Σκοπιανό, η σύγκρουση δύο κόσμων

Πόσα χρόνια υπάρχει αυτό το ζήτημα; Πόσα χρόνια που αυτό το κρατίδιο δεν έχει επίσημο και αναγνωρισμένο από όλους όνομα. Πόσα χρόνια που αγωνίζεται για ένα όνομα, που ίσως μία πιθανή πραγματοποίησή του να ελλοχεύει πολλούς κινδύνους.

Η μεγαλύτερη απειλή που μπορεί να δεχτεί η Ελλάδα είναι προφανώς οι αλυτρωτικές βλέψεις των γειτόνων μας. Πίσω από το όνομα Μακεδονία, κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία, την οποία και προσπαθούν να καπηλευτούν. Ένα κρατίδιο λίγων ετών προσπαθεί να κλέψει την ιστορία μιας χώρας χιλιάδων ετών. Πού ήσουν, όμως, Έλληνα τόσα χρόνια; Πού ήσουν να διαμαρτυρηθείς όταν το κράτος αυτό αποκαλούντο Μακεδονία επίσημα; Δεν γνωρίζεις Έλληνα ότι αυτό το κράτος το αποκαλούμε μόνο εμείς Σκόπια, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος με σύνθετη ονομασία, συμπεριλαμβανομένου και του όρου Μακεδονία;

Μακεδονικό έθνος δεν υφίσταται. Όμως Μακεδονία, σαν γεωγραφική περιοχή, ήταν ένας τόπος που ξεπερνούσε τα σημερινά σύνορα της Ελλάδας. Ήταν ένας τόπος που συμπεριελάμβανε και τον εδαφικό χώρο των σημερινών Σκοπίων. Αυτό, όμως, αρκεί ώστε να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες, με την όποια ιστορία συμπεριλαμβάνει αυτός ο όρος;

Βλέπετε, υπάρχει η μεριά των Σκοπιανών, που προσπαθούν να καπηλευτούν μια ολόκληρη ιστορία και μία μερίδα Ελλήνων που λένε ότι η Μακεδονία είναι μόνο ελληνική. Πρόκειται για μία σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων, που αντιλαμβάνονται διαφορετικά τα πράγματα, ο καθένας από την σκοπιά του. Τι από τα δύο ισχύει τελικά; Μήπως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στην μέση;

Στα εθνικά θέματα δεν χωρούν δημιουργικές ασάφειες

Το νέο έτος «άνοιξε» πολλαπλά και σοβαρά μέτωπα στην εξωτερική  πολιτική της χώρας μας.

Η ανακίνηση του Σκοπιανού σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο και η συνακόλουθη επανέναρξη των διαπραγματεύσεων προκαλούν αμείωτη ένταση στο ελληνικό πολιτικό τοπίο. Η αντιφατική στάση της κυβέρνησης σε συνδυασμό με την κρυφή διπλωματία που υιοθετεί δεν επιτρέπουν την επιβεβλημένη εθνική συνεννόηση .

Βέβαια, το εν λόγω ζήτημα προκαλεί διχόνοιες και στο εσωτερικό των αντιπολιτευτικών κόμματων, πράγμα το οποίο εμποδίζει την χάραξη ενιαίας στρατηγικής. Απαιτείται σύνεση από το σύνολο του πολιτικού κόσμου της χώρας, διότι δεν υπάρχουν τα απαραίτητα χρονικά περιθώρια, ώστε να αναλωθούμε στην μικροπολιτική.

Η επιτυχία του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης μπορεί να ερμηνευθεί ως η πρώτη ανοιχτή και μαζική διαμαρτυρία κατά της παρούσας κυβέρνησης. Μπορεί ως αφορμή να στάθηκε αυτό το μείζον εθνικό ζήτημα, άλλα το πολιτικό αποτέλεσμα παραμένει ίδιο: Ένα ηχηρό μήνυμα κατά της επιπολαιότητας που διέπει συνολικά το κυβερνητικό έργο.

Είναι κοινώς παραδεκτό ότι η εξωτερική πολιτική δεν παράγεται στο πεζοδρόμιο. Ωστόσο, η εμπειρία των διεθνών συγκρούσεων, είτε διμερών, είτε πολυμερών καταδεικνύει ότι η εσωτερική κοινή γνώμη αποτελεί μοχλό πίεσης ως προς την διπλωματική στάση που ακολουθούν οι κυβερνήσεις όλων των εμπλεκόμενων μερών. Το πολιτικό κόστος, παραμένει σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει αποφασιστικά την τροπή που θα λάβει η διένεξη.

Το «Σκοπιανό» εντάσσεται με την σειρά του στην κατά Αβέρωφ εξωτερική πολιτική των «χαμένων ευκαιριών». Μπορεί η γείτονος χώρα να αναγνωρίζεται ως FYROM από την διεθνή κοινότητα, αλλά de facto έχει δημιουργηθεί μια κατάσταση, την οποία δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Oι γείτονες μας αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες», ενώ ο υπόλοιπος πλανήτης αποκαλεί το συγκεκριμένο κράτος «Μακεδονία». Ακόμα και στα αμερικανικά διαβατήρια των Σλαβοσκοπιανών, ως τόπος γέννησης αναγράφεται η «Μακεδονία». Σε καμία περίπτωση, η μακραίωνη παρουσία των Σλάβων στην περιοχή δεν δικαιολογεί την κλοπή της εθνικής μας ιστορίας και την από μέρους τους προβολή αλυτρωτικών αξιώσεων εις βάρος της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας.

Απ’ την άλλη, οι γείτονες μας στα Βαλκάνια δεν μπορούν να ανήκουν στον «Τρίτο Κόσμο» της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Η ευρωπαϊκή οικογένεια, όμως, αποτελεί μια συμπολιτεία που διέπεται από τον αλληλοσεβασμό, την ειρηνική συνύπαρξη και συνεργασία μεταξύ των κρατών προς επίτευξη τελικού σταδίου της ενωσιακής ολοκλήρωσης, αυτό της πολιτικής . Σε αυτό το διακρατικό περιβάλλον δεν αρμόζουν οι εθνικιστικές εξάρσεις και η ασέβεια προς τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ο άλυτος χαρακτήρας που προσέλαβε το ζήτημα οφείλεται στην αμέλεια και στους ερασιτεχνικούς διπλωματικούς χειρισμούς όλων των ελληνικών κυβερνήσεων, εξαιρουμένης της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή.

Τούτο, βέβαια, δεν δίδει το άλλοθι στην παρούσα κυβέρνηση να προβεί στην άνευ όρων και εγγυήσεων εκχώρηση της ίδιας μας της ιστορίας. Προτείνεται, η άμεση σύγκληση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και η διαμόρφωση κοινής εθνικής γραμμής, ώστε να έχουμε τις λιγότερες δυνατές εθνικές απώλειες.

Εν ολίγοις, στα εθνικά ζητήματα δεν χωρούν δημιουργικές ασάφειες.

Μαμά, ήρθαν οι Τούρκοι

Σε μια Ελλάδα που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και προσφυγικές ροές, προστέθηκε ένα επιπλέον πρόβλημα. Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας. Διεκδικήσεις που λίγο-πολύ είναι πάγιες, απλά τώρα τονίστηκαν περισσότερο δια στόματος Ερντογάν. Η Ελλάδα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, παρόλες τις φωνές που υπάρχουν. Υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές δίκαιο.

Τα σύνορα της Ελλάδας, λοιπόν, δεν είναι απλώς τα σύνορα του συγκεκριμένου κράτους ονόματι Ελλάς, αλλά είναι ταυτόχρονα τα ευρωπαϊκά σύνορα. Η Ελλάδα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μπει σε μια διαδικασία διμερών επαφών με την Τουρκία. Πρέπει να υψώνεται μπροστά πάντα το τείχος που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπό αυτή την λογική δεν τίθεται καμία περίπτωση αμφισβήτησης και διεκδίκησης. Η Τουρκία μπορεί να φωνάζει όσο θέλει, όμως υπάρχει μία σταθερά. Υπάρχουν διεθνές δίκαιο και διεθνείς κανόνες και τα σύνορα είναι καθορισμένα.

Από την άλλη, προφανώς και η κυβέρνηση Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλά πως δε μπορεί να αξιώσει κάτι από αυτά που λέει. Ο σκοπός είναι διπλός. Αφενός να συντηρεί μία κατάσταση και σε περίπτωση διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μπορεί να διεκδικήσει με καλύτερες προοπτικές και από την άλλη ο Ερντογάν προσπαθεί να παρουσιαστεί ως ηγέτης και να κατευθύνει τον τουρκικό λαό. Πάντα τα εθνικά θέματα και τα εθνικιστικά παραληρήματα ήταν σαγηνευτικά για μερίδες λαών. Ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος και τις χιλιάδες φυλακίσεις από τον Ερντογάν, ο ίδιος επιδιώκει να γίνει ηγέτης στα μάτια του λαού του.

Το σίγουρο είναι ένα. Η Τουρκία είχε και θα έχει αξιώσεις από την Ελλάδα. Πάντα θα θέλει να κερδίσει κάτι από το Αιγαίο. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να μπει σε κανένα παιχνίδι της Τουρκίας. Γιατί όσο το συζητάει, τόσο αμφισβητείται και αναπαράγεται. Η Τουρκία πρέπει να μιλάει με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να της δίνονται απαντήσεις μέσω Διεθνούς δικαίου. Γιατί οι εθνικές διεκδικήσεις είναι για τους εθνικιστές και ο εθνικισμός είναι το προσάναμμα για τις πολεμικές συρράξεις.