Καθαρή έξοδος τον Αύγουστο;

Τον Αύγουστο του 2018 η Ελλάδα βγαίνει από τα μνημόνια. Στην κυβέρνηση ξεσπούν σε πανηγυρισμούς, προσπαθώντας να πείσουν πως η έξοδος από τα μνημόνια σηματοδοτεί και μία καινούρια περίοδο ευημερίας. Πόσο κοντά βρίσκεται αυτό στην πραγματικότητα; Η Ελλάδα βγαίνει πραγματικά από τα μνημόνια; Επίσης, το γεγονός ότι λήγει ένα πρόγραμμα, σημαίνει αυτόματα και λήξη των οικονομικών δυσκολιών;

Στην πραγματικότητα, το μνημόνιο είναι ένα δάνειο υπό όρους. Τον Αύγουστο μπορεί να λήγει το τρίτο πρόγραμμα, αλλά αυτό δεν συνεπάγεται αυτόματα και την έξοδο από την εποχή της σκληρής εποπτείας και των μνημονίων, καθώς έχουν ήδη προσυμφωνηθεί μέτρα για την μετά μνημονίων εποχή. Σίγουρα, η Ελλάδα ίσως έχει τον χώρο και τον χρόνο να επαναπροσδιορίσει κάποια πράγματα, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει την απαρχή μιας περιόδου ευημερίας. Η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει γι΄αυτό, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Η μετά μνημονίων εποχή θα είναι εξίσου δύσκολη. Δεν θα βρέξει ξαφνικά χρήματα. Ίσα-ίσα που το να σταθείς μόνος σου στα πόδια σου είναι και πιο δύσκολο. Η έξοδος από τα μνημόνια θα είναι μια μεγάλη επιτυχία, αρκεί να είναι επί της ουσίας και όχι απλώς για τους πανηγυρισμούς. Έξοδος από τα μνημόνια σημαίνει το να βγει η Ελλάδα στις αγορές με πλήρη επιτυχία. Έξοδος από τα μνημόνια σημαίνει η επιστροφή στην κανονικότητα. Επιστροφή στην κανονικότητα θα πει κοινωνικό κράτος και νέες θέσεις εργασίας. Για να γίνουν αυτά, όμως, δε χρειάζονται απλά οι δηλώσεις ότι βγαίνουμε από τα μνημόνια, αλλά κάτι πολύ παραπάνω.

Αν η έξοδος από τα μνημόνια δεν σηματοδοτεί και μια νέα εποχή ευημερίας και κοινωνικής ακμής, η οποία θα γίνει αισθητή στον κόσμο, τότε δεν είναι καθαρή έξοδος. Θα είναι απλά μία περίοδος δημοσιονομικής βελτίωσης των αριθμών. Η πραγματική ανάπτυξη, όμως, δεν είναι μόνο στους αριθμούς. Η πραγματική ανάπτυξη και ευημερία μιας χώρας πραγματοποιείται μόνο όταν αυτή γίνει αντιληπτή στην πλειοψηφία του κόσμου.

Η ανάπτυξη έχει διττή έννοια

Ακούμε τον τελευταίο καιρό ότι έρχεται η ανάπτυξη ή το πότε θα έρθει η ανάπτυξη. Λογικό είναι. Ο κόσμος επιδιώκει, όπου και όπως και αν ζει,  να βρει το κάτι καλύτερο. Τι είναι, όμως, η ανάπτυξη και πότε θα έρθει στην πραγματικότητα;

Η κυβέρνηση, και η κάθε κυβέρνηση, θεωρεί ότι ανάπτυξη είναι οι αριθμοί. Ισοσκελίζουμε τον προϋπολογισμό μας ή καταφέρνουμε και έχουμε κάποια πλεονάσματα ή φτάνουμε το πλεόνασμα στο 3% και βγαίνουμε στις αγορές, άρα έχουμε ανάπτυξη. Από την μία σκοπιά, ναι, με αυτές τις προϋποθέσεις, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε κάποιου είδους ανάπτυξη. Όμως, αυτό είναι αρκετό;

H πραγματική ανάπτυξη είναι αυτή που γίνεται αντιληπτή από τον μέσο άνθρωπο. Από τον εργαζόμενο, από τον μισθωτό, από τον συνταξιούχο. Σίγουρα, και η τεχνητή ανάπτυξη, με την προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής είναι μία απαραίτητη διαδικασία, όμως είναι μία τεχνητή ανάπτυξη ή καλύτερα μια ανάπτυξη που αφορά τους αριθμούς. Ο κόσμος δεν την καταλαβαίνει, γιατί αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη μόνο όταν αυτή προσαρμόζεται με την τσέπη του.

Ανάπτυξη, λοιπόν, δεν έρχεται επειδή μπορεί να έχουμε κάποιο πλεόνασμα, μέσω της λιτότητας που ακολουθούμε ως πολιτική. Ανάπτυξη θα έχουμε μόνο όταν δημιουργήσουμε πλούτο μέσω της επιχειρηματικότητας και της επενδυτικότητας και αυτή η ανάπτυξη να γίνει αντιληπτή στην τσέπη του κόσμου. Μόνο τότε θα έχουμε πραγματική ανάπτυξη. Το πώς μπορεί να δημιουργηθεί αυτός ο πλούτος είναι μια άλλη συζήτηση.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ για εθνική συνεννόηση

Μόλις δύο μήνες και λίγες μέρες έχουν περάσει από τις εκλογές της 20/9, όταν ο Αλέξης Τσίπρας αποκήρυττε το «παλιό πολιτικό σύστημα», εννοώντας ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και εν μέρει το Ποτάμι. Μάλιστα, καθ’ όλη την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ύψωσε τους τόνους εναντίον τους σε τέτοιο σημείο, που κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του, είπε το εξής σύνθημα: «Στις 20/9 τους τελειώνουμε». Η στάση του, δε, κατά την διάρκεια της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ (Ιούνιος 2012-Γενάρης 2015) ήταν σκληρή και ανένδοτη, χωρίς καμία διάθεση για διάλογο και συναίνεση.

Μετά τις πρώτες κρίσιμες ψηφοφορίες των προαπαιτούμενων μέτρων, η ήδη εύθραυστη κυβερνητική πλειοψηφία των 155 άρχισε να φυλλορροεί, ενώ πολλοί βουλευτές «απειλούν» ότι δεν θα ψηφίσουν το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό, αν αυτό είναι κοινωνικά άδικο και μη βιώσιμο. Στην προσπάθεια του να διατηρηθεί στην εξουσία και προκειμένου να μην επέλθει μια νέα περίοδος πολιτικής αστάθειας, ο πρωθυπουργός ζήτησε στήριξη από τις άλλοτε «παλιές, φθαρμένες, εναγκαλισμένες με την διαπλοκή, την διαφθορά» πολιτικές δυνάμεις. Δυστυχώς, όχι μόνον ο Αλέξης Τσίπρας αλλά και όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί συνειδητοποιήσαν πολύ αργά την ανάγκη εθνικής συνεννόησης, με στόχο την άρση των αιτιών της καταστροφής , την κοινωνική προστασία και την οριστική έξοδο από την κρίση.

Συνεννόηση δεν σημαίνει ιδεολογικοπολιτική ευθυγράμμιση, έστω και αν αυτή μπορεί να καταλήξει σε συγκυβέρνηση. Αποτελεί, απλώς, μια επιτακτική ανάγκη σε συνθήκες έκτακτου χαρακτήρα, σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή που βιώνει η χώρα μας εδώ και πέντε χρόνια. Εξαιτίας της πολιτικής αλαζονείας που διείχε όλες τις πολιτικές δυνάμεις, μηδεμιάς εξαιρουμένης, δεν ευδοκίμησε καμία προσπάθεια εθνικής συνεννόησης που θα επέτρεπε την σύγκρουση με τις παθογένειες και μια σαφώς πιο γρήγορη έξοδο από την κρίση. Φυσικά, για να πετύχει ένα τέτοιο εγχείρημα, απαιτείται αφενός οι παλιές πολιτικές δυνάμεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ να συγκρουστούν με τον ίδιο τους τον εαυτό( τζάκια, πελατειακό δίκτυο) και αφετέρου τα κυβερνώντα κόμματα( ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) να μην επιχειρούν την οικοδόμηση ενός νέου δικού τους πελατειακού δικτύου εξυπηρετήσεων.

Σε μια χώρα με τρία εκατομμύρια φτωχούς, ενάμισι εκατομμύρια ανέργους είναι τουλάχιστον προκλητικό να συντηρούνται «προνομιούχες ομάδες πολιτών» για να εξυπηρετούνται μικροκομματικές σκοπιμότητες. Όσο η πολιτική ηγεσία δεν συγκρούεται με τις ομάδες συμφερόντων και ασκεί οικονομική πολιτική, επιθετική προς τα μεσαία και χαμηλά στρώματα, τόσο η ανθρωπιστική κρίση θα εντείνεται.

Το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών δεν απέβη καρποφόρο παρά τις ελάχιστες συγκλίσεις και την φανερή πλέον προσέγγιση της Ένωσης Κεντρώων με το Μαξίμου. Αξίζει να τονισθεί, στο σημείο αυτό, ότι πολλές από τις προτάσεις του Β. Λεβέντη, τα λεγόμενα «εννιά σημεία» κινούνται προς στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης των παθογενειών που μας έφεραν ως εδώ. Προτάσεις, όπως η κατάργηση των προνομίων των πολιτικών, η απόλυση των αργόμισθων, των επιόρκων αλλά και ένα σημαντικό μέρος των προτάσεων του για την μεταρρύθμιση στο Ασφαλιστικού πρέπει να εξεταστούν σοβαρά από την κυβέρνηση. Άλλωστε, η συμμετοχή της Ένωσης Κεντρώων θα διευρύνει την κυβερνητική πλειοψηφία και σε περίπτωση «απωλειών» θα διασώσει την κυβέρνηση. Σε ότι αφορά, το φλέγον ζήτημα του Ασφαλιστικού, με εξαίρεση την πρόταση για πλαφόν 1.200€ στις συντάξεις, οι υπόλοιπες θέσεις του Βασίλη Λεβέντη, όπως η κατάργηση των τριπλοσυνταξιούχων, η κατάργηση των συντάξεων σε όσους έχουν μερίσματα σε εταιρίες ή εργάζονται και λαμβάνουν υψηλά εισοδήματα, συγκλίνουν με την επιδίωξη της κυβέρνησης για μια κοινωνικά δίκαιη λύση.

Τα υπόλοιπα κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ οφείλουν να παρουσιάσουν τις προτάσεις τους για όλα τα φλέγοντα ζητήματα και όχι να επαναλαμβάνουν το λάθος του ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, απέχοντας από κάθε διάλογο. Έστω και την ύστατη στιγμή, η εθνική συνεννόηση είναι απαραίτητη. Βέβαια, η εθνική συνεννόηση θα επιτύχει μόνο εάν πραγματοποιηθεί στην βάση της προστασίας των πιο αδύνατων με αλλαγή του περιεχομένου της πολιτικής εναντίον της διαπλοκής, των κομματικών ελίτ και της διαφθοράς. Με γνώμονα αυτό και όχι την συνέχιση της αδίεξοδης λιτότητας και της φτωχοποίησης του πληθυσμού, τα βήματα για την έξοδο από την κρίση είναι τα εξής:

1)Εθνική συνεννόηση. Διάλογος των πολιτικών κομμάτων. Συγκρότηση διακομματικών επιτροπών με εμπειρογνώμονες που θα επεξεργαστούν ζητήματα όπως το Ασφαλιστικό, η Συνταγματική αναθεώρηση και η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

2) Δημιουργία εθνικής ομάδας διαπραγμάτευσης με πρόσωπα, προτεινόμενα απ’ όλα τα κόμματα. Στόχος η εύρεση ισοδυνάμων, η αντικατάσταση των φόρων, των υφεσιακών μέτρων με δομικές μεταρρυθμίσεις στην Δημόσια Διοίκηση και η βέλτιστη δυνατή διαπραγμάτευση για το χρέος. Η εθνική διαπραγματευτική γραμμή παρουσιάζεται σαφώς πιο ενισχυμένη και κάμπτει τις παράλογες απαιτήσεις των δανειστών.

3) Συγκρότηση εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου για την αξιοποίηση του πακέτου της Κομισιόν, με έμφαση στην πρωτογενή παραγωγή, στις καινοτόμες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, στην επωφελή αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας κ.α.

 

Τα μνημόνια λιτότητας με προαπαιτούμενα διάλυσης του κοινωνικού ιστού μπορούν να μετατραπούν σε «μνημόνια ανάπτυξης» με προαπαιτούμενα επιστροφής στην κανονικότητα. Η λήψη δραστικών μέτρων για την ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης, η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, η επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης σε κορυφαία οικονομικά σκάνδαλα είναι μερικά από τα ελάχιστα «προαπαιτούμενα» εξόδου από το σημερινό αδιέξοδο.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, λοιπόν, για εθνική συνεννόηση. Ακόμα και μια κυβερνητική συνεργασία, αν και εφόσον επιδιωχθεί, θα απάλλασσε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ από τις ιδεολογικές εμμονές νεοφιλελευθερισμού και κρατικισμού αντίστοιχα. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ θα συνειδητοποιούσε ότι οι ιδιωτικοποιήσεις ωφελούν την οικονομία, η δε ΝΔ θα ευαισθητοποιούταν περισσότερο στο ζήτημα της κοινωνικής προστασίας, απομονώνοντας ανάλγητους νεοφιλελεύθερους που επιθυμούν την κατάργηση του κράτους πρόνοιας. Ανέκαθεν τα πολιτικά κόμματα «δανείζονταν» και ακολούθως υιοθετούσαν θέσεις των αντιπάλων προκειμένου να αποκτήσουν επιρροή και δύναμη. Ιστορικό παράδειγμα αποτελεί η υιοθέτηση από τις φιλελεύθερες- συντηρητικές κυβερνήσεις πολλών ευρωπαϊκών χωρών μεταπολεμικά, ενός εκ των αξιωματικών αρχών της Σοσιαλδημοκρατίας, του κοινωνικού κράτους, του κράτους πρόνοιας. Ίσως, μέσα από μια προσωρινή και αναγκαστική συμπόρευση, οι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να ωριμάσουν πολιτικά και ανταποκριθούν στα κελεύσματα των καιρών, παίρνοντας διαζύγιο με τον «παλαιοκομματισμό» και τις εμμονές.

Μέρες ευθύνης για όλους

Αν το ερώτημα σας αυτές τις μέρες είναι τι θα κάνετε, τι θα ψηφίσετε, τι θα φέρει η επόμενη μέρα ή γενικά ερωτήματα τέτοιου τύπου, αφήστε με να μοιραστώ μαζί σας το δικό μου: Tι πρέπει να κάνω εγώ ο ίδιος, ποιά η θέση μου σε όλα αυτά;

Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι ενα παιχνίδι και αν μέχρι απόψε το βράδυ θα έχει τελικά γίνει συμφωνία και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Δεν ξέρω εαν οι ευρωπαίοι είναι ανθέλληνες, αν ξέχασαν σε τι στόχευε αρχικά η Ε.Ε ή αν θέλουν όντως να βοηθήσουν αλλά δεν ξέρουν πως, καθώς είναι παγιδευμένοι σε έναν λάθος τρόπο σκέψης ο οποίος κρατά εμάς υπόδουλους. Έχω ακούσει όλες αυτές τις μέρες πάρα πολλά και έπιασα τον εαυτό μου μην ξέροντας τι να πιστέψει, να καταλήγει να τα πιστεύει όλα και τίποτα. Ψάχνω όμως.

Το θέμα των ημερών απαιτεί πρακτικότητα και όχι προβληματισμό, αερολογίες και φιλοσοφίες. Γι’ αυτό θα κάνω μια έκκληση σε όλους τους Έλληνες πολίτες που έχουν δικαίωμα ψήφου. Να είστε σε εγρήγορση. Ερευνήστε, ψάξτε οι ίδιοι για λογαριασμό σας. Πρακαλώ όμως μην πανικοβάλεστε. Ο πανικός αμβλύνει την κρίση και δεν είναι ποτέ σωστός σύμβουλος. Δυστυχώς ή ευτυχώς παγιδευτήκαμε σε ένα περίεργο δημοψήφισμα το οποίο δεν ξέρω αν έχει ως σκοπό να εκφράσει την λαϊκή βούληση ή να ρίξει το μπαλάκι στο λαό.

Θα σας πω λοιπόν τι σας προσέφερε αυτό το άρθρο. Τίποτα, απο γνώσεις επι του θέματος. Όχι γιατι ο συγγραφέας του δεν ξέρει τι πιστεύει, όσο και αν λέει οτι δεν ξέρει, αλλά γιατί ο στόχος του είναι να σας βάλει να ψάξετε και να σκεφτείτε και όχι να ακούσετε άλλη μια άποψη. Πρέπει να σκεφτείτε οι ίδιοι για λογαριασμό σας. Αυτό πρέπει να πρεσβεύει το δημοψήφισμα. Να μην είμαστε φερέφωνα κανενός.

Φτάσαμε εδώ γιατί αφήσαμε άλλους να σκεφτούν για εμάς. Ίσως ενα μέρος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι να εκχωρείς τη βούληση σου, εν μέρει και καλή τη θελήση, σε ανθρώπους  που θεωρείς οτι θέλουν το καλό του τόπο, που έχουν επι της πολιτικής περισσότερες γνώσεις, χρόνο( εφόσον είναι το επάγγελμά τους) και ίσως ικανότητες. Όταν όμως είναι πασιφανές οτι δεν εχουν το καλό στο μυαλό τους φταίμε εμείς που δεν αλλάζει κάτι. Ποιός ο σωτήρας και ποιός ο καταστροφέας; Η ιστορία θα δείξει. Η ιστορία όμως γράφεται τώρα και είμαστε μέρος της. Μην το ξεχνάτε.

Μεγάλη συγκέντρωση κατά της λιτότητας στην Ελλάδα στο Λονδίνο

Συγκέντρωση αλληλεγγύης για την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Δευτέρας στο Λονδίνο. Εκατοντάδες άτομα συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Τραφάλγκαρ για να διαδηλώσουν κατά της λιτότητας.

Κρατούν γράμματα που σχηματίζουν το σύνθημα: «Διαγράψτε το χρέος της Ελλάδας».

 

Σύμφωνα με όσα γράφει στο Twitter καθηγητής Πανεπιστημίου στο Λονδίνου, περίπου 3.000 άτομα συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Τραφάλγκαρ.

«Στεκόμαστε το πλάι σου, ελληνικέ λαέ»

Στη συγκέντρωση παρεβρέθηκε και μίλησε και ο αρθρογράφος του Guardian, Όουεν Τζόουνς. «Στεκόμαστε το πλάι σου, ελληνικέ λαέ», τόνισε. «Θα τους δυσκολέψουν, θα τους κάνουν τις ζωές μαρτύριο, θα τους πιέσουν, τους οδηγούν σε τόση δυστυχία, ώστε να αισθάνονται ότι δεν έχουν άλλο δρόμο πέραν του να υπακούσουν σε αυτήν την ασύδοτη ελίτ.

«Και γι ‘αυτό πρέπει να σταθούμε μαζί τους, σε κάθε βήμα του δρόμου αυτού. Για πολιτικές βασισμένες στην ανάπτυξη και για διαγραφή του χρέους, με τον ίδιο τρόπο που διεγράφη μέρος του χρέους της Γερμανίας. Ας σταθούμε εναντίον αυτής της ασύδοτης και μη εκλεγμένης ελίτ και ας πούμε δυνατά και περήφανα στον ελληνικό λαό: ‘Όσο κι αν σας πιέζουν, όσο σκληρή κι αν γίνεται η ζωή σας, θα σταθούμε μαζί σας, κάθε στιγμή’».

ellada-traf3

«Δεν επρόκειτο ποτέ για στήριξη του ελληνικού λαού»

«Είναι μια τεχνητή καταστροφή που σχεδιάζεται πίσω από κλειστές πόρτες στις Βρυξέλλες, από τις ίδιες χώρες της ΕΕ, που αν επρόκειτο για φυσική καταστροφή θα έσπευδαν να βοηθήσουν», τόνισε η βουλευτής των Βρετανών Πρασίνων, Κάρολαϊν Λούκας.

«Γιατί η λιτότητα δεν είναι μόνο κοινωνικά καταστροφική, είναι και οικονομική εξαπάτηση», συνέχισε.

«Από το 2010, η τρόικα έχει δανείσει 252 δισ. στις ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των χρημάτων πήγε στις τράπεζες, ενώ το χρέος βάραινε περισσότερο τις πλάτες του ελληνικού λαού, με μόλις το 10% των χρημάτων να έχουν ξοδευτεί για τις ανάγκες του λαού».

«Η τωρινή ελληνική κυβέρνηση ονοματίζεται ως «ακραία”, επειδή αρνείται περαιτέρω περικοπές, για να πάρει ακόμη ένα δάνειο για να αποπληρώσει τους θεσμούς που έδωσαν το δάνειο εξαρχής. Το να το αρνείσαι αυτό, δεν είναι ακραίο, είναι απλή λογική».

«Δεν επρόκειτο ποτέ για στήριξη του ελληνικού λαού. Σκοπός ήταν ο εξευτελισμός και η ταπείνωση μια κυβέρνησης που τολμά να αντισταθεί στην ιδεολογία της λιτότητας. Γι’ αυτό φοβάται τόσο πολύ η Τρόικα. Γιατί αν οι Έλληνες μπορέσουν να απορρίψουν αυτές τις απαιτήσεις, θα αποδείξει αυτό που λέμε σήμερα, ότι υπάρχουν εναλλακτικές στη λιτότητα».

«Γι’ αυτό ζητάμε πανευρωπαϊκή σύνοδο, όπως εκείνη του Λονδίνου το 1953, που διέγραψε μεγάλο μέρος των χρεών της Γερμανίας, με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας. Πρέπει να ανταποδώσουμε αυτήν την αλληλεγγύη», τόνισε η Λούκας.

 

Δίλημμα και Διχασμός σε μια Ευρώπη δίχως Ισότητα

Είναι γεγονός ότι η  χώρα μας βρίσκεται στον κυκλώνα  των οικονομικών εξελίξεων μετά τις αποφάσεις του euro group για διακοπή της  χρηματοδότησης στην Ελλάδα και την χώρα προ των πυλών ενός δημοψηφίσματος. Τις τρείς τελευταίες μέρες ύστερα από διαβουλεύσεις μεταξύ της  ελληνικής πλευράς και των δανειστών μας το θέμα  θεωρήθηκε λήξαν με τους εταίρους μας να αποσύρουν ως γνωστόν την πρόταση του. Αυτό λοιπόν καθιστά απορίας άξιον το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος που πρότεινε η κυβέρνηση αφού πράγματι μια τέτοια πρόταση επί της ουσίας δεν υπάρχει εφόσον δεν υπάρχουν και υπογραφές. Οι Έλληνες πολίτες καλούνται να ψηφίσουν ναι ή όχι σε μια πρόταση που έχει ναι μεν αποσυρθεί αλλά από την άλλη μεριά δεν είναι και προσυπογραφόμενη σε μία εποχή που οι παραμικρές αποφάσεις και ενέργειες παίζουν εξέχουσα σημασία.

Η πρόταση του δημοψηφίσματος είναι ένα πολιτικό παιχνίδι της κυβερνήσεως προκειμένου να αναγκάσει τους  δανειστές μας να προχωρήσουν στην εισήγηση μιας νέας πρότασης στην φάση των διαπραγματεύσεων .Αυτό όμως δεν απέδωσε αφού οι εταίροι προσπαθούν να  μπλοκάρουν αυτήν την τακτική που προσπαθεί να εφαρμοστεί και απ’ ότι φαίνεται ήταν ένα  τεράστιο λάθος δεδομένης της  χρονικής στιγμής. Αυτό λοιπόν πρόδωσε την διαπραγματευτική απειρία της  ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους  εταίρους και δυστυχώς είναι ικανό να οδηγήσει στην αβεβαιότητα, στην δημιουργία διλήμματος αλλά και διχασμού στους Έλληνες. Είναι η πρώτη φορά μετά από το 1974  που θα διενεργηθεί δημοψήφισμα στο οποίο καλείται ο λαός να  αποφασίσει σε ένα  καίριο θέμα το οποίο θα  γίνει αιτία διχασμού. Αυτό θα συμβεί διότι όταν βραχυπρόθεσμα ο κάθε πολίτης δεν θα είναι σε θέση να  καλύψει τις βασικές του ανάγκες θα  προκληθούν κοινωνικές αναταραχές που μπορεί να  θέσουν σε κίνδυνο την χώρα αλλά και την ζωή των πολιτών. Το δημοψήφισμα ναι έπρεπε να γίνει αλλά όχι τώρα, διότι αυτήν την στιγμή η χώρα είναι στο έρμαιο των κερδοσκόπων αφού τέτοια γεγονότα είναι ικανά να ανατροφοδοτήσουν τις αγορές με κακά σενάρια με  αποτέλεσμα την φυγή κεφαλαίων λόγω της υποτίμησης του ευρώ.

Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι δίλημμα θα έχουν και οι εταίροι μας από αυτήν την ασυμφωνία των προτάσεων που προκλήθηκε και όχι μόνο εμείς. Αυτό  το συμβάν είναι ικανό να αναστατώσει ολόκληρη την Ευρωζώνη και τους επικεφαλής των κυβερνήσεων καθώς δεν ξέρουν τι μπορεί να συμβεί σε μια περίπτωση εξόδου της  Ελλάδας από το ευρώ(o μη γένοιτο).Υπάρχουν πολλές εκδοχές αλλά η μια που κατά κάποιον τρόπο επικρατεί είναι η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών ηγετών να τους  θέλει να  συμφωνούν στην θωράκιση μέσω του τοίχους που έχει η ΕΚΤ χωρίς να  είναι βέβαιοι για το τι επρόκειτο να συμβεί. Αυτός λοιπόν είναι και ο λόγος για τον οποίο είναι αναποφάσιστοι διότι μια τέτοια καταστροφή δεν συμφέρει κανέναν στην ευρωζώνη αφού θα  προκαλούσε τεράστιο πλήγμα στις χώρες της  Γερμανίας της Ιταλίας και των υπόλοιπων εταίρων ακόμα  και αν κρατούσαν τις χρηματικές απώλειες στο ελάχιστο. Η απώλεια ρευστότητας θα προκαλούσε εξαιρετικά δύσκολη την κίνηση της οικονομίας και την αποπληρωμή των εξόδων τους όπως οι μισθοί και οι συντάξεις. Αυτό λοιπόν θα έθετε σε κίνδυνο την ενότητα της Ευρωζώνης και θα μπορούσε να  οδηγήσει στην διάσπαση της καθώς η υποτίμηση του ευρώ έναντι των άλλων νομισμάτων θα ήταν χαοτική και μια νομισματική ένωση θα ήταν ανεπιθύμητη. Το στάδιο όμως στο οποίο βρισκόμαστε δείχνει ότι η Ελλάδα όπως δεν έχει διαπραγματευτική δύναμη δεν έχει και φωνή.

Παρόλο που οι δανειστές όμως εκφράζουν την επιθυμία τους  να  βοηθήσουν δεν μας βλέπουν σαν ισότιμο μέλος της  ένωσης και αυτό είναι λογικό καθώς χάσαμε την εμπιστοσύνη τους και τους  εξαπατήσαμε δίνοντας τους  ψευδή στοιχεία ψευδείς υποσχέσεις ως ένας λαός χρεωμένος που σταδιακά θέλει να αλλάξει. Αυτό το συμβάν όμως δεν μπορεί να  αναιρέσει και την ιδιότητα της  ένωσης που δημιουργήθηκε για την ισχυροποίηση των χωρών που βρίσκονται μέσα σε αυτήν. Δυστυχώς βρισκόμαστε σε μία ένωση που δεν έχει ίχνος αλληλεγγύης δίχως  ισότητα με  μια  Γερμανία να  μένει πιστή στην σκληρή δημοσιονομική περιοριστική πολιτική που εφαρμόζει και όχι στην επίτευξη της  μεγέθυνσης άρα και ανάπτυξης που θα συμβάλλει στην έξοδο της  κρίσης. Το μνημόνιο που εφαρμόζει η Ευρώπη  σε όλες τις χώρες δεν μπορεί να περιέχει ίδιου περιεχομένου μέτρα αφού η χώρα μας αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση με  τις άλλες χώρες της ευρωζώνης επειδή η Ελλάδα έχει ένα  τεράστιο δημόσιο χρέος σε ποσοστό επί του ΑΕΠ 174,7 % λόγω κακών χειρισμών των προηγούμενων αλλά και της τωρινής κυβέρνησης. Για να επανέλθει η χώρα θέλει αλλαγή πολιτικής αλλά και οικονομικής γραμμής έτσι ώστε να  ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης αυτό όμως θα  γίνει μόνο αν οι ευρωπαίοι μας δουν σαν ισότιμο μέλος.

Στην σημερινή λοιπόν εποχή είμαστε σε μια Ευρώπη που ενδιαφέρεται περισσότερο για τα δικά της  συμφέροντα (ατομικά) και όχι συλλογικά διότι οι δανειστές δεν προτίθεται να κάνουν πίσω σε σημαντικούς όρους  στην χρηματοδότηση. Όσο το κατανοήσει αυτό η κυβέρνηση μόνο έτσι θα  μπορέσει να ανοικοδομήσει την οικονομία και να διαπραγματευτεί με  σοβαρές δηλώσεις και προτάσεις διότι προσπαθεί αλλά με  λάθος τακτικές και τρόπους. Στις 5 Ιουλίου με ένα δημοψήφισμα  προ των πυλών ο λαός καλείται να πάρει θέση μπλεγμένος σε ένα άσχημο οικονομικοπολιτικό παιχνίδι. Θέλουμε την  Ευρώπη της ισότητας η την έξοδο και την  επιστροφή στην δραχμή ?

Μεγαλειώδης διαδήλωση κατά της λιτότητας στο Σύνταγμα

Σε εξέλιξη βρίσκεται αυτή την ώρα συλλαλητήριο κατά της λιτότητας στην πλατεία Συντάγματος.

Το «παρών» δίνουν κυβερνητικά στελέχη, ανάμεσα στα οποία ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο υπουργός Υγείας Παναγιώτης Κουρουμπλής.

Αρκετοί διαδηλωτές ανέβηκαν στο περιστύλιο της Βουλής.

Με κεντρικό σύνθημα «Η Δημοκρατία δεν εκβιάζεται» που αναγράφεται σε πλακάτ του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι κεντρικός διοργανωτής μαζί με την ΑΔΕΔΥ, μεγάλος πλήθος κόσμου, που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα, διαδηλώνει μπροστά από το Κοινοβούλιο καλώντας την κυβέρνηση να μην υποχωρήσει στις απαιτήσεις των δανειστών.

Τον παλμό της κινητοποίησης δίνουν συνθήματα – αιτήματα για την «Διαγραφή του χρέους», την «Πολιτική αλλαγή στην Ευρώπη» και την «Άμεση επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων»

Με δήλωση του στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Λαφαζάνης κάλεσε την κυβέρνηση να μην υποκύψει και να μην κάνει ούτε ένα βήμα από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις.

Η θέληση του λαού είναι να μη δεχθεί και άλλη λιτότητα ούτε άλλο μνημόνιο, είπε ο κ. Λαφαζάνης και πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να υποκύψει σε εκβιασμούς και τελεσίγραφα ή να δεχθεί συμφωνία που δεν θα είναι συμβατή με τις προεκλογικές της εξαγγελίες.

«Βούλιαξε” το Λονδίνο από πορεία κατά της λιτότητας του Κάμερον

Χιλιάδες διαδηλωτές πραγματοποίησαν πορεία σήμερα στους δρόμους του Λονδίνου διαμαρτυρόμενοι για την πολιτική λιτότητας που ακολουθεί η συντηρητική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον.

Διαδηλώτρια με πλακάτ που αναγράφει: «είμαστε όλοι Έλληνες» συμμετέχει σε πορεία κατά της λιτότητας στο κέντρο του Λονδίνου
Διαδηλώτρια με πλακάτ που αναγράφει: «είμαστε όλοι Έλληνες» συμμετέχει σε πορεία κατά της λιτότητας στο κέντρο του Λονδίνου

Η διαδήλωση αυτή, η πρώτη μετά τη νίκη των Συντηρητικών στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Μαΐου, συνιστά «την αρχή μιας εκστρατείας διαμαρτυριών, απεργιών, άμεσων δράσεων και πολιτικής ανυπακοής σε όλη τη χώρα», δήλωσε ο Σαμ Φέρμπερν, ένας εκπρόσωπος της ομάδας People’s Assembly που οργάνωσε την κινητοποίηση.

Οι διαδηλωτές ξεκίνησαν από την Τράπεζα της Αγγλίας, στην καρδιά του Σίτι αναμένεται ότι το απόγευμα η πορεία θα φτάσει στο Κοινοβούλιο του Γουεστμίνστερ.

Οι περικοπές που εφαρμόζει η κυβέρνηση Κάμερον έχουν «δραματικές επιπτώσεις» σε όλη την κοινωνία, σχολίασε μια δασκάλα, η Σιάν Μπλουρ.

Μεταξύ των διαδηλωτών υπήρχαν πολλοί ακτιβιστές, συνδικαλιστές αλλά και προσωπικότητες του θεάματος όπως ο Ράσελ Μπραντ και η Σάρλοτ Τσερτς.

«Βρίσκομαι εδώ για να εκφράσω την αλληλεγγύη μου» είπε η τραγουδίστρια, καταγγέλλοντας την «άδικη πολιτική λιτότητας».

Η Ευρώπη να αναγνωρίσει ότι υπάρχουν όρια στη λιτότητα, λέει ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Λόρενς Σάμερς

Η Ευρώπη πρέπει να αναγνωρίσει ότι υπάρχουν όρια στο βαθμό λιτότητας που μπορεί να επιβληθεί, δήλωσε στο πρακτορείο Bloomberg ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Λόρενς Σάμερς από τη Δρέσδη της Γερμανίας που διεξάγεται η σύνοδος του G7.Ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ εξήγησε ότι «κάθε περίπτωση είναι διαφορετική» και η κατάσταση με την Ελλάδα θα βελτιωθεί πολύ εάν καταστεί δυνατό να βρεθεί μια λύση.

«Και οι δύο πλευρές πρέπει να κάνουν βήματα. Η Ελλάδα πρέπει να επιδείξει μεγαλύτερη σοβαρότητα και αποφασιστικότητα και να είναι πιο ξεκάθαρη σε σχέση με τις μεταρρυθμίσεις» είπε.

«Αλλά και οι Ευρωπαίοι πρέπει να αναγνωρίσουν ότι υπάρχουν όρια στο βαθμό λιτότητας που μπορεί να επιβληθεί και εν τέλει τα προβλήματα λύνονται μέσω ανάπτυξης. Δεν λύνονται μέσω λιτότητας και χρειάζεται να εργαστούν με τους Έλληνες πάνω σε μια στρατηγική για ανάπτυξη» επισήμανε ο Σάμερς, εκφράζοντας παράλληλα την ελπίδα ότι θα βρεθεί λύση.

Αιώνια διχασμένοι

Το κλίμα ανησυχίας εντείνεται στην Ελλάδα αφού οι προβλέψεις για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των ευρωπαίων εταίρων δεν είναι τόσο ενθαρρυντικές. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την δήλωση του γερμανού Υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκαγκ Σόιμπλε σύμφωνα με την οποία, οι πληροφορίες του από τους θεσμούς δεν συνάδουν με την αισιοδοξία που παρουσιάζει η Αθήνα στις ανακοινώσεις της. Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση είναι αρκετά κρίσιμη, καθώς την ώρα που ο Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας , ζητάει από την κοινοβουλευτική του ομάδα την στήριξή της, άλλες τάσεις από την αριστερή πτέρυγα που όλο αυτό το διάστημα επιτίθενται στην Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω διαφωνίας τους με την διαπραγματευτική πολιτική της κυβέρνησης, θα ασκήσουν κριτική. Μάλιστα, ο κύριος Παναγιώτης Λαφαζάνης τόνισε πριν λίγες μέρες πως μόνο μια συμφωνία που θα σέβεται το προεκλογικό πρόγραμμα θα γίνει δεκτή από την κυβέρνηση αφού οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα εφαρμοστούν πλήρως.

Πολλά ανοιχτά μέτωπα έχει να αντιμετωπίσει ο Πρωθυπουργός τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας ενώ παράλληλα η αβεβαιότητα για το μέλλον μας στη Νομισματική Ένωση αυξάνεται. Τα σενάρια πολλά και διαφορετικά από διπλό νόμισμα, ενδεχόμενο grexit κι επιστροφή στην δραχμή μέχρι δημοψήφισμα και προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Αυτό το κλίμα τρόμου, που καλλιεργείται συστηματικά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ευνοεί κριτικές κατά της κυβέρνησης, όπως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ίδιος με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και ακόμα χειρότερος από ΝΔ- ΠΑΣΟΚ δεδομένης της κυβερνητικής του απειρίας. Ξεχνάμε, όμως, κάτι πολύ σημαντικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βρίσκεται σε αρκετά δύσκολη θέση λόγω της μη συμφωνίας με τους Εταίρους και κάτι τέτοιο επηρεάζει σαφέστατα αρνητικά την ελληνική οικονομία, αφού αποτρέπει τις επενδύσεις τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Δεδομένης της αβεβαιότητας τα παραπάνω χρήματα που έχουν στην άκρη οι οικογένειες δεν τα ξοδεύουν γιατί δεν ξέρουν τι θα γίνει στη συνέχεια. Επίσης, για τον ίδιο λόγο δεν ανταποκρίνονται στις φορολογικές τους υποχρεώσεις –μερίδα των πολιτών- με αποτέλεσμα να μην κινείται η αγορά. Για ποιον λόγο γίνονται όλα αυτά; Σίγουρα πάντως όχι για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των ελίτ. Οι κόκκινες γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ αφορούν την διατήρηση μισθών και συντάξεων, τα εργασιακά δικαιώματα, την αύξηση του ΦΠΑ καθώς και την αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου, σύμφωνα με δήλωση του Πρωθυπουργού στο πρακτορείο Reuters, και στοχεύουν στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης που έχει πλήξει την χώρα τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ο Ελληνικός λαός με την απόφαση που πήρε στις 25 Ιανουαρίου έδωσε μια διττή εντολή στη νέα κυβέρνηση: παραμονή εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πολιτική κατά της λιτότητας. Πρόκειται για ένα αρκετά αντικρουόμενο αίτημα που σαφέστατα απαιτεί έντονη διαπραγμάτευση με τους εταίρους, ειδικά αν το συγκρίνουμε με τις «διαπραγματεύσεις» της συγκυβέρνησης ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, είναι φανερό πως υπάρχει μια μεγαλύτερη δυσκολία για τον ΣΥΡΙΖΑ λόγω πολιτικής απειρίας αλλά και εξαιτίας της άγνοιας σημαντικών προσώπων και στελεχών για την πολιτισμική κουλτούρα άλλων μεγάλων χωρών. Επίσης, το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός δεν έχει ζήσει στο εξωτερικό καθόλου, του καθιστά πιο δύσκολο να αντιληφθεί την οπτική των εταίρων σε διάφορα θέματα και συνεπώς να χειριστεί  διαφορετικά κάποιες καταστάσεις.

Στο διπλωματικό σώμα λένε πως μια συμφωνία είναι πετυχημένη όταν και οι δύο πλευρές δεν έχουν πατήσει τις κόκκινες γραμμές τους. Γι ’αυτό τον λόγο η κυβέρνηση προσπαθεί ακόμα και παλεύει για τις δικές της κόκκινες γραμμές αν και αυτό λειτουργεί ανασταλτικά για την σταθερότητα της οικονομίας. Παρόλα αυτά κανείς δε μπορεί να υποστηρίξει πως δεν γίνεται μια σοβαρή προσπάθεια να κερδίσουμε ευνοϊκότερους όρους για την συμφωνία έτσι ώστε να αποκατασταθεί το κράτος ως πολιτικά κυρίαρχο στην συνείδηση όλων και ισάξιο με τα υπόλοιπα κράτη- μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άσχετα με την οικονομική του κατάσταση. Σε αυτή, λοιπόν, την προσπάθεια το πιο σημαντικό είναι να βγάζουμε μια εικόνα ενότητας στο εξωτερικό και να μην επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος με μια κοινωνία αιώνια διχασμένη…

Η πολιτική λιτότητας είναι πλέον αβάστακτη

Δεν ξέρω αν είδατε την συνάντηση Τσίπρα-Μέρκελ, δεν ξέρω τι γνωρίζετε για την λεγόμενη μάχη μεταξύ Βόρειας και Νότιας Ευρώπης, δεν έχω ιδέα ποια είναι η τοποθέτηση σας. Το σίγουρο είναι ένα: η λιτότητα δεν είναι βιώσιμη (πια, τουλάχιστον).

Το βασικό επιχείρημα υπέρ της λιτότητας ότι θα πρέπει να τηρούνται τα συμφωνηθέντα ή/και να προωθούνται παράλληλα μεταρρυθμίσεις, με άλλα λόγια να υπάρχουν ανταλλάγματα για τις πιστώσεις που γίνονται.

Χωρίς να λέω πως οι συμφωνίες δεν θα πρέπει να τηρούνται, θα πρέπει να ερευνούμε συνεχώς (καλόπιστα βέβαια) αν οι αρχικές συμφωνίες ήταν δίκαιες, ρεαλιστικές και με σεβασμό στους θεσμούς. Σε δεύτερο επίπεδο, όταν προκύπτουν απρόβλεπτες συνθήκες που καταφανώς διαφοροποιούν την κατάσταση, τότε οι όροι της οποιαδήποτε συμφωνίας μπορούν να επανεξετάζονται. Αυτό είναι και νομική αρχή όλων των δημοκρατικών χωρών του κόσμου, αλλά και κοινή λογική. Με πολύ απλά λόγια, όταν η πελατεία μου πέφτει χωρίς υπαιτιότητα μου κατά 40% και η φορολογία ανεβαίνει κατά 30% και αυτό είναι ένα γενικευμένο φαινόμενο, είναι λογικό (και νόμιμο) να ζητήσω μείωση του ενοικίου μου.

Όταν το μνημόνιο πρωτοήλθε στην Ελλάδα (αλλά και στις υπόλοιπες χώρες που εφαρμόζεται) έγιναν κάποιες υποθέσεις, ότι π.χ. η φορολογική ύλη είναι τόση και πως η εισπραξιμότητα θα είναι υψηλή. Μετά από μια σειρά βίαιων, ανορθόδοξων, λανθασμένων προσαρμογών και συνεχούς ύφεσης μάθαμε (πολύ εκ των υστέρων) πως και το ίδιο το πρόγραμμα το οποίο δήθεν θα μας έβγαζε από την κρίση, περιείχε αντικειμενικά λάθη, ήταν πρόχειρο και αποτυχημένο. Επίσης μάθαμε πως αν φορολογείς χωρίς μέτρο, άδικα και χωρίς σταθερότητα, τελικά οι φόροι δεν εισπράττονται τόσο εύκολα αλλά αντίθετα φτωχοποιείς την κοινωνία, την φέρνεις στην εξαθλίωση και μπαίνεις σε χειρότερη ύφεση. Ήταν οι ίδιες συνθήκες των πρώτων υπογραφών με εκείνες μέχρι το 2012 ή μέχρι σήμερα; Μπορούσαν να προβλεφθούν οι ανατροπές; Η εξαθλίωση; Η απελπισία; Ξέραμε πως θα ήταν λάθος η συμφωνία;

Η τυφλή προσκόλληση στα δέσμια «συμφωνηθέντα» χωρίς να υπάρχουν δικλείδες, μπορεί να χαρακτηρισθεί αν όχι τραγική, παράλογη τουλάχιστον.

Η αντίσταση κατά της πολιτικής λιτότητας δεν είναι καθαρά ελληνικό φαινόμενο. Τόσο στην Ισπανία το κίνημα Pοdemos, όσο και στη Γαλλία το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν αμφισβητούν την ορθότητα της πολιτικής αυτής.

«Το θέμα δεν είναι η Ελλάδα, είναι η Ευρώπη. Αν η Ευρώπη δεν αλλάξει τις δομές της, δεν μεταρρυθμίσει την ευρωζώνη και δεν καταργήσει τη λιτότητα, μια λαϊκή εξέγερση θα είναι αναπόφευκτη», υπογραμμίζει ο Τζ. Στίγκλιτς, νομπελίστας οικονομολόγος και συνέχεια τονίζει πως: «η Ελλάδα ίσως παραμείνει όρθια αυτή τη φορά αλλά αυτός ο οικονομικός παραλογισμός δε μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Η Δημοκρατία δεν θα το επιτρέψει αλλά πόσο περισσότερο πόνο πρέπει η Ευρώπη να υπομείνει πριν επανακτηθεί η λογική;».

Η πολιτική της ΕΕ είναι λανθασμένη τουλάχιστον στην μεγαλύτερη έκταση της. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως η γερμανίδα καγκελάριος δεν μπορεί να το διακρίνει εύκολα. Θεωρώ ότι είναι ανυπόφορη και η γερμανική κοινή γνώμη (ηγεσία αλλά και μέρη της εκλογικής βάσης) που ζητά συνεχώς λιτότητα χωρίς να συνειδητοποιεί τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό πληθυσμό, καθώς ο γερμανικός πληθυσμός δεν γνωρίζει τι θα πει πραγματικά «λιτότητα».

Δεν έχει να κάνει αν είσαι δεξιός, αριστερός, κεντρώος, ακροαριστερός, ακροδεξιός, σοσιαλιστής, κομμουνιστής ή αναρχικός, βαρουφακικός ή σαμαρικός (που έχουν χαθεί αυτοί οι δύο δεν ξέρω). Έχει να κάνει με απλούστατους κανόνες λογικής, από όποια πλευρά και αν το δεις, ανθρωπιστική, οικονομική, νομική.

Σε καμία περίπτωση δεν χωρούν περαιτέρω περικοπές μισθών, συντάξεων, αύξηση φορολογίας ή τιμών.

Δεν πάει άλλο, απλά πράγματα.

Πηγή: Ανάλυσέ Το