Διακοπές με παρέα ~ Μια ανοιχτή πρό(σ)κληση

Το κεφάλαιο «Διακοπές» είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα για να το περάσεις αψήφιστα. Είναι η στιγμή που περίμενες με λαχτάρα έναν ολόκληρο χρόνο. Είναι η εποχή που έχεις εναποθέσει όλες σου τις ελπίδες για ήλιο, θάλασσα, ξεκούραση και διασκέδαση. Το βασικότερο όμως στοιχείο του κεφαλαίου αυτού, είναι η παρέα. Γιατί η παρέα είναι ικανή να απογειώσει το καλοκαίρι σου, αλλά και να σου το καταστρέψει ολοκληρωτικά.

Καλό θα ήταν λοιπόν να μην αφήσεις τίποτα στην τύχη του. Εκτός, κι αν σ’ αρέσουν οι εκπλήξεις!

Λίγοι και καλοί

Οι διακοπές με μεγάλη παρέα, όσο κι αν ακούγεται συναρπαστική ιδέα, ενέχει πολλούς κινδύνους. Για παράδειγμα, όταν χρειάζεται να συνεννοηθούν πολλά άτομα για τον ιδανικό προορισμό, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να χαθεί άδικα πολύτιμος χρόνος. Ο καθένας θα εκφράσει τη γνώμη του και θα την υποστηρίξει μέχρι τελικής πτώσης. Γιατί είναι οι διακοπές του, γιατί πιστεύει ότι η επιλογή του είναι η καλύτερη, γιατί σε κάθε περίπτωση το δουλεύει στο μυαλό του όλο το χειμώνα και τώρα ήρθε η ώρα να το κάνει πράξη. Είναι λογικό, επομένως, ότι δεν θα να είναι όλοι ευχαριστημένοι με την τελική επιλογή, όπως κι αν αυτή προκύψει. Για αρχή, λοιπόν, δέξου ότι πιθανώς να συμβιβαστείς. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.

Πού/Πώς/Πότε/Γιατί

Δεν είναι εύκολο να είναι όλοι διαθέσιμοι τις ίδιες ημερομηνίες. Το πότε θα καταφέρει κάποιος να πάρει άδεια ή το αν έχει προγραμματίσει να πάει κάπου αλλού εκείνες τις μέρες, είναι μόνο λίγα από τα θέματα που μπορεί να προκύψουν. Εκεί λοιπόν μπορεί πολύ εύκολα να ανέβουν οι τόνοι και να καταλήξετε να φαγώνεστε πριν καν φτιάξετε βαλίτσες. Κάποιοι θα πρέπει να κάνουν πίσω και να δεχτούν αυτό που θέλει η πλειοψηφία, για να μην τιναχτούν όλα στον αέρα. Ας υποθέσουμε όμως ότι ξεπερνάτε και αυτόν τον σκόπελο ∙ θα πρέπει τώρα να διευθετηθούν άλλα καίρια ζητήματα, προκειμένου να μπορέσετε να φτάσετε ήρεμα και πολιτισμένα στον επιλεγμένο προορισμό: εισιτήρια, ξενοδοχείο, μεταφορικό μέσο. Όποιος αναλάβει να τακτοποιήσει αυτά τα θέματα, χρειάζεται να είναι αρκετά υπεύθυνος και έμπιστος, ώστε να μην υπάρξουν παρατράγουδα που θα σας χαλάσουν τη διάθεση με το που θα πατήσετε το πόδι σας εκεί.

photo_2

Πόσο λίγο με ξέρεις

Τα καταφέρατε και φτάσατε. Και ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Μετά από πολλές και αμοιβαίες υποχωρήσεις, βρήκατε τη χρυσή τομή και οι καλοκαιρινές σας διακοπές αναμένονται εκπληκτικές. Όμορφα. Αλλά, για μισό λεπτό, πόσο καλά γνωριζόμαστε;

Στις διακοπές μας όλοι θέλουμε να είμαστε ο εαυτός μας, να μπορούμε να μιλάμε και να εκφραζόμαστε ελεύθερα, να κάνουμε ένα αστείο και να το καταλαβαίνουν οι γύρω μας. Όταν όμως υπάρχουν στην παρέα άνθρωποι που δεν γνωρίζουμε καθόλου καλά, μπαίνουμε διαρκώς σε μια διαδικασία να προσέχουμε τι θα πούμε, τι θα κάνουμε, τι θα φορέσουμε. Γιατί δεν θέλουμε να σχηματίσει κανείς κακή εντύπωση για εμάς, αλλά ούτε και να φέρουμε σε δύσκολη θέση όποιον δεν μας γνωρίζει. Με λίγα λόγια, δεν χαλαρώνουμε ποτέ.

Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε

Κανένα πρόβλημα. Εγώ βέβαια θα πάω για ύπνο, γιατί μου αρέσει να ξυπνάω νωρίς και να πηγαίνω στη θάλασσα. Μετά ακολουθεί ταβερνάκι, ύπνος, βόλτα στην πόλη για να δούμε και κανένα αξιοθέατο και να καταλήξουμε σ’ ένα ωραίο μπαράκι, με lounge μουσική, για ένα χαλαρό κοκτέιλ -όχι αξημέρωτα όμως, γιατί χρειάζομαι ξεκούραση. Εσύ έχεις κατά νου ένα εντελώς διαφορετικό πλάνο ∙ θες να ξυπνάς αργά το μεσημέρι και να πίνεις τον πρώτο καφέ σου στην παραλία, όπου και σκοπεύεις να παραμείνεις μέχρι τη δύση του ήλιου. Nα παίξεις ρακέτες, να επιδοθείς σε water sports, να κάνεις ατελείωτη ηλιοθεραπεία. Θα καταλήξεις το βραδάκι για φαγητό και μετά για ανελέητο clubbing. Σεβαστό.

Εμείς συναντιόμαστε κάπου;

Ναι, στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, όταν θα παραδίδουμε το κλειδί. Ή, εναλλακτικά, κάποιος θα γίνει θυσία καταπιέζοντας όλα όσα σκόπευε να κάνει φέτος το καλοκαίρι, προκειμένου να μην χαλάσει την “παρέα”. Και ποιος θα είναι αυτός που θα δεχτεί να κάνει κάτι τέτοιο; «Μα δεν χρειάζεται παιδιά να καταπιέζεται κανείς, ούτε είναι υποχρεωτικό να ακολουθούν όλοι παντού και πάντα», έτσι δεν λέγαμε όταν το οργανώναμε; Μήπως υπερβάλλεις λίγο; Not!

photo_3

Τότε γιατί πήγαμε μαζί διακοπές;

Για να μην καταλήξουν οι διακοπές σου το απόλυτο φιάσκο, φρόντισε να γνωρίζεις καλά τους ανθρώπους που θα σε ακολουθήσουν. Τόσο καλά, ώστε να είσαι σίγουρη ότι δεν θα υπάρξουν “χαζές” παρεξηγήσεις, αλλά αμοιβαία κατανόηση και σωστή επικοινωνία. Κάντε μια καλή συνεννόηση προτού αναχωρήσετε. Βεβαιωθείτε ότι μοιράζεστε παρόμοια ενδιαφέροντα και ότι πάνω-κάτω σκοπεύετε να ακολουθήσετε κοινό πρόγραμμα. Δεν έχει νόημα να είστε μαζί, αλλά να μην είστε. Ας μην ξεχνάμε ότι οι διακοπές είναι μια πολύ προσωπική -και ιερή- υπόθεση και ο καθένας αξίζει να τις περάσει όπως επιθυμεί. Και σε τελική ανάλυση, δεν είναι κακό να παραδεχτούμε ότι με τον χ και την ψ δεν μπορούμε πάμε διακοπές, χωρίς αυτό να τους κάνει “λιγότερο” φίλους μας. Απλώς έχουμε διαφορετική αντίληψη για το καλοκαίρι και μας αρέσει να κάνουμε εντελώς διαφορετικά πράγματα.

#swse_mia_parea_ki_ena_kalokairi

Το «νεοελληνικό  Halloween» ως δείγμα παρακμής

Σάββατο 31/10, ώρα 10 μ.μ. Στους δρόμους των Αθηνών, νέοι και νέες μασκαρεμένοι, βαμμένοι στο πρόσωπo, μερικοί εξ’ αυτών ντυμένοι με αποκριάτικες στολές. Για μια στιγμή πίστεψα πως ο χρόνος «τρελάθηκε», το ημερολόγιο άλλαξε και αρχές φθινοπώρου , εορτάζεται η αποκριά. Τίποτα απ’ όλα αυτα δεν συνέβη. Απλώς, τέτοιες μέρες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, γιορτάζουν το «Halloween».

Πολλοί θα αναρωτηθούν δίκαια, τι θέση έχει ενα αμερικανικής προέλευσης έθιμο στην Ελλάδα και δή στην οικονομικά καταρρακωμένη ελληνική κοινωνία του 2015;

Βλέποντας αρκετούς συνομήλικούς μου να νιώθουν υπερήφανοι που γιόρταζαν το Ηalloween, αναρωτήθηκα με την σειρά μου για το εάν είναι θύματα της τροπής που έχει λάβει η παγκοσμιοποίηση ή εάν όλα αυτά είναι «της ηλικίας», ως είθισται να λέγεται. Αυτό που ταλανίζει περισσότερο όσους βλέπουν το φαινόμενο, ως παρακμιακό και ανησυχητικό είναι το εύρος και η διάρκεια του. Διότι, αυτή τη φορά δεν πρόκειται για την  «μόδα που θα περάσει». Ακόμα και αυτή η αντιμετώπιση απεδείχθη ανεπαρκής, καθώς σταδιακά εισέβαλλαν στην ζωή μας πράγματα, τα οποία πλέον έχουμε αποδεχθεί και τα θεωρούμε δεδομένα.

Το κακό δεν ξεκίνησε απο το «Halloween».  Απο ασήμαντες ή κατ’ άλλους σημαντικές λεπτομέρειες της καθημερινότητας όπως: ο τρόπος ένδυσης, η χρήση ξενόφερτων λέξεων, τα σύγχρονα είδωλα (stars του Hollywood) και απο πολλά άλλα, διακρίνεται η αλλοίωση της ίδιας της ατομικότητας μας. Λόγου χάρη, φοράμε αυτό το παντελόνι γιατί το φορούν και οι «άλλοι». Δεν εισερχόμαστε καν στην διαδικασία αξιολόγησης αυτού που μας προσφέρεται αλλα ακολουθούμε την μάζα. Έτσι και στις ηλικίες αυτές, η μαζοποίηση κυριαρχεί. Όποιος απέχει ή διαφοροποιείται, απομονώνεται και βιώνει τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Η αντιγραφή του τρόπου ζωής των Αμερικάνων αποτελεί πλέον μια πραγματικότητα στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Όταν όμως η μαζοποίηση, ο μιμητισμός γκρεμίζει τα τείχη της παραδοσής μας και υιοθετούνται ξένα έθιμα, όπως το εν λόγω αμερικάνικο καρναβάλι, τότε η κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια κανονικότητα. Ειδικότερα, σε μια χώρα που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει απο παραδόσεις, ήθη και έθιμα.

Αναμφίβολα, η νεοελληνική κοινωνία διακατέχεται απο την κακεντρέχεια, τον ατομικισμό, την ροπή προς την διαφθορά και άλλα στρεβλά. Ποιός, όμως,  αρνείται το μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού; Σε όλη την υφήλιο αναγνωρίζεται η συμβολή του αρχαίου ελληνικού θαύματος  στην πνευματική, οικονομική και πολιτική ανάταση του Δυτικού κόσμου. Σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, συναντάς τον λεγόμενο καθ’ ημάς τρόπον. Απο τα παραδοσιακά φαγητά, τους χορούς , τα ξεχωριστά ήθη και έθιμα που όλα μαζί απο κοινού συνθέτουν μια ομορφιά, μια ιδιαίτερη ταυτότητα πολιτισμού. Προς τί, λοιπόν, αυτή η φτηνή απομίμηση της κάθε λογής «αμερικανιάς» ;

Φυσικά, ο προβληματισμός αυτός δεν πρέπει να συγχέεται με τον σεβασμό και την ανεκτικότητα μας στους άλλους λαούς και πολιτισμούς του κόσμου. Δυστυχώς, όμως, αντί να αφομοιώνουμε τα θετικά στοιχεία των υπολοίπων, μιμούμαστε οτιδήποτε άχρηστο και ανούσιο, όπως το Halloween. Καθ’ όσον η απομίμηση αυτή συνεχίζεται, η κοινωνία μετατρέπεται σε όχλο που αποδέχεται χωρις αντιστάσεις, χωρίς ιδιαιτερότητές ότιδηποτε εξάγεται προς την χώρα μας. Και τούτο δεν αφορά μόνον τον πολιτισμό και τον τρόπο ζωής μας. Σε μια κοινωνία που καταπατώνται έως και καταργούνται οι κεκτημένες ατομικές ελευθεριες και τα κοινωνικά-εργασιακά δικαιώματα, η νεολαία θα έπρεπε να αντιδρά και όχι να βρίσκεται σε «λήθαργο», γιορτάζοντας το Halloween. Η εικόνα του «Halloween τύπου» συνδυάζεται με αυτήν του «απολιτίκ», του κοινωνικά αδιάφορου, στέλνοντας το μήνυμα πως οποιαδήποτε αλλαγή επιβάλλουν σε βάρος μας, θα περάσει αμαχητί.

Εν ολίγοις, τέτοιου είδους εκδηλώσεις, όπως το Halloween,  δείχνουν μια κοινωνία σε παρακμή. Ώστε να δικαιώνεται, τελικά, ο Τζίμης Πανούσης στο τραγούδι του «Νεοέλληνας».

Οι Καυγάδες διατηρούν τη Σχέση σας Υγιή

Αν δεν μαλώσετε και λιγάκι μια στο τόσο πως θα διατηρηθεί η σπίθα; Πώς θα σιγουρεύεστε, θα επιβεβαιώνεστε, θα ανταπεξέρχεστε και θα ξεκαθαρίζεται τυχόν παρεξηγήσεις που προκύπτουν από την  καθημερινότητα σας; Αυτό το μυστήριο και αυτός ο έρωτας έχει ανάγκη να ξεσπάει που και που και να εκτονώνεται! Να σας κάνει να ανατριχιάζετε και μόνο στη σκέψη! Οι αντιπαραθέσεις έρχονται και παρέρχονται το άτομο όμως παραμένει ένα! Αυτό που σας ενδιαφέρει!  Και αν θέλετε τη γνώμη μου καλύτερα μια ανοικτή αντιπαράθεση παρά γκρίνια ολημερίς και οληνυκτίς…

Όποιος μαλώνει μαζί σας άλλωστε σημαίνει ο τι έχει να παλέψει για κάτι, να υπερασπιστεί κάτι, να προσπαθήσει για κάτι και αυτό το κάτι δεν είναι άλλο από την ίδια την αγάπη σας!

Κανόνας : Όχι όμως να φοβάστε την εγκατάλειψή ή για τη σωματική σας ακεραιότητα από τον αγαπημένο σας!

Άλλωστε… Καμία μεγάλη ιστορία αγάπης δε γράφτηκε από εφησυχασμένους ανθρώπους!

Βγαίνετε αλώβητοι απ΄ οτιδήποτε
Ο τι κι αν τύχει να ξεφύγει του καθενός πάνω στα νεύρα του, ακόμη και το πιο κακόβουλο ή άσχημο σχόλιο δεν είναι δυνατό να χωρίσει δυο ανθρώπους που ξέρουν ο τι είναι ο ένας για τον άλλον, που ξέρουν που και πώς βαδίζει η σχέση τους! Που έχουν χαρά και όνειρα να μοιράζονται και δεν τους  πτοεί κανένα καυγαδάκι.

common reasons couples fight

Σεβασμός στις απόψεις του άλλου
Το να διαφωνείτε πάνω σε κάποιο θέμα δε σημαίνει πως δε σέβεστε ο ένας τον άλλον με ή χωρίς την άποψή του. Αντιθέτως το ότι διαφωνείτε σφοδρά μεταξύ σας αλλά ταυτόχρονα διατηρείτε μια απόλυτα υγιή και μακροχρόνια σχέση οφείλεται στον αμοιβαίο σεβασμό. Κοινώς συμφωνείτε ότι μπορείτε να διαφωνείτε.

Δεν φοβάστε ο ένας τον άλλο
Το να μπορείτε να ορθώσετε το ανάστημα σας στον σύντροφό σας σε έναν καυγά χωρίς να τον φοβάστε είναι μεγάλο πράγμα ειδικά στις μέρες μας! Στην υγιή αγάπη υπάρχουν και οι υγιής καυγάδες και δεν είναι ανεκτός κανένας φόβος βίας ή εγκατάλειψης. Όταν μαλώνετε δοκιμάζονται οι αντοχές και των δυο σας! Καθημερινά μπορείτε να αποδεικνύετε ο τι είστε δύο δυνατοί άνθρωποι με εξίσου ισχυρές απόψεις και απόλυτα ερωτευμένοι!

couplefightboycoloursfuckablegirlguy-41eb5776b40ce5682ab0896b45f1c802_h

Το πάθος καίει
Το πάθος τρέφεται απ΄τον καυγά, λένε και φυσικά όλη αυτή η κατάσταση οδηγεί… πού αλλού; Σε αξεπέραστο και ασυναγώνιστο make up sex!!!  Μαλώνετε ίσον δυνατές απόψεις ίσον δυνατό πάθος! Είναι πασιφανές!

Εμμένετε στις θέσεις σας
Υπάρχουν πολλοί πεισματάρηδες και θερμοκέφαλοι εκεί έξω (γκουχου γκουχου!)… Μήπως όμως απλά πρόκειται για υπέρ-ανεξάρτητα και extra αποφασιστικά άτομα που δεν αντέχουν να μετράνε συννεφάκια στον γαλανό ουρανό της σχέσης τους μόνο και μόνο επειδή είναι ερωτευμένα; Ε βγάλτε το από μέσα σας θα σκάσετε! Τόσο για τον σύντροφό σας όσο και για εσάς είναι το καλύτερο.

Μαθαίνετε ο ένας απ΄τον άλλο

«Δεν θα της έρθει στο μυαλό εκείνος που της αγόρασε κάτι, αλλά εκείνος που της έμαθε κάτι»  και είναι αλήθεια φίλοι μου! Όταν κάποιος διαφωνεί μαζί σας, σίγουρα θα διευρύνει τον τρόπο σκέψης σας, τους ορίζοντές σας… Θα εξάψει τα ενδιαφέροντα σας και πολύ πιθανό να σας δείξει έναν ολόκληρο καινούριο κόσμο που εσείς δεν είχατε σκεφτεί καν ο τι μπορεί να υπάρχει! Μαλώστε λοιπόν υπεύθυνα!

images (5)

Δεν θα βαρεθείτε ποτέ
Μια ζωηρή διαφωνία είναι ικανή να ανάψει τα αίματα, να σας νευριάσει, να σας ανατριχιάσει και αν είστε τυχεροί μπορεί να καταλήξετε αγκαλιά στο κρεβάτι! Μα πώς αλλιώς να εκτονώσετε όλα αυτά τα νεύρα;

Δείχνει τα πραγματικά σας συναισθήματα
Όταν μαλώνετε και μπορείτε να πείτε στον άλλο το οτιδήποτε τότε μιλάμε για πραγματική αγάπη! Ξέρετε ότι τίποτα δεν μπορεί να διαλύσει αυτό που έχετε και ο δεσμός σας είναι πολύ ανώτερος από χαζοκαυγάδες που προέκυψαν από νεύρα στιγμής!

uglv

Η διαφωνία με τον σύντροφο σας είναι φυσικό και λογικό να συμβαίνει, παρ’ όλα αυτά όταν περάσει η μπόρα το σημαντικό είναι να συνειδητοποιείτε και οι δυο πόσο υπεράνω και ερωτευμένοι είστε!!

Θρησκεία: όπιο ή παρηγοριά, κύριε Άνθιμε;

Θρησκεία. Μια έννοια δύσκολη να οριστεί αλλά ως κοινό παρονομαστή για όλους έχει τη σχέση του ανθρώπου με το θείο, είτε αυτό είναι ένα ή περισσότερα άτομα είτε ζώο ή κάποιο φυσικό φαινόμενο. Κάποτε είχα ακούσει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα άποψη για την θρησκεία. «[…] Αποτελεί υποσυνείδητη ψυχολογική ανάγκη για τον άνθρωπο. Όταν έρχονται απανωτές δυσκολίες σε κάποιον, αυτόματα επιθυμεί να πιστέψει σε μια ανώτερη δύναμη από εκείνον για να του δώσει κουράγιο και ελπίδα να συνεχίσει να παλεύει…»

Έχοντας κάτι τέτοιο στο μυαλό μου, πάντα είχα καλή άποψη για την πίστη σε μια θρησκεία και όσον αφορά τις υπόλοιπες θρησκείες με κάλυπτε η άποψη του Ναπολέων Βοναπάρτη, σύμφωνα με την οποία, θρησκευτικοί πόλεμοι γίνονταν βασικά από ανθρώπους που σκότωναν ο ένας τον άλλο για να αποδείξουν ποιος έχει τον καλύτερο φανταστικό φίλο. Ως παιδί, λοιπόν, ήταν αρκετά ξεκάθαρα τα πράγματα, στη συνέχεια, όμως, η κατάσταση άλλαξε. Πέρα από τους θρησκευτικούς πολέμους που υπάρχουν ακόμα και σήμερα και, μάλιστα, έχουν ενταθεί τα τελευταία χρόνια λόγω της παγκοσμιοποίησης που «υποχρεώνει» διαφορετικούς πολιτισμούς να συνυπάρχουν σε ένα «παγκόσμιο χωριό» που εξαιτίας της αλληλεξάρτησης των συμβαλλομένων δημιουργούνται έντονες τριβές, ανακύπτει και το θέμα της αμφισβήτησης. Ολοένα και περισσότεροι νέοι άνθρωποι αμφισβητούν τα παραδοσιακά θρησκευτικά κηρύγματα καθώς θεωρούν πως οι θρησκευτικοί ηγέτες με τις πράξεις τους και τον τρόπο ζωής τους, όχι μόνο δεν τα πιστεύουν αλλά, αντιθέτως, τα παραβιάζουν. Άπειρα παραδείγματα μπορούμε να αντλήσουμε από την σκοτεινή ιστορία της κάθε Εκκλησίας. Παιδεραστές, βιαστές  την ημέρα παριστάνουν τους Αγίους και τη νύχτα καίγονται στην δική τους κόλαση..

Ας έρθουμε τώρα στην Ελλάδα του 2015. Θύματα μιας οικονομικής- δημοσιονομικής κρίσης αλλά και λανθασμένων πολιτικών επιλογών των κυβερνήσεων όλων αυτών των ετών και μεσούσης μιας συγκλονιστικής αλλαγής στην ανθρωπογεωγραφία του κόσμου, βρισκόμαστε αμήχανοι στα τεκταινόμενα. Κι εκεί που περιμένεις μια παρηγοριά, ένα στήριγμα από την θρησκεία, απογοητεύεσαι οικτρά. Θρησκευτικοί ηγέτες, όπως ο Ιερώνυμος και ο Άνθιμος, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους στην ενδεχόμενη επιλογή των μαθητών για απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών. Έχουν σκεφτεί, άραγε, πως πλέον μιλάμε για μια ελληνική πολυπολιτισμική κοινωνία και πως από την στιγμή που δεν διδάσκονται όλες οι θρησκείες στα πλαίσια αυτού του μαθήματος, το πιο δημοκρατικό είναι να δίνεται δυνατότητα επιλογής στους αλλόθρησκους μαθητές να μην παρακολουθούν το εν λόγω μάθημα; Και όλα αυτά φυσικά, την ώρα που τα τρόφιμα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες των Σύριων προσφύγων. Αλλά τι λέω; Αφού ο ίδιος ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης,  Άνθιμος, υποστήριξε σε συνέντευξή του πως: «Τους καλοδεχόμεθα, τους αγαπάμε, τους φροντίζουμε, τους προωθούμε αλλά εδώ στην Ελλάδα δεν χωράμε άλλους». Η τεράστια ανθρωπιστική κρίση δεν λέει τίποτα στον Μητροπολίτη; Σαφέστατα μιλάμε για ένα θέμα με ευρωπαϊκές διαστάσεις και κανένας δεν περιμένει την Ελλάδα να το λύσει μόνη της. Ωστόσο, τέτοιες δηλώσεις δεν είναι αναμενόμενες από έναν πνευματικό άνθρωπο που διδάσκει τον λόγο του Θεού.

Διαβάζοντας ένα απόσπασμα από το κήρυγμα που έκανε στη λειτουργία του ο Άνθιμος σχολιάζοντας το ζήτημα της εξαγγελίας της κ. Αναγνωστοπούλου για την απαλλαγή των μαθητών από τα θρησκευτικά, δηλώνει πως «[…] Εμείς οι Χριστιανοί που έχουμε εντολή από τον Κύριο να αγαπάμε ακόμα και τους εχθρούς μας, αγαπάμε όλους αυτούς που μας κυβερνούν γιατί είναι Έλληνες και γιατί όλοι τους είναι βαφτισμένοι». Νομίζω πως είναι ξεκάθαρη η ανωτερότητα του πνεύματος και ο σεβασμός στην διαφορετική άποψη! Όλα αυτά βεβαίως από την στιγμή που «ήταν λάθος αυτό που είπαν για το μάθημα των θρησκευτικών και σχεδόν ανεκλήθη».

Είναι, όμως, το ίδιο ανοιχτός στην διαφορετική άποψη ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και σε άλλα θέματα; Ασφαλώς και όχι! Συγκεκριμένα στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Κ. Καραβάτου ο Άνθιμος τα βάζει με τους ομοφυλόφιλους. «Αυτά δεν έχουν γίνει ποτέ στους αιώνες, διαφήμιση και παρέλαση των ανθρώπων οι οποίοι ζουν σε μια κατάσταση παρανομίας, αφύσικη. Ο Θεός τον αγαπάει και του δίνει αφορμές να μετανοήσει. Από εκεί και πέρα έχει την ευθύνη του. Δεν μπορεί να του αναγνωρίσει αυτό που λέμε εμείς «πολύ καλά κάνει». Σαν ανθρώπους τους τιμάμε, τους αγαπάμε, διαφωνούμε με την αμαρτία τους της οποίας δεν δεχόμαστε την διαφήμιση και μάλιστα εντός του χώρου που για μας είναι πνευματική δικαιοδοσία μας». Κατάσταση παρανομίας, αφύσικη;; Διαφωνούμε με την αμαρτία τους;; Η σεξουαλική προτίμηση των ανθρώπων καθώς και η έκφραση της σεξουαλικότητάς τους δεν μπορεί να είναι αμαρτία! Μάλιστα, ένα από τα θεμελιώδη συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα είναι αυτό της ελεύθερης ανάπτυξης  της προσωπικότητας του ατόμου (άρθρο 5, Σ). Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει τον άλλον για τις επιλογές του και αν το πρόβλημα του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης είναι η διαφήμιση και οι παρελάσεις, τότε καλό θα ήταν να διευκρινίσουμε τον συμβολικό χαρακτήρα αυτών. Ομοφυλόφιλοι υπήρχαν από τα αρχαία χρόνια και γι’αυτούς και διάφορα όργια υπάρχουν αναφορές και στο Συμπόσιο του Πλάτωνα. Άνθρωποι βασανισμένοι που υπότασσαν την διαφορετικότητά τους στο φαίνεσθαι και στα κοινωνικά πρότυπα, έχουν δικαίωμα πλέον στις ελεύθερες δημοκρατικές κοινωνίες να υποστηρίζουν τις επιλογές τους. Κάτι τέτοιο θεωρητικά δεν θα έπρεπε να σοκάρει έναν εκπρόσωπο του Θεού που σκοπός του είναι να διδάξει την αγάπη στους ανθρώπους!

Με αυτές τις απόψεις, όμως, οι νέοι άνθρωποι αποξενώνονται και απομακρύνονται από την Εκκλησία, κάτι που δεν συνέβαινε επί εποχής Χριστόδουλου. Η μη προσαρμοστικότητα στις νέες εποχές και ανάγκες είναι υπαίτια για την αμφισβήτηση και την απομάκρυνση από την Εκκλησία και όχι οι εξαγγελίες για απαλλαγή από τα θρησκευτικά κύριε Άνθιμε..

Μαρία Μαρίνη

Οφείλουμε να ανυψώσουμε τον πολιτικό πήχη εκεί που μας αξίζει

Ποιος θα μπορούσε να αρνηθεί, ότι τούτη η οχταετία που περνά, γράφεται εντελώς ξεχωριστά, ιδιαίτερα πιο έντονα, στο βιβλίο της Ελληνικής ιστορίας; Την περίοδο αυτή που οι νομοθεσίες αλλάζουν τα μέχρι τώρα δεδομένα κατά 180 μοίρες, οφείλουμε να ασχοληθούμε με την ίδια τη ζωή, παύοντας να διατηρούμε αυτήν και την υπομονή μας σε θερμοκοιτίδα.

Διαμέσου 5 εκλογών σε 6 χρόνια, όπου τα ψηφοδέλτια ελάχιστα άλλαζαν, παρέχοντας στον πολίτη τις ίδιες, ριζωμένες βαθειά στη θέση τους επιλογές, η αποχή φαντάζει με στάση ζωής και αυτή είναι η απόρροια της αγανάκτησης. Σταθερά, η μία μετά την άλλη ψηφοφορία ολοένα και μείωνε στον ψηφοφόρο τον πήχη των πολιτικώς απαιτήσεων.

Ενδεχομένως ο Αλέξης Τσίπρας να μην είναι ο Πρωθυπουργός που μας αξίζει ή που χρειαζόμαστε όπως πιστεύει ένα σεβαστό ποσοστό του πληθυσμού. Ίσως όμως να είναι και τα δύο και τούτο είναι κάτι που αξίζει να αναλυθεί.

Μπροστά στην πολιτική νοοτροπία που δέσποζε επί 40 χρόνια στη χωρά ας μην βιαζόμαστε να κρίνουμε μια κυβέρνηση 7 μηνών.  Μέσα στα κομματικά ψηφοδέλτια, του άλλοτε πέτρινου δικομματισμού, βρίσκονται ολοζώντανες οι καταστάσεις: «Siemens,  Ομόλογα, Λίστα Langard, Εξοπλιστικά, Συγκαλύψεις, Σκάνδαλο Βατοπεδίου, Σκάνδαλο «Energa», Σκάνδαλο «Hellas Power», Σκάνδαλο Χριστοφοράκου». Απέναντι σε αυτά, άξιζε στον κάθε Έλληνα να βρεθεί η κυβέρνηση που θα ζητούσε από τον ίδιο τον Υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, την επιστροφή του Χριστοφοράκου στη χώρα μας. Που θα ζητούσε ανοιχτά, εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τις γερμανικές αποζημιώσεις του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Πράξεις απλές, ίσως όχι αρκετές, μα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι φράσεις παρμένες από τα στόματα των πιο απλών, και όχι των «επιφανών» πολιτών.

Έπειτα, μπροστά στην τόση διαφθορά που εξακολουθεί ο παλαιοκομματισμός με θράσος να αναθυμιάζει, όταν οι «επιτροπές διαφάνειας» που μελετούσαν τη Λίστα Langard, αποτελούνταν από τους συζύγους των μελών που εκείνη κατήγγειλε ως φοροφυγάδες και όταν δημοσιογράφοι παντρεμένοι, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά, με τις οικογένειες που η Ελλάδα εξακολουθεί να τρέφει κάνουν ερωτήσεις για διαπλοκή, ο λαός αναζήτησε τον μόνο άφθαρτο και όχι ακραίο. Και εκεί εναπόθεσε τις ελπίδες του και είναι πολύ νωρίς για να κριθεί όταν για όλα τα παραπάνω δεν «άνοιξε ρουθούνι». Ίσως λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας, για την ώρα και δεδομένων των συνθηκών, να είναι τόσο ένας πολιτικός που έχουμε ανάγκη μα και μας αξίζει, Ώστε ο πήχης των πολιτικών μας απαιτήσεων να υψωθεί εκεί που του πρέπει, εν καιρό.

Τούτες οι εκλογές, μεταξύ άλλων, κατέστησαν για ακόμη μια φορά σαφές, το ότι έπειτα από τόσα νοσηρά για τη χώρα γεγονότα, ο Έλληνας είναι αγκιστρωμένος στη νοοτροπία των διορισμών, των ρουσφετιών, της σάτιρας, του εύκολου πλουτισμού. Από το «να περάσω  εύκολα το μάθημα με τις δοσμένες σημειώσεις», μέχρι το «να διορισθεί το παιδί μου», κάθε ένα από αυτά συνιστά και την ψήφο-ανάσα αναπνοής στον παλαιοκομματισμό. Αυτό το πολιτικό μόρφωμα έριξε τον πήχη της ζωής σε ορισμούς και πλέον σε ορισμούς που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο.  Κατήργησε την ελεύθερη επιλογή μέσα από τις ταμπέλες του «Αριστερού» και του «Δεξιού». Μα δεν χρειάζεται να ανήκεις κάπου για να καταγγείλεις της έμμεση βία. Το μόνο που σήμερα χρειάζεται, είναι να υψωθεί ο πήχης της πολιτικής και του βίου, σε εκείνο που αξίζει στη μητέρα της Δημοκρατίας.

Το άλλο με την ελευθερία του Τύπου, το ξέρεις;

Στο προηγούμενο κείμενο, σχετικά με τη δράση της κυβέρνησης, εναντίον της βίας στα γήπεδα και του συστήματος που λυμαίνεται ό,τι έχει απομείνει στον ελληνικό αθλητισμό, είχα αναφερθεί στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου, ο οποίος κατέτασσε την χώρα μας στην 84η θέση. Κι όμως, έκανα λάθος, καθώς ο Δείκτης είχε ανανεωθεί και δεν το είχα προσέξει.

Με νέα μέτρηση των «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα», ο Δείκτης αυτός έδειχνε την Ελλάδα στην 99η θέση παγκοσμίως, σε σύνολο 180 χωρών, κάτω δηλαδή από τη μέση! Θέλετε και μία «γεύση» για έναν καλύτερο προσανατολισμό, όσον αφορά το πού έχουμε βρεθεί; Μπροστά μας, έχουμε χώρες, όπως η Σιέρρα Λεόνε (ναι, η χώρα για την οποία είχε κάνει το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ ο Αντώνης Κανάκης), το Μαλάουι, το Λεσόθο, το Μπενίν, η Μοζαμβίκη και… το Μπουτάν. Τώρα, μας ξεπέρασαν το Κιργιστάν και η Γκαμπόν, οι χώρες που έχουν δηλαδή την 97η και 98η θέση αντίστοιχα.

Αν πάρουμε ως δεδομένο, ότι ο Τύπος είναι όντως η τέταρτη εξουσία σε μία δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, τότε καταλαβαίνουμε πόσο υπερέχουν οι προαναφερθείσες χώρες, με τις οποίες δεν έχω προσωπικά κανένα πρόβλημα, σε θέμα πολιτισμού και αντικειμενικής ενημέρωσης. Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους, και δείχνουν ότι είμαστε ξεκάθαρα ένα τριτοκοσμικό κράτος, είτε αποδεχόμαστε κάτι τέτοιο, είτε προσπαθούμε να αποδείξουμε το αντίθετο. Ίσως να έπρεπε να λέμε και… πάλι καλά που δεν είμαστε κάτω από τις πρώτες 100 χώρες, με τη Βουλγαρία και την Ακτή Ελεφαντοστού να μας καταδιώκουν! Ένας… άλλος πλανήτης, λοιπόν, σε σχέση με την πρώτη 20άδα που απαρτίζεται από 17 ευρωπαϊκές χώρες, με κορυφαία την Φινλανδία (ένατη η Νέα Ζηλανδία, 17η η Τζαμάικα και 18ος ο Καναδάς).

Και αυτή η ευχή πραγματοποιείται, τη στιγμή που αυτό το επάγγελμα-λειτούργημα, βρίσκεται «όμηρο» άπειρων παθογενειών που το έχουν σκλαβώσει για πάντα. Να πούμε για τους “μιντιάρχες” και τα τηλεοπτικά κανάλια, με άπαντα να λειτουργούν παράνομα, με αντάλλαγμα την υπεράσπιση της γραμμής των ιδιοκτητών τους, που ασφαλώς είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την εκάστοτε εξουσία; Για τους δημοσιογράφους που με κάθε τρόπο, εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους εξουσία, μεγαλύτερη και από εκείνη των θεωρητικών αρχόντων της χώρας; Αλήθεια, όσον αφορά το θέμα αυτό, την κασέτα του Ζαχόπουλου, για παράδειγμα, θα τη δούμε ποτέ;

Υπάρχουν, ασφαλώς, και δημοσιογράφοι που λειτούργησαν σε μερικές περιπτώσεις ανιδιοτελώς, γνωρίζοντας ενδεχόμενες επιπτώσεις, όπως πριν από 11 χρόνια, με την απόπειρα φόνου στον Φίλιππο Συρίγο, μετά τον ορυμαγδό αποκαλύψεων για το ντόπινγκ (Κεντέρης-Θάνου), τους Ολυμπιακούς Αγώνες (Octagon) και τις συμφωνίες… κάτω από το τραπέζι κυβέρνησης-επιφανών επιχειρηματιών (Σκάνδαλο Γηπέδου Γ. Καραϊσκάκης). Ακόμη και αυτά όμως, με την πάροδο των χρόνων, συγκαλύφθηκαν, με τη βοήθεια και των Μέσων Ενημέρωσης, ασφαλώς. Είναι παράλληλα, δυνατόν, σε τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ, να μην υφίσταται καμία δράση που να βάζει τους φοιτητές και αυριανούς επαγγελματίες, εξαρχής στο πρακτικό επίπεδο, όπως ένα ραδιόφωνο ή μία ηλεκτρονική ιστοσελίδα (Πανεπιστήμιο Αθηνών); Θα ερχόταν, μάλιστα, χωρίς κόστος, ούτε και ιδιαίτερη προσπάθεια, καθώς οι εγκαταστάσεις ήδη υπάρχουν. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο λυπηρό απ’ όλα, με τον κάθε φοιτητή να βγαίνει στην αγορά-«πόλεμο», χωρίς τα κατάλληλα εφόδια. Γιατί, καλώς ή κακώς, στον χώρο αυτόν και ειδικά σε μία χώρα, όπως η Ελλάδα, το πτυχίο και οποιαδήποτε γνώση, δεν έχει μεγάλο αντίκρισμα, χωρίς κάποια προϋπηρεσία, στην έξοδο από τη σχολή.

Ή μήπως είναι καλύτεροι, όλοι όσοι… μοσχοπουλούν καταπατημένες έννοιες, όπως «αλήθεια», «πραγματικότητα», ή «λέμε τα πράγματα όπως είναι», «μιλάμε, χωρίς να φοβόμαστε» και πολλές άλλες, για να φτιάξουν τη δική τους «βιτρίνα», με στόχο δηλαδή καθαρά το προσωπικό τους όφελος; Είναι ελάχιστοι, αυτοί που πραγματικά ακολουθούν αυτόν το δύσβατο δρόμο της ειλικρίνειας, αλλά ποτέ δεν το έκαναν «παντιέρα», προκειμένου να αναδείξουν τη δουλειά τους. Αυτοί κοιμούνται και ελεύθεροι και ήσυχοι. Εκείνοι που υποδύονται τους «σωτήρες» της δημοσιογραφίας, σε κάθε έκφανσή της, κοιμούνται μεν ελεύθεροι, αλλά ποτέ ήσυχοι!

Με μία τέτοια κατάσταση, η οποία ασφαλώς δεν ισχύει μόνο για τον χώρο των media, αλλά και για πολλούς άλλους (λιγότερο ή περισσότερο), είναι απόλυτα φυσιολογικό να επαναλάβουμε πως είμαστε… τυχεροί που δε βρισκόμαστε κάτω από τους πρώτους 100! Δε θα μου προκαλούσε και απορία, αν αρκετοί νεαροί και ταλαντούχοι συνάδελφοι (μία βόλτα από το τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του ΕΚΠΑ, θα σας πείσει για του λόγου το αληθές), μετακόμιζαν σε κάποια προηγμένη χώρα, ώστε να βρουν μία πραγματική προοπτική. Γιατί όσοι προσπαθούν να τους πείσουν, ότι θα τη βρουν εδώ, ή ότι θα μπορούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, θα ισοδυναμεί με… διήγηση ανεκδότου του, αγαπημένου σε όλους μας, Τοτού.

«Περί αξιοπρέπειας…»

Γιάνης Βαρουφάκης: “Ο κόσμος δεν θέλει λεφτά ή δουλειές, θέλει αξιοπρέπεια.

Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να εργαστεί και να προσφέρει τα προς το ζην  στον εαυτό του και την οικογένεια του δεν έχει αξιοπρέπεια. Ο Κύριος Βαρουφάκης μίλησε για “λιτό βίο”, χωρίς εργασία δεν υπάρχει ούτε λιτός ούτε καν βίος. Το χειρότερο είναι ότι οι πάμπλουτοι σύντροφοι της αριστεράς δεν  μπορούν να αντιληφθούν τι σημαίνει ανεργία, και πώς ένας άνεργος δεν μπορεί να αισθάνεται σε καμία περίπτωση αξιοπρεπής.

Επίσης, αξιοπρέπεια δεν είναι να κοροϊδεύεις το λαό ότι το μνημόνιο και η Τρόικα τελείωσε επειδή άλλαξαν όνομα. Να συμπεριφέρεσαι δηλαδή στους Έλληνες σαν να χαρίζεις καθρεφτάκια σε ιθαγενείς.

Αξιοπρέπεια δεν είναι να οργανώνεις “αυθόρμητα” φιλοκυβερνητικά συλλαλητήρια, πράγμα που συμβαίνει μόνο σε απολυταρχικά καθεστώτα, μόνο οι χούντες οργανώνουν φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις. Ο κόσμος δυστυχώς αποζητά “τον άρτο και τα θεάματα”, και επειδή δεν έχουμε άρτο η σημερινή Κυβέρνηση προσφέρει απλόχερα πολύ θέαμα, τζάμπα είναι έτσι και αλλιώς.

Αξιοπρέπεια επίσης δεν είναι να καίμε Γερμανικές σημαίες και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις πλατείες ούτε να παρουσιάζουμε τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε σαν Ναζί.  Αν πιστεύουμε ότι η Γερμανία είναι ναζιστική χώρα ας αποχωρήσουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση αύριο, παρεμπίπτοντος όμως αν η Γερμανία δεν δάνειζε τη χώρα μας ή αν ο Μάριο Ντράγκι δεν άφηνε ανοιχτές τις κάνουλες στο τραπεζικό σύστημα δεν θα μπορούσαν να καταβληθούν μισθοί και συντάξεις και το τραπεζικό σύστημα θα είχε καταρρεύσει.

Αξιοπρέπεια είναι να μην ρίχνεις την ευθύνη  για την κατάντια της χώρας σου σε ξένες Κυβερνήσεις αλλά να παραδέχεσαι  τα δικά σου τεράστια λάθη ώστε να μπορέσεις να τα διορθώσεις.

Αξιοπρέπεια δεν είναι να είσαι περίγελος της Ευρώπης είτε στα μεγάλα σαλόνια των αποφάσεων είτε σε επίπεδο τηλεοπτικών εκπομπών ή απλών πολιτών.

Αξιοπρέπεια δεν είναι να καταργείς το ΑΣΕΠ για να βολέψεις τα δικά σου παιδιά, μάλλον γι’ αυτό εκλέχθηκε και σαν Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Προκόπης Παυλόπουλος. Η αξιοκρατία είναι αξιοπρέπεια, όχι ο κομματισμός.   

11034615_10205979996088444_1670923890_o

Αξιοπρέπεια δεν είναι να βολεύεις τα δικά σου κομματόσκυλα δημιουργώντας θέσεις για αργόμισθους (βλέπε ΕΡΤ) αυξάνοντας το ειδικό τέλος, την ώρα που στη στην Ελλάδα υπάρχουν τουλάχιστον 1,5 εκατομμύριο άνεργοι.

Αξιοπρέπεια βέβαια είναι να θες να δουλέψεις σε μια κανονική δουλειά, να παράγεις και να προσφέρεις στον εαυτό σου, στην οικογένεια σου και την οικονομία και όχι να μετατραπείς σε ένα βολεμένο κομματικό δημόσιο υπάλληλο.

Αξιοπρέπεια είναι ένα νέο παιδί να ξέρει μετά τις σπουδές του ότι να μπορεί να βρει εργασία χωρίς να μπλέξει στους πολιτικούς και κομματικούς διαδρόμους ή να γίνει αφισοκολλητής.

Αξιοπρέπεια δεν είναι να είσαι υπέρμαχος της δημόσιας παιδείας ενώ τα παιδία σου να σπουδάζουν στα καλλίτερα ιδιωτικά Πανεπιστήμια του εξωτερικού, ώστε να αποκτήσουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι των ελλήνων φοιτητών.

Αξιοπρέπεια δεν είναι να “πουλάς” πόνο και κλάψα στο δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό την ώρα που εσύ ο ίδιος είσαι πάμπλουτος. Αλλά στην Ελλάδα έχουμε γεμίσει  με επαναστάτες της αστακομακαρονάδας και των “Μπέρμπερι”.

Αξιοπρέπεια είναι να δούμε τη χώρα μας ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι ένα κράτος ζητιάνο και παρία.

11022972_10205979995008417_2043626710_n

Αξιοπρέπεια δεν είναι οι ψευτοτσαμπουκάδες και τα show των Υπουργών μπροστά στις κάμερες, αλλά τα λογικά επιχειρήματα και το κοστολογημένα σχέδια, ώστε να σε σέβονται οι εταίροι σου, σε διαφορετική περίπτωση μετατρέπεσαι σε ένα γραφικό συνομιλητή.

Αξιοπρέπεια δεν είναι η χώρα σου να βρίσκεται στο κατώφλι της χρεοκοπίας το επόμενο μήνα. Αξιοπρεπείς είναι η Πορτογαλία και η Ιρλανδία που με σχέδιο και σοβαρότητα δανείζονται πλέον από τις αγορές και δεν έχουν ανάγκη κανένα μνημόνιο (ξέχασα πλέον το λέμε συμφωνία).

Στον μάταιο κόσμο που ζούμε, κάποιος που δεν έχει λεφτά και δουλειά κύριε Υπουργέ δεν έχει αξιοπρέπεια, εκτός αν η αξιοπρέπεια τρώγεται. Ο κόσμος δουλειά θέλει! Οι δουλειές έρχονται μόνο με επενδύσεις και επιχειρήσεις του ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ τομέα.

Είναι πολύ δύσκολο την ώρα που η Κυβέρνηση έχει αποδοχή (βάση δημοσιοποιήσεων) πάνω από 70%, να ασκείς σκληρή κριτική.

Το άμεσο μέλλον είναι πολύ δύσκολο για την Ελλάδα και αυτό φαίνεται από τις θεωρίες συνομωσίας που αρχίζουν να σκαρφίζονται στην Κυβέρνηση για να δικαιολογηθούν στους ψηφοφόρους τους. Επίσης φαίνεται και από το ότι πολλοί Κυβερνητικοί Βουλευτές κατέχουν καταθέσεις στο εξωτερικό, ελπίζω να μην ξέρουν κάτι παραπάνω. Μια κίνηση συμβολική και αξιοπρεπής (μιας που μιλάμε για αξιοπρέπεια) θα ήταν να επιστρέψουν τις καταθέσεις τους στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Η ακατανίκητη έλξη των κινηματογραφικών ταινιών

Η μουσική κλείνει, τα φώτα σβήνουν και η αίθουσα σιγά σιγά σιωπά. Μια δέσμη φωτός από ψηλά προσκρούει στο λευκό πανί και εικόνες αρχίζουν γοργά να εμφανίζονται μπροστά στα μάτια του θεατή. Η προβολή ξεκινά…

Για τον περισσότερο κόσμο η επίσκεψη στον κινηματογράφο είναι κάτι το πολύ συχνό. Μια συνήθεια η οποία του είναι πολύ ευχάριστη και την οποία επιδιώκει να διατηρεί στη ζωή του. Αλλά ακόμα και εκτός του πλαισίου της κινηματοργραφικής αίθουσας, στο σπίτι του ο καθένας, πλέον βλέπει πολύ συχνά ταινίες. Τι μας κάνει όμως να αγαπάμε τόσο τις ταινίες; Τι είναι αυτό που μας ωθεί συνεχώς να επιστρέφουμε για μια ακόμα «δόση»;

Η απάντηση πολλές φορές εξαρτάται, εν μέρει έστω, από την ιδιοσυγκρασία του κάθε ατόμου. Υπάρχουν όμως ιδιότητες των ταινιών που κάνουν την παρακολούθηση τους επιθυμητή απο τον καθένα.

 Προσφέρουν ‘’ζωντανά’’ κομμάτια φαντασίας

Οι ταινίες μας δίνουν την δυνατότητα να μεταφερθούμε σε κόσμους πολλές φορές μυθικούς και εξωπραγματικούς ή να ζήσουμε ζωές που δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε ποτέ. Μας δίνουν υπερδυνάμεις ή μας καθηλώνουν σε ένα αναπηρικό καροτσάκι, μας δείχνουν τους βαθύτερους ωκεανούς, τους πιο κακόφημους δρόμους, τις ομορφότερες στιγμές ευτυχίας, τις μεγαλύτερες αποτυχίες, μας βάζουν ακομα και σε καταστάσεις καθημερινές υπο μια άλλη γωνία θέασης πέραν της δικής μας. Μας δίνουν μια απτή οπτική απεικόνιση μιας ιστορίας. Η μαγεία της εικόνας σε όλο της το μεγαλείο αποκαλύπτεται μέσα απο μια ταινία.

Απόδραση απο την πραγματικότητα

Ο άνθρωπος κουβαλά την καθημερινότητα του 24 ώρες το εικοσιτετράωρο μαζί του. Μια ταινία χρησιμεύει πολλές φορές ως μία απόδραση απο τον μικρόκοσμο που δημιουργεί ο άνθρωπος αλλά και απο τα προβλήματα του. Ειδικά όταν κάποιος επισκέπτεται τον κινηματογράφο «σπάει» την καθημερινή του ρουτίνα και κάνει κάτι το διαφορετικό το οποίο του προσφέρει μια ανανέωση. Αυτό ενισχύεται αν σκεφτεί κανείς οτι ξεφεύγει από την καθημερινή τύρβη κάνοντας κάτι άκρως αποδραστικό όσο το να ταξιδέψει μακριά, μέσω μιας ταινίας.

 Η συλλογικότητα

Όταν κάποιος αποφασίζει να παρακολουθήσει μια ταινία, είτε στον κινηματογράφο είτε στο σπίτι του, θα επιζητήσει συνήθως να το κάνει παρέα με άλλους. Οι ταινίες μας δίνουν μια ευκαιρία για σύνδεση η οποία είναι πολύ ιδιαίτερη. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και αυτό σημαίνει ότι αναζητά την συντροφιά των συνανθρώπων του. Μέσω της κοινής παρακολούθησης έχουμε την δυνατότητα να μοιραστούμε συναισθήματα, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, αλλά με κοινό σημείο τα γεγονότα που εκτυλισσονται στην οθόνη. Το αίσθημα ότι μοιράζεσαι κάτι, με κάποιον άλλο, είναι μεγάλης σημασίας για τον άνθρωπο.

Ο κινηματογράφος είναι σίγουρα η τέχνη που επικρατεί περισσότερο στις μέρες μας, έχοντας τα καλά του και τα κακά του, προσφέροντας όμως πάντα κάτι διαφορετικό στον θεατή. Όπως και να έχουν τα πράγματα ο άνθρωπος φαίνεται να στρέφεται σε μόνιμη βάση προς αυτόν για την διασκέδαση του και τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον δεν δείχνει κανένα σημάδι υποχώρησης, ειδικά όσο η πραγματικότητα του ανθρώπου θα είναι λιγότερο ευχάριστη από αυτή της οθόνης…

«Η ζωή ως σημείωση»

Λένε πως κάθε μέρα είναι και μια νέα και δημιουργική  μερα, μια μέρα με χαμογέλα και θετική διαθέση… Μήπως  αυτά παραμένουν απλώς τυπικές φράσεις που ανήκουν στον κόσμο του ιδεατού; Κάθε μέρα για τους περισσότερους είναι συνέχεια της προηγούμενης, άσχημη διάθεση  συνεπάγεται άσχημη μέρα.. Όλη μερα τρέξιμο, αγχος , υποχρεώσεις και ένα “πρέπει” να κυριαρχεί στο μυαλό μας.

Πρέπει να ζήσουμε, πρέπει να ‘μαστε ευτυχισμένοι , πρέπει να πετύχουμε… Μήπως όμως με όλα  αυτά τα μαστιγώματα στον εαυτό μα , έχουμε καταντήσει να μην ζούμε; Η ζωη μια φορά μας δίνεται μια φορά και εμέις αντι να την αξιοποιούμαι την σπαταλάμε απο δω και απο κει σαν έρμαια της μοίρας. Νιώθω πολλές φορές πως επιστρέψαμε στα ομηρικά χρόνια, που κάποιος ύπουλος και παντοδύναμος θεός αποφασίζει για εμάς, για την δική μας ζωή, για το δικό μας μερτικό. Δολοφωνούμε καθημερινά την ζωή μας και τους ίδιους μας τους εαυτούς. Σε μια επαγγεματική ατζέντα προσπαθούμε να χωρέσουμε όλη μας την ζωη. Σημειώνουμε όλη την ώρα, «να κάνω αυτό να κάνω το άλλο», να μην ξεχάσω να δω τους φίλους μου, να μην ξεχάσω να ζω.

Έγινε και αυτό σημείωση ή καλύτερα υποσημείωση.  Και απορώ με όλα αυτά. Πώς γίνεται να οργανώσεις τη ζωή , τα συναίσθηματα; Ζωή σημαίνει έκπληξη, γέννα, δημιουργία. Πώς γίνεται να την βάλεις μέσα σε στενά πλαίσια ; Πώς γίνεται να αιχμαλώτισεις αυτή την έκρηξη συναισθημάτων που νίωθουμε όταν ζούμε, όταν χαιρόμαστε το κάθε λεπτό, την κάθε στιγμή; Όλοι κοιτάμε το ρολόι μας συνεχώς. Να περάσει η ώρα από τη  δουλεία να πάμε  σπίτι, να έρθουν οι γιορτές, η πρώτη αργία, το καλοκαίρι. Όλα σε ρυθμό επιταχυνόμενο , σε ρυθμούς ασθματικούς.

Μάθαμε να θάβουμε τις στιγμές μας, το παρόν μας, το τώρα μας επιζητώντας το αύριο. Και αναρωτιέμαι γιατί επιζητάμε τόσο το αύριο. Ίσως γιατι δεν έχουμε φτιάξει σωστά το τώρα μας. Υπάρχουν δυο μέρες μέσα στο χρόνο που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, η μια λέγεται χθές και η άλλη αύριο. Αρά το  μόνο που μας μένει είναι το σήμερα. Γι’ αυτό λοιπόν ας μην κάνουμε την ζωή μας ένα πτώμα ανεκπλήρωτων επιθυμιών, αλλά μια πηγή αυθεντικής χαράς και πραγματικής προσήλωσης στο τώρα.  Γιατί απλώς τώρα ζούμε και αυτό δεν χρειάζεται σημείωση.

Η Συναισθηματική Διδασκαλία

Τόση σοφία μαζεμένη σε δυο προτάσεις. Όταν μιλάμε για τον εκπαιδευτικό αυτομάτως μας έρχεται στο μυαλό η εικόνα μια σχολικής τάξης. Τάξη, μαθητές και δάσκαλος είναι μια νέα κοινότητα μάθησης και αλληλεπίδρασης. Σε μια διδασκαλία δεν μπορεί να λείψει τίποτα από αυτά. Αρχικώς, η υπομονή  θεωρώ ότι είναι ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα που οφείλει να έχει ο εκπαιδευτικός. Ακόμα σημαντικές είναι και οι δεξιότητες επικοινωνίας.  Ο καθηγητής δεν είναι απλώς ένα φερέφωνο γνώσεων και δεξιοτήτων, είναι άνθρωπος που πρέπει να στοχάζεται, να ανταλλάσσει απόψεις με τους μαθητές τους καθώς θεωρώ, ότι οι μαθητές μας είναι οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι μας. Από αυτούς μαθαίνουμε, με αυτούς πορευόμαστε από αυτούς δεχόμαστε τα ερεθίσματα της έμπνευσης. Δυσκολεύομαι όμως να αποστασιοποιηθώ τόσο πολύ συναισθηματικά από αυτούς. Δένομαι μαζί τους τόσο πολύ, που θέλω να ακούω όλους τους προβληματισμούς τους. Μου φαίνεται τόσο δύσκολο να μπαίνω στην τάξη και να αγνοώ την συναισθηματική τους κατάσταση. Βέβαια με βρίσκει σύμφωνη ο χαρακτηρισμός «η ήσυχη δύναμη». Όντως καμία φόρα με την στάση μας, την διακριτικότητα μας μπορούμε να δείξουμε στους μαθητές μας ότι έχουμε κατανοήσει τον συναισθηματικό τους κόσμο, τα προβλήματα τους και τις ανησυχίες τους καθώς γνωρίζουν ότι οτιδήποτε και αν συμβεί εμείς θα είμαστε εκεί να τους βοηθήσουμε και  χωρίς κάποιο ίχνος κατάκρισης να τους ωθήσουμε στην επίλυση του προβλήματος. Νιώθω όμως πολλές φορές πως ταυτίζομαι με την πρωταγωνίστρια από την ταινία  Freedom Writers, που το πάθος και η αγάπη της για τους μαθητές την έκαναν να ταυτίζεται μαζί τους και να μεταφέρει το κλίμα της τάξης στο σπίτι της, με αποτέλεσμα την απώλεια της προσωπικής της ευτυχίας. Μπορώ να π , πως όσο κι αν είναι τραγελαφικό, το θεωρώ ένα από τα δυσκολότερα καθήκοντα του εκπαιδευτικού, το  να αποστασιοποιηθεί συναισθηματικά καθώς όσο κι αν έχω προσπαθήσει, με επηρεάζει πάρα πολύ η συναισθηματική  του κατάσταση μέσα στην τάξη αν είναι αρνητική. Παρ’ όλα αυτά στην πυραμίδα της αποτελεσματικότητας του δασκάλου  ξεχωρίζω την αγάπη για την διδασκαλία. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου έξω από την σχολική αίθουσα αυτή την ζωή που πολλοί την χαρακτηρίζουν «η ζωή μέσα από ένα παράθυρο» είναι για μένα το νόημα όλου του κόσμου. Δεν μπορώ να κάνω κάποιο άλλο επάγγελμα , δεν αντέχω μακριά από την μυρωδιά της κιμωλίας και κυρίως από αυτά τα αθώα , νυσταγμένα βλέμματα από κάτω. Είναι μια παράξενη  σχέση που δένει τον  εκπαιδευτικό με τον μαθητή του.

 

Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

Για να περάσω όμως στο θέμα της σχολικής τάξης , η διαχείριση της δεν είναι εύκολη υπόθεση.  Στο μάθημα την τάξη την χαρακτηρίσαμε ταξίδι. Ταξίδι στην γνώση. Ένα ταξίδι που μαθητές και καθηγητές είναι κοινωνοί και μέτοχοι στο εκπαιδευτικό αυτό ταξίδι. Όλα τα μέλη είναι ισότιμα μεταξύ τους και έχουν ένα κοινό σκοπό, την απόκτηση της γνώσης.  Ως καθηγητές μέσα στην τάξη πρέπει συνεχώς να ελέγχουμε πέρα από την μετάδοση του γνωστικού αντικειμένου, να προσέχουμε την μεταδοτικότητα μας  καθώς και πώς θα σχεδιάσουμε την διδακτική μας πορεία. Σίγουρα όλοι μας έχουμε αντιμετωπίσει πέρα από όλα όσα ανέφερα, το ζήτημα πειθαρχίας μέσα στην τάξη.  Φόβος κάθε εκπαιδευτικού είναι να επικρατεί μέσα στην τάξη ένα χαοτικό κλίμα που συνήθως θυμίζει γήπεδο , παρά σχολική τάξη. Η εφαρμογή επομένως της πειθαρχίας είναι ένα φλέγον ζήτημα που μ’ ενδιαφέρει πάρα πολύ, να μάθω δηλαδή με έναν διακριτικό τρόπο να μπορώ να επιβληθώ  στα παιδιά και να κερδίσω την συμπάθεια τους.  Επίσης μέσα στην τάξη σημαντικός παράγοντας για την ψυχολογία αλλά και για την αποτελεσματικότητα του εκπαιδευτικού, είναι η συμμετοχή και η ανταπόκριση των μαθητών στις ερωτήσεις του εκπαιδευτικού. Πιστεύω ότι  όταν δεν συμμετέχουν όλα τα παιδιά ή καλύτερα σχεδόν όλα, τότε ο εκπαιδευτικός πρέπει να κάνει τον αναστοχασμό του, να ψάξει να βρει τι συμβαίνει και δεν παρακινεί το ενδιαφέρον των μαθητών.  Επιπροσθέτως σε όλα αυτά καλό θα ήταν να τονιστεί η μέγιστη σημασία της παιδαγωγικής τάξης, πόσο σημαντικό είναι για τους δυο συνταξιδιώτες η καλή σχέση μεταξύ τους , το όμορφο κλίμα μέσα στην τάξη!  Πόσο όμορφο είναι να έχουν τους ίδιους επιδιωκόμενους στόχους , τις ίδιες αξίες και αρχές . Επομένως ο καλός προγραμματισμός και συντονισμός, η μεγιστοποίηση της μαθητικής συμμετοχής, το καλό ψυχολογικό και κοινωνικό κλίμα τη τάξης καθώς και καλή οργάνωση , είναι τα βασικά  γνωρίσματα μιας αποτελεσματικής τάξης,  που βοηθούν στην διευκόλυνση της μάθησης αλλά και στην καλύτερη επικοινωνία.

«Γιατί να μην απέχω από τις εκλογές;»

«Γιατί να μην απέχω από τις εκλογές;». Πρόκειται για ένα ερώτημα που ακούω όλο και πιο συχνά το τελευταίο διάστημα από τους ανθρώπους γύρω μου. «Κανείς τους δε με αντιπροσωπεύει. Όλοι τα ίδια είναι με διαφορετικό ιδεολογικό μανδύα». Δέχομαι την άποψή σου. Ωστόσο, αν θέλεις να λέγεσαι πολίτης αυτής της χώρας, έχεις καθήκον να σέβεσαι τους δημοκρατικούς θεσμούς. Και οι εκλογές είναι από τους κατεξοχήν δημοκρατικούς θεσμούς στους οποίους οφείλεις να συμμετέχεις.

10928694_932302003449724_136905616_n

Ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ έλεγε πως η αληθινή στιγμή της ελευθερίας των πολιτών είναι αυτή της ψήφου. Αυτή είναι η δύναμή τους, αφού όλο το υπόλοιπο διάστημα αποφασίζει η εκλεγμένη ελίτ για εκείνους. «Μα δε θα αλλάξει τίποτα», μου λες… «Όλα είναι προσχεδιασμένα». Κι όμως δεν είναι έτσι. Αν όλοι όσοι το πίστευαν, έκαναν το καθήκον τους και ψήφιζαν, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Μην βιάζεσαι να με κατηγορήσεις για αερολογίες. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δίνει το Υπουργείο Εσωτερικών, η αποχή στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2012, φτάνει στο εντυπωσιακό ποσοστό του 38,51%. Αν σε αυτό προσθέσουμε και το 0,99% που ήταν τα άκυρα και τα λευκά, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως περίπου το 40% του πληθυσμού δεν εκπροσωπήθηκε στα αποτελέσματα των εκλογών! Και σε ρωτάω, τώρα, ως άνθρωπο που πληγώνεται να βλέπει την πατρίδα του σε τέτοια κατάσταση και που με πόνο διώχνει τα παιδιά του στο εξωτερικό, σαν μια νέα γενιά μεταναστών, «Τι κάνεις για να αλλάξεις την κατάσταση;» . Απαξιώνεις τη δημοκρατία στο σύνολό της και αντί να αναλάβεις τις ευθύνες που έχεις απέναντι στη νέα γενιά, κατηγορείς τους πολιτικούς και ταυτόχρονα επαναπαύεσαι ενώ περιμένεις κάποιον άλλο να αλλάξει την κατάσταση.

 

Η γενιά του Πολυτεχνείου που γενναία πολέμησε για τα ιδεώδη της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, τώρα στέκει άπραγη να βλέπει τα παιδιά της να μην έχουν μέλλον. Σε αυτές τις εκλογές τι θα κάνεις; Θα απέχεις ξανά φοβούμενος το κόστος των δικών σου επιλογών; Ήδη το Υπουργείο Εσωτερικών, λόγω γραφειοκρατίας, αφαιρεί τη δυνατότητα από 100.000 περίπου νέους εκλογείς να ψηφίσουν. Αυτό συμβαίνει, σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη, επειδή η ενημέρωση των εκλογικών καταλόγων γίνεται τον μήνα Φεβρουάριο κάθε έτους, συνεπώς στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου η διαδικασία δεν θα έχει ολοκληρωθεί. Πάντως, η “Ανεξάρτητη Αρχή” υποστηρίζει πως εφόσον ενεργοποιηθούν άμεσα οι κρατικοί μηχανισμοί, τότε τα παιδιά θα μπορούσαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Προφανώς πρόκειται για ένα έξυπνο πολιτικό τέχνασμα της κυβέρνησης για να αποτρέψει τους νέους να εκφράσουν την αντίθεσή τους στην πολιτική πραγματικότητα. Η αποχή δεν είναι λύση! Η νέα γενιά σε έχει ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά για να διαμορφώσεις με την ψήφο σου το μέλλον της. Θα την αγνοήσεις;

Ο μύθος της πολυπολιτισμικότητας

Η πολιτική σκέψη του Δυτικού Πολιτισμού στηρίζεται στη φράση του μεγάλου Γάλλου φιλοσόφου Βολταίρου “Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου να το δικαίωμα να το λες”. Αυτή είναι και η τεράστια διαφορά στην πολιτική σκέψη στη Δύση σε σχέση με τον Αραβικό Κόσμο.

Πολλοί εντοπίζουν το πρόβλημα στο Ισλάμ ή στις θρησκείες. Το Ισλάμ ακόμα περνάει το δικό του Μεσαίωνα όπως ακριβώς είχε περάσει και ο Χριστιανισμός. Για σχεδόν χίλια χρόνια η Ευρώπη ήταν περιοχή σφαγών, σκοταδισμού, και αίματος. Φυσικά για τα παραπάνω δεν ευθυνόταν ο χριστιανισμός. Για να σταματήσουν όλα τα παραπάνω έπρεπε να γεννηθούν άνθρωποι σαν τον Βολταίρο. Έχουμε ξαναγράψει πως το πρόβλημα δεν πρέπει να το εντοπίζουμε στο  Ισλάμ αλλά στο ότι ακόμα ο Ισλαμικός  κόσμος δεν έχει περάσει μια Αναγέννηση και ένα Διαφωτισμό. Το Ισλάμ ακόμα δεν έχει ενηλικιωθεί όπως ακριβώς δεν είχε ενηλικιωθεί ο Χριστιανισμός το Μεσαίωνα.

arkas

Αυτά βέβαια είναι λίγο θεωρητικά και φιλοσοφικά. Το πρόβλημα είναι πως η Ευρώπη και γενικώς ο Δυτικός κόσμος πρέπει να προστατευθεί από το μένος και το φανατισμό των Ισλαμιστών.  Για άλλη μια φορά η κοινή γνώμη στην Ελλάδα πέφτει από τα σύννεφα. Αρκετοί είχαν προειδοποιήσει, αλλά όπως πάντα θεωρήθηκαν κινδυνολόγοι, υπερβολικοί και ακροδεξιοί. Τα τραγικά γεγονότα της Γαλλίας έδειξαν ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου αστεία και πως αν η Ευρώπη δεν ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα, τότε επιθέσεις σαν και αυτή που σημειώθηκε στα γραφεία της εφημερίδας Charlie Hebdo  θα αποτελούν μια ζοφερή πραγματικότητα για την Ευρώπη.

Το μεγάλο ψέμα της πολυπολιτισμικότητας 

islam2

Τα προηγούμενα χρόνια, ειδικά στην Ελλάδα με πρόσχημα τον προοδευτισμό, αναπτύξαμε απόψεις υπέρ της πολυπολιτισμικότητας. Θεωρήσαμε πως θα ήταν πολύ ρομαντικό άνθρωποι με πολύ διαφορετικές αξίες, αντιλήψεις και κοσμοθεωρία να συμβιώνουν ειρηνικά σε μία χώρα ή σε μια Ευρωπαϊκή μεγαλούπολη. Στον πραγματικό κόσμο όμως αυτά δεν γίνονται, είναι πολύ ωραίο για να είναι αληθινό! Τα γεγονότα της Γαλλίας ανέδειξαν με τον ποίο εφιαλτικό τρόπο τα “οφέλη” της πολυπολιτισμικότητας. Η άγρια δολοφονία αθώων πολιτών είναι το καλύτερο επιχείρημα κατά της πολυπολιτισμικότητας.

Πως είναι δυνατόν άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν, για παράδειγμα, πως η γυναίκα είναι κατώτερο ον και ότι έχει ίση αξία με μια άμαξα ή ένα σκύλο, άνθρωποι που μισούν τη δημοκρατία, άνθρωποι που δεν ανέχονται τη διαφορετική άποψη,  να διαμένουν σε πολιτισμένες χώρες του δυτικού κόσμου. Άνθρωποι που πιστεύουν στην τυφλή βία και πως σε μια επίθεση αυτοκτονίας ή σε μια μαζική δολοφονία “απίστων” θα πάνε στον παράδεισο, να συμβιώνουν ειρηνικά με τους πολίτες των χωρών αυτών. Και το χειρότερο απ’ όλα να μην θέλουν να αλλάξουν τις πεποιθήσεις τους. Οι μετανάστες τρίτων χωρών οφείλουν να αποδέχονται τις αρχές και τις αξίες των δυτικών κοινωνιών. Λογικές μπούρκας και κλειτοριδεκτομής δεν πρέπει να είναι ανεχτές στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Η  Ευρώπη οφείλει να δέχεται τις διαφορετικές απόψεις, ιδεολογίες και θρησκευτικές αντιλήψεις αλλά δεν θα περάσουμε στο άλλο άκρο του “Σφάξε με Αγά μου να αγιάσω”.

Η ειρωνεία των τελευταίων ημερών ήταν ότι η χώρα που δέχτηκε την επίθεση των φανατικών Ισλαμιστών είναι η χώρα του Διαφωτισμού και των μεγάλων φιλοσόφων όπως του Μοντεσκιέ και του Ντιντερό.

Σε όλη τη Γαλλία και σε πολλές μεγάλες Ευρωπαϊκές  πόλεις είχαμε μεγάλες ειρηνικές διαδηλώσεις. Στην εσωστρεφή και εγωκεντρική Ελλάδα δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Στην Ελλάδα έτσι και αλλιώς υπάρχει μια μερίδα πολιτών που ίσως συμφωνεί με τις πρακτικές των φανατικών Τζιχαντιστών, αυτό έδειξε για παράδειγμα η προ λίγου καιρού επίθεση στα γραφεία της εφημερίδας  «ATHENS VOICE». Και στις δύο περιπτώσεις οι θύτες δεν ανέχονται την διαφορετική άποψη, ο καθένας για δικούς του λόγους, θρησκευτικούς ή πολιτικούς.

Οι Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις οφείλουν με κάθε νόμιμο μέσο να προστατευόσουν τους πολίτες τους από τον κίνδυνο που βρίσκεται προ των πυλών. Δυστυχώς σε πολιτικό επίπεδο αν δεν συμβεί αυτό τα ακροδεξιά κόμματα σε όλη την Ευρώπη θα σαρώσουν σε επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Μετά την επίθεση των Ισλαμισών στη Γαλλία, ποιος πιστεύετε ότι θα βγει κερδισμένος; Σωστά μαντέψατε η Μαρί Λεπέν. Αν συμβεί, κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα ποιος θα βγει κερδισμένος πολιτικά; Πάλι σωστά μαντέψατε η Χρυσή Αυγή!

Ώρα για γέλιο (ή κλάμα;): 7:51 π.μ.!

Ραφαήλ Αλαγάς

Ήταν περίπου 8:15 το πρωί, Παρασκευή 5/12/2014. Μόλις είχα ξυπνήσει και, λίγο μετά, ετοίμαζα τον πρώτο καφέ της ημέρας. Και όταν τον έφτιαξα, έκατσα λίγο στον υπολογιστή μου να «χαζέψω» τα πρώτα νέα της και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, έχοντας παράλληλα το facebook ανοιχτό και μουσική να παίζει χαμηλά (θέλει χρόνο και υπομονή, μέχρι να ξυπνήσεις πραγματικά). Κι έτσι, άργησα κάπως να πάρω την απόφαση να σηκωθώ από το γραφείο μου και να ετοιμαστώ για το μάθημα των 9 π.μ., που είχα στη σχολή μου, μιας και το ρολόι έδειχνε τότε 9:15.

Και πάλι καλά που άργησα, γιατί την ώρα που ήταν να σηκωθώ, ξαφνικά βλέπω μία ανακοίνωση αναρτημένη στην ομάδα του εξαμήνου μου στο facebook. Ήταν υπογεγραμμένη από τον πρόεδρο του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, καθηγητή Γιώργο Πλειό. Σε αυτή, γράφονταν τα εξής: «Δεν θα πραγματοποιηθούν μαθήματα, ενώ η Γραμματεία του Τμήματος και η βιβλιοθήκη δεν θα λειτουργήσουν». Ημερομηνία και ώρα ανάρτησης; Παρασκευή 5/12, 7:51 π.μ.! Περίπου μία ώρα, δηλαδή, πριν την έναρξη του μαθήματος, κι ενώ κι άλλοι συνάδελφοί μου, σίγουρα θα το πληροφορήθηκαν την ίδια στιγμή με μένα, μιας και δε γνωρίζω κανέναν φοιτητή της σχολής, που δεν έχει βαθιά γνώση των πραγμάτων, ώστε να ξέρει τη συγκεκριμένη κίνηση από την προηγούμενη μέρα, να έχει… μαντικές ικανότητες.

Αυτό δεν ίσχυσε μόνο στη δική μας σχολή, αλλά για όλες τις σχολές του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών που στεγάζονται στο κέντρο των Αθηνών, με την ενημέρωση να έρχεται σε παρόμοιο χρόνο. Παράλληλα, κανείς από τους φοιτητές δεν μπορούσε να ενημερωθεί, ούτε για την κατάσταση στο Πανεπιστήμιο, ούτε και για τα μαθήματα που τον απασχολούν, μιας και οι ιστοσελίδες, λίγο αργότερα, «έπεσαν». Και ξαφνικά, αφού κανείς και τίποτα δεν είναι διαθέσιμο, βρίσκεσαι σε «σκοτάδι»!

 

Ο λόγος; Όπως είδατε στην ανακοίνωση, δε μας εξηγήθηκε εκείνη τη στιγμή. Μάλλον ήταν πολύ νωρίς για να τον… κατανοήσει ένας φοιτητής, κι έπρεπε να περιμένουμε τα κανάλια να μας ενημερώσουν. Αλλά και πάλι, έχει μεγάλη σημασία; Είτε ήταν για τον Ρωμανό, είτε τον Νταβούτογλου, είτε την επέτειο από τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, είτε τον παγκόσμιο αντίκτυπο που δημιούργησε η αποκάλυψη του εισαγγελέως, Αριστείδη Κορέα, για τους 16 παράγοντες, στους οποίους θα ασκηθούν διώξεις για τα στημένα παιχνίδια, είτε τις… ικανότητες μελλοντολογίας του Τάκη Τσουκαλά, που προέβλεψε πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ το 3724, έχει ιδιαίτερη σημασία; Τελικά, μάλλον επρόκειτο για λοκ-άουτ των σχολών, με τον προφανή λόγο, και πλέον συνηθισμένο να αποτραπούν καταλήψεις, έτσι ώστε να προωθηθεί ξανά το κλίμα τρομοκρατίας προ μηνός, όταν είχε γίνει η ίδια ακριβώς ενέργεια. Αλλά τι σημασία έχει;

Αυτό που φαίνεται ξεκάθαρα, είναι το… όχι και τόσο «ζεστό» ενδιαφέρον των υψηλά ισταμένων (γιατί και οι καθηγητές προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους υπό αντίξοες συνθήκες), τόσο για τους φοιτητές τους, όσο και τους συναδέλφους τους. Διαφορετικά, δε θα είχε βρεθεί λύση στο θέμα της καθαριότητας (μην επισκεφθείτε την Πανεπιστημιούπολη, αν δεν έχετε δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα), βάζοντάς το σε προτεραιότητα, σε σχέση με εταιρίες security;

Θέλετε κι άλλα παρόμοια; Ορίστε δύο παραδείγματα από τη δική μου σχολή. Ενώ έχουν ήδη περάσει δύο μήνες, την προηγούμενη μέρα είχε τεθεί ερώτημα για το αν έχουμε εργασία σε ένα μάθημα, και τι είδους είναι αυτή. Ένα άλλο ήταν για το πότε παραδίδαμε μία εργασία για άλλο μάθημα, ενώ ο καθηγητής είχε ξεκαθαρίσει τη θέση του από τον Οκτώβριο. Πρόβλημα υπήρξε και στη διανομή των συγγραμμάτων, με τους φοιτητές να μπορούν να τα δηλώσουν, αλλά όχι και να τα παραλάβουν, γιατί είχαν… καθυστερήσει στο δρόμο. Και κάπου εκεί, η προεδρία, όπως και η γραμματεία, σαν… γνήσια δημόσια υπηρεσία, απουσίαζαν. Δύσκολα θα με πείσει κανείς πως στις υπόλοιπες σχολές του ΕΚΠΑ, τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Για τα θέματα των κυρίων Φορτσάκη και Ρωμανού δε θα ήθελα να αναφερθώ, γιατί -επιτρέψτε μου- δεν τα θεωρώ και τόσο ουσιώδη, όσο τα προαναφερθέντα. Όταν περάσουν τα νέα μέτρα της κυβέρνησης, στα οποία υπάρχει και το αθλητικό νομοσχέδιο (εκεί βέβαια έχουν προλάβει να υπάρξουν αντιδράσεις), θα δείτε πόσο… μαγικά θα φύγουν από το επίκεντρο της προσοχής. Όπως το ίδιο «μαγικά» έφυγε από το επίκεντρο της προσοχής ο πρώην πρύτανης, κύριος Θεοδόσιος Πελεγρίνης, και η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων την περασμένη σεζόν.

Κι έτσι, τα προβλήματα, στα οποία και σήμερα δε δίνεται η πρέπουσα σημασία, φανταστείτε πόσο θα «θαφτούν», όταν τα «φώτα» της δημοσιότητας φύγουν από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Βέβαια, όταν είσαι πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου της νέας δημόσιας τηλεόρασης, πού να βρεις χρόνο να ασχοληθείς και με αυτές τις… λεπτομέρειες; Κάνω λάθος,  κύριε πρύτανη; Και όταν είσαι στην επιτροπή σοφών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς και στον τομέα της επικοινωνιακής πολιτικής, απλά θα βγάλεις ανακοίνωση στις… οκτώ το πρωί (συγγνώμη, 7:51 π.μ.), για κάτι που θα γίνει στις εννέα το πρωί. Και με τους… ενοχλητικούς που απλώς θέλουν να πάρουν ένα πτυχίο, κάποτε, «καθάρισες». Όπως πέρυσι, όταν σου ζήτησαν να στηρίξεις τη δημιουργία μίας καινούργιας καλλιτεχνικής ομάδας, με «φρέσκα» πρόσωπα και χωρίς οποιαδήποτε «ομπρέλα» από πάνω της, και απλώς… το πέρασες! Σωστά κύριε πρόεδρε;

Σκιές κάποιου ξεχασμένου εαυτού

AFGHANISTAN-UNREST-US-PRISON-RELEASE

Υπάρχει ένας ζωντανός αριθμός ιστοριών, για τις οποίες καθείς θα ευχόταν να μην παύσουν. Για άλλες πάλι, από την πρώτη σελίδα τους, θα έπρεπε να είχαν μετατραπεί σε μουτζούρες. Την ανθρώπινη οδύνη δεν πρέπει να την καταγράφει κανείς, μήτε να τη διδάσκει. Μπορείς στ’ αλήθεια, να διδάξεις το φόβο;

Ήταν λίγες ημέρες πριν, όταν ο Ομπάμα αστοχούσε να φέρει σε κοινή τροχιά τους λόγους με τις πράξεις του, αποτυγχάνοντας να κλείσει την έμπνευση πολλών καλλιτεχνών, τις φυλακές του Γκουαντάναμο. Βρισκόμαστε πολύ νωρίς στο χρόνο για να συμβεί αυτό. Το όνομα του Γκουαντάναμο όμως μένει. Ως πυρσός ιδεών, μαία ποιημάτων μα και ανθρώπινης αγάπης, -αντιγράφοντας φράση κρατούμενου: «Ας αφήσουμε το Γκουαντάναμο (παρά τα βασανιστήρια) με καθαρή καρδιά. Το μίσος είναι περιττό βάρος».

Η πραγματικότητα του να κλείσουν οι φυλακές της ναυτικής βάσης των Η.Π.Α. στο Γκουαντάναμο, μπορεί να απέτυχε στο «Νέο Κόσμο», μα συνέβη πολλά χιλιόμετρα μακριά. Σε μια αντίστοιχη αμερικανική φυλακή, στην περιοχή του Αφγανιστάν. Το κλείσιμο των φυλακών του Μπάγκραμ, έδωσε τέλος στην (αμφιλεγόμενη) πράξη του να κρατούνται οι φυλακισμένοι δίχως να υποβάλλονται σε δίκη και σε πολλές περιπτώσεις, να μην τους έχουν απαγγελθεί καν κατηγορίες.

Αυτός είναι και άλλωστε, ο πρώτος λόγος της αποστροφής των ανθρώπων, για την ύπαρξη αυτού του είδους φυλακών από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι κρατούμενοι αυτοί δεν είναι παρά τα σώματα και οι ψυχές που δέχονται τους «βιασμούς» κα τα βασανιστήρια των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, με την ανυπόστατη κατηγορία που τους θέλει τρομοκράτες. Η πραγματικότητα όμως, επαφίεται με το ότι είναι απλώς ισλαμιστές. Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι η εκπαίδευση του αμερικανικού στρατού, πραγματοποιείται πάνω (και) σε αυτούς.

atari20120105160604013

Οι ελάχιστοι εναπομείναντες των φυλακών του Μπάγκραμ μεταφέρθηκαν βόρεια της Καμπούλ, εκεί όπου θα συνεχίσουν να εκλιπαρούν για δίκη και για αντάμωση με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Το ειλικρινά αμφιλεγόμενο, δεν είναι παρά η δήλωση του Υπουργείου Αμύνης των Η.Π.Α. πως η παύση της λειτουργίας των φυλακών του Μπάγκραμ στο Αφγανιστάν, ήταν προσχεδιασμένη και δεν είχε καμία σχέση με την αναφορά του Κογκρέσου, πάνω στις «ανακριτικές τακτικές» της CIA.

Αρκετά μακριά, από τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με το ΝΑΤΟ, από τις  δηλώσεις των ειδησεογραφικών πρακτορείων και από τις εντολές των πολιτικών ελίτ, οι φυλακισμένοι πίσω από τους τείχους και τα συρματοπλέγματα του Μπάγκραμ, βίωσαν και βιώνουν καταστάσεις, που συνθλίβουν τη σχέση του χρόνου με το σώμα. Όπως συνθλίβεται και η ψυχή τους. Το τέλος της κάθε ημέρας, βρίσκει μονάχα κομμάτια απ’ τις σκιές τους.

Και η αυριανή ημέρα θα βρει το Γκουαντάναμο ανοιχτό.

Αφανείς Ήρωες

Στην σημερινή οικονομική και κοινωνική κρίση, σε αυτήν την φαύλη συγκυρία όπου ανθρώπινες υπάρξεις και δικαιώματα όπως τα βασικά της επιβίωσης όπου είναι η τροφή, ρουχισμό και καθαριότητα, στέγη είναι ξεχασμένες έννοιες. Στην εποχή όπου οι νέοι που είχαν ανοίξει τα φτερά τους για να δημιουργήσουν πράγματα επέστρεψαν κακήν κακώς στους γονείς τους για να ζήσουν όλοι μαζί από την πενιχρή σύνταξη των γονιών τους. Με τον κρατικό μηχανισμό να γέρνει μόνιμα στο δείκτη της υπερφορολόγησης των πολιτών και με τις θυσίες που κάνει κάθε Έλληνας πολίτης. Με την οικονομική ανέχεια να έχει οδηγήσει πολύ κόσμο στον δρόμο και την εξαθλίωση.

Σε αυτήν την κατάσταση χρειαζόμαστε κάποιον που να μην σκέφτεται τον εαυτό του, και να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Χρειαζόμαστε τους αφανείς ήρωες.  Αυτές οι ξεχωριστές προσωπικότητες που κάνουν καλό χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση, χωρίς να περιμένουν δόξα, χωρίς να επισκοπούν στο κέρδος με μοναδική τους ικανοποίηση την ηθική τους ικανοποίηση, την ψυχική του γαλήνη, την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό τους. Αυτοί είναι οι αφανείς ήρωες. Οι ήρωες που πρέπει να χειροκροτούμε σαν κοινωνία.

KAYKANIA 4

Αυτοί που δίνουν τα παλιά τους ρούχα, τρόφιμα ή φάρμακα στην εκκλησία ή στο δήμο για να τα πάρουν οι άποροι, αυτοί που κάνουν συσσίτια ή που δίνουν τα φαγητά που τους περισσεύουν ασχέτως αν έχουν επιχείρηση, εστία ή μόνο τα φαγητά του ψυγείου τους. Αυτοί που προσφέρουν στο συνάνθρωπο φαγητό, επειδή το έχουν ανάγκη. Αυτοί που το κάνουν εθελοντικά, ασχέτως αν κάποιοι από αυτούς βρέθηκαν στο στόχαστρο του κράτους όπως οι γυναίκες με τα μαύρα που πλήρωναν τα ψώνια στην κρεαταγορά για τους άστεγους και τους φτωχούς. Αυτοί οι καλοί Σαμαρείτες που προσφέρουν χαμόγελα ελπίδας και αξιοπρέπειας σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.  Τι σημασία έχει πως βγήκαν τα λεφτά αυτά μπροστά στην επιβίωση των ανθρώπων, μπροστά στην καλή πράξη, μπροστά στην ανθρωπιά. Ιδιαίτερα αυτήν την εποχή που η ανέχεια δημιουργεί την δυστυχία και προσβάλει κάθε άνθρωπο. Άρχοντες γίνονται ανθρωπάκια και ψάχνουν για ψίχουλα ανθρωπιά σε μια κοινωνία που δεν αντέχει ούτε το βάρος της.

ÊÁÌÐÁÍÉÁ ÃÉÁ ÅËÅÕÈÅÑÏ ÔÕÐÏ - ÂÏÇÈÅÉÁ ÓÔÏ ÓÐÉÔÉ (ICON PRESS / ÊÙÓÔÁÓ ÌÐÁËÔÁÓ))

Αξίζει ένα τεράστιο μπράβο σε αυτούς τους ανθρώπους, δεν θα το πει κανείς αλλά τους αξίζει. ΑΝ ΗΠΕΡΗΡΩΑΣ ΘΑ ΠΕΙ ΝΑ ΣΩΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥ, ΤΌΤΕ ΔΙΚΑΙΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥΜΕ ΗΡΩΕΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΩΖΟΥΝ ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ.

Ήρωες είναι και αυτοί όπου με αυταπάρνηση σώζουν ζωές είτε φοράνε στολή είτε όχι, όμως αυτοί οι αφανείς ήρωες είναι κάτι διαφορετικό. Είναι αυτό το χέρι που σε σηκώνει όταν έχεις πέσει κάτω, είναι αυτό το χέρι που θα σου δώσει ένα ψήγμα ελπίδας να συνεχίσεις την προσπάθεια, είναι ο ήρωας που φεύγει μόνος του στην σιωπή για να μην σου δημιουργήσει την αίσθηση ότι είσαι κατώτερος του. Είναι αυτός που κάνει καλό δίχως να προσμένει να του κάνουν.Τους αξίζει ο τίτλος.

10849143_924875330870236_1798348781_o

Αξίζει κάθε μέρα να τους επιβραβεύει κάποιος και κάθε μέρα να δημιουργείται και ένας καινούργιος αφανείς ήρωας μήπως μπορέσουν και σωθούν περισσότεροι άνθρωποι, γιατί κακά τα ψέματα στα τόσα εκατομμύρια που ζουν στην Ελλάδα, το κράτος δεν φαίνεται να θέλει να σώσει ούτε έναν, αυτά που προσφέρει είναι απειροελάχιστα, μόνο η ανθρωπιά αυτών των αφανών ηρώων μένει και κάνει το κάτι παραπάνω για την κοινωνία, για τα παιδιά που πεινάνε στο σχολείο, τους άστεγους και τους άπορους. Ζήτω οι αφανείς ήρωες, ζήτω η ανθρωπιά.

elderly_2694879b1-572x357