Κοινωνική ανασφάλεια;

Το κριτήριο για να αποκαλείται μία κοινωνία ανεπτυγμένη δεν είναι μόνο η οικονομία της και η προσπάθεια για βελτίωση των οικονομικών δεικτών της, αλλά πρωτίστως είναι η προσπάθεια για κοινωνική ευημερία. Ανεπτυγμένη είναι η κοινωνία, που παρέχει στα μέλη της ασφάλεια και σιγουριά.

Μέσα σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, έχουν υπάρξει γεγονότα, που δείχνουν την όχι και τόσο μεγάλη ασφάλεια των πολιτών. Κράτηση δύο Ελλήνων αξιωματικών από τους Τούρκους, η Θεσσαλονίκη για αρκετές μέρες χωρίς νερό, εισβολή σε σπίτι στην Κηφισιά και πυροβολισμός σε έναν άντρα και πατέρα.

Είναι δυνατόν η Τουρκία να κρατάει ομήρους Έλληνες αξιωματικούς; Είναι δυνατόν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη ευρωπαϊκής χώρας να μένει για μέρες χωρίς νερό, βάζοντας τους συμπολίτες μας σε τόσο μεγάλη ταλαιπωρία; Είναι δυνατόν να εισβάλει στο σπίτι σου ο οποιοσδήποτε και να σε πυροβολεί;

Αυτά ίσως συμβαίνουν παντού και ίσως τέτοια προβλήματα να υπάρχουν και πάντα. Το ζητούμενο, όμως, είναι ότι η Ελλάδα δεν δείχνει μία χώρα με πλάνο, μία χώρα με οργάνωση και με κυβερνήσεις ικανές να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα. Λες και η οικονομική περιπέτεια της χώρας συνεπάγεται αναγκαστικά και την κοινωνική της περιπέτεια. Όμως, η οικονομική δυσπραγία δε σημαίνει αυτόματα και κοινωνική κατάρρευση. Η κοινωνική ακμή μιας χώρας καθορίζει και το επίπεδό της. Η ασφάλεια και η σιγουριά που νιώθουν οι πολίτες είναι και η επισφράγιση ενός ανεπτυγμένου κράτους. Εμείς πόσο κοντά είμαστε σε αυτό;

Για το κίνημα «Παραιτηθείτε»

Τις τελευταίες μέρες, προκλήθηκε μεγάλη αναστάτωση στον δημόσιο διάλογο γύρω από το κίνημα «Παραιτηθείτε» και την πολιτική του ταυτότητα.

Η κυβέρνηση έσπευσε βεβιασμένα να απαξιώσει αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας, θεωρώντας το κομματικά υποκινούμενο και φανερώνοντας μάλιστα τις ολοκληρωτικές-αυταρχικές της τάσεις (βλέπε δηλώσεις Φίλη, Σκουρλέτη). Ο κύριος Φίλης, μάλιστα, δήλωσε πως η συγκέντρωση κινείται στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας.

Οι συγκεκριμένοι υπουργοί οφείλουν να γνωρίζουν πως το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι αποτελεί θεμελιώδες, συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη. Η εντολή που έλαβαν από το εκλογικό σώμα είναι χρονικά περιορισμένη και δεν τους δίδει το δικαίωμα να εγκαθιδρυθούν μονίμως στην εξουσία, ωσάν να ήταν αυταρχικό καθεστώς.

Απ’ την άλλη, η αξιωματική αντιπολίτευση πήρε αποστάσεις “ασφαλείας” από το συγκεκριμένο κίνημα, παρότι πολλά στελέχη, βουλευτές και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης το υποστήριξαν έμμεσα ή άμεσα. Βέβαια, δεν δόθηκε εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας ανοιχτή υποστήριξη και πολιτική κάλυψη. Τα υπόλοιπα κόμματα του επονομαζόμενου ευρωπαϊκού τόξου ακολούθησαν την ίδια τακτική.

Στο συλλαλητήριο της Τετάρτης, συγκεντρώθηκαν περίπου 8.000 άτομα. Δεν είχε την μαζική απήχηση που αναμένονταν και τούτο οφείλεται σε ποικίλους λόγους όπως: ο καιρός, η προσπάθεια υπονόμευσης του από πλευράς κυβέρνησης και φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ καθώς επίσης και ο πολιτικός κυνισμός που μαστίζει την νεοελληνική κοινωνία, προερχόμενος άλλοτε από την ματαιοδοξία και άλλοτε από την αδιαφορία.

Σε ότι αφορά τον χαρακτήρα, την φυσιογνωμία και την πολιτική ταυτότητα του κινήματος τα πράγματα περιπλέκονται περισσότεροι. Πολλοί αναλυτές και δημοσιογράφοι θεωρούν το κίνημα «Παραιτηθείτε» ως την συνέχεια του «Μένουμε Ευρώπη».

11 μήνες μετά, όμως, οι πολιτικοί συσχετισμοί είναι διαφορετικοί. Το πολιτικό υποκείμενο, ΣΥΡΙΖΑ, ευρισκόμενο σε μεταβατικό στάδιο αναζητεί την νέα του θέση στο πολιτικό χάρτη (αριστερά της Σοσιαλδημοκρατίας), αναθεωρώντας τις ιδεολογικοπολιτικές του αρχές. Η επικρατούσα διαιρετική τομή, “Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο”, από το 2010 μέχρι το 2015, τείνει να αντικατασταθεί από την νεοδιαμορφωθείσα διαιρετική τομή “Μεταρρύθμιση-Αντιμεταρρύθμιση.

Η κυβερνώσα Αριστερά συνθηκολόγησε το πιο επαχθές και εθνικά καταστρεπτικό μνημόνιο, οι συνέπειες του οποίου γίνονται αντιληπτές στην καθημερινότητα του κάθε πολίτη αυτής της χώρας.

Αυτήν την φορά δεν είναι μόνον οι υποστηρικτές του ΝΑΙ, των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας αλλά και οι πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που όντας προδομένοι, αδικημένοι, εξαπατημένοι από την εγκατάλειψη των προεκλογικών δεσμεύσεων εκδηλώνουν με ειρηνικό τρόπο την αντίθεση τους στην αδιέξοδη κυβερνητική πολιτική.

Για το κίνημα “Παραιτηθείτε”

Κεντρικό σύνθημα του κινήματος «Παραιτηθείτε» είναι το «ΟΧΙ ΚΟΜΜΑΤΑ, ΟΧΙ ΧΡΩΜΑΤΑ, ΜΟΝΟ ΠΟΛΙΤΕΣ». Το μήνυμα αυτό εκπέμπει αποφασιστικότητα και παραπέμπει στις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας που αιτούνται την στροφή της οικονομικής πολιτικής.

Τα αιτήματα του κινήματος μοιάζουν δίκαια, λογικά, σωστά. Ιδέες-προτάσεις, βγαλμένες από το στόμα του καθημερινού πολίτη. Περιορίζονται, όμως, στην αλλαγή της οικονομικής πολιτικής χωρίς να θίγουν την βαθύτερη αιτία του ελληνικού προβλήματος, δηλαδή τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος και κράτους.

Η αναθεώρηση της σχέσης κοινωνίας-πολιτικής, η θέσπιση της ευθύνης του πολιτικού προσωπικού, η διερεύνηση των εκκρεμών σκανδάλων απευθείας από την δικαιοσύνη, η αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης κ.α. αποτελούν μερικές από τις βασικές προϋποθέσεις για την επάνοδο στην ομαλότητα.

Όταν βέβαια οι διαμαρτυρόμενοι αρκούνται στην εκφώνηση αντιδραστικών συνθημάτων, στην συγκέντρωση γύρω από μια πλατεία για λίγες ώρες κάτω από τον ήλιο και στην πορεία Σύνταγμα-Ομόνοια, τότε η διαδήλωση αυτή καθ’ εαυτή κινδυνεύει να απολέσει τον χαρακτήρα της πολιτικής δράσης ή καλύτερα πολιτικής πράξης.

Για να μετουσιωθεί σε πολιτική πράξη, οι διαμαρτυρόμενοι-διαδηλωτές οφείλουν να προβούν στην διατύπωση συγκεκριμένων νομοθετικών προτάσεων που θα υποχρεώνουν το πολιτικό προσωπικό σε συμμόρφωση με την κοινωνική βούληση. (βλ. Γ.Κοντογιώργης, Κομματοκρατία και δυναστικό κράτος, Εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2012)

Οι κλασσικοί τρόποι συγκρουσιακής πολιτικής δράσης έχουν παρέλθει. Αφ’ης στιγμής περιορίζονται σε μικροπολιτικά αιτήματα(συνδικαλιστικά συμφέροντα κτλπ), η δράση αποτυγχάνει παταγωδώς.

Στην ρευστή-μεταβατική εποχή, την οποία διάγει η πατρίδα μας, πρέπει πρωτίστως να συνειδητοποιήσουμε ότι το ελληνικό πρόβλημα ανάγεται σε βαθύτερα πολιτικά αίτια και αναλόγως να πορευθούμε. Διότι μόνον εάν αλλάξει άρδην η δομή και η φυσιογνωμία του ελληνικού πολιτικού συστήματος, η Ελλάδα θα γνωρίσει μια υγιή, ουσιαστική -όχι επίπλαστη-, οικονομική ευημερία.

 Επομένως, το διακύβευμα του όποιου κινήματος “Παραιτηθείτε” πρέπει να συμπεριλάβει και την ουσία του ελληνικού προβλήματος στα αιτήματα του, ώστε να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση προς την κυβέρνηση και την υπόλοιπη πολιτική τάξη.

Η διαφαινόμενη έναρξη της μακράς συζήτησης για την συνταγματική αναθεώρηση αποτελεί ίσως μια ευκαιρία κινητητοποίησης της κοινωνίας των πολιτών της διατύπωσης νομοθετικών προτάσεων εκ μέρους της για την αλλαγή του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

 

 

Κ. Μητσοτάκης: Η Νέα Δημοκρατία θα αγωνισθεί για την ελεύθερη ενημέρωση

Η ΝΔ και όλες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις θα αγωνιστούν να αποτρέψουν αυτό το θεσμικό «GREXIT» ανέφερε ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος  Μητσοτάκης μιλώντας στην ολομέλεια της Βουλής για τις τηλεοπτικές άδειες. Γιατί μόνο 4 άδειες και όχι περισσότερες; Αναφερθήκατε στο ευρωπαϊκό ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, αλλά τα στοιχεία είναι λάθος, ανέφερε ο κ. Μητσοτάκης υπογραμμίζοντας πως η ΝΔ θα υπερασπίζεται την ελεύθερη ενημέρωση του ελληνικού λαού αλλά πάντα υπό τον έλεγχο της αρμόδιας αρχής.

Όλες οι κοινωνικές ομάδες είναι απέναντί σας. Όλη η παραγωγική Ελλάδα είναι απέναντί σας Δυστυχώς η ελεύθερη ενημέρωση και ο πλουραλισμός απειλούνται ανέφερε ο πρόεδρος της ΝΔ.

«Για προσπάθεια αποπροσανατολισμού μιας κοινωνίας η οποία βρίσκεται σε αναβρασμό» έκανε λόγο ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ενώ υποστήριξε ότι «ο πλουραλισμός βρίσκεται σε κίνδυνο».

Απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, τον κατηγόρησε, ότι βλέπει παντού εχθρούς και διχάζει τους Έλληνες και πρόσθεσε ότι όλη η δημιουργική και παραγωγική Ελλάδα είναι απέναντι στην κυβέρνηση.

Αναφερόμενος ειδικότερα στο περιεχόμενο της τροπολογίας, είπε ότι ο πλουραλισμός βρίσκεται σε κίνδυνο, και κατηγόρησε την κυβέρνηση ακολουθεί πρακτικές καθεστωτικού τύπου, «οι οποίες όπως ανέφερε, απομακρύνουν τη χώρα από τις ευρωπαϊκές αξίες».

Σε ότι αφορά τις προβλέψεις του ισχύοντος συντάγματος, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας υποστήριξε ότι το σύνταγμα θεωρεί τον έλεγχο και την επιβολή των κυρώσεων αποκλειστική αρμοδιότητα του ΕΣΡ.

Ο κ. Μητσοτάκης ζήτησε να τεθούν καθαροί κανόνες με διαφάνεια και να ισχύσει για τους ιδιοκτήτες των τηλεοπτκών μέσων, ό,τι ισχύει και για όλους τους άλλους επιχειρηματίες.

Συνεχίζοντας είπε, ότι η τροπολογία οδηγεί στην πλήρη κατάργηση του ΕΣΡ και τη χαρακτήρισε «ιδιότυπο θεσμικό γκρέξιτ» και «κρίκο στην αλυσίδα απαξίωσης της χώρας», ενώ υποστήριξε ότι δεν θα αντέξει,  στα Συμβούλιο της Επικρατείας ενώ θα ενεργοποιήσει «θεσμικά ανακλαστικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Παππάς: «Η επόμενη μέρα νομιμότητας θα μας βρει με τέσσερα κανάλια»

«Δεν περιμέναμε ότι η αξιωματική αντιπολίτευση θα ανέτρεχε στην ιστορία της γαλλικής επανάστασης για να μας διορθώσει» δήλωσε ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς στην έναρξη της ομιλίας του στη συζήτηση της τροπολογίας για τις τηλεοπτικές άδειες.

«Θα περίμενα μία κουβέντα αυτοκριτικής για την κατάντια που έχει περιπέσει η ελληνική τηλεόραση», συμπλήρωσε ο κ. Παππάς απευθυνόμενος στους βουλευτές της ΝΔ. «Ή έστω ένας να μιλήσει για την υπόθεση του βασικού μετόχου, δεν ακούσαμε τίποτα παρά το γνωστό κατενάτσιο». «Η Ελλάδα παύει να είναι η ντροπή της Ευρώπης» δήλωσε ο υπουργός, ο οποίος σε διακοπή του από την βουλευτή της ΝΔ Σ. Βούλτεψη είπε ότι έχει χαθεί το μέτρο. «Υποστηρίζετε ότι εμείς ελέγχουμε τη ροή της ενημέρωσης με τόση λάσπη που έχουμε δεχθεί; Λίγη ντροπή» τόνισε ο κ. Παππάς. «Τα κανάλια εδώ και 25 χρόνια λειτουργούν με καθεστώς μη νόμιμης λειτουργίας γιατί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ επέλεξαν συνειδητά να διατηρούν το τρίγωνο της διαπλοκής».

Η κυβέρνησή μας είναι η πρώτη κυβέρνηση που είναι αποφασισμένη να κάνει διαγωνισμό παρόλο που ακόμα και τώρα προσπαθείτε να υπονομεύσετε τη διαδικασία, σημείωσε ο κ. Παππάς. Η πλειοψηφία της Βουλής εξάντλησε όλα τα όρια για να συγκροτηθεί ΕΣΡ, αλλά μπλοκαρίστηκε η διαδικασία. Με ποια αξιοπιστία τώρα η αξιωματική αντιπολίτευση ζητά και άλλες τροποποιήσεις; αναρωτήθηκε ο υπουργός. «Αντί για αυτοκριτική εδώ έχουμε και ακρότητες». Μιλώντας για το ευρωπαϊκό κεκτημένο, ο κ. Παππάς είπε ότι σήμερα ο εκπρόσωπος της Κομισιόν δήλωσε ότι η διαδικασία της αδειοδότησης είναι κρατική αρμοδιότητα, «μην ελπίζετε σε νέα υπόθεση βασικού μετόχου». Η επόμενη μέρα νομιμότητας θα βρει τη χώρα με τέσσερα κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας, τόνισε ο κ. Παππάς. «Σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων και βάλετε πλάτη να ξεπλύνουμε τη ντροπή των τελευταίων 25 ετών» είπε κλείνοντας ο υπουργός Επικρατείας.

«Βρέξε» λίγη παιδεία…

Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, το τέλος του φέρνει τον απαραίτητο προσωπικό απολογισμό και τις ανάλογες ευχές εν όψει του λυκαυγούς του επόμενου. Φέτος οι γιορτές γίνονται σε πιο ήρεμο «κλίμα», καθώς πέρυσι τέτοια εποχή είχαμε εισέλθει στον «πόλεμο» των κρίσιμων εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, που είχαν διαδεχθεί την αποτυχία ψήφισης για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Για σκεφτείτε, ποια ήταν η ψυχολογία του μεγαλύτερου μέρους της μάζας και ποια είναι σήμερα…

Μία τρομερή αίσθηση ευφορίας είχε κατακλύσει τους Έλληνες πολίτες εκείνη την περίοδο, περιμένοντας να αποχωρήσουν από την εξουσία όσοι τους είχαν σύρει σε ένα σημείο που δεν φαντάζονταν πριν από 7-8 χρόνια, όταν δεν είχαμε ιδέα των επιπτώσεων που θα υπήρχαν από την «εποχή της ευημερίας» των αρχών του 2000. Ο λόγος ήταν η ολοένα και μεγαλύτερη απόκτηση δυναμικής του προσωποπαγούς κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ, με αρχηγό τον Αλέξη Τσίπρα. Ο ίδιος, δίχως φειδώ και δισταγμό, ακολούθησε τα βήματα των προκατόχων του, υποσχέθηκε τα πάντα σε όλους και είχε το μεγάλο πλεονέκτημα του ότι είχε μείνει ως ο τελευταίος δυνατός «αντιμνημονιακός πόλος».

Αυτά τα στοιχεία ήταν βέβαιο ότι θα τον έφερναν στην εξουσία, καθώς το «θα» είναι η αγαπημένη μας σύγκλιση και πάντα γοητευόμαστε από τέτοια λόγια. Η αλήθεια, όπως ήταν εξίσου φυσιολογικό, αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική. «Προσπαθήσαμε, οι Ευρωπαίοι ήταν άτεγκτοι και αναγκαστήκαμε να συμβιβαστούμε για το καλό του τόπου», ήταν πάνω-κάτω η ατάκα σαν να ακούγεται από μαγνητοφωνημένο μήνυμα των προηγούμενων πρωθυπουργών, ύστερα από έξι μήνες, όπου καταφέραμε να διασύρουμε τους εαυτούς μας πιο πολύ από ποτέ, όντες έτοιμοι να μείνουμε εκτός Ευρώπης. Τυπικά, δηλαδή, γιατί σε θέμα νοοτροπίας πάντοτε βρισκόμασταν στα Βαλκάνια ή ακόμη και στη λογική των Ανατολιτών…

Ο λαός που δεν έχει μάθει ακόμη ότι η ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται, την «πάτησε» για τρίτη συνεχόμενη φορά, με αποτέλεσμα ένα ισάριθμο, ακόμη πιο σκληρό μνημόνιο. Τρεις πρωθυπουργοί (Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας), ίδια ιστορία, ίδια απόφαση, ίδια απογοήτευση, ίδια ακριβώς λόγια για να δικαιολογήσουν την απόφασή τους. Κι όλα αυτά από το 2010 μέχρι το 2015, μόλις πέντε χρόνια.

Ένας λαός που δεν έχει μάθει να βλέπει πιο πέρα από αυτό που έχει μπροστά του, είναι «καταδικασμένος» σε μία τέτοια «μοίρα». Λυπάμαι, προσωπικά, που επιβεβαιώνεται το κείμενό μου δύο μέρες μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, λέγοντας πως δεν υπάρχει προοπτική. Ανάθεμα κι αν καταλάβαμε τι έγινε από τότε, ανάθεμα κι αν θα κατανοήσουμε ποτέ το συνεχόμενο λάθος μας, ώστε να σταματήσουμε να γυρίζουμε γύρω από τον ίδιο φαύλο κύκλο. Δεν είναι, δα, και το πρώτο που επαναλαμβάνουμε.

Εννέα μόλις μήνες μετά, θα καλούμασταν για δεύτερη φορά στις κάλπες. Εκείνη τη στιγμή ξέραμε, ότι θα ζητούσαμε από μία συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων να μας εκπροσωπήσει ως κοινωνικό σύνολο στα υψηλότερα πατώματα της εξουσίας. Και βγάλαμε τους εαυτούς μας αυτούσιους. Ειδικά μετά το Σεπτέμβριο, οι εξυπνακισμοί και η επίδειξη κόμπλεξ είναι δύο στοιχεία πιο τρανά από ποτέ. Από πού να αρχίσουμε; Από τη δήλωση του κ. Φίλη περί των Ποντίων; Από την επιλογή του να γράψει το βιβλίο της ιστορίας, ένας τύπος που θεωρεί τους Μακεδονομάχους ίδιους με τους Τζιχαντιστές; Από τον κ. Σταθάκη που «ξέχασε» να δηλώσει 38 σπίτια και μερικά «ψωροεκατομμύρια»; Από τη «Λέσβο, τη Μυτιλήνη και τα άλλα νησιά» του κ. Τσίπρα; Ή μήπως από νταηλίκια του τύπου «έτσι είναι το στυλ μου να μιλάω» του κ. Πολάκη; Η μία περίπτωση χειρότερη από την άλλη, με αποκορύφωμα στο τέλος τις αντιδράσεις μίας μερίδας των διαφωνούντων για το Σύμφωνο Συμβίωσης. Θα πει κανείς ότι αυτά δε συμβαίνουν πρώτη φορά. Σύμφωνοι, αλλά ποτέ δε συνέβησαν σε τέτοια κλίμακα και συχνότητα, με τα «κρούσματα» ανθρώπων υψηλά ισταμένων που δείχνουν ξεκάθαρο έλλειμμα παιδείας, παίρνοντας ρυθμό «πολυβόλου».

Τι λένε, όμως; Ότι είναι οι αντιπρόσωποί μας. Προσωπικά το πιστεύω. Είναι οι αντιπρόσωποι ενός λαού με έλλειψη παιδείας. Ωστόσο, τον εαυτό μας δεν τον κοιτάξαμε ποτέ στον καθρέφτη και προοπτική σε αυτή την περίπτωση, πάλι δεν υπάρχει. Ούτε είμαι αισιόδοξος ότι θα μπορέσουμε ποτέ να κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια του πώς συμπεριφέρεται το κοινωνικό σύνολο, με τα παραδείγματα του τελευταίου χρόνου, μάλιστα, να βρίθουν. Αλλά δεν πειράζει, θα περιμένουμε τον επόμενο που θα υποσχεθεί τα πάντα για να μην πετάξουμε τη λάσπη που έχει σκεπάσει ερμητικά τα μάτια μας. Οπότε, αφού πάντα θα βρισκόμαστε να παλεύουμε σε μία «αρένα» μέχρι να «εξολοθρεύσουμε» ο ένας τον άλλο, ας περιμένουμε μαζί με τη βροχή σε ημέρες όπου ο καιρός είναι πρωτόγνωρα αίθριος    , να φέρει μαζί της και λίγη παιδεία. Θα ήθελα αυτή να είναι η ευχή μας για το 2016. Θα την χρειαστούμε…

Θα ψηφιστούν τα μέτρα του «παράλληλου προγράμματος» λέει ο ΣΥΡΙΖΑ

«Παρά τις προσπάθειες της τρόικας εσωτερικού να ανακόψει κάθε μέτρο κοινωνικής ανακούφισης και να καταργήσει τη λαϊκή κυριαρχία, σε σύμπνοια με τους πιο ακραίους κύκλους των δανειστών, τα μέτρα του παράλληλου προγράμματος θα ψηφιστούν» τονίζει σε ανακοίνωσή της η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ.

«Η ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει με όλες της τις δυνάμεις τη συνέχιση της σκληρής διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης στα ανοιχτά θέματα της σύμβασης (κυρίως στο ασφαλιστικό και τα εργασιακά) και της κατάρτισης και εφαρμογής ενός πλήρους, ταξικά μεροληπτικού προγράμματος, στο πλαίσιο του ταχύτερου δυνατού απεγκλωβισμού από την επιτροπεία, με τη στήριξη του ελληνικού λαού και τη δημιουργία ευρύτατων πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο» καταλήγει η ανακοίνωση.

ΣΥΡΙΖΑ v ΣΥΡΙΖA, Μια διαφορετική ερμηνεία

Το κάλεσμα του τμήματος Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για συμμετοχή στην απεργία της 12ης Νοέμβρη, προκάλεσε δικαιολογημένα έκπληξη σε πολλούς, ενώ στάθηκε η αφορμή για διάφορα, σατυρικά σχόλια στο διαδίκτυο. Είναι γνωστό τοις πάσι οτι οι ιδεολογικές αρχές και οι πολιτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ  είναι διαμετρικά αντίθετες με την πολιτική που ασκεί ως κυβέρνηση. Στο διαχωρισμό κόμματος-κυβέρνησης ενυπάρχει μια «δημιουργική ασάφεια», όπως θα μας έλεγε ο Βαρουφάκης , μια αντίφαση. Υπο μια πιο ψύχραιμη, αναλυτική ματιά , αντιλαμβανόμαστε οτι αυτή η αντίφαση υφίσταται για τρείς λόγους:

1) Η νεοφιλελεύθερη διολίσθηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει απομακρύνει το αριστερό ακροατήριο, στο οποίο κερδίζουν έδαφος τόσο το ΚΚΕ, όσο και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Με το κάλεσμα για συμμετοχή στην απεργία ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να ανακτήσει το χαμένο έδαφος στα αριστερά του.

2) Η κυβέρνηση , μέσω της ανακοίνωσης του κόμματος, δίδει την εντύπωση ότι παραμένει πιστή στις προεκλογικές δεσμεύσεις της, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο και να κατευνάσει τις κοινωνικές αντιδράσεις. Εμφανίζεται έτσι ως προσωρινά αναγκασμένη να λάβει υφεσιακά μέτρα, μεταθέτοντας την ευθύνη στο εξωτερικό, στους «κακούς δανειστές».

3) Η τρίτη εκδοχή θέλει το κόμμα και την κυβέρνηση σε εντελώς διαφορετική γραμμή πλεύσης. Απ’ ότι φαίνεται η ένταση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν κόπασε με την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας, σημερινής ΛΑ.Ε. Η ριζοσπαστική αριστερά στην Ελλάδα βιώνει την φάση μετάβασης και απόκτησης ενός νέου ιδεολογικού προφίλ στις παρυφές της σοσιαλδημοκρατίας. Οι πιστοί ριζοσπάστες που δεν μετακόμισαν στην Λαϊκή Ενότητα καιροφυλακτούν. Δεν αποκλείεται, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να υπάρξουν διαφοροποιήσεις και εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας με ότι αυτό σημαίνει για την ήδη εύθραυστη κυβερνητικη πλειοψηφία των 155.

Το μονο σίγουρο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο και επιχειρεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο να διαχειριστεί την κοινωνική πίεση, που προκαλείται απο την εφαρμογή των σκληρών μέτρων του τρίτου μνημονίου. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι ο εφησυχασμός της κοινής γνώμης αλλά η ριζική αλλαγή του περιεχομένου της οικονομικής πολιτικής, με κύριους άξονες την κοινωνική προστασία και την άρση των αιτιών που οδήγησαν την χώρα μας στο σημερινό έσχατο σημείο. Οι πολιτικές λιτότητας είναι οι πλέον αναπάντεχες και αναποτελεσματικές. Όταν η εφαρμογή του συνόλου των μέτρων επιτείνει την ανθρωπιστική κρίση, τότε οι κοινωνικές αντιδράσεις θα είναι τόσο έντονες, ώστε να μην αρκεί για να τις περιορίσει, το κάλεσμα σε απεργία από το ίδιο το κυβερνών κόμμα ενάντια στην κυβέρνηση του! Φανταστείτε μόνον την ψυχολογία ενός ανθρώπου που χάνει το σπίτι του,  ενός ανθρώπου που δεν έχει να βγάλει το προς το ζην.

Ο ελληνικός λαός, όπως έχει αποδείξει σε όλη την ιστορική διαδρομή, δεν ανέχτηκε και ούτε προκειται να ανεχτεί τον ευτελισμό του. Εάν συνεχιστεί η φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, το ΣΥΡΙΖΑ εναντίον ΣΥΡΙΖΑ , θα γίνει ΣΥΡΙΖΑ εναντίον κοινωνίας. Θα ήταν προτιμότερο το σχήμα  ΣΥΡΙΖΑ εναντίον κομματοκρατίας, διαφθοράς, συμφερόντων. Αλλά, σε ένα ήδη εκφυλισμένο σύστημα, που η κοινωνία δεν έχει ουσιαστικό ρόλο και λόγο, η σύγκρουση με τις ελίτ μοιάζει ουτοπική.

(Non)trend εκλογικές σκέψεις!

Ευθυνόφοβος. Σε συνέχεια του προηγουμένου άρθρου μου, έτσι θα χαρακτηρίσω τον Έλληνα ψηφοφόρο που ανήκει στο 43.43% που δεν πήγε στην κάλπη να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα. Συνήθως δεν αναλώνομαι να επαναλαμβάνω πράγματα που έχουν ειπωθεί ξανά και ξανά αλλά αυτή τη φορά θα μου επιτρέψετε την εξαίρεση.
Σας παραθέτω μερικά στατιστικά:

-43,43% του εκλογικού σώματος δεν έφτασε πότε στην κάλπη για να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα.
-2,42% των ψηφοφόρων που προήλθαν στην κάλπη εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους ψηφίζοντας λευκό ή άκυρο.
-6,41% επίσης όσων προήλθαν ψήφισαν κόμματα τα οποία δεν κατάφεραν να κερδίσουν την εκπροσώπηση στη βουλή.

Το συμπέρασμα που ψηλαφώ, προσωπικά, είναι ότι ένας στους δύο Έλληνες δεν έχει εκπρόσωπο στη βουλή. Και καταλήγω στην εξής αντίφαση επαγωγικά: Ευχόμαστε την πολιτική σταθερότητα η οποία, βεβαίως, χρειάζεται, ευχόμαστε η κυβέρνηση αυτή να παραμείνει για ένα αξιοπρεπές χρονικό διάστημα, αλλά ταυτόχρονα γνωρίζουμε ότι όσο μεγαλύτερη διάρκεια έχει τόσο περισσότερο διάστημα το μισό εκλογικό σώμα θα παραμείνει δίχως εκπρόσωπο στη βουλή. Το παραθέτω ασχολίαστο καθώς οι επιλογές του καθενός έχουν γίνει θεωρώντας δεδομένο ότι αποτελούν επιλογές και όχι έλλειψη εύρεσης σημασίας στην εκλογική αναμέτρηση.

Ως προς τον ισχύοντα εκλογικό νόμο είναι το λιγότερο θλιβερή η εκλογή βουλευτών με λίστες. Στην αρχαία Αθήνα η δημοκρατία χαρακτηρίζεται ως άμεση. Τείνουμε να αγγίξουμε δημοκρατικά το απέναντι άκρο, δηλαδή την πλήρως έμμεση δημοκρατία. Η σημασία, η βαρύτητα αν θέλετε του σταυρού στο ψηφοδέλτιο είναι η υγιής κρίση του κάθε προσώπου ξεχωριστά και των ιδεών και των επιλογών του και της πολιτικής ζωής του γενικότερα. Και σκεφτείτε τη διττή σημαντικότητα του σταυρού:

-Εξωτερική αξιολόγηση των υποψηφίων προς όφελος των κομμάτων.

-Αυτόαξιολόγηση με συνέπεια την επιδοκιμασία ή την μεταστροφή των ίδιων των υποψηφίων.
Υπό άλλες προϋποθέσεις θα ασκούσα οξύτατη κριτική και στην ενισχυμένη πλειοψηφία, όμως, επειδή καθετί κρίνεται στον καιρό του, αποδέχομαι την αναγκαιότητα του ισχύοντος εκλογικού συστήματος στη συγκεκριμένη φάση.

Ένα ακόμα εντυπωσιακό στατιστικό που δε μπορώ να αφήσω ασχολίαστο αποτελεί ότι το 77,62% της βουλής που προέκυψε αποτελεί κόμματα που έχουν υπερψηφίσει τουλάχιστον ένα μνημόνιο. Σε αντιδιαστολή αναλογιστείτε το θρίαμβο του «ΟΧΙ» στην προηγούμενη αναμέτρηση, το δημοψήφισμα του Ιουλίου. Νομίζω πως αυτή η ηχηρή απόκλιση, η οποία χρονικά δεν απέχει πολύ, μετουσιώνεται ως το ακριβές ανάγλυφο της σκέψης του Έλληνα ψηφοφόρου. Πλήρης σύγχυση, σε αρκετές περιπτώσεις άγνοια, φόβος και επιθετική ψήφος όταν τα πράγματα είναι κάμποσο ελεγχόμενα, φόβος και αμυντική ψήφος όταν οι αποφάσεις είναι μεγαλύτερης ευθύνης.

Δύο ακόμα παρατηρήσεις αισθάνομαι ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνω. 387.054 πολίτες αυτής της χώρας έριξαν στην κάλπη ψηφοδέλτιο της Χρυσής Αυγής, σκεπτόμενοι τι; Στα τηλεοπτικά πάνελ διάφοροι προσέγγιζαν το θέμα ως επιλογή πλέον και όχι ως ψήφο αντίδρασης, στηριζόμενοι στο γεγονός ότι τα ποσοστά του συγκεκριμένου κόμματος παραμένουν υψηλά για τα δεδομένα του σε συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Παραμένουν υψηλά παρά το γεγονός ότι έχουν γνωστοποιηθεί πρακτικές και θέσεις του κινήματος. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι ψήφοι αυτοί συνεχίζουν να αποτελούν ψήφους αντίδρασης. Ποιος μπορεί να θέσει ένα χρονικό περιθώριο στην αντίδραση; Κανείς! Γιατί η αντίδραση ποικίλλει ανάλογα άλλοτε με τη διάρκεια της δράσης, άλλοτε με την έντασή της και άλλοτε και με τα δύο στοιχεία.

Το κόμμα του κύριου Λαφαζάνη δε θα έχει εκπρόσωπο στην παρούσα βουλή. Η ανάγνωση που κάνω είναι η πολιτική ήττα των υποστηρικτών της δραχμής. Είναι η ταφόπλακα που θέτει το εκλογικό σώμα σε κάθε απόπειρα υπεράσπισης τέτοιων θέσεων.
Σε ό,τι αφορά τις δημοσκοπήσεις και την πανελλήνια κατακραυγή τους, προσωπικά, η λύση είναι μία: Αποκλεισμός δημοσκοπήσεων σε όλη τη διάρκεια των προεκλογικών περιόδων. Αυτό γιατί οι δημοσκοπήσεις επηρεάζουν την κοινή γνώμη και ένα εκούσιο ή ακούσιο δημοκοπικό βατερλό μπορεί να οδηγήσει, βέβαια, σε πολιτική διαστρέβλωση της κατανομής του κοινοβουλίου. Όταν ένα εργαλείο δε λειτουργεί σωστά, τουλάχιστον βασική επιδίωξη γίνεται η αποφυγή βλάβης.

 

Αυτές οι σκέψεις για αρχή! Και τα υπόλοιπα εν καιρώ!

Οφείλουμε να ανυψώσουμε τον πολιτικό πήχη εκεί που μας αξίζει

Ποιος θα μπορούσε να αρνηθεί, ότι τούτη η οχταετία που περνά, γράφεται εντελώς ξεχωριστά, ιδιαίτερα πιο έντονα, στο βιβλίο της Ελληνικής ιστορίας; Την περίοδο αυτή που οι νομοθεσίες αλλάζουν τα μέχρι τώρα δεδομένα κατά 180 μοίρες, οφείλουμε να ασχοληθούμε με την ίδια τη ζωή, παύοντας να διατηρούμε αυτήν και την υπομονή μας σε θερμοκοιτίδα.

Διαμέσου 5 εκλογών σε 6 χρόνια, όπου τα ψηφοδέλτια ελάχιστα άλλαζαν, παρέχοντας στον πολίτη τις ίδιες, ριζωμένες βαθειά στη θέση τους επιλογές, η αποχή φαντάζει με στάση ζωής και αυτή είναι η απόρροια της αγανάκτησης. Σταθερά, η μία μετά την άλλη ψηφοφορία ολοένα και μείωνε στον ψηφοφόρο τον πήχη των πολιτικώς απαιτήσεων.

Ενδεχομένως ο Αλέξης Τσίπρας να μην είναι ο Πρωθυπουργός που μας αξίζει ή που χρειαζόμαστε όπως πιστεύει ένα σεβαστό ποσοστό του πληθυσμού. Ίσως όμως να είναι και τα δύο και τούτο είναι κάτι που αξίζει να αναλυθεί.

Μπροστά στην πολιτική νοοτροπία που δέσποζε επί 40 χρόνια στη χωρά ας μην βιαζόμαστε να κρίνουμε μια κυβέρνηση 7 μηνών.  Μέσα στα κομματικά ψηφοδέλτια, του άλλοτε πέτρινου δικομματισμού, βρίσκονται ολοζώντανες οι καταστάσεις: «Siemens,  Ομόλογα, Λίστα Langard, Εξοπλιστικά, Συγκαλύψεις, Σκάνδαλο Βατοπεδίου, Σκάνδαλο «Energa», Σκάνδαλο «Hellas Power», Σκάνδαλο Χριστοφοράκου». Απέναντι σε αυτά, άξιζε στον κάθε Έλληνα να βρεθεί η κυβέρνηση που θα ζητούσε από τον ίδιο τον Υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, την επιστροφή του Χριστοφοράκου στη χώρα μας. Που θα ζητούσε ανοιχτά, εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τις γερμανικές αποζημιώσεις του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Πράξεις απλές, ίσως όχι αρκετές, μα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι φράσεις παρμένες από τα στόματα των πιο απλών, και όχι των «επιφανών» πολιτών.

Έπειτα, μπροστά στην τόση διαφθορά που εξακολουθεί ο παλαιοκομματισμός με θράσος να αναθυμιάζει, όταν οι «επιτροπές διαφάνειας» που μελετούσαν τη Λίστα Langard, αποτελούνταν από τους συζύγους των μελών που εκείνη κατήγγειλε ως φοροφυγάδες και όταν δημοσιογράφοι παντρεμένοι, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά, με τις οικογένειες που η Ελλάδα εξακολουθεί να τρέφει κάνουν ερωτήσεις για διαπλοκή, ο λαός αναζήτησε τον μόνο άφθαρτο και όχι ακραίο. Και εκεί εναπόθεσε τις ελπίδες του και είναι πολύ νωρίς για να κριθεί όταν για όλα τα παραπάνω δεν «άνοιξε ρουθούνι». Ίσως λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας, για την ώρα και δεδομένων των συνθηκών, να είναι τόσο ένας πολιτικός που έχουμε ανάγκη μα και μας αξίζει, Ώστε ο πήχης των πολιτικών μας απαιτήσεων να υψωθεί εκεί που του πρέπει, εν καιρό.

Τούτες οι εκλογές, μεταξύ άλλων, κατέστησαν για ακόμη μια φορά σαφές, το ότι έπειτα από τόσα νοσηρά για τη χώρα γεγονότα, ο Έλληνας είναι αγκιστρωμένος στη νοοτροπία των διορισμών, των ρουσφετιών, της σάτιρας, του εύκολου πλουτισμού. Από το «να περάσω  εύκολα το μάθημα με τις δοσμένες σημειώσεις», μέχρι το «να διορισθεί το παιδί μου», κάθε ένα από αυτά συνιστά και την ψήφο-ανάσα αναπνοής στον παλαιοκομματισμό. Αυτό το πολιτικό μόρφωμα έριξε τον πήχη της ζωής σε ορισμούς και πλέον σε ορισμούς που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο.  Κατήργησε την ελεύθερη επιλογή μέσα από τις ταμπέλες του «Αριστερού» και του «Δεξιού». Μα δεν χρειάζεται να ανήκεις κάπου για να καταγγείλεις της έμμεση βία. Το μόνο που σήμερα χρειάζεται, είναι να υψωθεί ο πήχης της πολιτικής και του βίου, σε εκείνο που αξίζει στη μητέρα της Δημοκρατίας.

Το «παλιό», το «νέο» και η ανάγκη άρσης των παθογενειών του παρελθόντος

Σε αυτήν τη σύντομη προεκλογική περίοδο το ενδιαφέρον μονοπώλησε η μονομαχία μεταξύ Τσίπρα-Μειμαράκη και η μάχη μεταξύ «παλιού» και «νέου». Στην πάλη μεταξύ «παλιού» και <<νέου>>, τόσο απο άποψη πολιτικής πρακτικής όσο και απο άποψη πολιτικού προσωπικού, διαπιστώνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ενσάρκωσε αρκετές πτυχές του «παλαιού» και μάλιστα στην πιο χείριστη μορφή του. Την θέση αυτή, επιβεβαιώνουν τα εξής:

1) Απο τον Φλεβάρη μέχρι τον Ιούνη, 38 στα 40 ΦΕΚ αφορούσαν νέες προσλήψεις και όχι μόνον επαναπροσλήψεις απολυθέντων. Συγγενείς και κομματικά στελέχη «τακτοποιήθηκαν» κατα την σύνηθη πελατειακή διαδικασία.

2) Στελέχη απο το ΠΑΣΟΚ έχουν μετακομίσει στο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα αποτελούν κορυφαία στελέχη του.(Κουρουμπλής, Μάρδας, Τζάκρη κ.α.). Ο κυβερνητικός του εταίρος, ο Πάνος Καμμένος υπήρξε επι χρόνια υπουργός των κυβερνήσεων της ΝΔ, ενώ οι ΑΝΕΛ αποτελούνται ως επι τω πλείστον απο πρώην στελέχη της ΝΔ.

3) Πρίν τις εκλογές του Ιανουαρίου, ο Α.Τσίπρας υποσχέθηκε παροχές, φοροαπαλλαγές και φοροελαφρύνσεις. Τελικά υπέγραψε ένα μνημόνιο που επιφέρει μειώσεις και αύξηση φόρων. Αθέτησε τις προεκλογικές υποσχέσεις και έπραξε τα αντίθετα. Υιοθέτησε τον λαικισμό και την δημαγωγία όπως και οι προκάτοχοί του.(Α.Σαμαράς-Ζάππειο 1,2 και το αξέχαστο «Λεφτά Υπάρχουν» του Γ. Παπανδρέου).

Όλα τα παραπάνω, βέβαια, δεν καλύπτουν, ούτε αναιρούν τις σοβαρές ευθύνες των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για την τραγική κατάσταση που βιώνουμε. Η μάχη, λοιπόν, μεταξύ παλαιού και νέου ήταν ενα τέχνασμα με απώτερο στόχο, να ξεχασθεί το πραγματικό διακήβευμα των εκλογών, δηλαδή την εφαρμογή του τρίτου, επαχθούς μνημονίου.

Τα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων ενέχουν μια ασάφεια ως προς την βελτίωση των δυσμενών όρων του μνημονίου, λόγω του ρευστού και ιδιαίτερα ασφυκτικού οικονομικού περιβάλλοντος. Τα δύο μεγάλα κόμματα και οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί Α.Τσίπρας-Ε.Μειμαράκης διατηρούν μια επιφυλακτική στάση , ίσως και λόγω φόβου που απορρέει απο το γεγονός ότι οι εκπρόσωποι των δανειστών θα απαιτήσουν την άμεση ψήφιση νέων επώδυνων μέτρων, ως προαπαιτούμενα για την εκταμίευση της δεύτερης δόσης. Μάλιστα, αποτελεί πλέον κοινή παραδοχή ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για την βελτίωση του προγράμματος μέχρι το τέλος του έτους, καθώς πρέπει να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι, όπως ακριβώς προβλέπονται ρητά στην σύμβαση.

Ωστόσο, η παραπάνω παραδοχή είναι αληθής; Είναι μονόδρομος η λιτότητα για να επιτευχθεί δημοσιονομική προσαρμογή;

Την ίδια στιγμή που τα ασθενή στρώματα της κοινωνίας πλήττονται απο τα ισοπεδωτικά μέτρα, το πολιτικό σύστημα διατηρεί άθικτα τα προνόμιά του. Απείραχτη παραμένει, επίσης, και η διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση με χιλιάδες αργόμισθους, κομματικά διορισμένους και με υπηρεσίες χωρίς αντικείμενο και σκοπό. Ως προς την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής δεν έχει ληφθεί κανένα αποτελεσματικό μέτρο και κυρίως δεν έχει σταθεροποιηθεί ακόμα το ελληνικό φορολογικό σύστημα. Η απονομή της δικαιοσύνης σε υποθέσεις σκανδάλων καθυστερεί, ενώ αρκετά σκάνδαλα παραμένουν αδιερεύνητα. Η διατήρηση των παθογενειών και των προβλημάτων αυτών στερεί πολλά έσοδα απο το κράτος. Αν η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση υλοποιήσει γενναίες μεταρρυθμίσεις προς άρση των παθογενειών, αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν ισοδύναμα μέτρα αντι για περικοπές σε συντάξεις, σε κοινωνικές δαπάνες ή την αναπάντεχη φοροκαταιγίδα.

Δυστυχώς, καμία κυρίαρχη πολιτική δύναμη δεν διαθέτει την βούληση να χτυπήσει αυτές τις παθογένειες, διότι όλες αρνούνται να θίξουν την κομματική τους πελατεία. Για να είμαι δίκαιος, το μοναδικό πολιτικό κόμμα που διακηρύττει αυτές τις θέσεις-αρχές είναι η  Ένωση Κεντρώων του Β.Λεβέντη. Ο ίδιος έχει προειδοποιήσει πως θα παρέχει ψήφο εμπιστοσύνης και θα στηρίξει την όποια κυβέρνηση (με κορμό την ΝΔ η τον ΣΥΡΙΖΑ), εφόσον εφαρμόσει αυτές τις μεταρρυθμίσεις.

Αν δεν εξυγιανθεί η δημόσια διοίκηση και το πολιτικό σύστημα και επιβάλλονται μόνον φόροι και περικοπές, θα συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της ύφεσης χωρίς να αντιμετωπίζεται το πρόβλημα απο την ρίζα του. Έχει φθάσει το πλήρωμα του χρόνου για όλες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που εγκαθίδρυσαν και διαιώνισαν το κομματικό κράτος, να υπερβούν τον ίδιο τους τον εαυτό, ώστε η χώρα μας να εξέλθει οριστικά απο την δεινή της ύφεσης.

Την επομένη των εκλογών, όλες οι δυνάμεις που υποστηρίζουν την ευρωπαική πορεία της χώρας πρέπει να συνεργαστούν και να συγκροτήσουν μια οικουμενική κυβέρνηση με αποκλειστικό σκοπό να φέρει σε πέρας διαρθρωτικές αλλαγές, ικανές να αποτρέψουν την εφαρμογή νέων υφεσιακών μέτρων.

Πολλοί θα θεωρήσουν ουτοπική την εφαρμογή τέτοιων αλλαγών τόσο απο τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), όσο και απο αυτές που φέρουν το μανδύα του <<νέου>> αλλα έχουν ενσωματώσει σχεδόν πλήρως το <<παλαιό>> σε επίπεδο προσώπων και πολιτικών (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ).

Απ’ την άλλη πλευρά, εάν το πολιτικό σύστημα δεν ωριμάσει, δεν ανανεωθεί και φυσικά εάν εμείς οι ίδιοι δεν αποβάλλουμε τις καταστροφικές νοοτροπίες του ρουσφετιού, της αναξιοκρατίας, τότε η πατρίδα μας θα οδηγηθεί σε πλήρη οικονομική-κοινωνική κατάρρευση.

Μήπως, πρέπει να νικήσουμε τον κακό μας εαυτό; Μήπως, ήρθε η στιγμή, για μια μεγάλη υπέρβαση, για ένα οριστικό διαζύγιο με τις παθογένειες του παρελθόντος;

Καλή ψήφο σε όλους και όλες!

Η ψευδαίσθηση του μνημονιακού και του αντιμνημονιακού

-Φίλε, πρέπει να μείνουμε στο ευρώ πάση θυσία.

-Τι λες ρε; Θα κάτσουμε να μας κάνουν ότι θέλουν οι Γερμανοί; Καλά το είχα καταλάβει εγώ ότι είσαι μνημονιακός και γερμανοτσολιάς.

-Α ρε δραχμολάγνε. Όλοι εσείς οι αντιμνημονιακοί εξυπηρετείτε το λόμπι της δραχμής. Σας μάθαμε πλέον.  

Ένας τυπικός διάλογος σε κάποια καφετέρια ή κάποιο καφενείο μεταξύ δύο ανδρών. Ενός μνημονιακού και ενός αντιμνημονιακού.

Τι είναι τελικά το μνημόνιο; Είναι καλό ή κακό; Γιατί έχουμε μνημόνιο; Γίνεται να είσαι υπέρ ή κατά του μνημονίου; Γιατί να μην έχουμε μια ενιαία γραμμή και μια ενιαία πολιτική; Ουφ κουράστηκα. Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ας πούμε μια ιστορία για μια παράξενη και όμορφη χώρα. Αλήθεια, πόσο όμορφη είναι αυτή η χώρα, αλλά και πόσο παράξενη. Την λένε Ελλάδα.

Ας μπούμε στην μηχανή του χρόνου. Μπήκαμε όλοι; Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι μας. Η ιστορία, λοιπόν, ξεκινάει κάπως έτσι:

Κάπου σε ένα χωριό της Λακωνίας.

-Ελένη άντε ετοιμάσου. Ντύσου όμορφα. Πρέπει να κάνεις καλή εντύπωση.

-Ρε μπαμπά σου είπα βαριέμαι. Δεν μπορείς να πας μόνος σου;

-Τι λες Ελένη; Είναι τιμή μας που ο βουλευτής της περιοχής, μας δέχεται στο γραφείο του. Τον άνθρωπο τον ξέρω καλά. Του έχω μιλήσει για σένα. Εγώ ό,τι ήταν να κάνω το έκανα. Καιρός είναι να σε βολέψει και εσένα πουθενά σε κανα δημόσιο. Άντε ετοιμάσου.

Η Ελένη διορίστηκε. Μεγάλη χαρά στην οικογένεια. Επιτέλους να ανοίξει το δικό της σπιτικό. Και δεν ήταν μόνο η Ελένη. Πολύς κόσμος έμπαινε σε ένα βουλευτικό γραφείο και έβγαινε δημόσιος υπάλληλος. Μα τι χαρά. Η χώρα βρισκόταν σε μεγάλη ευημερία. Είχαμε μπει άλλωστε και στην Ευρώπη. Όχι γεωγραφικά, αλλά κάπως πολιτικά είχε γίνει. Εντάξει, ο κυρ Μπάμπης δεν πολυήξερε από αυτά. Μια μέρα ο μικρός γιος του Μπάμπη τον ρώτησε.

-Μπαμπά, που τα βρίσκεις τα λεφτά;

-Μου τα δίνει το κράτος γιέ μου επειδή δουλεύω γι αυτό.

-Τι είναι κράτος;

-Είναι ένας κύριος πολύ καλός που μας δίνει λεφτά. Ανδρέα τον λένε. Είναι ο πρωθυπουργός. Είναι τόσο καλός που μου διπλασίασε και τον μισθό μου. Λέγε, τι δώρο θες να σου κάνω;

Ο μικρός γιός μετά από λίγα χρόνια είχε μεγαλώσει λίγο. Ο πατέρας του ο Μπάμπης ήταν αγρότης και τώρα δεν πιανόταν. Είχε πάρει κάτι δάνεια για να μεγαλώσει λίγο την αγροτική παραγωγή του. Χρειάζεται να πάρουμε δάνειο; ρώτησε μια μέρα η γυναίκα του. Τούλα πολλά λες, είπε με αυστηρό ύφος. Δηλαδή ο Μάρκος ο βοσκός που πήρε πιο έξυπνος από εμάς είναι;  Εντάξει ο Μάρκος ο βοσκός ήταν και λίγο πιο προχωρημένος. Είχε πάρει και μετοχές στο χρηματιστήριο. Εκεί στο καφενείο που πήγαινε, όλοι έπαιζαν στον χρηματιστήριο. Μάρκοοοοοοοοο του φώναζαν όλοι. Ξύπνα. Ανήκουμε στην δύση. Εξυγχρονίσου. Αυτή την λέξη για κάποιο λόγο την έλεγαν όλοι. Νομίζω κάποιος την είχε πει και μετά την έλεγαν όλοι. Ε τι να κάνει και ο Μάρκος, έπαιξε. Νομιζώ ότι είχε χάσει στο χρηματιστήριο. Ναι, ναι τωρα που το σκέφτομαι καλύτερα είμαι σίγουρος. Είχε χάσει. Ένα εκατομμύριο ήταν νομίζω. Το 1999. Ωραία χρονιά. Αλλάζαμε millenium.

Δεν είναι καιρός για στενοχώριες. Η Ελλάδα αλλάζει σελίδα. Μπαίνουμε στο ευρώ. Ήταν τότε στα πράγματα ένας κοντούλης. Τι καλός άνθρωπος; Θυμάμαι είχε βγάλει και το πρώτο νέο χαρτονόμισμα. Ένας φίλος μου από το πολιτικό του γραφείο μου είχε πει ότι αυτός ο κυριούλης είχε δώσει σε κάτι ξένους κάτι πλαστά στοιχεία. Πάς καλά του λέω του φίλου μου; Και τι με νοιάζει εμένα;

Kάτι άσχετο. Πού θα γίνουν οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2016; Α, τώρα που είπα ολυμπιακοί αγώνες, οι δικοί μας ήταν οι καλύτεροι. Μπορεί να δώσαμε κάτι παραπάνω , αλλά δε πειράζει. Άξιζε τον κόπο. Όλοι στο καφενείο είναι πολύ περήφανοι. Ο ένας κερνάει τον άλλον, αλλά υπάρχουν και στιγμές έντασης. Κυρίως όταν μιλάνε για πολιτικά. Μέσα στο καφενείο όταν ανάβουν τα αίματα ακούγονται λέξεις που ο μικρός γιος του Μάρκου δεν καταλάβαινε. Μετά στο σπίτι όμως ήθελε να λύσει τις απορίες του.

-Μπαμπά τι είναι το ρουσφέτι; Tί είναι οι μίζες;

-Mήπως είναι αργά για σένα νεαρέ; Γρήγορα στο κρεβάτι σου.

-Θα έρθεις να μου πεις καληνύχτα;

-Θα έρθω.

Ο μικρός κοιμήθηκε. Ονειρεύτηκε ότι ήταν μεγάλος πια και είχε γίνει δικηγόρος. Του είχαν πει ότι οι δικηγόροι σώζουν τους ανθρώπους και ήθελε να γίνει ένας πετυχημένος δικηγόρος. Το πρωί ξύπνησε χαρούμενος. Ήθελε το όνειρό του να γίνει πραγματικότητα. Θα γίνει;

Η ιστορία της Ελλάδας στον κόσμο του παρελθόντος τελείωσε. Ας μπούμε και πάλι στην μηχανή του χρόνου για να ταξιδέψουμε σε έναν άλλο κόσμο. Στο κόσμο της πραγματικότητας.

Πραγματικότητα 2015. Η χώρα μας, η Ελλάδα, είναι χρεοκοπημένη. Μην εμπιστεύεστε σωτήρες γιατί δεν υπάρχουν. Μην εμπιστεύεστε ανθρώπους που υπόσχονται πολλά γιατί λαικίζουν. Δεν υπάρχει μνημόνιο και αντιμνημόνιο. Υπάρχει μόνο το σωστό και το λάθος. Υπάρχει ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων και ο δρόμος της καταστροφής. Το μνημόνιο επιβάλλεται από τους Ευρωπαίους γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι ανίκανες να δημιουργήσουν ένα δικό τους πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων γιατί φοβούνται μήπως χαλάσουν τις σχέσεις τους με το διεφθαρμένο κράτος που οι ίδιες δημιούργησαν. Για να ορθοποδήσει η χώρα μας, χρειάζεται να μην υπάρχει Ελένη, Μπάμπης, Μάρκος, Ανδρέας, ο άλλος ο κοντούλης, μίζες, ρουσφέτια, πελατειακό κράτος. Ο μικρός γιός είχε ένα όνειρο. Αναρωτήθηκα αν θα πραγματοποιηθεί. Του το έκλεψαν όλοι οι παραπάνω. Το όνειρο έχει μείνει κλειδωμένο σε εκείνο το καφενείο του χωριού. Χωρίς να φταίει. Κλείδωσαν κάποιοι και πέταξαν το κλειδί. Μπορείς να βοηθήσεις τον μικρό με το να υποστηρίζεις τις μεταρρυθμίσεις που θα μεταμορφώσουν το πελατειακό και διεφθαρμένο κράτος σε σύγχρονο, ευρωπαικό και κράτος δικαίου. Δεν χρειάζεται να βρεις αντικλείδι. Σπάσε την πόρτα και άσε τον μικρό να πάρει από μέσα το όνειρό του.

Μήπως τελικά για την χρεοκοπία της χώρας μας δεν φταίνε οι ξένοι, που κάθε μέρα βρίζουμε, αλλά ο κακός μας εαυτός;

Πόσο όμορφη χώρα η Ελλάδα, αλλά και πόσο παράξενη.

«Επιστολή στον Έλληνα ψηφοφόρο»

Το δίλημμα τύπου “αντιμνημονιακός” ή “μνημονιακός” τελείωσε! Με ποια έννοια; Με την έννοια ότι οι κύριοι διεκδικητές των εκλογών είτε έχουν προσυπογράψει ένα τουλάχιστον μνημόνιο είτε δηλώνουν απερίφραστα ότι το ευρώ δεν είναι ταμπού ή αυτοσκοπός. Μέχρι την τελευταία εκλογική αναμέτρηση ο ΣΥΡΙΖΑ υπερασπιζόταν σθεναρά την πεποίθηση απόρριψης των μνημονίων και ταυτόχρονα παραμονής στην ευρωζώνη. Πλήρης, τουλάχιστον, απομυθοποίηση της συγκεκριμένης αντίληψης και ολοκληρωτικός θάνατος μέσων λύσεων που αποδείχθηκαν τυφλές ελπίδες.

Είναι η πρώτη φορά σε όλες τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων ετών που τίθεται ξεκάθαρα το ερώτημα εάν οι Έλληνες πολίτες επιθυμούν την παραμονή στην ευρωζώνη με κάθε θυσία ή εάν θα μπορούσαν να αποδεχτούν την απομάκρυνσή μας προκειμένου να επιδιώξουμε ανεξάρτητα την ανόρθωση της οικονομίας μας. Και, προσωπικά, αυτό είναι το διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών.
Δύσκολα μπορείς να μπεις στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, ακόμα κι αν είσαι Έλληνας. Στη συντριπτική πλειονότητα του πιστεύει ότι αυτό που δεν έχει δοκιμάσει ακόμα είναι η λύση στο πρόβλημα. Μπορεί… ή μπορεί και όχι! Και προσέξτε που σφάλλει. Ψυχολογικά η υγιής πίστη σε κάτι είναι ωφέλιμη εκτός από μία περίπτωση. Όταν χρειάζεται να τη θέσεις κάτω από τον ορθολογισμό. Σε τι ποσοστό οι Έλληνες ψηφίζουν αξιολογώντας οικονομικά προγράμματα ορθολογικά; Και για να γίνω σαφέστερος θέτοντας τις πραγματικές συνθήκες που ανέφερα ξεκινώντας ρωτώ: πόσοι ψηφοφόροι γνωρίζουν τι πραγματικά σημαίνει η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη και πόσοι γνωρίζουν όντως τι θα σημάνει η συνέχιση της εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής;

Για το μέσο Έλληνα ψηφοφόρο φταίνε τα πάντα εκτός από αυτόν! Τα διεφθαρμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, τα προηγούμενα σαράντα χρόνια πολιτικής ασυδοσίας, οι αντιπαραγωγικοί δημόσιοι υπάλληλοι, το κεφάλαιο που συμπιέζει τους μισθούς προς τα κάτω, οι κακοί Γερμανοί, οι απάνθρωποι Ευρωπαίοι. Πουθενά δε φταίει εκείνος! Σε καμιά περίπτωση δεν ευλογώ αυτές τις πρακτικές, δεν κλείνω τα μάτια σ’αυτες, αλλά θα προτιμούσα να θέσω σαν προτεραιότητα τη βελτίωση των νοοτροπιών του Έλληνα προτού προχωρήσω στη διόρθωση όλων των παραπάνω σφαλμάτων.

Κι η προτίμησή μου αυτή δε θα ισχυριζόμουν ότι είναι σε καμία των περιπτώσεων αυθαίρετη!  Γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι μια επιτυχία στην αλλαγή του Έλληνα θα εξαλείψει σταδιακά όλες τις ελληνικές παθογένειες, όπως ακριβώς το σώμα αντιλαμβάνεται έναν ξένο οργανισμό πάνω του και έχει τους τρόπους να τον αποβάλει επιτυχώς. Εντελώς κυνικά ο μέσος Έλληνας ψηφοφόρος δε θέλει να είναι εντάξει με τις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος. Ενσυνείδητα, δεν ήθελε πότε να διώξει το πελατειακό κράτος από τον τόπο του. Δεν ήθελε πότε να κρίνεται, ήθελε να είναι ένας βολεμένος κριτής των πάντων, ένας εξωτερικός παρατηρητής και κράχτης των πάντων.

Έτσι και σήμερα! Ανοίγεις πολιτική συζήτηση με τον οποιονδήποτε και η συνήθης απάντηση που λαμβάνεις είναι: «Και ποιον να ψηφίσω;» Θα του απαντήσω λοιπόν καταλλήλως:

«Αγαπητέ Έλληνα ψηφοφόρε,


Η Ελλάδα βρίσκεται στο κρισιμότερο σημείο της μεταπολιτευτικής ιστορίας της. Ο καπιταλισμός της ευρωπαϊκής οικονομίας, η διόγκωση του ελληνικού χρέους εξαιτίας των αλλεπάλληλων δανειοδοτήσεων της χώρας σου και της συρρίκνωσης της παραγωγής της έχουν καταστήσει το ελληνικό χρέος μη βιώσιμο. Το σπίτι σου κινδυνεύει να πτωχεύσει, το σπίτι σου Έλληνα ψηφοφόρε. Κινδυνεύεις να γίνεις ο άνθρωπος που θα βάλει ακόμα ένα λιθαράκι στην ιστορική χρεοκοπία της Ελλάδας. Κι η απάντηση στο ερώτημά σου είναι να κρίνεις! Να αποφασίσεις για μια φορά μόνος σου τι να ψηφίσεις! Να ζυγιάσεις τις εναλλακτικές και να πάρεις απόφαση τι πραγματικά θες, να αναλάβεις εξ ολοκλήρου, ατομικά την ευθύνη της ψήφου σου.

  Και κάτι άλλο Έλληνα ψηφοφόρε… Μην περιμένεις από κανέναν να σου χαρίσει την ελπίδα! Κέρδισε την! Γιατί εσύ είσαι η ελπίδα για τη χώρα σου! Μη μου μιλήσεις πότε ξανά για διαφθορά, αφού η διαφθορά είναι η συνάρτηση, το πολιτικό σύστημα η σταθερά κι εσύ ή μεταβλητή της συνάρτησης. Γίνε η μεταβλητή και πάψε να είσαι το νωχελικό ωχαδερφιστικο βολεμένο παράσιτο του τόπου σου απαρνούμενο διαδοχικά τα σφάλματά του. Βάλε την αξιοκρατία και τη δίκαιη ικανοποίηση των υποχρεώσεων σου στη ζωή σου! Γίνε εντάξει απέναντι στο κράτος, γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να είσαι εντάξει και απέναντι στο συμπολίτη σου. Αν δεν είσαι εντάξει απέναντι στο κράτος, ο διπλανός σου θα πληγεί περισσότερο από το αναμενόμενο! Γίνε το επόμενο μεγάλο διαπραγματευτικό χαρτί της κυβέρνησής σου.

  Είναι κουραστικό να θέλεις να είσαι ο αφανής ήρωας με ειδικότητα στα γκραν φινάλε! Γιατί πάντοτε στο τέλος ζεις για να βγαίνεις από πάνω κρίνοντας τους πάντες με τρόπο που κανείς θα νόμιζε ότι άλλοι αποφασίζουν για’ σένα κάθε φορά που γίνονται εκλογές! Γιατί να θυμάσαι κάθε γκραν φινάλε σου αποκαλύπτει μόνο μια από τις πολλαπλές εκδοχές της ιστορίας.»

Δε θα διαφωνήσω ως προς το ότι τα λάθη του παρελθόντος επηρέασαν καθοριστικά την εξέλιξη της ελληνικής κρίσης. Θα υποστηρίζω, όμως, πάντα σθεναρά ότι οι μόνο όταν οι ελληνικές παθογένειες καμφθούν από τους ίδιους τους πολίτες της χώρας, θα μπορούμε να μιλάμε για ελπίδα.

  Τι πιο θλιβερό από το να μας βρει η ανάπτυξη πριν προλάβουμε να αλλάξουμε… Μια τραγική ειρωνεία, τη σημαντικότητα της οποίας ίσως να μην καταγράψει πότε ο Ιστορικός του μέλλοντος…

Δεν έχουμε συναντήσει τα δύσκολα ακόμα

Απέχουμε μόλις μια εβδομάδα πριν απο την μεγάλη εκλογική αναμέτρηση και κανένας πολιτικός ηγέτης δεν έχει αντιληφθεί επαρκώς το τι περιμένει την όποια κυβέρνηση προκύψει μετα τις 20/9. Περιττό να επισημάνω πως η χώρα δεν έχει κανένα περιθώριο να μείνει ακυβέρνητη. Ήδη οι εκπρόσωποι των δανειστών αποφάσισαν να καθυστερήσουν την εκταμίευση της δεύτερης δόσης και να μεταθέσουν την πρώτη αξιολόγηση τον Δεκέμβριο. Το «κουαρτρέτο» δικαιολόγησε την απόφαση αυτή στην διενέργεια εκλογών. Σύμφωνα με έγκυρες δημοσιογραφικές πηγές εντός και εκτός Ελλάδας, οι εκπρόσωποι των θεσμών αναμένεται να απαιτήσουν την άμεση ψήφιση νέων μέτρων λιτότητας, ως προαπαιτούμενα για την πρώτη αξιολόγηση.

Τι περιμένει, λοιπόν, την νέα κυβέρνηση;

Στο τρίτο μνημόνιο, υπάρχουν πολλά σημεία, των οποίων η συζήτηση και η συνακόλουθη εφαρμογή έχει μετατεθεί για τον Οκτώβριο. Ένα απο αυτά είναι το ασφαλιστικό. Σε περίπτωση που δεν βρεθούν ισοδύναμα μέτρα, τίθεται σε εφαρμογή η ρήτρα μηδενικού ελλείματος, η οποία θα επιφέρει νέες περικοπές πρώτα στις επικουρικές και έπειτα στις συντάξεις. Η μεταρρύθμιση στο Ασφαλιστικό αναφέρεται σε στενότερη σύνδεση εισφορών-παροχών, πράγμα το οποίο ανοίγει το δρόμο για νέες μειώσεις. Επιπρόσθετα, θα υπολογιστούν οι εισφορές του ΟΑΕΕ με βάση το πραγματικό εισόδημα και θα καταργηθούν οι φόροι υπέρ τρίτων. Όλα αυτά, εαν συνυπολογιστούν, γίνεται αντιληπτό ότι οι χαμηλότερες συντάξεις θα φθάσουν στα 200 ευρώ και θα μετατραπούν σε συντάξεις πείνας. Επείγει η έρευση ισοδύναμων μέτρων προκειμένου να διασωθεί η αξιοπρέπεια των ανθρώπων και να μπορούν να επιβιώσουν. Έχει λεχθεί πως οι συνταξιούχοι δεν έχουν αγοραστική δύναμη και επομένως οι περικοπές δεν τους αγγίζουν. Δυστυχώς, όμως, στην δεινή της ύφεσης και της ανεργίας ολόκληρες οικογένειες τρέφονται απο μία σύνταξη.

Σε όλα τα παραπάνω επαχθή και σκληρά προστίθεται η δημιουργία νέας φορολογικής κλίμακας για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, με πιθανή μείωση του αφορολόγητου. Ως προς την φορολογία, τα μέτρα που ακολουθούν την δανειακή σύμβαση είναι καταστροφικά. Αγρότες, επιχειρηματίες, όσοι λαμβάνουν εισόδημα απο ενοίκια καλούνται να πληρώσουν ακριβά την <<φοροκαταιγίδα>> που τους περιμένει. Ο ΕΝΦΙΑ, με την σειρά του, θα αναπροσαρμοστεί κατα 35%.

Το σκληρό αυτό πακέτο έρχεται σε μια περίοδο που η ομαλότητα στο τραπεζικό σύστημα δεν έχει επανέλθει, οι άνεργοι αυξάνονται καθημερινά και η οικονομία επιστρέφει στην ύφεση.Σε ότι αφορά την εφαρμογή των μέτρων η φορομπηχτική πολιτική σε συνδυασμό με την περικοπή εισοδημάτων θα εμβαθύνει την ύφεση και θα παραλύσει την ελληνική οικονομία. Για ποιά βιώσιμη συμφωνία, λοιπόν, κάνουν λόγο στελέχη της απερχόμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ;

Η συμφωνία αυτή, παρα τα τρία θετικά της σημεία(τριετής δανειακή θωράκιση+δέσμευση για ελάφρυνση χρέους+35 δις αναπτυξιακό πακέτο), περιέχει κατα 90% υφεσιακά μέτρα. Εάν δεν αντικατασταθούν απο ισοδύναμα ή δεν αντισταθμιστούν απο μια πιθανή ανάπτυξη της οικονομίας μέσω επωφελών επενδύσεων, το τρίτο μνημόνιο θα είναι καταδικασμένο να αποτύχει, πρωτού ολοκληρωθεί η εφαρμογή του.

Αντί οι πολιτικές δυνάμεις να ασχοληθούν με τα σοβαρά προβλήματα και να παρουσιάσουν ένα σαφές, πλήρες και ολοκληρωμένο σχέδιο προτάσεων για την επαύριο των εκλογών, αναλώνονται σε μια επουσιώδη αντιπαράθεση γύρω απο ασήμαντα ζητήματα. Επειδή, όμως, ο χρόνος κυλά και δεν λειτουργεί υπέρ μας, οπως έδειξε και η πρόσφατη εμπειρία της κυβέρνησης Τσίπρα, οι πολιτικοί αρχηγοί πρέπει να επισπεύσουν τις κινήσεις τους προκειμένου στις 21/9 να είναι έτοιμοι για την συγκρότηση μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Το διακήβευμα, αυτήν την στιγμή, είναι η βελτίωση των επαχθών όρων την συμφωνίας, η ελάφρυνση του δημοσίου χρέους και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μέχρι το τέλος του έτους. Οι προσωπικές μονομαχίες και οι προεκλογικές «ατάκες» δεν μπορούν να διαμορφώνουν την ατζέντα της προεκλογικής συζήτησης, όταν διακηβεύονται τόσο κρίσιμα θέματα.

Τα δύσκολα, επομένως, μας περιμένουν μετα τις εκλογές. Απαιτείται σοβαρότητα, σχεδιασμός και συννενόηση.

Γιατί ο Λαφαζάνης είναι… αστείος;

Βρισκόμαστε λίγες εβδομάδες πριν από τις σημαντικότερες, ίσως, κάλπες της μεταπολίτευσης. Και… αντί να ασχολούμαστε με το μέλλον της χώρας και το ποιος θα διαχειριστεί το νέο σκληρό και οδυνηρό μνημόνιο, ασχολούμαστε με τα ποσοστά του… Λαφαζάνη και της ΛΑΕ… Ποια είναι, όμως, τα λάθη του Λαφαζάνη και γιατι επιδέχεται οξείας κριτικής; Ο πρώην υπερυπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα- Καμμένου, αποφάσισε να ρίξει την κυβέρνηση μετά την υπογραφή της συμφωνίας-μνημονίου και όχι πριν από αυτήν για να γλιτώσει το μνημόνιο… Αυτό είναι το βασικό του λάθος, αλλά δεν ξέρουμε αν στην πραγματικότητα πρόκειται για λάθος και όχι για δόλο και μια υπολογισμένη κίνηση.

Καταρχάς, αυτό που δεν καταλαβαίνει ο δραχμολάγνος κύριος Λαφαζάνης είναι ότι ουδέποτε η ελληνική κυβέρνηση δεν έλαβε εντολή από τον ελληνικό λαό να οδηγήσει την χώρα εκτός ευρώ και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το δημοψήφισμα, άλλωστε, αφορούσε το αν συμφωνούμε ή όχι με τα μέτρα που μάς πρότειναν οι εταίροι κι όχι με το αν θέλουμε ευρώ ή κάποιο άλλο δικό μας νόμισμα. Και το 61,3 % αποφάσισε ότι δεν θέλει τα μέτρα, όχι όμως ότι θέλει έξοδο από την… ασφάλεια του ευρώ. Αυτό που, λογικά, δεν καταλαβαίνουν πολλοί είναι το γιατί ο κύριος Λαφαζάνης δεν έριξε πιο νωρίς την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προκειμένου να μην ψηφιστεί το νέο μνημόνιο, αφού ήταν τόσο κάθετος, τελικά, με αυτό. Ή μήπως δεν ήταν και τόσο κάθετος τελικα με αυτό; Θα ήταν πολύ εύκολο και λογικό να ρίξει την κυβέρνηση πιο πριν. Κι όμως, προς έκπληξη πολλών, και φυσικά των υποστηρικτών του, δεν το έκανε. Αλλά περίμενε υπομονετικά να ψηφιστεί το νέο σκληρό μνημόνιο προτού ιδρύσει νέο κόμμα, τη Λαϊκή Ενότητα.

Το άλλο αξιοπερίεργο με την περίπτωση Λαφαζάνη είναι ότι γνωρίζοντας ότι το μνημόνιο λογικά δεν μπορεί να παρθεί πίσω και ότι αποτελεί δεδομένο φαίνεται από τις πράξεις του τις επόμενες ημέρες της υπογραφής του ότι προτιμά να το διαχειριστεί η ΝΔ παρά οι ίδιοι του οι σύντροφοι ή, πλέον, πρώην σύντροφοι. Δεν εξηγούνται αλλιώς οι επιλογές του και, κυρίως, το γεγονός ότι αποφάσισε να διασπαστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας, φυσικά ότι θα του «κόψει» εκλογική δύναμη σε μεγάλο ή μικρότερο βαθμό. Δεν έχει καταλάβει ο κύριος Λαφαζάνης ότι το μνημόνιο αποτελεί προϊόν σθεναρούς μεν, ατυχούς δε διαπραγμάτευσης και ότι ο Τσίπρας, ο πρώην αρχηγός του, δεν είχε άλλη επιλογή από το να υπογράψει αυτό το σκληρό μνημόνιο. Η άλλη επιλογή ήταν η ρήξη με τους Ευρωπαίους και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα- στη δραχμή δηλαδή, κάτι που ουδέποτε δεν εξέφρασε ο λαός της χώρας μας στο δημοψήφισμα.

Είναι ξεκάθαρο πλέον και δεν το λένε-υποψιάζονται λίγοι πως ο κύριος Λαφαζάνης είχε κουραστεί να βλέπει άλλον και, μάλιστα, νεότερο από τον ίδιο, να έχει την αρχηγία του κόμματος και, προφανώς, ήθελε να γευτεί τους καρπούς της. Αυτό ήταν, άλλωστε, και αυτό που επεδίωξε με την διάσπαση και τη δημιουργία άλλου- αντιμνημονιακού, όπως ισχυρίζεται ο αρχηγός του- κόμματος, με την πρόφαση ότι θέλει να καταργήσει τα μνημόνια, στα οποία υποτίθεται πως είναι ενάντιος. Αν ήταν ενάντιος, το ξαναλέω, θα είχε φύγει, νωρίτερα από τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους πιστούς του ακολούθους και θα είχε αποτρέψει την υπογραφή του μνημονίου, του τρίτου σκληρότερου μνημονίου, όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος. Προφανώς, είναι ευκολότερη η κριτική από την ανάληψη ευθυνών και αυτό φαίνεται ότι το έχει καταλάβει καλά ο κύριος Λαφαζάνης. Μην νομίζει, όμως, ότι υποτιμά και τη νοημοσύνη μας. Όσον αφορά τις συνεντεύξεις που δίνει συχνά-πυκνά, αυτές είναι, τουλάχιστον αστείες, καθώς επαναλαμβάνει συνέχεια το ίδιο και το ίδιο μοτίβο, της κριτικής των μνημονίων και της ανούσιας επανάληψης.

Γιατί εκλογές;

Πολλοί είναι εκείνοι που αναρωτιούνται γιατί να έχουμε πάλι εκλογές και γιατί να πρέπει να τρέχουμε ξανά στις κάλπες, ενώ έχουμε ήδη ψηφίσει δύο φορές φέτος, το 2015, μία για εθνικές και μία για δημοψήφισμα. Η εξήγηση και… η δικαιολογία των φετινών εκλογών είναι αρκετά απλή. Ο Τσίπρας θέλει να καλύψει τις πληγές από την αποχώρηση τόσων βουλευτών και την προσχώρησή τους στη ΛΑΕ του Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Είναι λογικό, πλέον, να επιδιώκει μια αληθινή κυβέρνηση και όχι μία που βασίζεται σε 120 βουλευτές και στις ψήφους της αντιπολίτευσης για να περνούν τα μέτρα. Είναι επίσης, λογικό ο πρωθυπουργός, έχοντας αποδεχτεί τα λάθη που έχει κάνει μέχρι τώρα, να θέλει νωπή εντολή του λαού που να του λέει πως μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά και να διαχειριστεί το μνημόνιο που έχει υπογραφεί από την πρώτη αριστερή κυβέρνηση.

Με λίγα λόγια, οι εκλογές είναι απαραίτητες για να προχωρήσει η κυβέρνηση σε μεταρρυθμίσεις, αλλά και να ανανεωθεί η λαϊκή εντολή στον Τσίπρα και την κυβέρνησή του. Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό το αλαλούμ με τις συνεχείς αποχωρήσεις στελεχών και με δηλώσεις στελεχών που αμφισβητούν την κυβέρνηση. Έχουμε μπει, καλώς ή κακώς, σε ένα πρόγραμμα και αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια κυβέρνηση που θα υλοποιήσει με τον καλύτερο τρόπο τις μεταρρυθμίσεις που περιέχονται μέσα στο νέο μνημόνιο και θα διεκδικήσει πιο χαλαρά μέτρα για τη συνέχεια. Ήρθε η ώρα να στοχεύουμε μπροστά, αφήνοντας πίσω όσα έχουν γίνει στο παρελθόν. Αυτό, άλλωστε, είναι και το προεκλογικό σποτ και τον δύο ισχυρών αντιπάλων.

Σχετικά με τις δημοσκοπήσεις, καλό θα ήταν να κρατάμε και μία… πισινή, καθώς είδαμε και στις προηγούμενες εκλογές και στο δημοψήφισμα πόσο έξω έπεσαν τελικά οι δημοσκοπήσεις. Πάντως, οι περισσότερες δημοσκοπήσεις συμφωνούν σε ένα πράγμα: στην οριακή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς αυτοδυναμία και στην είσοδο στη Βουλή του Λεβέντη και της Ένωσης Κεντρώων. Όσον αφορά την ημερομηνία των εκλογών, αυτή δεν παίζει σπουδαίο ρόλο στο αποτέλεσμα και γενικότερα δεν έχει πολύ μεγάλη σημασία. Καλύτερα να τελειώνουμεμια ώρα νωρίτερα, παρά να περιμένουμε να γίνουν στις 27.