Το 60% των οφειλετών της Ιταλίας χρωστάει στο δημόσιο έως 5.000 ευρώ

Έως το ποσό των 5.000 ευρώ ανέρχονται τα χρέη του 60% των οφειλετών προς το ιταλικό δημόσιο, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία των φορολογικών αρχών της γειτονικής χώρας.

Συγκεκριμένα, ο αριθμός των Ιταλών, οι οποίοι διαθέτουν χρέη προς κάποιον φορέα του δημοσίου, ανέρχεται σε 21 εκατομμύρια, με τη μέση οφειλή ωστόσο, να κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.
Το συνολικό ποσό των οφειλών εκτιμάται σε 817 δισ. ευρώ, με τις ιταλικές αρχές να υποβαθμίζουν το «ρεαλιστικά εισπράξιμο ποσό» στα 52 δισ. ευρώ.

Άλλωστε, κατά τη διετία 2015 – 2016, το ιταλικό δημόσιο κατάφερε να εισπράξει σχεδόν 17 δισ. ευρώ.

Αυτή είναι η ατζέντα του Eurogroup της 7ης Απριλίου

Ενημέρωση για «την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στις συνομιλίες μεταξύ των θεσμών και των ελληνικών αρχών, μετά το τελευταίο Eurogroup του Μαρτίου», θα λάβουν οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης στο άτυπο Eurogroup της 7ης Απριλίου, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στη Βαλέτα της Μάλτας, σύμφωνα με την ημερήσια διάταξη για την επικείμενη συνεδρίαση.

Σύμφωνα με την ατζέντα του Eurogroup, οι συζητήσεις θα επικεντρωθούν στα βασικά θέματα τα οποία πρέπει να επιλυθούν, προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία για το συνολικό πακέτο πολιτικής που θα επιτρέψει την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος.
Τα ζητήματα αυτά περιλαμβάνουν την αγορά εργασίας και τις μεταρρυθμίσεις στον τομέα της ενέργειας και την εξισορρόπηση των δημόσιων οικονομικών στην Ελλάδα μεσοπρόθεσμα, δηλαδή από το 2018 και μετά.

Πέρα από την Ελλάδα, στο Eurogroup θα διεξαχθεί συζήτηση για την ανάπτυξη και την απασχόληση και ειδικά για την ανάγκη προώθησης των επενδύσεων.

Επί τάπητος θα τεθεί το ζήτημα της τραπεζικής ένωσης, αλλά και η πορεία της κυπριακής οικονομίας, μετά από τη λήξη του δικού της προγράμματος προσαρμογής.

Επικρίσεις κατά Ντέισελμπλουμ στην Ευρωβουλή

Την απόφαση του προέδρου του Eurogroup Γερούν Ντέισελμπλουμ να μην συμμετάσχει στη συζήτηση της Τρίτης στο Ευρωκοινοβούλιο, με αντικείμενο την πορεία του ελληνικού προγράμματος, επικρίνουν ο πρόεδρος της Ευρωβουλής Αντόνιο Ταγιάνι καθώς και εκπρόσωποι των μεγαλύτερων πολιτικών ομάδων.

«Παρότι νομικά (ο Ντέισελμπλουμ) δεν είναι υποχρεωμένος να παρίσταται στις εργασίες μας, περιμένουμε από κάποιον που απαιτεί από τους Ευρωπαίους πολίτες να κάνουν τεράστιες θυσίες να νιώθει υποχρεωμένος να απαντήσει στους αντιπροσώπους τους», τόνισε ο κ. Ταγιάνι κατά την έναρξη της ολομέλειας του Ε.Κ., εκτιμώντας πως πρόκειται για «ένα απλό ζήτημα ευγένειας».
Ο κ. Ταγιάνι επισήμανε ακόμη ότι θα στείλει «μια επίσημη επιστολή για να διαμαρτυρηθεί στον πρόεδρο του Eurogroup, η οποία θα λέει ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ομόφωνα, δεν αποδέχεται τη συμπεριφορά αυτή», πολύ περισσότερο όταν «προέρχεται από κάποιον με ρόλο τόσο σημαντικό».

Ο πρόεδρος της πολιτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), Μάνφρεντ Βέμπερ ζήτησε την παραίτηση του κ. Ντέισελμπλουμ, όπως και η πρόεδρος της πολιτικής ομάδας της πολιτικής ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς Γκάμπι Τσίμερ, ενώ ο πρόεδρος της ομάδας των Σοσιαλιστών Τζάνι Πιτέλα υπογράμμισε ότι ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών δεν έχει «το ανάστημα και τη συμπεριφορά που απαιτούνται για να είναι πρόεδρος του Eurogroup».

Για τον Φιλίπ Λαμπέρ, συμπρόεδρο της πολιτικής ομάδας των Πρασίνων, ο τρόπος που φέρεται ο κ. Ντέισελμπλουμ «εντάσσεται στις συμπεριφορές που βρίσκονται στην πηγή της εξέγερσης ενός όλο και μεγαλύτερου μέρους των πολιτών εναντίον των δημοκρατικών θεσμών».

Ο Γάλλος ευρωβουλευτής Αλέν Λαμασούρ από την πλευρά του απαίτησε να κηρυχθεί ο Ντέισελμπλουμ «persona non grata» στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ερωτηθείς από το Γαλλικό Πρακτορείο σχετικά, ο εκπρόσωπος του Ντέισελμπλουμ περιορίστηκε να απαντήσει πως ο επικεφαλής του συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης «έγραψε μια επιστολή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την περασμένη Πέμπτη» εξηγώντας ότι δεν θα μπορέσει να είναι παρών στον διάλογο αυτό για «λόγους προγράμματος».

Αντιδράσεις ευρωβουλευτών για τις δηλώσεις Ντάισελμπλουμ για «τσιγάρα και γυναίκες”

Τα πυρά των Ευρωβουλευτών δέχτηκε ο επικεφαλής του Eurogroup, Γερούν Ντάισλεμπλουμ, για δήλωση που φέρεται να έκανε, αναφερόμενος στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου.

Όπως αναφέρει δημοσίευμα των Financial Times, επικαλούμενο ισπανικά μέσα ενημέρωσης, ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας, κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του στη γερμανική FAZ, κατηγόρησε τις χώρες του Νότου, ότι ξόδεψαν τα χρήματά τους σε γυναίκες και ποτά, ζητώντας εκ των υστέρων βοήθεια από τις χώρες του Βορρά.

Σύμφωνα πάντα με τους FT, οι ευρωβουλευτές, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του Ντάισελμπλουμ στην Επιτροπή Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις Βρυξέλλες, αξίωσαν να ζητήσει συγγνώμη, για τη δήλωσή του, κάτι που ο ίδιος αρνήθηκε.

Αντίθετα, παρέμεινε σταθερός στη θέση του, λέγοντας ότι η Ευρωζώνη συμπεριφέρθηκε με αλληλεγγύη στις χώρες, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία και η Ελλάδα.

Ο ισπανικός Τύπος αναφέρει, ότι ο επικεφαλής του Eurogroup είπε στη FAZ: «Κατά τη διάρκεια της κρίσης του ευρώ, οι χώρες του Βορρά έδειξαν αλληλεγγύη, στις χώρες που επηρεάστηκαν από την κρίση. Ως σοσιαλδημοκράτης, υποστηρίζω τη σημασία της αλληλεγγύης. Αλλά, υπάρχουν επίσης και υποχρεώσεις. Δεν μπορείς, να σπαταλάς όλα σου τα χρήματα σε ποτά και γυναίκες και μετά να ζητάς βοήθεια”.

Υπενθυμίζεται, ότι στην ίδια συνέντευξη, ο Ντάισελμπλουμ ζήτησε τη διάλυση της Τρόικα και τη μετατροπή του ESM σε ευρωπαϊκό ΔΝΤ.

«Η σημερινή δομή της τρόικα του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πρέπει να τερματιστεί. Νομίζω ότι θα ήταν πολύ χρήσιμο αν ο ESM μακροπρόθεσμα γινόταν το ευρωπαϊκό ΔΝΤ. Θα πρέπει να αποκτήσει έναν σαφή ηγετικό ρόλο στα μελλοντικά προγράμματα.”, είπε χαρακτηριστικά.

«Η ΕΚΤ βλέπει το ρόλο της τρόικας όλο και πιο άβολα, και νομίζω σωστά», υπογράμμισε ο Ντάισελμπλουμ και επισήμανε πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει άλλα «σημαντικά καθήκοντα», στα οποία και θα πρέπει να επικεντρωθεί. Ο ΕΜΣ θα πρέπει να «αποκτήσει την τεχνική εμπειρία που διαθέτει σήμερα μόνο το ΔΝΤ”, υποστήριξε.

Ευρωδικαστήριο: Παραβίαση από την Ελλάδα της οδηγίας περί ενεργειακής απόδοσης κτηρίων

Παραβίαση της οδηγίας περί ενεργειακής αποδόσεως των κτηρίων από την Ελλάδα διαπιστώνει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σε σχετική του απόφαση.

Η οδηγία 2010/31/ΕΕ περί ενεργειακής απόδοσης των κτηρίων προβλέπει ότι τα κράτη μέλη υπολογίζουν τα βέλτιστα από πλευράς κόστους επίπεδα για τις ελάχιστες απαιτήσεις ενεργειακής απόδοσης χρησιμοποιώντας ένα συγκριτικό μεθοδολογικό πλαίσιο που θεσπίζεται από τον κανονισμό 244/2012.
Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή έκθεση η οποία περιέχει όλα τα δεδομένα και τα αποτελέσματα υπολογισμού ανά τακτικά χρονικά διαστήματα που δεν υπερβαίνουν την πενταετία. Η πρώτη έκθεση έπρεπε να υποβληθεί μέχρι τις 30 Ιουνίου 2012. Καθόσον η Ελλάδα δεν κοινοποίησε την έκθεση εντός των προθεσμιών, η Επιτροπή της προσάπτει ότι παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 2010/31.

Η Ελλάδα δεν αμφισβήτησε ότι δεν κοινοποίησε την επίμαχη έκθεση στις υπηρεσίες της Επιτροπής. Υποστηρίζει πάντως ότι κοινοποίησε στο Δικαστήριο ένα τμήμα της εκθέσεως, συγκεκριμένα το σχετικό με τις «μονοκατοικίες», και ότι τα υπόλοιπα τμήματα της εκθέσεως που αφορούν άλλα είδη κτηρίων ευρίσκονται υπό εκπόνηση ή και ολοκληρώνονται. Αναφέρθηκε, στο πλαίσιο αυτό, στις δυσκολίες και στις καθυστερήσεις που την εμπόδισαν να κοινοποιήσει εμπροθέσμως την εν λόγω έκθεση.

Στη σημερινή του απόφαση το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι τα κράτη μέλη δεν μπορούν να επικαλούνται διατάξεις, πρακτικές ή καταστάσεις της εσωτερικής τους έννομης τάξεως για να δικαιολογήσουν τη μη τήρηση των υποχρεώσεων που απορρέουν από το δίκαιο της Ένωσης (βλ. απόφαση Επιτροπή κατά Ιταλίας, C-496/09, σκέψη 87· Επιτροπή κατά Ισπανίας, C-278/01, σκέψη 31· απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας, C-378/13, σκέψη 29).

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, τα επιχειρήματα της Ελλάδας δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν.

Συνεπώς, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η Ελληνική Δημοκρατία, παραλείποντας να κοινοποιήσει την έκθεση σχετικά με τα βέλτιστα από πλευράς κόστους επίπεδα, την οποία προβλέπει το άρθρο 5, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας 2010/31 και η οποία πρέπει να καταρτίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 244/2012, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 5, παράγραφος 2, της οδηγίας 2010/31.

Στην Αίγυπτο η Α. Μέρκελ για το προσφυγικό

Η προσφυγική κρίση θα βρεθεί στο επίκεντρο της επίσκεψης της Γερμανίδας καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ σε Κάιρο και Τύνιδα. Για το Βερολίνο η Αίγυπτος αποτελεί παράγοντα σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή, μιας και ασκεί σημαντική επιρροή στην γειτονική Λιβύη από όπου αναχωρούν καθημερινά μαζικά πρόσφυγες με προορισμό την Ιταλία.

Η Γερμανίδα καγκελάριος δεν αναμένεται ωστόσο να επιστρέψει στο Βερολίνο με συγκεκριμένες δεσμεύσεις για μια προσφυγική συμφωνία κατά το πρότυπο της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας, καθώς οι διαπραγματεύσεις για μια τέτοια συμφωνία εμπίπτει στην δικαιοδοσία των Βρυξελλών. Η κ. Μέρκελ είναι ωστόσο σε θέση να συζητήσει όσα μπορούν να διευθετηθούν διμερώς, όπως η επαναπροώθηση προσφύγων, η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους στην Αίγυπτο, ο κοινός αγώνας κατά των διακινητών και η συνεργασία στους συνοριακούς ελέγχους. Αδιαμφισβήτητα η αποστολή Μέρκελ θα είναι δύσκολη λόγω της δραματικής κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αίγυπτο, όμως το Βερολίνο γνωρίζει καλά ότι για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης πρέπει να έχει το Κάιρο ως συνομιλητή.

«Όχι» του Καΐρου και της Τύνιδας σε κέντρα προσφύγων

Ως αντάλλαγμα για τη συνεργασία ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αλ Σίσι αναμένει από το Βερολίνο στήριξη στις προσπάθειές του για την ανάκαμψη της αιγυπτιακής οικονομίας, η οποία αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια κρίση λόγω των πολιτικών αναταραχών και τη δραματική μείωση του τουρισμού. Παράλληλα η αιγυπτιακή λίρα έχασε σχεδόν τη μισή της αγοραστική δύναμη, ο πληθωρισμός κυμαίνεται στο 30%, ενώ η ανεργία βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα.

Το κρίσιμο ερώτημα, με αφορμή τις επαφές Μέρκελ στο Κάιρο, είναι κατά πόσο είναι σε θέση να συμβάλει η Αίγυπτος στη σταθεροποίηση της Λιβύης, η οποία βρίσκεται στη δίνη ενός εμφυλίου και διαθέτει ουσιαστικά δύο κυβερνήσεις. Σημειώνεται ότι το Κάιρο στηρίζει τον ισχυρό, αλλά αμφιλεγόμενο στρατηγό Χαλίφα Χαφτάρ, στον οποίο αποδίδεται μεγάλο μερίδιο της ευθύνης για την διχοτόμηση της Λιβύης, μιας και θεωρείται ο σημαντικότερος αντίπαλος της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης στην Τρίπολη. Ανοιχτό παραμένει μέχρι στιγμής ποιον ρόλο θα διαδραματίσει ο Χαφτάρ στη διαδικασία ειρήνευσης στη Λιβύη. Το πόσο μεγάλη είναι η επιρροή του Καΐρου δείχνει η πρόσφατη συνάντηση του Χαλίφα Χαφτάρ με τον Αιγύπτιο πρωθυπουργό Φαχίς αλ Σάρατς στην Αίγυπτο.

Στόχος των Ευρωπαίων είναι να δημιουργηθούν στη Λιβύη κέντρα υποδοχής προσφύγων. Στις δηλώσεις του πάντως ο Γερμανός κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφεν Ζάιμπερτ ξεκαθαρίζει ότι το Βερολίνο «δεν σχεδιάζει προς το παρόν τη δημιουργία τέτοιων κέντρων στη Λιβύη», μιας και προέχει η αποκατάσταση της σταθερότητας στη χώρα. Την ίδια ώρα, τόσο το Κάιρο όσο και η Τύνιδα την οποία επισκέπτεται αύριο η Αγκελα Μέρκελ, απορρίπτουν τη δημιουργία κέντρων υποδοχής προσφύγων στις χώρες τους.

Η Ε.Ε. δεν αφορά τους πολίτες της, είναι αντίθετη στην εξέλιξη των κοινωνιών

Πολλές φωνές σε Ελλάδα και εξωτερικό έδειξαν με αφορμή το Brexit την πραγματικά ολιγαρχική ιδεολογία τους, βαφτίζοντας αυτό που δεν τους άρεσε (δηλαδή το αίτημα ενός λαού για πλήρη κρατική ανεξαρτησία) ως νίκη της ακροδεξιάς, ως αποτέλεσμα του λαϊκισμού, φτάνοντας ακόμη και σε σημείο να ζητήσουν να μην εφαρμοστεί η λαϊκή βούληση. Ευτυχώς οι επικεφαλής της Ενώσεως, αντιλήφθηκαν ότι σε περίπτωση που υποστήριζαν αυτές τις γελοιότητες θα έδειχναν πιο απροκάλυπτα από ποτέ το πόσο ολιγαρχική είναι η ιδεολογία τους. Έτσι, προς τιμήν τους, ζήτησαν άμεση εφαρμογή της εντολής των Βρετανών πολιτών.

Η πραγματικότητα έδειξε, όπως και στο παράδειγμα της Ελλάδος, ότι εάν η κυβέρνηση θέλει, όντως μπορεί να παρακάμψει την βούληση των πολιτών. Γιατί πολύ απλά η κοινωνία δεν είναι θεσμοθετημένη, ώστε η βούλησή της να έχει ισχύ και δεσμευτικό χαρακτήρα. Η διαφορά Ελλάδος και Βρετανίας είναι ότι στην Ελλάδα έχει παραιτηθεί από την προσπάθειά του να αντισταθεί, αντιθέτως οι Βρετανοί είναι σίγουρο ότι θα αντιδρούσαν άμεσα σε μια πιθανή αλλοίωση της εντολής που έδωσαν στους κυβερνώντες τους.

Τί είναι όμως η ΕΕ στην πραγματικότητα και γιατί υποστηρίζω ότι είναι ολιγαρχική; Η ΕΕ πολιτικά, είναι μια Ένωση που δεν αφορά τους πολίτες της. Είναι μια Ένωση των κυβερνήσεων που νομιμοποιούν μια ανώτερη (Κομισιόν κλπ), και ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορεί να ωφελήσει τους πολίτες της είναι στην βάση του ατομοκεντρικού μοντέλου. Να ωφελήσει δηλαδή μόνο ατομικά ορισμένους ανθρώπους, όχι τις κοινωνίες ως συλλογικότητες. Οι Δυτικές κοινωνίες μπορεί πολιτισμικά να έχουν συνείδηση Ευρωπαϊκή (έστω και σε μικρό βαθμό), όμως αυτή την εποχή (καλώς) οι Εθνικές ταυτότητες υπερτερούν αυτής. Οι Αθηναίοι και οι Κορίνθιοι ένοιωθαν Έλληνες, όμως η πόλις τους ήταν αυτή που τους εξέφραζε πολιτικά.

Όταν η εσωτερική εξέλιξη (εντός των κρατών) ολοκληρωθεί, και οι κοινωνίες ελέγξουν πλήρως τα κράτη τους, τότε μπορεί να υπάρξει η Πανευρωπαϊκή Ιδέα (όπως η Πανελλήνια στο παρελθόν). Μέχρι τότε η Ευρωπαϊκή ταυτότητα θα υπάρχει μονοσήμαντα ως πολιτισμική ταυτότητα, κι όχι ως πολιτική.

Επίσης, αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί που θεωρούν ότι η κοινωνία δεν είναι ικανή να αποφασίζει για την παραμονή της χώρας της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επικροτούν τον Τσίπρα που κράτησε την χώρα στο Ευρώ όταν το δημοψήφισμα ήταν σαφώς κατά. (Αν το επικροτούν, θα πρέπει να ψάξουν την ιδεολογική τους συγγένεια με προγενέστερα ολιγαρχικά καθεστώτα.)

Δεν είναι ακροδεξιά άποψη λοιπόν το αίτημα για πολιτική ανεξαρτησία μιας χώρας, αντιθέτως είναι μια υγιής αντίδραση. Αντιθέτως, η «Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» μέσω μιας ολιγαρχικής Ενώσεως (της οποίας τα στελέχη να τονίσουμε ότι δεν εκλέγονται από την κοινωνία) είναι αντιδραστική και δείγμα απέχθειας προς στους λαούς της Ευρώπης. Όσοι, λοιπόν, έχουν τόση μεγάλη αγάπη σήμερα στην ΕΕ και την θέλουν πάση θυσία, απλά αρνούνται την εξέλιξη των κοινωνιών στο όνομα των ανώτερων εξουσιών και δυνάμεων (ΕΕ και «αγορές”).

Ο ολοκληρωτισμός-συγκεντρωτισμός δεν είναι πιο «δημοκρατικός” όταν έχει κοινωνική νομιμοποίηση. Ούτε οι φορείς του γίνονται λιγότερο φασίστες. Όσοι ζητάνε μεγαλύτερο Ευρωπαϊκό συγκεντρωτισμό σε μια εποχή που υπάρχει ανάγκη για γενική αποκέντρωση, στην πραγματικότητα είναι ιδεολογικοί απόγονοι ολοκληρωτικών καθεστώτων που προσπάθησαν να «ενοποιήσουν” την Ευρώπη των κρατών (κι όχι των κοινωνιών)…

Υ.Γ. Εδώ θα ήθελα να παραθέσω κάποια λόγια του καθηγητού Γιώργου Κοντογιώργη, ο οποίος σίγουρα έχει αναλύσει το θέμα αυτό καλύτερα από τον καθένα: «Τι λείπει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, περισσότερο από όσο λείπει στο εσωτερικό των κρατών; ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ! Οι κοινωνίες δεν υπάρχουν ούτε σε επίπεδο πολιτικό της ΕΕ, ούτε σε επίπεδο εκλογικής νομιμοποίησης του πολιτικού προσωπικού, το οποίο ξέρουμε επίσης ότι νομοθετεί και κυβερνά όπως ένας απολυταρχικός άρχων, και βεβαίως η βούληση της κοινωνίας θεωρείται ένα παράδοξο για όποιον το επικαλεστεί. […] Το πολιτικό σύστημα της ΕΕ είναι ένα πολιτικό σύστημα χωρίς κράτος. Βασίζεται στις ισορροπίες της κορυφής των κρατών. Εάν εν όσο αυτές δεν επέτρεπαν ηγεμονικές βλέψεις, υπήρχε μια σχετική ισορροπία και στις πολιτικές των κρατών. Τώρα λοιπόν με την κρίση, η Γερμανία θεώρησε ότι είχε την μοναδική ευκαιρία να παίξει έναν ρόλο που είχε χάσει στο παρελθόν με δική της υπαιτιότητα. Δύο φορές τουλάχιστον… Να ηγεμονεύσει στην Ευρώπη με τις πολιτικές που υπαγόρευε». (από συνέντευξη του καθηγητού στο zougla.gr)

Εθνικισμός: Μία ιδεολογία που δεν ταιριάζει στην Ε.Ε

Brexit τελικά και ο ευρωσκεπτικισμός νίκησε στην Μεγάλη Βρετανία. Ένας ευρωσκεπτικισμός που πηγάζει κυρίως από τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα που υποστηρίζουν την επιστροφή των εθνών-κρατών μαχόμενοι την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Έχω την εντύπωση ότι η Μ.Βρετανία δεν ξέρει τί ακριβώς ψήφισε, αλλά είναι θύμα του εθνικιστικού λαϊκισμού. Γιατί ο εθνικισμός είναι μια ιδεολογία που μάχεται την συνεργασία, τα ανοιχτά σύνορα, την οικονομική ανάπτυξη μέσω επενδύσεων και την διεύρυνση των ανθρωπίνων οριζόντων μέσω των εύκολων ταξιδιών στο εσωτερικό της Ε.Ε.

Όλα αυτά κάνουν τον άνθρωπο ένα όν δημιουργικό, ειρηνικό και πολιτισμένο. Τα κλειστά σύνορα και η δημιουργία κρατών με την μορφή των εθνών, μας γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω, τότε που οι λαοί της Ευρώπης ενεπλάκησαν σε πολέμους εχθρεύοντας ο ένας τον άλλον. Γιατί ακριβώς αυτό πρεσβεύει και ο εθνικισμός. Να μάχεσαι για κάτι που τυχαία είσαι ή να μάχεσαι κάτι που τυχαία δεν είσαι. Άλλο να είσαι περήφανος και άλλο να μάχεσαι δίχως λόγο και να θεωρείς τους άλλους λαούς κατώτερους.

Η Σκωτία και η Β.Ιρλανδία, που ψήφισαν υπέρ της Ευρώπης, ήδη προσπαθούν να μείνουν στην Ε.Ε παρόλο το γενικό αποτέλεσμα. Η Ε.Ε δεν θα πάψει να υπάρχει, ίσα-ίσα θα δυναμώσει. Προφανώς και έχει προβλήματα, προφανώς και έχουν γίνει λάθη. Όμως οι αξίες, ο πολιτισμός, η συνεργασία, η οικονομική δυνατότητα και η ειρήνη που πρεσβεύει και παρέχει δεν συγκρίνονται με την εναλλακτική λύση του εθνικισμού που περιμένει στην γωνία να καπηλευτεί την διάλυση της Ε.Ε.

Το ζητούμενο είναι να υπάρξει περισσότερη και ποιοτικότερη Ευρώπη και όχι ένα οδυνηρό πισωγύρισμα με έθνη-κράτη, κλειστά σύνορα, υπανάπτυκτες χώρες και έλλειμμα δημοκρατίας. Μπορεί τους τελευταίους μήνες να αποσυντέθηκαν μερικά κομμάτια λόγω αστάθειας και λαθών, όπως στην φωτογραφία, όμως το πάζλ θα το ξαναφτιάξουμε.

Η δημοκρατία δεν είναι αυτονόητη..

Στις 22 Απριλίου, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του ιδρύματος Ωνάση, φιλοξένησε τον Rainer Höss, εγγονό του Rudolf Höss, διοικητή του Άουσβιτς, όπου βρήκαν τραγικό θάνατο 2.500.000 άνθρωποι κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συζήτηση που είχε με τον ιστορικό Τάσο Σακελλαρόπουλο, μεταξύ άλλων, τόνισε: «Υπάρχει άγνοια. […] Όταν κάποιος ξεχνάει την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα ίδια λάθη. Ακόμα και σήμερα, τα ατομικά δικαιώματα και η δημοκρατία δεν πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα».

Δυστυχώς, τα λεγόμενα του Höss, επιβεβαιώνονται, μάλιστα, στην περίπτωση της χώρας του. Στις κρατιδιακές εκλογές που έγιναν στις 13 Μαρτίου 2016, το ακροδεξιό κόμμα, Εναλλακτική για την Γερμανία (AFD) εκπροσωπείται σε 8 από τα 16 κρατίδια. Πιο συγκεκριμένα, αναδεικνύεται σε αξιωματική αντιπολίτευση στο ανατολικογερμανικό κρατίδιο Σαξονία- Άνχαλτ λαμβάνοντας το 24% των ψήφων και απέχοντας από το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα της Μέρκελ μόλις 6 ποσοστιαίες μονάδες. Αξίζει να σημειωθεί ότι πρόκειται για το καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα που έχει σημειώσει ποτέ μια νεοϊδρυθείσα πολιτική δύναμη στην Γερμανία. Επίσης, στο κρατίδιο Βάδη- Βιρτεμβέργη το AFD συγκεντρώνει ποσοστό 15%  κατακρημνίζοντας το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα SPD στο 10,6%. Αρκετά υψηλά ποσοστά εμφανίζει το ακροδεξιό κόμμα και στο κρατίδιο Ρηναρία- Παλατινάτο με ποσοστό 12,5%, αναδεικνύοντάς το και σε αυτό το κρατίδιο τρίτη δύναμη. Η δυναμική του κόμματος δεν εξαντλείται στις επιτυχίες του σε κρατιδιακό επίπεδο, καθώς, μπορεί το 2013 στις ομοσπονδιακές εκλογές, οριακά να μην πέρασε το εκλογικό κατώφλι συγκεντρώνοντας το 4,7%, σύμφωνα, όμως, με δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε από την YouGov πάνω από το 70% των Γερμανών πιστεύει ότι το AFD έχει σταθερή πορεία για να κερδίσει έδρες στο Εθνικό Κοινοβούλιο της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας το επόμενο έτος.

Που οφείλεται, όμως, η επιτυχία του κόμματος, ειδικά αν λάβουμε υπόψιν μας τα δεδομένα του χώρου; Πρόκειται για ένα κόμμα που ξεκίνησε κατά του ευρώ αλλά υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το επιχείρημα ότι το ευρώ είναι ένα αποτυχημένο νόμισμα που απειλεί την ευρωπαϊκή ενοποίηση κάνοντας χώρες με λιγότερο ανταγωνιστικές οικονομίες πιο φτωχές ενώ, παράλληλα, καταστρέφοντας χώρες με ανταγωνιστικές οικονομίες. Προτείνει, μάλιστα, δημοψήφισμα στην Γερμανία για το αν θα πρέπει να παραμείνουν στο ευρώ ή να επιστρέψουν στο εθνικό τους νόμισμα, κάτι που σχετίζεται άμεσα με το γεγονός ότι η Γερμανία δίνει χρήματα στις φτωχές χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Ωστόσο, την εκτίναξη των ποσοστών του οφείλει στον έντονα ξενοφοβικό και αντι-ισλαμικό του λόγο, ο οποίος αναπτύχθηκε ως αντίδραση στον μεγάλο αριθμό προσφύγων που δέχτηκε η Γερμανία –περισσότεροι από 1.000.000 πρόσφυγες το 2015 ζήτησαν άσυλο στην Γερμανία, η πλειοψηφία των οποίων ήταν μουσουλμάνοι- με αποκορύφωμα την δήλωση της αρχηγού του κόμματος, Φράουκε Πέτρι, «[…] αν οι πρόσφυγες έρθουν στα σύνορά μας, η αστυνομία θα πρέπει να σηκώσει τα όπλα».

Το παράδοξο και ταυτόχρονα εντυπωσιακό στοιχείο του AFD είναι ότι δημιουργήθηκε από 300 καθηγητές πανεπιστημίου και το εκλογικό τους κοινό είναι κυρίως άντρες (κατά 72%), υψηλού μορφωτικού επιπέδου (το 51% έχει τελειώσει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση ή είναι κάτοχοι πτυχίου πανεπιστημίου), οι οποίοι έχουν δουλειά (κατά 62%), το 46% των οποίων έχουν μηνιαίο οικογενειακό εισόδημα μεγαλύτερο των 3000 ευρώ και πολιτικά αυτοτοποθετούνται στο Κέντρο (με 45%) σε σχέση με την Δεξιά (38%) και την Αριστερά (17%). Το κοινό τους γνώρισμα, πάντως, είναι η απαισιοδοξία τους αναφορικά με την οικονομία, σε ποσοστό 78%!

Στις 2 Μαΐου το AFD παρουσίασε το εκλογικό αντι- ισλαμικό του μανιφέστο τονίζοντας ότι το Ισλάμ δεν είναι συμβατό με το Σύνταγμα της Γερμανίας και δηλώνοντας πως το κόμμα τάσσεται υπέρ της απαγόρευσης των μιναρέδων και της μπούρκας. Με αφορμή  το πρώτο συνέδριο του ακροδεξιού κόμματος στην Στουτγάρδη αλλά και την κινητοποίηση των, τουλάχιστον, 2000 διαδηλωτών αριστερών κομμάτων που συγκρούστηκαν με την αστυνομία, όταν επιχείρησαν να εισβάλουν στο πρώτο συνέδριο των μελών του AFD, πραγματοποιήθηκε δημοσκόπηση για την γερμανική εφημερίδα Bild από την INSA Institute με τα αποτελέσματα να παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Καταρχάς, το ποσοστό του AFD για τις επόμενες εκλογές υπολογίζεται ότι θα αυξηθεί φτάνοντας στο 15%, σε αντίθεση με το SPD που αναμένεται να πέσει στο 20%. Όσον αφορά τους μουσουλμάνους, το 22% πιστεύει ότι το Ισλάμ ανήκει στην Γερμανία, σε αντίθεση με το 61% που υποστηρίζει ότι δεν ανήκει. Πάντως, η πλειοψηφία των Γερμανών απορρίπτει την ιδέα ότι το Ισλάμ είναι μέρος της Γερμανίας, πιστεύει, όμως, ότι οι Μουσουλμάνοι που μένουν στην χώρα, ανήκουν στην Γερμανία. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ήδη βρίσκονται στην χώρα 4.000.000 Μουσουλμάνοι που υπολογίζεται ότι αποτελούν το 5% του συνολικού πληθυσμού της Γερμανίας. Τέλος, το 49% των Γερμανών πιστεύει ότι το AFD δεν μπορεί να εδραιωθεί ως πολιτική δύναμη μακροπρόθεσμα προτάσσοντας την συγκεκριμένη αντιμουσουλμανική ατζέντα.

Το AFD δεν είναι το μοναδικό ακροδεξιό κόμμα που εμφανίζει υψηλά ποσοστά στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Η άκρα δεξιά έχει κερδίσει πολλά σε περιόδους όπου παρουσιάζεται άμβλυνση της διάκρισης Αριστεράς- Δεξιάς, ακριβώς γιατί επιβεβαιώνεται η άποψή της ότι όλα τα κόμματα είναι ίδια. Με δεδομένο ότι οι μισοί ψηφοφόροι του AFD δεν είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές του 2011 αλλά και ότι μεγάλο μέρος του εκλογικού του κοινού είναι άνεργοι και δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι από όλα τα παραδοσιακά κόμματα, αυτή η εξέλιξη θα πρέπει να προβληματίσει σε μεγάλο βαθμό τα εδραιωμένα κόμματα σε ολόκληρη την Ευρώπη, γιατί, όπως φαίνεται, η δημοκρατία δεν είναι αυτονόητη

Μογκερίνι: Νωρίς για να εξετάσουμε τις συνέπειες της αποχώρησης Νταβούτογλου

Είναι ακόμη νωρίς για να διαπιστωθεί πώς ακριβώς θα επηρεαστεί η συμφωνία Ε.Ε. – Άγκυρας από την αποχώρηση του Τούρκου πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, δήλωσε την Πέμπτη η επικεφαλής της διπλωματίας της Ε.Ε. Φεντερίκα Μογκερίνι.

Κατά τη διάρκεια επίσκεψής της στο Κόσοβο και μετά από την ανακοίνωση αποχώρησης του κ. Νταβούτογλου, η κ. Μογκερίνι τόνισε ότι η Ε.Ε. σε συνεννόηση με τις τουρκικές αρχές θα αποφασίσουν από κοινού για τα επόμενα βήματα.

Αρκετοί υψηλόβαθμοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι εμφανίζονται διστακτικοί για εξάγουν συμπεράσματα για την αποχώρηση του κ. Νταβούτογλου, ο οποίος εμφανίστηκε πιο ευέλικτος και πιο πρόθυμος να εμπλακεί στις διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. για τη μεταναστευτική κρίση από όσο ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Ευρωπαίος αξιωματούχος δήλωσε πως η αποχώρηση του Τούρκου πρωθυπουργού είναι «άσχημα νέα».

«Το θέμα επαφίεται στους Τούρκους», ανέφερε δεύτερος Ευρωπαίος αξιωματούχος.

Τρίτος αξιωματούχος τόνισε ότι «η συμφωνία ήταν με την Τουρκία, όχι με τον Νταβούτογλου», και πρόσθεσε ότι ο κ. Ερντογάν ενεπλάκη επίσης σε αυτήν.

Ασυνόδευτοι ανήλικοι το 1/3 των αιτούντων άσυλο στην Ε.Ε. το 2015

Περίπου 88.300 ασυνόδευτοι ανήλικοι ζήτησαν άσυλο σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2015 και το 13% από αυτούς ήταν παιδιά μικρότερα των 14 ετών που διέσχισαν ηπείρους μόνα, χωρίς τους γονείς τους, αναζητώντας έναν τόπο για να ζήσουν με ασφάλεια.

Πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τη φτώχεια και τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, έφτασαν πέρυσι στην Ευρώπη. Ο αριθμός των προσφύγων και των μεταναστών το 2015 ήταν διπλάσιος από εκείνον του 2014, αλλά σύμφωνα με τη Eurostat ο αριθμός των ασυνόδευτων ανηλίκων τετραπλασιάστηκε.

Από το 1,26 εκατομμύριο ανθρώπους που αιτήθηκαν άσυλο στην Ε.Ε. πέρυσι, το ένα τρίτο ήταν ανήλικοι.

Τέσσερις στους 10 ασυνόδευτους ανήλικους ζήτησαν άσυλο στη Σουηδία. Στη χώρα αυτή κάποιοι ζητούν να ενταθούν οι έλεγχοι καθώς υπάρχουν υποψίες ότι ενήλικοι υποδύονται τους ανήλικους για να εξασφαλίσουν την προστασία που σε διαφορετική περίπτωση θα τους αρνούνταν οι αρχές.
Τα στοιχεία της Eurostat αφορούν συγκεκριμένα τις αιτήσεις για χορήγηση ασύλου σε πρόσωπα που «θεωρούνται ότι είναι ασυνόδευτοι ανήλικοι». Αυτό σημαίνει είτε ότι οι αρχές των χωρών δέχτηκαν την ηλικία που δήλωσαν οι ίδιοι οι αιτούντες είτε ότι η ηλικία τους εξακριβώθηκε με άλλους τρόπους.

Πάνω από το 90% όσων ταξίδεψαν μόνοι, χωρίς έναν γονιό ή κηδεμόνα, ήταν αγόρια. Από αυτά, τα μισά ήταν ηλικίας 16-17 ετών. Το 50% κατάγονταν από το Αφγανιστάν και το 16% από τη Συρία.

Μετά τη Σουηδία, οι βασικοί προορισμοί των ασυνόδευτων ανηλικών ήταν η Γερμανία, η Ουγγαρία και η Αυστρία.

Φταίνε για όλα οι «κακοί Ευρωπαίοι»;

Μέσα Απριλίου και οι διαπραγματεύσεις για την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου βρίσκονται για άλλη μια φορά στο απόλυτο αδιέξοδο. Η επικρατούσα ρητορική θέλει τις «καλoπροαίρετες ελληνικές κυβερνήσεις» να υποκύπτουν έναντι των «σκληρών, ανένδοτων δανειστών», μια ρητορική που επισκίασε την πολιτική ζωή της χώρας και δηλητηρίασε την ελληνική κοινωνία. Από αυτήν την λανθασμένη οπτική των πραγμάτων, δεν έμεινε ανεπηρέαστος και ο υπογράφων το παρόν άρθρο.

Το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης χρέους φανέρωσε πολλές από τις παθογένειες και τις κακοδαιμονίες που μάστιζαν επι δεκαετίες το ελληνικό πολιτικό σύστημα και οδήγησαν την χώρα σε αυτό το έσχατο σημείο. Ώστε η Ελλάδα, έχοντας μια οικονομία αθωράκιστη, να μην μπορεί να αποκρούσει τις συνέπειες της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Δια τούτο, οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις έσπευσαν να αποκρύψουν την πραγματική αιτία του ελληνικού προβλήματος και να επιρρίψουν όλες τις ευθύνες στους «κακούς δανειστές», στην Μέρκελ, το Σόιμπλε, τον Σαρκοζί και συλλήβδην σε όλα τα υπόλοιπα κράτη της Ε.Ε. Ωσάν όλοι αυτοί να συντηρούσαν την διαπλοκή, την διαφθορά, το πελατειακό κράτος και όλες τις φαυλότητες του ελληνικού πολιτικού προσωπικού. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας είχε έναν και μόνο στόχο: την αθώωση του πολιτικού προσωπικού στην συνείδηση των Ελλήνων πολιτών και την μεταστροφή των ευθυνών από την Αθήνα στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγνκτον.

Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη όψη του νομίσματος. Περί τα τέλη του 2009, όταν η ελληνική κρίση διαφαίνονταν στον ορίζοντα και ο αλήστου μνήμης Γ.Παπανδρέου απεργαζόταν την ένταξη μας στο ΔΝΤ, μια έρευνα της Eurostat κατέδειξε ότι οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις έδιδαν ψευδή στοιχεία αναφορικά με το δημοσιονομικό έλλειμμα και το δημόσιο χρέος. Ποιός θα ξεχάσει την αντίδραση του τότε προέδρου του Eurogroup, νυν της Κομισιόν, με την χαρακτηριστική φράση: «The game is over». Η φράση αυτή έδωσε το σύνθημα για μια τιμωρητική αντιμετώπιση της χώρας μας στο πρώτο μνημόνιο, με τα υψηλά επιτόκια δανεισμού και τους λάθος πολλαπλασιαστές. Η σκληρή στάση των δανειστών υπαγορεύτηκε συχνά και από την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Για παράδειγμα, η καγκελάριος Α. Μέρκελ προκειμένου να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική συναίνεση και να διατηρήσει την δημοτικότητα της, έπρεπε να μην παρουσιάσει ως «χαριστική» την χρηματοδοτική-δανειακή βοήθεια στην Ελλάδα, αλλά συνοδευόμενη από σκληρές απαιτήσεις και εγγυήσεις. Τούτο δικαιολογεί την τωρινή, εμμονική στάση της Γερμανίας στην παρουσία του ΔΝΤ και την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Ωστόσο, το περιεχόμενο των προγραμμάτων ανήκε κατά μεγαλύτερο μέρος στις ελληνικές κυβερνήσεις. Η υπερβολική λιτότητα σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση οφείλονται στην απροθυμία της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης να συγκρουστεί με τις παθογένειες, δηλαδή τις συνδικαλιστικές ελίτ, την διαφθορά στην δημόσια διοίκηση κ.ο.κ. Πολλώ δε μάλλον να αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο που δημιουργεί αυτές τις φαύλες καταστάσεις, καταργώντας το νόμο περί ευθύνης υπουργών, περιορίζοντας τις ασυλίες των βουλευτών και αναδιαρθρώνοντας τον τρόπο λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης. Οι τέσσερεις διεθνείς οργανισμοί και οι εκπρόσωποι των, θεσμοί ή Quartreto θέτουν τους δημοσιονομικούς στόχους. Το πως θα επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι εναπόκεινται στην διακριτική ευχέρεια της ελληνικής κυβέρνησης, πράγμα το οποίο παραδέχθηκε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός κάνοντας λόγο περί «ιδιοκτησίας του προγράμματος».

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα «μνημόνιο απαλλαγής από το φαύλο παρελθόν» για να αποφύγουμε τα «μνημόνια των περικοπών και των φορών». Μια συμφωνία που θα γκρεμίζει τις ομάδες συμφερόντων και τους ημετέρους, θα δημιουργήσει ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης στις αγορές και στους επενδυτές.

Το παρόν άρθρο δεν επιχειρεί στην αγιοποίηση κανενός. Η ελληνική κοινωνία πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσει την αιτία του ελληνικού προβλήματος, χωρίς να αγιοποιεί ή να δαιμονοποιεί κανέναν. Μην λησμονούμε ότι η χώρα μας προσέφυγε σε αναγκαστικό δανεισμό, αφότου έφθασε στα πρόθυρα της χρεωκοπίας με ευθύνη του ελληνικού πολιτικού προσωπικού και όχι των κυβερνήσεων ξένων χωρών. Αν θέλουμε να εξευρεθεί η οριστική λύση του ελληνικού προβλήματος, δεν έχουμε παρά να εστιάσουμε στο εσωτερικό της χώρας. Καθ΄ όσον αναζητούμε μάγους και δαίμονες στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες, θα βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στο χάος.

Στην τωρινή συγκυρία, η παρούσα κυβέρνηση σε συνέχεια των προηγούμενων δεν σπεύδει να εξηγήσει την αλήθεια στην ελληνική κοινωνία και ούτε βέβαια να προβεί σε γενναίες μεταρρυθμίσεις. Έτσι εξακολουθούμε να πορευόμαστε με γνώμονα την μονιμοποίηση της φτώχειας και της μιζέριας, με την χώρα μας ταπεινωμένη και απομονωμένη στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Το ευρώ και η Ευρώπη είναι φετίχ;

Λόγω δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα, ακούγονται απόψεις ότι το ευρώ και η Ευρώπη φταίνε. Όποτε ακούω αυτή την άποψη, μου έρχονται στο μυαλό χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία και αναρωτιέμαι ποια χώρα έχει ο καθένας στο μυαλό του ως πρότυπο.

ΗΠΑ, Γερμανία, Αγγλία, Ζάμπια και Πακιστάν είναι κάποιες ενδεικτικές χώρες με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Αν τεθεί το ερώτημα σε ποια από αυτές τις χώρες θα ήθελες να ζήσεις, 9 στους 10 ανθρώπους θα επιλέξουν κάποια από τις 3 πρώτες. Γιατί; Γιατί είναι ανεπτυγμένες χώρες με ισχυρή οικονομία και ένα ισχυρό νόμισμα. Αντίθετα η Ζάμπια έχει για νόμισμα το κουάτσα και το Πακιστάν την ρουπία. Οπότε ο συνδυασμός ανίσχυρου νομίσματος και μικρής βιομηχανίας έχει ως αποτέλεσμα την ανάδειξη μιας φτωχής χώρας. Η Ελλάδα, εφόσον δεν έχει την βιομηχανία των ΗΠΑ, Αγγλία και Γερμανία, εύκολα θα μπορούσε να γίνει μια πολύ φτωχή χώρα αν γυρνούσε σε εθνικό νόμισμα. Γιατί, λοιπόν, αφού δεν επιλέγουν να ζήσουν οι περισσότεροι σε κάποια από τις τελευταίες , λένε πως στην περίπτωση της Ελλάδας φταίει το ευρώ και πρέπει να επιστρέψουμε σε ένα ανίσχυρο νόμισμα;

Η Ευρώπη είναι σκληρή και προσπαθεί με σκληρά οικονομικά μέτρα να καλύψει τα δημοσιονομικά κενά και ελλείμματα των μελών της. Σίγουρα έχει κάνει λάθη, αλλά δεν ευθύνεται κανένας ευρωπαίος για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Η Ελλάδα δανειζόταν εκατομμύρια για πολλά χρόνια μέχρι που έφτασε ο καιρός που η Ευρώπη έβαλε φρένο. Με πολύ απλά λόγια αυτό είναι το πρόβλημα και βρίζουμε τους ευρωπαίους εταίρους μας γιατί δεν συνεχίζουν να μας δανείζουν άνευ όρων.

Πρέπει να μείνουμε στο ευρώ και να προσπαθήσουμε να φέρουμε επενδύσεις και να ενισχύσουμε την επιχειρηματικότητα. Τότε θα ανακάμψει η ελληνική οικονομία και θα γίνει πραγματικά δυνατή και ισχυρή. Το ευρώ και η Ευρώπη δεν είναι φετίχ. Συμφωνώ. Απλά όπως είναι δομημένος ο κόσμος γύρω μας, ισχυρές είναι οι χώρες που έχουν και ισχυρά νομίσματα. Χρειάζεται να βλέπουμε το κοινό καλό και όχι τις προσωπικές επιδιώξεις ή τις προσωπικές διαφωνίες. Η Ελλάδα του ευρώ είναι μια χώρα που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολλών, ενώ η Ελλάδα της δραχμής εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων.

Αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο, η Ευρώπη είναι το πιο δημοκρατικό και ελεύθερο κομμάτι του κόσμου και αυτό που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κανείς δεν πιστεύω ότι επιθυμεί θανατικές ποινές, μπούρκες, πολέμους, φτώχεια, κακοποίηση παιδιών, υποβάθμιση γυναικών και δουλεία ανθρώπων. Αυτά συμβαίνουν και είναι τάση ζωής για χώρες στην Αφρική και στην Ασία. Συμβαίνουν, αλλά όχι στην Ευρώπη.

Έχει κάνει λάθη η Ευρώπη. Έχει προβλήματα. Χρειάζεται κάποιες αλλαγές, όπως περισσότερη κατανόηση και αλληλοβοήθεια. Χωλαίνει σε ζητήματα ανθρωπισμού. Το σίγουρο, όμως, είναι ένα. Αν μου έλεγαν πώς φαντάζομαι την ιδεατή κοινωνία, η Ευρώπη θα ήταν ότι πιο κοντινό θα υπήρχε στις υπαρκτές κοινωνίες.

 

Η ακροδεξιά του τίποτα

Με αφορμή το νεοσύστατο κόμμα του Καρατζαφέρη και του Μπαλτάκου, το οποίο θα κινείται προφανώς στον χώρο της ακροδεξιάς, θα μπορούσε να γίνει μια εκτενής αναφορά για την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη.

Στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή έχει υψηλά ποσοστά τα τελευταία χρόνια, αλλά και στο παρελθόν υπήρχαν κόμματα όπως το ΛΑΟΣ. Στην Ευρώπη σε πολλές χώρες τα ακροδεξιά κόμματα παρουσιάζουν άνοδο σημαντική με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το κόμμα της Λεπέν. Στην Σουηδία το κόμμα των Σουηδών Δημοκρατών δείχνει πιο ισχυρό από ποτέ. Αλλά και στην Γερμανία και την Ολλανδία, τα ακροδεξιά κόμματα έχουν ανεβάσει πολύ τα ποσοστά τους. Ίδιο σκηνικό υπάρχει και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στην Αυστρία υπάρχει το ‘’freedomparty’’ και στην Ιταλία η σκληρή δεξιά της Λίγκας του Βορρά.

Τα ακροδεξιά κόμματα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την οικονομική κρίση στην Ευρώπη, καθώς και το προσφυγικό. Οι προτάσεις της ακροδεξιάς ουσιαστικά περιστρέφονται γύρω από τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και την διατήρηση των εθνών-κρατών. Φυσικά, τέτοιες απόψεις ελοχεύουν κινδύνους και οδηγούν τους ανθρώπους στο να μη ζουν ελεύθερα. Η Ευρώπη δεν πρέπει να αφήσει κανένα περιθώριο στην ακροδεξιά, γιατί αντιτίθεται στις αξίες της.

Όλοι οι μουσουλμάνοι δεν είναι τζιχαντιστές. Όλοι οι έγχρωμοι δεν είναι κακοποιοί. Προφανώς μπορεί να υπάρχουν κάποιοι ανάμεσά τους, αλλά δεν είναι όλοι. Μια ακόμα πιο ενισχυμένη ευρωπαϊκή ακροδεξιά θα είναι ένα τεράστιο πισωγύρισμα. Θα σημαίνει τον κίνδυνο για την δημοκρατία και την ελευθερία.

Άλλωστε αναρωτιέμαι. Τι ευεργετικό έχει να προσφέρει η ακροδεξιά; Η απάντηση είναι τίποτα. Είναι η ακροδεξιά του τίποτα. Μπορεί να προσφέρει μόνο φόβο για το διαφορετικό. Μπορεί, όμως, ο άνθρωπος να ζήσει με τον φόβο;

Συνάντηση Μέρκελ – Λαγκάρντ την Τρίτη

Με τη διευθύντρια του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, αναμένεται να συναντηθεί την Τρίτη η Καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, στον απόηχο των αποκαλύψεων των WikiLeaks.

Η συνάντηση των δύο γυναικών θα πραγματοποιηθεί στο Βερολίνο και αναμένεται να εστιάσει στις πρόσφατες αποκαλύψεις σχετικά με τους διαλόγους Τόμσεν – Βελκουλέσκου.

Επί τάπητος αναμένεται να τεθεί και η συμμετοχή του Ταμείου στο τρίτο πρόγραμμα βοήθειας, όπως και επίσης, οι εκκρεμότητες για την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης.
Με τα ίδια ζητήματα αναμένεται να ασχοληθούν σήμερα και οι Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – Πολ Τόμσεν, οι οποίοι θα έχουν κατ’ ιδίαν συνάντηση.