Για όλα φταίει ο Άκης;

Τον τελευταίο καιρό ο Άκης Τσοχατζόπουλος έχει επανέλθει στο προσκήνιο. Ζητά την αποφυλάκισή του επικαλούμενος σοβαρά προβλήματα υγείας.

Παρατηρώ ότι υπάρχει κόσμος που τον βρίζει και ζητά να μείνει για πάντα στην φυλακή. Γιατί, όμως, ένα μεγάλο μέρος του λαού να βγάζει χολή εναντίον του σε τόσο μεγάλο βαθμό;

Συμφωνώ ότι έβαλε το χέρι του στο μέλι του δημόσιου χρήματος. Είναι αδίκημα προφανώς. Είναι, όμως, ο μόνος που ευθύνεται για τα δεινά της χώρας μας;

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος είναι το εξιλαστήριο θύμα. Ένα βαρύ φορτίο μιας χρεοκοπίας δε μπορούσε να μείνει ατιμώρητο. Ήταν ο εύκολος στόχος. Προφανώς και διέπραξε αδίκημα. Προφανώς και έπρεπε να τιμωρηθεί. Αλλά ο άνθρωπος αυτός στιγματίστηκε τόσο πολύ, λες και ήταν ο μοναδικός υπαίτιος. Μπήκε στην φυλακή αυτός, άρα η διαφθορά πατάχθηκε.

Ο κόσμος είχε και έχει ανάγκη από το να αποδοθούν οι ευθύνες της χρεοκοπίας. Κάποιοι πρέπει να πληρώσουν. Για την χρεοκοπία, όμως, δεν φταίει μόνο ο Άκης.

Υπάρχουν πολλοί Άκηδες που ευθύνονται. Άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, ανάλογα με το πόσες δυνατότητες έχει κάποιος στο να εισέλθει στην διαφθορά και στο μέλι του δημοσίου χρήματος. Πριν ζητήσουμε το κεφάλι του άλλου, ας αναλογιστούμε εμείς οι ίδιοι τι κακό έχουμε κάνει στην χώρα μας.

Γιατί η νοοτροπία μας είναι μεγαλύτερο πρόβλημα από το οικονομικό μας.

Φταίνε για όλα οι «κακοί Ευρωπαίοι»;

Μέσα Απριλίου και οι διαπραγματεύσεις για την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου βρίσκονται για άλλη μια φορά στο απόλυτο αδιέξοδο. Η επικρατούσα ρητορική θέλει τις «καλoπροαίρετες ελληνικές κυβερνήσεις» να υποκύπτουν έναντι των «σκληρών, ανένδοτων δανειστών», μια ρητορική που επισκίασε την πολιτική ζωή της χώρας και δηλητηρίασε την ελληνική κοινωνία. Από αυτήν την λανθασμένη οπτική των πραγμάτων, δεν έμεινε ανεπηρέαστος και ο υπογράφων το παρόν άρθρο.

Το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης χρέους φανέρωσε πολλές από τις παθογένειες και τις κακοδαιμονίες που μάστιζαν επι δεκαετίες το ελληνικό πολιτικό σύστημα και οδήγησαν την χώρα σε αυτό το έσχατο σημείο. Ώστε η Ελλάδα, έχοντας μια οικονομία αθωράκιστη, να μην μπορεί να αποκρούσει τις συνέπειες της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Δια τούτο, οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις έσπευσαν να αποκρύψουν την πραγματική αιτία του ελληνικού προβλήματος και να επιρρίψουν όλες τις ευθύνες στους «κακούς δανειστές», στην Μέρκελ, το Σόιμπλε, τον Σαρκοζί και συλλήβδην σε όλα τα υπόλοιπα κράτη της Ε.Ε. Ωσάν όλοι αυτοί να συντηρούσαν την διαπλοκή, την διαφθορά, το πελατειακό κράτος και όλες τις φαυλότητες του ελληνικού πολιτικού προσωπικού. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας είχε έναν και μόνο στόχο: την αθώωση του πολιτικού προσωπικού στην συνείδηση των Ελλήνων πολιτών και την μεταστροφή των ευθυνών από την Αθήνα στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγνκτον.

Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη όψη του νομίσματος. Περί τα τέλη του 2009, όταν η ελληνική κρίση διαφαίνονταν στον ορίζοντα και ο αλήστου μνήμης Γ.Παπανδρέου απεργαζόταν την ένταξη μας στο ΔΝΤ, μια έρευνα της Eurostat κατέδειξε ότι οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις έδιδαν ψευδή στοιχεία αναφορικά με το δημοσιονομικό έλλειμμα και το δημόσιο χρέος. Ποιός θα ξεχάσει την αντίδραση του τότε προέδρου του Eurogroup, νυν της Κομισιόν, με την χαρακτηριστική φράση: «The game is over». Η φράση αυτή έδωσε το σύνθημα για μια τιμωρητική αντιμετώπιση της χώρας μας στο πρώτο μνημόνιο, με τα υψηλά επιτόκια δανεισμού και τους λάθος πολλαπλασιαστές. Η σκληρή στάση των δανειστών υπαγορεύτηκε συχνά και από την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Για παράδειγμα, η καγκελάριος Α. Μέρκελ προκειμένου να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική συναίνεση και να διατηρήσει την δημοτικότητα της, έπρεπε να μην παρουσιάσει ως «χαριστική» την χρηματοδοτική-δανειακή βοήθεια στην Ελλάδα, αλλά συνοδευόμενη από σκληρές απαιτήσεις και εγγυήσεις. Τούτο δικαιολογεί την τωρινή, εμμονική στάση της Γερμανίας στην παρουσία του ΔΝΤ και την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Ωστόσο, το περιεχόμενο των προγραμμάτων ανήκε κατά μεγαλύτερο μέρος στις ελληνικές κυβερνήσεις. Η υπερβολική λιτότητα σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση οφείλονται στην απροθυμία της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης να συγκρουστεί με τις παθογένειες, δηλαδή τις συνδικαλιστικές ελίτ, την διαφθορά στην δημόσια διοίκηση κ.ο.κ. Πολλώ δε μάλλον να αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο που δημιουργεί αυτές τις φαύλες καταστάσεις, καταργώντας το νόμο περί ευθύνης υπουργών, περιορίζοντας τις ασυλίες των βουλευτών και αναδιαρθρώνοντας τον τρόπο λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης. Οι τέσσερεις διεθνείς οργανισμοί και οι εκπρόσωποι των, θεσμοί ή Quartreto θέτουν τους δημοσιονομικούς στόχους. Το πως θα επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι εναπόκεινται στην διακριτική ευχέρεια της ελληνικής κυβέρνησης, πράγμα το οποίο παραδέχθηκε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός κάνοντας λόγο περί «ιδιοκτησίας του προγράμματος».

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα «μνημόνιο απαλλαγής από το φαύλο παρελθόν» για να αποφύγουμε τα «μνημόνια των περικοπών και των φορών». Μια συμφωνία που θα γκρεμίζει τις ομάδες συμφερόντων και τους ημετέρους, θα δημιουργήσει ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης στις αγορές και στους επενδυτές.

Το παρόν άρθρο δεν επιχειρεί στην αγιοποίηση κανενός. Η ελληνική κοινωνία πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσει την αιτία του ελληνικού προβλήματος, χωρίς να αγιοποιεί ή να δαιμονοποιεί κανέναν. Μην λησμονούμε ότι η χώρα μας προσέφυγε σε αναγκαστικό δανεισμό, αφότου έφθασε στα πρόθυρα της χρεωκοπίας με ευθύνη του ελληνικού πολιτικού προσωπικού και όχι των κυβερνήσεων ξένων χωρών. Αν θέλουμε να εξευρεθεί η οριστική λύση του ελληνικού προβλήματος, δεν έχουμε παρά να εστιάσουμε στο εσωτερικό της χώρας. Καθ΄ όσον αναζητούμε μάγους και δαίμονες στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, θα βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στο χάος.

Στην τωρινή συγκυρία, η παρούσα κυβέρνηση σε συνέχεια των προηγούμενων δεν σπεύδει να εξηγήσει την αλήθεια στην ελληνική κοινωνία και ούτε βέβαια να προβεί σε γενναίες μεταρρυθμίσεις. Έτσι εξακολουθούμε να πορευόμαστε με γνώμονα την μονιμοποίηση της φτώχειας και της μιζέριας, με την χώρα μας ταπεινωμένη και απομονωμένη στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Ένας επαναστατημένος άνθρωπος

Υπάρχουν τόσοι μουσάτοι και ούτε μια επανάσταση. Μία φράση που κυκλοφορεί μεταξύ σοβαρού και αστείου. Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από επανάσταση, αλλά αυτή η λέξη μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά από τον κάθε άνθρωπο. Τι σημαίνει επανάσταση στις μέρες μας και ποιος θεωρείται επαναστάτης;

Σίγουρα δεν είναι αυτός που καίει αμάξια και μαγαζιά. Ούτε αυτός που συγκρούεται με την αστυνομία ή ανήκει σε κάποια αντιεξουσιαστική ομάδα. Μπορεί να αυτοαποκαλούνται επαναστάτες, αλλά δεν είναι. Η επανάσταση γίνεται για να βελτιώσεις μια κατάσταση και να αλλάξεις άρδην κάποια πράγματα στην κοινωνία. Η βία και οι καταστροφές προφανώς και δεν αποτελούν επανάσταση. Η Ελλάδα χρειάζεται ανάπτυξη και όραμα. Οι άνθρωποι που μπορούν να τα φέρουν αυτά, για μένα είναι επαναστάτες.

Επαναστάτης είναι ο νέος που θα ανοίξει μια επιχείρηση στην Ελλάδα. Επαναστάτης είναι αυτός που θα προσπαθήσει να αποκτήσει τα εφόδια ώστε να επιτύχει μόνος του και όχι με τις πλάτες άλλων. Επαναστάτης είναι αυτός που αντιτίθεται και λέει όχι στην διαφθορά, στο πελατειακό και κομματικό κράτος και στα ρουσφέτια. Αυτά χρεοκόπησαν την Ελλάδα και θεωρώ επαναστάτη όποιον τα μάχεται και οραματίζεται μια δικαιότερη και πιο μορφωμένη Ελλάδα.

Πολλοί πιστεύουν πως κάθε επανάσταση είναι μια ουτοπική κατάσταση. Προσωπικά διαφωνώ. Το κράτος δεν είναι κάτι αόρατο, αλλά απαρτίζεται από τον καθένα ξεχωριστά. Όταν εμείς οι ίδιοι αλλάξουμε και επικροτούμε ή ζητάμε τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν, τότε θα γίνουμε επαναστάτες.

Μόνο ένας επαναστατημένος λαός μπορεί να μετατρέψει ένα διεφθαρμένο και κομματικό κράτος χωρίς όραμα σε σύγχρονο, ευρωπαϊκό κράτος δικαίου.

«Εντολές ελέγχου για 247 υποθέσεις διαφθοράς μέσα σε πέντε μήνες»

Εντολές ελέγχου για 247 υποθέσεις μέσα σε πέντε μήνες έχει εκδώσει ο υπουργός Επικρατείας για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς Παναγιώτης Νικολούδης, όπως ανέφερε στη Βουλή απαντώντας σε ερώτηση του βουλευτή του Ποταμιού Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Οι περισσότερες υποθέσεις που ελέγχονται προέρχονται από καταγγελίες πολιτών, ενώ ο κ. Νικολούδης επιβεβαίωσε με κατηγορηματικότητα ότι ερευνώνται υποθέσεις διαφθοράς και δωροδοκίας στο εξωτερικό στις οποίες εμπλέκονται Έλληνες.

Ο Υπουργός Επικρατείας ανακοίνωσε ακόμη ότι ολοκληρώθηκε το σχέδιο νόμου για λαθρεμπορία καπνικών προϊόντων, ότι συζητείται με τους φορείς το σχέδιο νόμου για την αντιμετώπιση της λαθρεμπορίας οινοπνευματωδών και έχει εκδοθεί εγκύκλιος ώστε ο εσωτερικός έλεγχος από τις υπηρεσίες ελέγχου διαφθοράς να γίνεται και προς τα κάτω αλλά κυρίως και προς τα πάνω.

Ανακριτής Διαφθοράς: Εκτός ποδοσφαίρου ο Βαγγέλης Μαρινάκης

Ο εισαγγελέας και ο ειδικός ανακριτής διαφθοράς αποφάσισαν την απαγόρευση ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο για τον Βαγγέλη Μαρινάκη, καλείται να πληρώσει 200.000 ευρώ ως εγγύηση για να μείνει ελεύθερος και πρέπει να δίνει το παρών κάθε 15 μέρες στο αστυνομικό τμήμα.

Απολογία-μαμούθ επτά ωρών είχε ο πρόεδρος και μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Ολυμπιακός, Βαγγέλης Μαρινάκης, στον ειδικό ανακριτή διαφθοράς, Γιώργο Ανδρεάδη, στο γραφείο του στην Ευελπίδων. Αμέσως μετά το τέλος της, ο εισαγγελέας από κοινού με τον κ. Ανδρεάδη έβγαλαν την απόφαση για τον ισχυρό άνδρα των Πειραιωτών.

Συγκεκριμένα, αποφάσισαν απαγόρευση οποιασδήποτε ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο,  ο κ. Μαρινάκης καλείται να πληρώσει εγγύηση 200.000 ευρώ για να μείνει ελεύθερος και επίσης είναι υποχρεωμένος κάθε 15 ημέρες να δίνει το παρών στο αστυνομικό τμήμα και πρέπει να είναι ειπωθεί πως είναι ο μοναδικός στον οποίο επιβλήθηκε κάτι τέτοιο.

Έξω από την Ευελπίδων βρέθηκαν ο αντιπρόεδρος της ΠΑΕ, Σάββας Θεοδωρίδης, ο διευθυντής επικοινωνίας, Κώστας Καραπαπάς, ο διευθύνων σύμβουλος των «ερυθρολεύκων, Γιάννης Βρέντζος και ο 5ος αντιπρόεδρος, Τάκης Αγραφιώτης. Παράλληλα, βρέθηκαν και ορισμένοι φίλοι του Ολυμπιακού.

Πλέον, από ‘δω και πέρα μένει να δούμε το τι μέλλει γενέσθαι με την ΠΑΕ Ολυμπιακός, καθώς δεν μπορεί ο ίδιος να συμμετέχει σε οτιδήποτε αφορά τις δραστηριότητες της ομάδας και να ασκεί διοίκηση, με το όνομα του Γιάννη Βρέντζου να προβάλει ως το επικρατέστερο για την διάδοχη κατάσταση. Είναι δεδομένο ότι άμεσα θα υπάρξει κινητικότητα για την «επόμενη μέρα» στην Πλατεία Αλεξάνδρας.

Θυμίζονται τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο Βαγγέλης Μαρινάκης:

1. Ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

2. Απάτη κατά συνατουργία και κατ’ εξακολούθηση, τελεσθείσης από υπαίτιο που διαπράττει απάτες κατά συνήθεια και κατ’ επάγγελμα, το περιουσιακό όφελος της οποίας και η προξενηθείσα σε βάρος τρίτων ζημία υπερβαίνουν συνολικά το ποσό των 30.000 ευρώ και 120.000 ευρώ.

3. Ηθική αυτουργία σε απόπειρα εκβίασης με απειλή βλάβης δραστηριότητας που ασκεί ο εξαναγκαζόμενος από υπαίτιο που διαπράττει τέτοιες πράξεις κατά συνήθεια και κατ’ επάγγελμα, τελεσθείσης κατά συνήθεια, κατ’ επάγγελμα και κατ’ εξακολούθηση.

4. Ηθική αυτουργία σε έκρηξη, από την οποία μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο.

5. Ηθική αυτουργία σε κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση δωροδοκία – δωροληψία για αλλοίωση αποτελέσματος αγώνα, που περιλαμβάνεται σε στοιχηματικές διοργανώσεις, από την οποία επιτεύχθηκε ο σκοπός που επεδίωκε ο δράστης (άρθρα 13στοιχ.στ, 26 παρ.1.εδ.α, 27, 42 παρ.1, 45, 46 παρ.1στοιχ.α, 94, 98, 187 παρ.1,3, 270στοιχ.β, 385 παρ.1στοιχ.β ΠΚ και 132 παρ.1,4 Ν. 2725/1999, όπως συμπληρώθηκε με άρθρο 78 παρ.6 Ν. 3057/2002 και αντικ. με άρθρο 13 Ν. 4049/2012).

Διεθνής Διαφάνεια: Στα 14 δισ. ετησίως το κόστος διαφθοράς στην Ελλάδα

Η διαφθορά κοστίζει 14 δισ. ευρώ ετησίως στην Ελλάδα και αυξάνει το κόστος του επιχειρείν κατά 12%, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν σε εκδήλωση της Διεθνούς Διαφάνειας – Ελλάς / παράρτημα Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Το 2014 έγιναν 600 καταγγελίες για διαφθορά στην Διεθνή Διαφάνεια-Ελλάς, που αφορούσαν, κατά κύριο λόγο, την τοπική αυτοδιοίκηση, το σύστημα υγείας και την ανασφάλιστη εργασία.

Όπως επισήμανε καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Χάρρυ Παπαπανάγος, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η διαφθορά υπολογίζεται σε 120 δισ. ευρώ ετησίως και προσεγγίζει το μέγεθος της ρουμανικής οικονομίας. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ υπολογίζει την διαφθορά σε 2,6 τρισ. δολάρια, σε παγκόσμιο επίπεδο και εκτιμά ότι αυξάνει το κόστος για τις επιχειρήσεις κατά 10%.

Στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν οι εργασίες έξι μεταπτυχιακών φοιτητών, του προγράμματος «Πολιτική και οικονομία στη σύγχρονη Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη», του τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με θέμα τη διαφθορά στην Τουρκία, τη Γεωργία, τη Μολδαβία, και την Σλοβενία.

Στις προτάσεις τους, για την καταπολέμηση του φαινομένου, οι φοιτητές συμπεριέλαβαν την διαφάνεια στη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων, την ενεργοποίηση της κοινωνίας των πολιτών και την δημιουργία ανεξάρτητου οργανισμού κατά της διαφθοράς. Η Διεθνής Διαφάνεια-Ελλάς βράβευσε τους έξι φοιτητές.

Η δική μας επιλογή για τις καλύτερες ταινίες του 2014

Καλή χρονιά σε όλους! Το 2014 πέρασε, αφήνοντας πίσω αρκετές κινηματογραφικές επιτυχίες (…και μερικές αποτυχίες). Ας δούμε ποια από αυτά τα έργα ξεχώρισαν και γιατί.

Για να αποφευχθούν παρεξηγήσεις, πρόκειται για μια επιλογή ταινιών από αυτές που ήρθαν στη χώρα μας το 2014, οπότε κάποια έργα τα οποία έκαναν προβολή στο εξωτερικό και τα περιμένουμε ακόμα στην Ελλάδα δεν θα βρίσκονται στη λίστα (ναι, δυστυχώς το «Nightcrawler» δεν συμπεριλήφθηκε…)

Ο Άνθρωπος Αντίγραφο (Enemy)

fwto1

Πρόκειται για τη δεύτερη συνεργασία του καναδού σκηνοθέτη Ντενίς Βιλνέβ με τον ταλαντούχο Τζέικ Τζίλενχααλ, ύστερα από το «Prisoners», η οποία προβλήθηκε στους θερινούς κινηματογράφους το καλοκαίρι που μας πέρασε. Μια ταινία που θα έπρεπε να είχε διαφημιστεί λίγο (…έως πολύ) περισσότερο στη χώρα μας. Βασισμένη στην ιστορία του Πορτογάλου νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου, ένα έργο το οποίο είναι ο ορισμός του mind-fuck και θα σας κάνει να καταραστείτε την ώρα και την στιγμή που αποφασίσατε να το δείτε, μέχρι που (είτε λόγω υψηλού δείκτη IQ, είτε λόγω αναζήτησης στο διαδίκτυο) θα αρχίσετε να καταλαβαίνετε την ουσία και την εξυπνάδα πίσω από όλα τα ακαταλαβίστικα πλάνα που προβάλλονται στην οθόνη σας. Ο Τζέικ Τζίλενχααλ υποδύεται άκρως πειστικά και τους δύο ρόλους που παίζει κάνοντας τον καθένα να αναρωτιέται, γιατί δεν του έχουν δώσει ακόμα Όσκαρ! Μια ταινία που κάθε λάτρης του σινεμά οφείλει να δει.

Interstellar

fwto2

Πώς γίνεται από λίστα «τοπ ταινιών» να λείπει ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν; Ο άνθρωπος που μας έχει ταξιδέψει τόσες φορές στους μαγευτικούς κόσμους των ταινιών του, μας χάρισε φέτος ένα ακόμα «ποίημα»… αυτή τη φορά διαστημικό! Το «Interstellar» είναι ό,τι καλύτερο μας χάρισε το 2014, όσον αφορά το οπτικό κομμάτι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει να προσφέρει και μηνύματα ανθρωπιστικού χαρακτήρα. Μια ταινία ικανή να σας ταξιδέψει σε μακρινούς γαλαξίες, μαζί με τους πρωταγωνιστές  Μάθιου Μακόναχι και Αν Χάθαγουέι (η οποία, μεταξύ μας, ήταν λίγο μέτρια…), χαρίζοντάς σας μια αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία!

Σε λάθος Χρόνο (Locke)

fwto3

Προς όλους τους «κακεντρεχείς» θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ΟΧΙ, αυτή η ταινία δεν επιλέχθηκε επειδή πρωταγωνιστεί ο Τομ Χάρντυ… επιλέχθηκε και για αυτό! Το μινιμαλιστικό έργο του Στίβεν Νάιτ καταφέρνει να εντυπωσιάσει με την απλότητα του, καθώς  μας κρατά προσηλωμένους για μιάμιση περίπου ώρα, μόνο με τον βρετανό ηθοποιό μέσα στο αμάξι του, με όλους τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές να είναι απλώς …φωνές από το τηλέφωνο! Μια αρκετά συγκινητική ιστορία, ακόμα και για τους πιο «σκληρούς» φίλους του σινεμά, η οποία θα σας κάνει να αισθάνεστε άσχημα για τον ήρωα της, ανεξάρτητα με τα λάθη τα οποία έχει κάνει. Το ότι ο Τομ Χάρντυ είναι, ακόμα μία φορά, εξαιρετικός χρειάζεται να το αναφέρω;

Το Κορίτσι που εξαφανίστηκε (Gone Girl)

fwto4

Ένα μήνα πριν την προβολή του «Interstellar» ήρθε ο Ντέιβιντ Φίντσερ να δηλώσει το παρόν, με το νέο του θρίλερ.  Ο δημιουργός των «Fight Club» και «Seven» πατώντας στο σενάριο της Τζίλιαν Φλιν, βγάζοντας (επιτέλους!!) τον ηθοποιό που κρυβόταν μέσα στον Μπεν Άφλεκ και έχοντας μια εξαιρετική Ρόζμουντ Πάικ και έναν τρομερό Νιλ Πάτρικ Χάρις στο καστ του, μας χαρίζει μια «εργάρα» με όλη την έννοια της λέξης! Μια ταινία, η οποία συγχωρεί οποιοδήποτε μέτριο έργο του δημιουργού της περασμένης δεκαετίας (για ποιο «Δωμάτιο Πανικού» χτυπάει η καμπάνα άραγε;…), χαρίζοντας μας σασπένς, μυστήριο και αγωνία, όλα στην κατάλληλη δοσολογία.

Διαφθορά (Filth)

fwto5

Φτάνουμε στην τελευταία και πιο αδικημένη ταινία, τη «Διαφθορά», η οποία κυκλοφόρησε στα video club τον Δεκέμβριο (αν δεν κάνω λάθος), ενώ δεν βρήκε θέση στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας μας. Το προσωπικά αγαπημένο μου έργο για το 2014 είναι μια ιστορία ενός διεφθαρμένου αστυνομικού, ο οποίος θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει μια πολυπόθητη προαγωγή στο Τμήμα και για να ξανασμίξει με την οικογένειά του. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ίρβιν Γουελς (συγγραφέας του «Trainspotting» επίσης) και σκηνοθετημένη από τον Τζον Μπερντ, αυτή η σκωτσέζικη παραγωγή προσφέρει στιγμές γέλιου και λύπης, καθώς βλέπουμε έναν εξαιρετικό Τζέιμς Μακάβοϊ να βυθίζεται ολοένα και περισσότερο μέσα στην παράνοια και να μετατρέπεται από αστείος και «κάφρος» χαρακτήρας, σε ψυχολογικό ερείπιο. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Μακάβοϊ βραβεύθηκε στα σκωτσέζικα βραβεία Bafta, στην κατηγορία του «Καλύτερου Ηθοποιού».

69η στον κόσμο στη διαφθορά η Ελλάδα

Στις χώρες – ουραγούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ό,τι αφορά τη διαφάνεια κατατάσσεται η Ελλάδα, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Σε σύνολο 175 χωρών διεθνώς και σε μια κλίμακα που ξεκινά από την πιο διεφθαρμένη χώρα και καταλήγει στην πιο αδιάφθορη, η χώρα μας καταλαμβάνει συγκεκριμένα την 69η θέση, ενώ μαζί με την Ιταλία, την Ρουμανία και την Βουλγαρία κατατάσσεται στην τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Δυτικής Ευρώπης.

Σημειώνεται πάντως ότι η Ελλάδα βαθμολογείται για το 2014 με 43 στα 100, βελτιώνοντας τη θέση της κατά τρεις μονάδες σε σχέση με πέρυσι (40/100).

Βάσει της ίδιας κατάταξης, οι πιο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο είναι το Σουδάν, η Βόρεια Κορέα και η Σομαλία, ενώ η Δανία, η Νέα Ζηλανδία και η Φινλανδία θεωρούνται τα πιο αδιάφθορα κράτη.

Η έκθεση τονίζει ότι είναι δύσκολο να μετρηθεί η διαφθορά, γιατί είναι παράνομη και συγκαλυμμένη. Έτσι για τον καθορισμό του δείκτη της, η Διεθνής Διαφάνεια συλλέγει απόψεις εμπειρογνωμόνων οργανισμών όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, η Αφρικανική Τράπεζα Ανάπτυξης και το γερμανικό Ίδρυμα Bertelsmann.

Στα αξιοσημείωτα της έκθεσης συγκαταλέγεται και η επιδείνωση της διαφθοράς στην Κίνα και στην Τουρκία. Ειδικότερα, η Κίνα καταλαμβάνει την 100η θέση σε σύνολο 178 χωρών, υποχωρώντας κατά 20 θέσεις σε σχέση με το 2013, ενώ η Τουρκία καταλαμβάνει την 64η θέση χάνοντας 11 θέσεις σε σύγκριση με πέρυσι.

naftemporiki.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ

Πυρετώδης κατάσταση

Δύσκολο για όλους μας να ξεχάσουμε την τραγική ιστορία με την απαγωγή φοιτητών στο Μεξικό, οργανωμένη από τα μέλη  της συμμορίας «Guerreros Unidos». Σαράντα τρεις στον αριθμό ήταν οι αγνοούμενοι φοιτητές, ενώ παράλληλα οι αρχές ανακάλυψαν έναν ομαδικό τάφο σε χωματερή σκουπιδιών κοντά στην ορεινή περιοχή της πόλης Κόκουλα. Το πιο οδυνηρό, όμως, σ’ αυτήν την ιστορία δεν ήταν ο χαμός των αθώων φοιτητών, αλλά το γεγονός ότι στην βάναυση αυτή πράξη ,πέρα από μέλη συμμορίας,  φαίνεται να εμπλέκονται και αστυνομικοί, μερικοί εκ των οποίων κάτοχοι υψηλόβαθμων θέσεων. Τα όργανα της τάξης, τα οποία ,υποτίθεται, ότι έχουν στόχο να τους προσδίδουν ασφάλεια και να τους προστατεύουν, σ’ αυτή την περίπτωση αποδεικνύεται ότι ο στόχος τους ήταν να αφαιρέσουν την ζωή αθώων νέων με τους λόγους της επίθεσης αυτής, να παραμένουν ακόμα αδιευκρίνιστοι.

Όλα αυτά διαδραματίστηκαν περίπου ένα μήνα πριν. Η έκρυθμη κατάσταση, όμως, απ’ ότι αντιλαμβανόμαστε συνεχίζεται στο Μεξικό. Στην ίδια περιοχή, που απήχθησαν οι φοιτητές, τώρα εντοπίστηκαν έντεκα πτώματα, τα οποία ήταν ακρωτηριασμένα. Μερικά από αυτά τα είχαν αποκεφαλίσει, ενώ άλλα βρέθηκαν απανθρακωμένα, όπως διαφαίνεται και από τις φωτογραφίες, που δημοσιεύτηκαν στο μεξικανικό τύπο. Ο φόβος πλέον έχει ζωγραφιστεί στα πρόσωπα του μεξικανικού λαού, καθώς πλέον νιώθει τον κίνδυνο να βρίσκεται πολύ κοντά του. Ακόμα και οι αστυνομικές αρχές είναι ανίκανες να τους προσφέρουν ασφάλεια και προστασία, αφήνοντάς τους ανύμπορους να προστατευθούν μπροστά στην εγκληματική δράση των συμμοριών που υπάγονται στα καρτέλ ναρκωτικών.

AP124578374020-638x425

Παράλληλα, με την εξέλιξη των φρικτών αυτών γεγονότων, ο πρόεδρος του Μεξικού, Ενρίκε Πένια Νιέτο, φαίνεται πως ετοιμάζεται να προωθήσει μερικές συνταγματικές αλλαγές, με σκοπό την απλοποίηση της δομής της μεξικανικής αστυνομίας. Στόχος του είναι να διαλυθούν όλες οι δημοτικές αστυνομίες, αφού απ’ ότι φαίνεται το οργανωμένο έγκλημα έχει παρεισφρήσει μέσα σ’ αυτές, και να αντικατασταθούν από αστυνομικές διευθύνσεις σε πολιτειακό επίπεδο. Ωστόσο, δημιουργείται η αμφιβολία και τίθεται το εξής ερώτημα:   Τελικά αυτές οι νέες μεταρρυθμίσεις θα δημιουργήσουν νέες βάσεις στις αστυνομικές αρχές και θα τις ωθήσουν να πράττουν το σωστό ή θα τις αποδυναμώσουν περισσότερο, με αποτέλεσμα να διαφθείρονται ευκολότερα από τα κακοποιά στοιχεία; Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτή η ιστορία πρέπει να τελειώσει, αφού από το 2007 καταμετρώνται περίπου 100.000 θάνατοι από παρόμοια περιστατικά.