ανωτεροι» κι ανούσιες εντολές. Κι όλα αυτά, απόψε, αποφάσισα ότι μου έμαθαν να πειθαρχώ περισσότερο στον εαυτό μου. Δεν πιστεύω ότι η πλειονότητα των ανθρώπων που υπηρετούν ωφελούνται κατά τον ίδιο τρόπο αλλά αυτό έγκειται στην προκατάληψη που έχουν αναπτύξει  προτού κληθούν να υπηρετήσουν καθώς και στη διάθεσή τους κατά τη διάρκεια της θητείας. Αποφάσισα ότι όσο δίκιο κι αν έχω η δικιά μου άποψη δε μπορεί να υπερτερεί πάντοτε. Η ρεαλιστική αναλογία με την πραγματική ζωή αφορά στο ότι η ζωή είναι, όντως, άδικη. Ακούγεται τετριμμένο αυτό και άλωθι και επιφανειακό αλλά δεν το αναφέρω τυχαία! Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι και γιατί η κοινωνία καλώς ή κακώς δε φλέρταρε πότε με την αξιοκρατία. Καποιοι ρηχοί θα κατηγορουσαν το στρατο με σθένος γι’αυτο, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι στο στρατό απλα αντιμετωπίζουν μια ωμή, άνευ προηγουμένου πραγμάτωση της συγκεκριμένης άποψης. Και ο λόγος δεν είναι άλλος από τη διαπίστωση ότι η ισχύς μιας άποψης είναι συνάρτηση του βαθμού που είναι ραμμένος στο πέτο σου.

Έμαθα τη δύναμη της σιωπής. Δε μπορουσα να διανοηθώ τη δύναμη της σιωπής. Δε μπορούσα να ανεχτώ να μην αντιταχθώ σε κάτι που θεωρούσα λάθος. Είδα την άλλη πλευρά. Ο λόγος μου μπορούσε να υποθεί, δε μπορούσε να επιβληθεί. Και από τη στιγμή που ακουγόταν θα περίμενε για εντολές, στις οποίες δε μπορουσα να αντιταχθώ. Κάπως έτσι ωρίμασα παρεμπιπτόντως.

Μάθημα ήταν για εμένα η ανάληψη ευθυνών. Μια εντολή της ιεραρχίας συνεπάγεται ευθεία ανάληψη πληρους ευθύνης από το άτομο που δίνει την εντολή. Γαλουχούνται τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων με το αίσθημα της υπευθυνότητας. Κι αν θέλετε εθελοτυφλούν προς εκείνη την κατεύθυνση δίχως επιλογή και σε ένα βαθμό με ακραία τάση η οποία πολλές φορές ενέχει φόβο. Δεν υπάρχει περιθώριο ανευθυνότητας. Για τον οποιονδήποτε νέο, αυτό δε θα μπορούσε να είναι κάτι λιγότερο από μάθημα.

Η θητεία δεν είναι απλά μια κοινωνική προσφορά! Ο στρατός εγγυάται την ακεραιότητα της χώρας. Αυτος είναι ο ρόλος του! Κι αυτό γιατί επιβάλλεται, αν κληθεί, οποτεδήποτε κληθεί, να είναι έτοιμος να αντιμετώπισει οποιασδήποτε είδους δυσάρεστη κατάσταση. Πάραυτα αν και το επίκεντρο βρίσκεται εκεί, πολλές στιγμές χάνεται η ουσια. Κατά κύριο λόγο αυτό συμβαίνει όταν δίνεται ενδελεχής σημασία σε ένα σωρό μη ουσιαστικά αντικείμενα τόσο από τα στελέχη όσο και από τους ίδιους τους στρατιώτες.

Δε θα παραλείψω να αναφερθώ στο γεγονος οτι μαθαίνει κανείς την αξία της προσφοράς χωρίς χρηματικό αντάλλαγμα. Η χρηματοκεντρική προσφορά στην πολιτική ζωή αντικαθίσταται από μια είδους προσφορά με ηθικό ή ακόμη και κανένα αντάλλαγμα. Είναι πολλοί που αυτό δε μπορούν να το απόδεχτούν, ίσως οι περισσότεροι. Εγώ θα έλεγα ότι συχνά δεν αποδέχονται τη αξία της ηθικής επιβράβευσης. Γιατί το χρήμα είναι κάτι επιφανειακό, καθώς και το στερεότυπο της κοινωνιας όταν μιλήσει κανείς για το δίπολο προσφορας-ανταλλάγματος

Το πλέον βασικό που προσφέρεται στον καθένα στο εννεάμηνο της θητείας του δεν είναι άλλο από τη συνεχή συναναστροφή του με διαφορετικά άτομα. Αναγκάζεται κάνεις να συμβιώνει συχνά με άτομα τόσο διαφορετικά από την ιδιοσυγκρασία του, με αποτέλεσμα να αντιμετώπιζει ένα υποσύνολο της κοινωνίας με το οποίο στην πολιτική ζωή εθελουσια ενδεχομένως να μην ερχόταν πότε σε επαφή. Και προσέξτε εδώ την ειδοποιό διάφορα ανάμεσα στην πιθανότητα επαφής και στην αναγκαστική συμβίωση. Δεν ισχυρίστηκε κανείς ότι κάτι τέτοιο είναι εύκολο, αλλά ισχυριζομαι σθεναρά, πλέον, ότι είναι ωφέλιμο. Ωφέλιμο μάλιστα σε δύο συνιστώσες, εκ των οποίων η μία σχετίζεται με τον ίδιο τον εαυτό του ατόμου, και η δεύτερη με τη δυνατότητα να ωφελήσει τα άτομα με τα οποία έρχεται σε επαφή.

Πλέον απέρριψα εκείνη την πεπαλαιωμένη προκατάληψη ότι ο στρατός είναι χάσιμο χρόνου. Προσωπικά ωφελήθηκα, σε επιπεδο ωριμότητας και διαχείρισης ψυχολογίας. Βέβαια, είμαι πεπεισμένος ότι αυτό σχετιζεται στενά με τη δεκτικότητα του καθενός. Κι εκει ακριβώς βρίσκεται η δυσκολία. Εκεί ακριβώς… στο πόσο διατεθειμενος ειναι κάποιος όχι απλά να αλλαξει, αλλά να βελτιωθεί.

Όπως πάντα, άλλωστε. Σε κάθε ανθρώπινο νου..

Υπάρχει στην πραγματικότητα του σήμερα το ΚΚΕ;

Το κόμμα του Περισσού, πραγματικά, προκαλεί απορία σε όλους όσους ασχολούνται μαζί του, όσον αφορά την στάση που κρατεί προς την κυβέρνηση και τον ρόλο που έχει ως αντιπολίτευση αυτή τη στιγμή. Πρόκειται για ένα κόμμα που στα χρονικά της ιστορίας εμμένει κι επιμένει στην ίδια, πραγματικά, θέση, η οποία παραμένει αδιάλλακτη και… βλακωδώς, χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς, οριστική και ανυποχώρητη.

Ακόμα κι όταν τους δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια κυβέρνηση, η οποία θα ήταν συλλογική, και φυσικά μιλάω για τις προηγούμενες κι όχι τις τελευταίες εκλογές, εκείνοι προτίμησαν να μην συμμετάσχουν, προφανώς για να έχουν το δικαίωμα να κατακρίνουν στη συνέχεια τις επιλογές και τα αποτελέσματα της εκάστοτε κυβέρνησης. Το ΚΚΕ, ενώ είχε τη δυνατότητα να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, που ιδεολογικά, τουλάχιστον, είναι ένα κόμμα με το οποίο είναι αρκετά κοντά, προτίμησε να… παίξει εκ του ασφαλούς, χωρίς να πάρει το ρίσκο και την ευθύνη και να απολογηθεί ή να κριθεί στη συνέχεια για αυτήν. Άλλωστε, πάντα είναι ευκολότερο το να κρίνεις και να κατακρίνεις κάποιον και το έργο του ή μη από το μπαίνεις εσύ στη θέση του και να αναλαμβάνεις εσύ την ευθύνη. Το αστείο ή κωμικοτραγικό, για να το θέσω καλύτερα, της υπόθεσης, είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα, μόλις εξελέγη ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση αυτού εδώ του ταλαιπωρημένου τόπου άσκησε πολύ πιο αυστηρή κριτική από αυτή που είχε ασκήσει στους προηγούμενους, στον κύριο Σαμαρά, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που αποδεδειγμένα οδήγησαν την χώρα στο χείλος του γκρεμού. Αυτό το γεγονός άφησε με το στόμα ανοιχτό τους πάντες, ακόμα και πολλούς υποστηρικτές του ίδιου του κόμματος. Και, όπως είναι λογικό, κάνουμε λόγο για ένα γεγονός απορίας άξιον.

Στην πραγματικότητα, όμως, είναι γνωστή η αιτία του εν λόγω θέματος, καθώς το ΚΚΕ δεν μπορεί να πάρει ψήφους και εκλογική δύναμη, λόγω ιδεολογίας και πολιτικών τοποθετήσεων, από τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, αλλά από το ΣΥΡΙΖΑ μπορεί πολύ πιο εύκολα. Μήπως είναι τυχαίο, ότι τόσες δεκαετίες το κόμμα της αριστεράς δεν έχει βρεθεί ποτέ στην εξουσία με εξαίρεση το 1989; Είναι προφανές ότι εκεί δεν θέλουν την εξουσία, αλλά προτιμούν να την κρίνουν και να την περνούν από «πριονοκορδέλα» με πολλή ένταση, μάλιστα, ειδικά στις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου. Ο λαϊκισμός και η ανικανότητα ανάληψης πολιτικής ευθύνης, πραγματικά, δεν έχουν όρια στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Το μόνο που κάνουν επιτυχώς τα στελέχη του κόμματος είναι να κατακρίνουν τις επιλογές των κομμάτων της εξουσίας και να επαναλαμβάνουν διαρκώς ίδια μοτίβα, όπως «η εξουσία στον λαό» κλπ κλπ., τα οποία ακούμε από τα στόματά τους πάρα πολύ καιρό. Δεκαετίες ολόκληρες, για να είμαι ακριβής. Να με συγχωρούν οι υποστηρικτές του κόμματος, αλλά πιο άχρηστο κόμμα, απο άποψη προσφοράς στον πολίτη και το ελληνικό κοινοβούλιο, αυτή τι στιγμή δεν υπάρχει στην χώρα μας. Κι αυτό γιατί, δεν έχει προτάσεις. Συμφωνώ στο ότι τα μνημόνια δεν είναι η λύση κι ότι πρέπει να καταργηθούν. Αλλά δεν είναι ποτέ όλα εύκολα, όπως τα περιγράφει το συγκεκριμένο κόμμα.

Υπάρχουν πολλές συνέπειες μετά από κάθε πολιτική πράξη, η οποία, φυσικά, δεν περνάει στο ντούκου. Τώρα είναι η ευκαιρία του κομμουνιστικού κόμματος να σταθεί στα πόδια του, να προτείνει αυτά που πρεσβέυει και πιστεύει και να διεκδικήσει θέση στην ελληνική εξουσία. Αν δεν το κάνει ούτε τώρα, που είναι εξαιρετικά κρίσιμο το σημείο, τότε μιλάμε για κοροϊδία και εξαπάτηση των υποστηρικτών του κόμματος, αλλά και, γενικότερα, του Έλληνα πολίτη, που έχει την… τύχη να εξαπατάται διαρκώς, από τον έναν ή από τον άλλον, που παρουσιάζεται μπροστά του σαν… μεσσίας.

5 Πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε για τις Λοιμώξεις

1. Οι λοιμώξεις μπορούν να επηρεάσουν την εξυπνάδα ενός ανθρώπου, σύμφωνα με νέες έρευνες. Το ανοσοποιητικό σύστημα, μάλιστα, μπορεί να επηρεάσει τον εγκέφαλο σε τέτοιο βαθμό, ώστε η βλάβη να εμφανιστεί ακόμη και χρόνια μετά την ίαση της λοίμωξης επηρεάζοντας σοβαρά τη νοητική ικανότητα του ατόμου.

2. Οι πιο συχνές λοιμώξεις που κρύβει το θαλασσινό νερό και το κολύμπι του καλοκαιριού είναι η ωτίτιδα και η γαστρεντερίτιδα. Μολύνσεις τραυμάτων και ματιών, ουροποιογεννητικού και αναπνευστικού συστήματος ακόμη και ηπατίτιδας Α. Αποφύγετε το κολύμπι σε ακάθαρτα νερά ή σε κακώς συντηρημένες πισίνες ξενοδοχείων.

3. Η κακή συντήρηση κλιματιστικών μπορεί να γίνει αιτία μετάδοσης αναπνευστικών, μυκητιασικών λοιμώξεων αλλά και σπανιότερα λοιμωδών νοσημάτων.

4. Οι υψηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι έχουν ως αποτέλεσμα τις συχνές τροφικές δηλητηριάσεις. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι απλά επιγαστρικά άλγη ή αυτοπεριοριζόμενα διαρροϊκά σύνδρομα, μπορεί όμως να εμφανιστεί σοβαρή διάρροια, εμετός, υψηλός πυρετός, επίμονη επιγαστραλγία κ.α.

5. Τα αφροδισιακά νοσήματα, σύμφωνα με μελέτες, είναι τα πιο συχνά το καλοκαίρι, λόγω της μη χρήσης προφυλακτικού και λόγω των σεξουαλικών επαφών υψηλού κινδύνου.

Είναι λύση οι εκλογές;

Το τελευταίο διάστημα, τα σενάρια εκλογών <<φουντώνουν>> εξαιτίας της αδυναμίας της κυβέρνησης να διατηρήσει ενωμένη και συμπαγή την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.Τα προαπαιτούμενα μέτρα για την νέα δανειακή σύμβαση επικυρώνονται στο κοινοβούλιο και γίνονται νόμος του Κράτους με την στήριξη της αντιπολίτευσης.Στις πρώτες κρίσιμες ψηφοφορίες,πάνω απο 35 κυβερνητικοί βουλευτές διαφοροποιήθηκαν και αρνήθηκαν να δώσουν την στήριξη τους στον πρωθυπουργό.Κατά το Σύνταγμα, μπορεί αυτή η στάση να μην συνεπάγεται απώλεια δεδηλωμένης.Εγείρει,όμως, ζητήματα πολιτικής ηθικής.Πόσο πολιτικά ορθό είναι, μια, καθοριστικής σημασίας για την οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου, δανειακή συμφωνία να επικυρώνεται και να στηρίζεται απο βουλευτές της αντιπολίτευσης; Οι κυβερνητικοί βουλευτές, εφόσον παρέχουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση, οφείλουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να στηρίζουν το κυβερνητικό έργο.

Η διαφοροποιημένη στάση πολλών κυβερνητικών βουλευτών δικαιολογείται απο το γεγονός οτι η στροφή του Α.Τσίπρα στον πολιτικό ρεαλισμό με την υιοθέτηση της συμφωνίας, αντιβαίνει τις προγραμματικές θέσεις της κυβέρνησης, τις ιδεολογικές αρχές και τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ.Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι οι διαφωνούντες παραμένουν συνεπείς στην ιδεολογία τους και έντιμοι απέναντι στους ψηφοφόρους τους.

Το κλίμα διάσπασης εντός της Κ.Ο. έχει μεταφερθεί στις κατα τόπους οργανώσεις και στα κομματικά όργανα(Πολιτική Γραμματεία,Νεολαία,Κεντρική Επιτροπή).Στο σημείο αυτό,πρέπει να τονισθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα με ποικίλες ιδεολογικές τάσεις απο την κεντροαριστερά μέχρι τις παρυφές της κομμουνιστικής αριστεράς.Αναμενόμενο,λοιπόν,η ριζοσπαστική τάση(Αριστερή Πλατφόρμα,ΚΟΕ) να αντιτάσσεται στην σοσιαλδημοκρατική στροφή της κυβέρνησης.

Στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχει έντονος προβληματισμός για τις διαφωνίες εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας.Το ενδεχόμενο προσφυγής σε εκλογές τον φθινόπωρο είναι πολύ πιθανό, δεδομένου οτι ο πρωθυπουργός έχει προειδοποιήσει σε όλους τους τόνους πως δεν μπορεί να προχωρήσει στην εφαρμογή της συμφωνίας χωρίς την στήριξη της κυβερνητικής πλειοψηφίας.Με δεδομένα την ασθενή στήριξη απο την Κ.Ο. και το <<ρήγμα>> εντός του κόμματος, η προσφυγή σε πρόωρες κάλπες θα έμοιαζε η πιο πολιτικά ωφέλιμη επιλογή για τον πρωθυπουργό.Τρία σημαντικά ατομικά και κομματικά πλεονεκτήματα θα είχε μια τέτοια επιλογή:

1)Επειδή οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν με λίστα και όχι με σταυρό, ο πρωθυπουργός θα έχει την ευκαιρία να τοποθετήσει στις εκλόγιμες θέσεις τους βουλευτές και τους πολιτευτές, οι οποίοι δηλώνουν πρόθυμοι να τον στηρίξουν στην εφαρμογή της επώδυνης συμφωνίας.

2)Με την διεξαγωγή ενός έκτακτου συνεδρίου στον ΣΥΡΙΖΑ θα δίνοταν η δυνατότητα να ξεκαθαριστεί το τοπίο.Πρωτα απ’ όλα, θα αποσαφηνιστούν η ιδεολογική κατεύθυνση και οι πολιτικοί στόχοι του ΣΥΡΙΖΑ με βάση τα νέα δεδομένα.

3)Εφόσον οι εκλογές διεξαχθούν αρχές φθινοπώρου, τα πιο σκληρά μέτρα που διέπουν την συμφωνία δεν θα έχουν εφαρμοστεί.Έτσι, η πλειοψηφία των πολιτών που στηρίζει ένθερμα τον Α.Τσίπρα θα ανανεώσει την εμπιστοσύνη της, δίδοντάς του πιθανότατα την αυτοδυναμία.

Απο την άλλη πλευρά, βέβαια, οι πραγματικές συνθήκες στην ελληνική οικονομία είναι πολύ σημαντικότερες απο τα όποια πολιτικά οφέλη μπορεί να αποκομίσει ο πρωθυπουργός.Η Ελλάδα βρίσκεται σε οριακό σημείο με ανάγκη για χρηματοδοτική βοήθεια και στήριξη του τραπεζικού της συστήματος.Προκειμένου να συνεχιστεί η χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας, οι εταίροι απαιτούν την πλήρη εφαρμογή των συμφωνηθέντων, την συνεχή εποπτεία και την αξιολόγηση του προγράμματος.Πως θα ισχύσουν όλα αυτά σε μια νέα περίοδο πολιτικής αστάθειας; Πως θα αντιδράσουν οι διεθνείς αγορές και οι επενδυτές στην πολιτική αβεβαιότητα; Την ίδια στιγμή, στόχος της κυβέρνησης είναι η επιτυχής έξοδος στις αγορές μέσα στο 2016, για να αντισταθμιστούν οι υφεσιακές τάσεις στην οικονομία και να αποτραπεί η εφαρμογή νέων επώδυνων μέτρων λιτότητας.Επιπρόσθετα, ποια θα είναι η αντίδραση πολλών απο τους εταίρους(π.χ. Σόιμπλε), οι οποίοι εξακολουθούν να εμμένουν στην πρότασή τους για ελεγχόμενο Grexit;

Με βάση όλα τα παραπάνω, συνάγεται ότι η διενέργεια εθνικών εκλογών το φθινόπωρο αποτελεί ιδιαίτερα ριψοκίνδυνη απόφαση για την οικονομική σταθερότητα της χώρας.Αυτήν την περίοδο πρωταρχική προτεραιότητα της ελληνικής κυβέρνησης πρέπει να είναι η επαναφορά της ομαλότητας στην οικονομία και η σταθεροποίηση του τραπεζικού τομέα.Έως ότου εξομαλυνθεί η κατάσταση, θα ήταν προτιμότερο, η κυβέρνηση να πορευθεί με την μειοψηφική στήριξη της κυβερνητικής πλειοψηφίας και την <<σιωπηρή ανοχή>> της μείζονος αντιπολίτευσης.Τα σοβαρά διακηβεύματα και οι καταστάσεις έκτακτου χαρακτήρα επιτάσσουν την ανάγκη για σύνεση, λογική και ψυχραιμία.Παρά την σκληρή μου κριτική προς πάσα κατεύθυνση, έχω επισημάνει επανειλλημένα την ανάγκη για πολιτική ενότητα.Ενότητα και συνέναιση στην βάση του κοινού στόχου για έξοδο απο την κρίση και της υπεράσπισης των δικαίων της ελληνικής κοινωνίας.

Μήπως, τελικά, οι εκλογές πρέπει να γίνουν την άνοιξη ή το καλοκαίρι του 2016;

Στη σκιά του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου

Ή μήπως έχει ξεκινήσει ήδη; Είναι οικονομικός ή συμβατικός;  Μήπως λίγο και από τα δύο, ανάλογα την περιοχή; Τι απο τα δύο θα ήταν καλύτερο να είναι;  Είναι προτιμότερη η φτωχοποίηση και εξαθλίωση των χωρών ή η καταστροφή τους με όπλα και εισβολή στρατευμάτων;

Εποχή αναταραχών. Η Ευρώπη υπο γερμανική κατοχή με την Ελλάδα πρώτη και καλύτερη να λυγίζει, φανερά, και να υποκύπτει στην πολεμική ισχύ της σημερινής Βέρμαχτ. Ένταση στη Νότια Κινεζική Θάλασσα. Ύποπτες (παρ)ερμηνείες του Γιαπωνέζικου Συντάγματος απο τον Πρωθυπουργό της χώρας για αύξηση των κονδυλίων του Ιαπωνικού Στρατού, υποκινούμενες απο τις Η.Π.Α, με σκοπό τον περιορισμό της όλο και αυξανόμενης οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης της Κίνας στην περιοχή αλλά και παγκοσμίως. Η τελευταία μάλιστα, αναπολώντας το αυτοκρατορικό της παρελθόν εγείρει θέματα «ιδιοκτήσίας» νησιών και περιοχών στην ευρύτερη περιφέρεια της για τα οποία συναγωνίζεται έντονα με άλλα κράτη όπως η Ταϊβάν και η Μαλαισία.

Στη Μέση Ανατολή η ISIS σπέρνει τον τρόμο και την καταστροφή στο διάβα της και συγκρούεται με Νατοϊκές και άλλες αντίπαλες δυνάμεις. Η Ρωσία εξοπλίζεται και είναι έκδηλη η ένταση με τις Η.Π.Α ειδικά μετά την επέμβαση της πρώτης στην Ουκρανία. Με βάση αυτά το μέλλον δεν φαίνεται και πολύ λαμπρό. Παρ’όλα αυτά αυτό δεν σημαίνει οτι ένας γενικευμένος πόλεμος θα ξεσπάσει. Βάζει όμως σε σκέψεις όλη αυτή η κατάσταση και πως θα αποκλιμακωθεί.

Μιλήσαμε πρίν για την οικονομική κατάσταση της Ευρώπης και την «κατοχή» της απο την Γερμανία. Αν αυτό, υποθετικά, οδηγούσε στο μέλλον στην αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης, οι χώρες της θα ήταν αρκετά εκτεθειμένες σε εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους. Η Τουρκία, επι παραδείγματι, δεν φαίνεται και ιδιαίτερα φιλική, ιδιαίτερα προς την χώρα μας. Σκοπός της Ευρωπαϊκής Ένωσης άλλωστε ήταν η ειρηνική συμβίωση των λαών της και ίσως σε μεγάλο βαθμό ο περιορισμός της Γερμανίας με τις επεκτατικές της βλέψεις. Αντίθετα αυτό που βλέπουμε πλέον είναι μια καρικατούρα αυτού του οράματος και φυσικά η Γερμανία δεν έχει απολέσει καθόλου τις βλέψεις της, απλά άλλαξε τα μέσα επίτευξης τους. Πόσο θα κρατήσει αυτό και πότε θα γίνει το μπάμ αν δεν σταματήσει αυτή η κατάσταση;

Αναφέραμε επίσης όλα αυτά τα μέρη στα οποία υπάρχει γενικευμένη αναταραχή. Με εξάιρεση ίσως την Μέση Ανατολή στην οποία αυτή η κατάσταση (αν και έχει χειροτερεύσει) είναι γενικά το φυσιολογικό, στα άλλα μέρη του κόσμου δεν είναι. Όχι πάντα τουλάχιστον. Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τα κράτη έκανα τεράστιες  προσπάθειες να μην υπάρξει ξανά τέτοια αιματοχυσία και τα έθνη να μπουν στην τροχιά της ειρήνης. Βέβαια για να είμαστε ειλικρινείς δεν έχει γίνει παντου η ίδια προσπάθεια καθώς σε κάποια μέρη η αναστάτωση εξυπηρετεί συμφέροντα.

Πρέπει οι ισχυροί του κόσμου αλλά και ο καθένας μας ξεχωριστά (καθώς η κοινή γνώμη ειδικά στις δημοκρατικές χώρες, πολλές φορές κατευθύνει την γνώμη της ελίτ) να αναλογιστούμε σε τι κόσμο θέλουμε να ζήσουμε εμείς και οι επόμενες γενιές. Είναι καθήκον και υποχρέωση μας. Στις χώρες της Δύσης ειδικά, είμαστε συνηθισμένοι σε ένα συγκεριμένο τρόπο ζωής και θεωρούμε την ειρήνη δεδομένη. Η ειρήνη όμως δεν φυτρώνει στα δέντρα και δυστυχώς δεν αποτελεί πάντα την κυρίαρχη ροπή του ανθρώπου ο οποίος τυφλώνεται πολλές φορές. Δεν είναι λοιπόν καθόλου δύσκολο να ξανακυλήσουν τα κράτη στον πόλεμο, ακόμα και στη Δύση. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ.

Το μεγάλο μας τσίρκο, ή αλλιώς η Βουλή μας

Ο τίτλος του παρόντος άρθρου είναι λίγο-πολύ γνωστός σε όλους μας. Πρόκειται, άλλωστε, για το σπουδαίο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, το οποίο σατιρίζει με τον καλύτερο τρόπου καταστάσεις του παρελθόντος, οι οποίες, ωστόσο, όπως συνειδητοποιούμε, είναι διαχρονικές. Και είναι διαχρονικές, διότι η ιστορία, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται. Το βιώνουμε κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο στην χώρα μας. Πραγματικά, είναι άξιον απορίας το πώς καταλήγουμε να γράφουμε κάθε φορά για τα ίδια και τα ίδια.

Όπως το αριστούργημα του Ι. Καμπανέλλη ήταν, άκρως, σατιρικό και επικριτικό ορισμένων καταστάσεων, κυρίως όσον αφορά την πολιτική σκηνή της χώρας, έτσι και το συγκεκριμένο άρθρο έχει στόχο, φυσικά, να περάσει από… πριονοκορδέλα, όσους ευθύνονται για το (πολιτικό) θέατρο του παραλόγου που ζούμε καθημερινά, και το οποίο δεν μάς αφήνει να ανασάνουμε. Για το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που πια μπαίνει- δεν μπαίνει στο κοινοβούλιο σε περίπτωση εκλογών (γι’αυτό δεν θέλει εκλογές η κυρία… Φώφη και ο κύριος Βενιζέλος), τα έχουμε πει ξανά και ξανά. Το αστείο, όμως, πλέον της υπόθεσης είναι ότι με τα τεκταινόμενα, έχει δοθεί αφορμή σε μεγαλοστελέχη του κόμματος της Χαρ. Τρικούπη να βγουν… απο πάνω και να κάνουν χαμό στη Βουλή! Όπως, η Χριστοφιλοπούλου (με το περίφημο περιστατικό που συνέβη τις προάλλες) και ο Λοβέρδος, που ξεσπαθώνουν, μαζί με τον πρώην πρόεδρο σε κάθε ευκαιρία και δεν παραλείπουν να τονίζουν ότι όσα συμβαίνουν τώρα… δικαιώνουν τις πράξεις τους κατά την περίοδο που ήταν κυβέρνηση! Το αν όλα αυτά είναι για γέλιο ή για κλάμματα, το αφήνω στην προσωπική σας κρίση.

Από την άλλη, η ΝΔ παίζει… πολύ έξυπνη… μπάλα, αυτή την περίοδο ως το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης! Με μεταβατικό και, πλέον, μόνιμο μέχρι την άνοιξη του 2016, πρόεδρο τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη, το κόμμα της Συγγρού, είναι, καθώς φαίνεται, έτοιμο να ανασυνταχθεί, εκμεταλλευόμενη, σαφώς την αστάθεια που επικρατεί στο κυβερνόν κόμμα και την… επανάσταση της αριστερής πλατφόρμας. Ο ειρωνικός και πονηρός, αλλά και δυναμικός και εμψυχωτικός Μεϊμαράκης, φαίνεται ότι είναι αυτό που χρειαζόταν η Νέα Δημοκρατία για να «σβήσει» τις πληγές από την ήττα της 25ης Ιανουαρίου, αλλά και στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Ο Μεϊμαράκης ήταν αυτός που ξεσήκωσε τα φανατικά στελέχη και, σίγουρα, θα έχουμε… πόλεμο το επόμενο διάστημα, μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Επιπλέον, έξυπνη είναι και η τακτική του κόμματος της Συγγρού να επιμένει ότι δεν χρειάζονται εκλογές, αφού γνωρίζουν ότι υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν θα τα πάνε καθόλου καλά, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις. Καλά όλα αυτά. Όμως, αυτό που συμβαίνει στο κοινοβούλιο δεν έχει προηγούμενο. Χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση, ύβρεις, προσβολές και συνομιλίες, επιπέδου… καφενέ, δίνουν και παίρνουν. Αυτά, θα μου πείτε, τα βλέπαμε και στο παρελθόν. Τέτοια πρόεδρο, όμως, δεν είχαμε ξανά. Και δεν το γράφω με τη θετική έννοια. Είναι, αντικειμενικά, η κυρία Κωνσταντοπούλου από τις χειρότερες προέδρους που έχουν περάσει από το κοινοβούλιο της χώρας μας. Ειρωνική προς όλους, υπερασπιζόμενη σε σημείο… αηδίας, των… συντρόφων της και, γενικά, κάνει ό,τι θέλει, λες και είναι… βασίλισσα ή πρωθυπουργός. Ό,τι κι αν έχουν κάνει στην χώρα οι προηγούμενοι ή οι νυν, η πρόεδρος της Βουλής πρέπει να προσπαθεί να εξασφαλίζει την ισορροπία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα στο Κοινοβούλιο, λειτουργώντας ως μεσολαβητής σε δύσκολες καταστάσεις και κόντρες, κι όχι ρίχνοντας… λάδι στη φωτιά.

Μεγάλο ελάττωμα του κόμματος της Κουμουνδούρου είναι και η… αποστασία 39 μελών της αριστερής πλατφόρμας στην πρώτη ψηφοφορία και 36 στη δεύτερη. Ουσιαστικά, έχει πέσει η κυβέρνηση. Δεν γίνεται να στηρίζεσαι, διαρκώς, στις ψήφους της αντιπολίτευσης για να περνάς τα δυσμενή μέτρα και η αριστερή πλατφόρμα να ψηφίζει ό,τι είναι πιο… light. Αστείο, εντελώς, είναι το γεγονός ότι ενώ δεν ψηφίζουν τα μέτρα, στηρίζουν- λένε- την κυβέρνηση! Αυτό δεν έχει ξαναγίνει! Ζούμε πρωτόγνωρα πράγματα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Το χειρότερο από όλα είναι ότι, δυστυχώς, αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει κανένα κόμμα στη Βουλή που να εκφράζει απόλυτα τη λαϊκή βούληση. Γιατί, ο λαός είπε όχι στο μνημόνιο και η κυβέρνηση είπε ναι, με την αντιπολίτευση να μην ντρέπεται να θριαμβολογεί για αυτή την κατάληξη!

Το μεγάλο μας Τσίρκο, λοιπόν. Πιο ταιριαστός τίτλος δεν μπορούσε να υπάρξει. Το έργο αυτό ανέβηκε, μεταξύ άλλων, και το 1973 (σημαντικότατη ημερομηνία), στο θέατρο «Αθηναίον» από την Καρέζη και τον Καζάκο και σατίριζε με δραματικά σκετς και τραγούδια τα… αξιοπερίεργα της Ελλάδας από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην εποχή του Όθωνα, στον πόλεμο του 1940 και το τότε σήμερα.