Πρωτιά Ρούτε δείχνουν τα πρώτα Exit Polls

Καθαρό προβάδισμα του Λαϊκού Κόμματος για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία (VVD) του Ολλανδού πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε δείχνουν τα πρώτο exit poll των Ολλανδικών εκλογών.

Βάσει του exit poll, του κόμμα του κ. Ρούτε κερδίζει 31 από τις συνολικά 150 έδρες.

Το Κόμμα για την Ελευθερία (PVV) του Γκέερτ Βίλντερς, κατά τις ίδιες εκτιμήσεις, κερδίζει 19 έδρες.

Τον ίδιο αριθμό εδρών (19), βάσει του exit poll, κερδίζουν η Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση (CDA) και οι Δημοκράτες 66 (D66).

Οι Πράσινοι Αριστεροί (GL) εκτιμάται πως λαμβάνουν 16 έδρες, το Σοσιαλιστικό Κόμμα (SP) 14 και το Κόμμα Εργασίας (PvdA), στο οποίο ανήκει ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντέισελμπλουμ, 9 έδρες.

Το ποσοστό συμμετοχής υπολογίζεται ότι ανέρχεται στο 81% έναντι 74,6% στην εκλογική αναμέτρηση του 2012, σύμφωνα με το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο NOS.

Εφόσον επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις του exit poll, το κεντροδεξιό κόμμα του πρωθυπουργού Μαρκ Ρούτε, παρά τις απώλειες που υπέστη, παραμένει η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη στο ολλανδικό κοινοβούλιο.

Αριστερός συνασπισμός εκτοπίζει τη Μέρκελ, δείχνει νέα δημοσκόπηση

Τρία γερμανικά κόμματα που κλίνουν αριστερά είναι σε θέση σήμερα να κερδίσουν αρκετή υποστήριξη συνδυαστικά για να εκδιώξουν την καγκελάριο της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου INSA που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Bild σήμερα.

Η εφημερίδα ανέφερε πριν την δημοσίευση ότι ήταν η πρώτη φορά μετά από «πολύ καιρό» που ένας συνασπισμός κομμάτων αριστερότερα του κέντρου θα μπορούσε να συγκεντρώσει αρκετές ψήφους ώστε να εκδιώξει το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) από την εξουσία.

Τα τρία κόμματα έχουν αρκετές ψήφους για να σχηματίσουν έναν συνασπισμό μετά τις τελευταίες εκλογές του 2013 αλλά επέλεξαν να μην συσπειρώσουν τις δυνάμεις τους λόγω της συνεχιζόμενης αντίδρασης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) σε συνεργασίες που περιλαμβάνουν το σκληροπυρηνικό κόμμα της Αριστεράς (Linke).

Μετά από αυτό η υποστήριξη των εν δυνάμει ψηφοφόρων μειώθηκε και για τα τρία κόμματα ώστε πριν τη δημοσκόπηση του INSA να απέχει πολύ από μια πλειοψηφία.

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, οι Σοσιαλδημοκράτες θα μπορούσαν να αποσπάσουν 30-31%, ποσοστό που δεν άλλαξε από την προηγούμενη εβδομάδα. Η Αριστερά θα μπορούσε να κερδίσει ένα επίσης αμετάβλητο 10% ενώ και οι Πράσινοι εμφανίστηκαν σταθεροί, με ένα 7%, φέρνοντας το συνολικό ποσοστό των τριών αριστερών κομμάτων σε 48%.

Αυτό σημαίνει ότι θα υπολείπονταν μόνο 47% των ψήφων για να μοιραστεί μεταξύ των άλλων τριών κομμάτων που αναμένεται να υπερβούν το όριο του 5% για να μπουν στην επόμενη Βουλή, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση 2.028 ατόμων.

Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα και το συνεργαζόμενο βαυβαρικό κόμμα θα κέρδιζαν 30%, το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) 5% και τα υπόλοιπα, μικρά κόμματα κάτω από το όριο του 5%, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση.

Μια ανάσα πριν την τρίτη κάλπη η Ισπανία

Σε ναυάγιο οδηγήθηκαν οι χθεσινές διερευνητικές επαφές ανάμεσα στα δυο μεγαλύτερα ισπανικά κόμματα, με τον κίνδυνο προσφυγής στις κάλπες για τρίτη φορά σε λιγότερο από έναν χρόνο να είναι πλέον κάτι παραπάνω από ορατός.

Κατά τις χθεσινές συνομιλίες ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι δεν κατάφερε να πείσει τον αρχηγό των Σοσιαλιστών Πέδρο Σάντσεθ να συναινέσει στη συγκρότηση ενός μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού ή τουλάχιστον να στηρίξει μια κυβέρνηση μειοψηφίας του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματός του.

«Στην Ισπανία πρέπει να σχηματιστεί μια κυβέρνηση που θα ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της και θα αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του μέλλοντος. Αυτό προϋποθέτει ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα το οποίο δεν θα περιορίζεται σε ένα ‘όχι’. Εάν ο Σάντσεθ παραμείνει στο όχι, τότε θα επαναλάβουμε και πάλι τις εκλογές. Και όλοι οι Ισπανοί το γνωρίζουν αυτό», είπε ο Ραχόι.

Ο ίδιος υπογράμμισε χθες ότι είναι αποφασιστικής σημασίας η χώρα του να παρουσιάσει στην Κομισιόν έναν προϋπολογισμό για το 2017, το αργότερο μέχρι τον Οκτώβριο.

Ο Σάντσεθ συμφώνησε με τον Ραχόι ότι η τέταρτη σε μέγεθος οικονομία της ευρωζώνης χρειάζεται άμεσα μια «απόλυτα λειτουργική κυβέρνηση», εντούτοις η ευθύνη δεν βρίσκεται στα χέρια των Σοσιαλιστών, όπως ανέφερε.

«Όταν ουδείς θέλει να συμφωνήσει με τον κ. Ραχόι είναι πρόβλημα και ευθύνη του κ. Ραχόι, δεν πρόκειται για πρόβλημα των υπολοίπων πολιτικών κομμάτων. Εγώ, ως αρχηγός ενός αριστερού κόμματος, λέω στον Ραχόι και στα κόμματα της δεξιάς πτέρυγας ότι εναπόκειται στους ίδιους να επιτύχουν μια συμφωνία, ωστόσο τα αριστερά κόμματα δεν πρόκειται να τους στηρίξουν», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μέχρι στιγμής και έναν και πλέον μήνα μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές ο Μαριάνο Ραχόι αδυνατεί να βρει κυβερνητικό εταίρο. Οι λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν στα πολυάριθμα σκάνδαλα διαφθοράς που ταλανίζουν το συντηρητικό κόμμα αλλά και στην αυστηρή πολιτική λιτότητας που δρομολόγησε τα προηγούμενα χρόνια ως πρωθυπουργός.

Πιθανότερος κυβερνητικός εταίρος θεωρούνται οι Ciudadanos (Πολίτες) οι οποίοι θα στήριζαν μεν την υποψηφιότητα Ραχόι, εντούτοις δεν σκοπεύουν να συγκυβερνήσουν με το Λαϊκό Κόμμα. Με τα πολυάριθμα μικρότερα, συντηρητικά και περιφερειακά κόμματα ο Ραχόι δεν επιθυμεί να διαπραγματευτεί, θεωρώντας τα ως επί το πλείστον εθνικιστικά, ακόμη και αυτονομιστικά.

Ο ίδιος είπε πρόσφατα ότι θα ηγείτο ακόμη και μιας κυβέρνησης μειοψηφίας. Αυτό όμως προϋποθέτει την ανοχή των Σοσιαλιστών οι οποίοι με τη σειρά τους έχουν διαμηνύσει ότι θα καταψήφιζαν. Σε αυτά τα συμφραζόμενα, όπως σημειώνουν αναλυτές, η τρίτη κάλπη μοιάζει μονόδρομος.

‘Πόρτα’ των Σοσιαλιστών στον Ραχόι

Ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός και αρχηγός του κεντροδεξιού Λαϊκού Κόμματος (PP) της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι δεν θα πρέπει να ελπίζει στους Σοσιαλιστές για σχηματισμό κυβέρνησης μεγάλου συνασπισμού, δήλωσε ο ηγέτης τους, Πέδρο Σάντσεθ.

Η Κεντροδεξιά κέρδισε με μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με τον Δεκέμβριο του 2015 τις εκλογές του Ιουνίου του 2016, ωστόσο αδυνατεί να σχηματίσει κυβέρνηση χωρίς τη στήριξη, ανοχή ή συμμετοχή του κεντροαριστερού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ισπανίας (PSOE), δεύτερης δύναμης στη Βουλή.

Η αριστερή συμμαχία Unidos Podemos έχει αποκλείσει κάθε συνεργασία με τον κόμμα του κ. Ραχόι, ενώ οι κεντρώοι φιλελεύθεροι Ciudadonos, ενώ δεν είναι διατεθειμένοι να υποστηρίξουν κυβέρνηση της Κεντροδεξιάς, εξετάζουν το ενδεχόμενο να απέχουν από την ψηφοφορία για την ψήφο εμπιστοσύνης, ώστε να διευκολύνουν τον σχηματισμό κυβέρνησης μειοψηφίας της Κεντροδεξιάς.

Ο κ. Σάντσεθ, ωστόσο, τόνισε ότι το κόμμα του θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για την αποφυγή μιας τρίτης εκλογικής αναμέτρησης.

Ο κ. Ραχόι, από την πλευρά του, τόνισε ότι, εάν ο βασιλιάς Φίλιππος του το ζητήσει, θα επιχειρήσει να σχηματίσει κυβέρνηση.

FBI: Να μην απαγγελθούν κατηγορίες κατά της Κλίντον

Το FBI αποφάσισε να εισηγηθεί να μην απαγγελθούν κατηγορίες κατά της πρώην υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον για το ζήτημα των υπηρεσιακών e-mail που είχαν σταλεί από τον προσωπικό της ηλεκτρονικό λογαριασμό.

Η υποψήφια για το χρίσμα των Δημοκρατικών εν όψει των προεδρικών εκλογών κινδύνευε να δει την προεκλογική της εκστρατεία να επισκιάζεται από ένα σχετικό σκάνδαλο.

Το Ομοσπονδιακό Γραφείο Έρευνας, ωστόσο, σημειώνει ότι η κ. Κλίντον φέρθηκε «εξαιρετικά απρόσεκτα» σε ό,τι αφορά τον χειρισμό απόρρητων πληροφοριών και στοιχείων.

Η εισήγηση του FBI έγινε αποδέκτη το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.

ΗΠΑ: «Η Κλίντον εξασφάλισε το χρίσμα των Δημοκρατικών»

Η Χίλαρι Κλίντον εξασφάλισε το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος εν όψει των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο, σύμφωνα με καταμέτρηση που πραγματοποίησε το πρακτορείο Associated Press.

Η πρώην πρώτη κυρία και πρώην υπουργός Εξωτερικών της χώρας φέρεται να εξασφαλίζει 2.383 αντιπροσώπους στην Εθνική Συνδιάσκεψη του Δημοκρατικού Κόμματος το καλοκαίρι, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι έχει εξασφαλίσει το χρίσμα έναντι του ανθυποψηγίου της, Μπέρνι Σάντερς.

Θα πρόκειται για την πρώτη γυναίκα υποψήφιο ενός εκ των δύο κυρίαρχων κομμάτων στις ΗΠΑ στην ιστορία των προεδρικών εκλογών.

Ο κ. Σάντερς, ωστόσο, τόνισε ότι η κ. Κλίντον δεν έχει κερδίσει, καθώς εξαρτάται από τους υπερεκλέκτορες – στελέχη των Δημοκρατικών που έχουν δικαιώμα να ψηφίσουν όποιον υποψήφιο επιθυμούν στην Εθνική Συνδιάσκεψη του Ιουλίου.

Η κ. Κλίντον έφτασε τον πολυπόθητο αριθμό μετά από τη νίκη της στο Πουέρτο Ρίκο και τις δηλώσεις στήριξής της από ορισμένους υπερεκλέκτορες που μέχρι σήμερα δεν είχαν εκφράσει προτίμηση.

Διαμαντοπούλου: Να δημιουργηθεί νέος πολιτικός πόλος στο κέντρο

Πρόταση να ιδρυθεί νέο κόμμα στο χώρο του Κέντρου, από μηδενική βάση, κατέθεσε η Άννα Διαμαντοπούλου, μιλώντας στο aixmiradio και στον Αντώνη Λιάρο.

Τόνισε ότι πρέπει να είναι Κόμμα Λαϊκού Μεταρρυθμισμού και επισήμανε ότι στο ιδρυτικό του συνέδριο είναι αναγκαίο να προσέλθουν όλα τα σημαντικά πρόσωπα που σήμερα βρίσκονται στο Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ, τη Δράση και άλλες πολιτικές κινήσεις.

Τα υπάρχοντα κόμματα πρέπει να αυτοδιαλυθούν και να εκλεγεί αρχηγός του νέου μεγάλου πολιτικού φορέα από τους πολίτες, υπογράμμισε. «Δεν μιλώ για κόμμα-συμπλήρωμα του Τσίπρα ή του Μητσοτάκη, αλλά για σημαντικό πόλο του πολιτικού συστήματος».

Η εκτίμησή της είναι ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ δεν πρόκειται να αντέξει την κοινωνική αντίδραση που θα προκληθεί από την καταιγίδα των νέων φόρων και θα αναγκαστεί να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, είτε το Φθινόπωρο είτε την επόμενη Άνοιξη.

«Όλα τα κόμματα έχουν κυβερνήσει την τελευταία 5ετία, εφαρμόζοντας την ίδια πολιτική των μνημονίων. Με αυτό το δεδομένο έχουν χάσει το νόημα που είχαν έννοιες, όπως Κεντροαριστερά, Αριστερά, Νεοφιλελευθερισμός. Ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει το χειρότερο βαθμό λόγω ανικανότητας και ιδεοληψίας», είπε.

«Γκρεμίζει τα πάντα η κυβέρνηση, χωρίς να αντιπροτείνει τίποτα. Δείτε τι κάνουν στο χώρο της Παιδείας».

Η πρώην υπουργός αναφέρθηκε και στο ευρωπαικό πολιτικό μωσαϊκό, σημειώνοντας ότι είναι αστείο να θεωρείται νεοφιλελεύθερη η Γερμανία, όταν διαθέτει ένα απολύτως ρυθμισμένο κράτος με πλήρη κοινωνική προστασία για τους πολίτες του.

«Δεν γνωρίζω καμιά νεοφιλεύθερη κυβέρνηση στην Ευρώπη», σημείωσε. «Κάπως μπορώ να το πω για τη Βρετανία του Κάμερον, κάπως. Διότι και εκεί υπάρχει κοινωνικό κράτος που λειτουργεί. Πρέπει, λοιπόν, να ξαναορίσουμε τις έννοιες».

Δήμαρχο εκλέγει το Λονδίνο

Στις κάλπες προσέρχονται σήμερα οι Λονδρέζοι για να αναδείξουν νέο δήμαρχο. Οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι είναι, ο πακιστανικής καταγωγής υποψήφιος των Εργατικών Σαντίκ Kαν και ο εβραϊκής καταγωγής Ζακ Γκόλντσμιθ για τους Συντηρητικούς.

Λονδίνο, ανταπόκριση

O ένας κατάγεται από μια εβραϊκή δυναστεία πολυεκατομμυριούχων, ο άλλος από μια οικογένεια μουσουλμάνων μεταναστών από το Πακιστάν. Και οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι για το αξίωμα του δημάρχου του Λονδίνου δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί στη βιογραφία τους, όμως τα πολιτικά τους προγράμματα δεν διαφέρουν και τόσο.

Εάν πιστέψει κανείς τις δημοσκόπησεις, ο Σαντίκ Kαν υποψήφιος των Εργατικών, γιος οδηγού λεωφορείου που μεγάλωσε σε εργατικές πολυκατοικίες φτωχής συνοικίας της πρωτεύουσας, θα είναι ο επόμενος δήμαρχος της βρετανικής πρωτεύουσας. Για πολλούς Λονδρέζους η υποψηφιότητά του δεν αποτελεί έκπληξη.

Το Λονδίνο έχει μετατραπεί σε παγκόσμιο πολυπολιτισμικό κέντρο με 300 γλώσσες, ενώ λιγότεροι από τους μισούς κατοίκους είναι λευκοί. Οι υπόλοιποι αποτελούν ένα πολυεθνικό μείγμα από κάθε γωνιά της γης με βρετανική υπηκοότητα. Υπό αυτό το πρίσμα, τυχόν επικράτησης ενός πακιστανικής καταγωγής Μουσουλμάνου θα έδινε ένα ισχυρό μήνυμα για το Λονδίνο και τις δυτικές δημοκρατίες.

Ο κύριος ανταγωνιστής του Καν χαρακτηρίζεται ως «ηπίων τόνων» και είναι βουλευτής από το πολυτελές προάστιο του Richmond του Δυτικού Λονδίνου. Ο συντηρητικός Ζακ Γκόλντσμιθ, που χαίρει της στήριξης της κυβέρνησης και του απερχόμενου δημάρχου, είναι γιος του δισεκατομμυριούχου μεγαλοεπενδυτή Τζέιμς Γκόλντσμιθ.

Ομοιότητες και διαφορές

Τα προγράμματά τους δεν διαφέρουν πολύ. Και οι δύο υποστηρίζουν την αύξηση του αριθμού κατοικιών που θα πρέπει να χτίσουν στην πρωτεύουσα, την κατασκευή της υπερταχείας υπόγειας σιδηροδρομικής γραμμής Crossrail 2 και αντιτίθενται στην επέκταση του αεροδρομίου Heathrow, ενώ και οι δύο υποσχέθηκαν να καταπολεμήσουν το πρόβλημα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Αυτό οφείλεται και στις περιορισμένες αποφάσεις που μπορεί να λάβει ο δήμαρχος του Λονδίνου. Ίσως μεγαλύτερη διαφωνία τους αποτελεί η στρατηγική που θα χαράξουν στη διαχείρηση του τεράστιου συγκοινωνιακού και οδικού δικτύου του Λονδίνου, επί των οποίων ο δήμαρχος έχει απόλυτη εξουσία.

Παρ’ ότι αποτελεί το οικονομικό και τραπεζικό κέντρο της Ευρώπης, το Λονδίνο περνά μία πρωτοφανή κοινωνική κρίση. Η πρωτεύουσα μπορεί να προσελκύει κυρίως νέους, ωστόσο η κρίση του 2008 εκτίναξε τα ποσοστά της ανεργίας.

Ταυτόχρονα, το Λονδίνο έχει μεγάλη έλλειψη οικονομικά προσιτών κατοικιών, που αποτελεί και το πιο σοβαρό πρόβλημα των Λονδρέζων. Ενδεικτικά, σε πολλές συνοικίες, η αξία των κατοικιών φτάνει τις 20.000 λίρες ανά τετραγωνικό μέτρο. Και οι δύο υποψήφιοι έχουν υποσχεθεί πως θα χτιστούν 50.000 νέες κατοικίες.

‘Βρώμικη’ εκστρατεία

Επειδή λοιπόν τα προγράμματα τους δεν διαφέρουν, ο προεκλογικός αγώνας κατέληξε σε χτυπήματα κάτω από τη μέση που σχετίζονται με την θρησκεία και την καταγωγή, ιδίως από την πλευρά του Γκόλντσμιθ, που επανειλλημένα, και με τη στήριξη του πρωθυπουργού Κάμερον, προσπάθησε να συνδέσει τον Καν με τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 7ης Ιουλίου του 2005.

Ο Γκόλντσμιθ κατηγορείται επίσης για ‘ρατσιστική εκστρατεία’, αφού το επιτελείο του απέστειλε ειδικά διαφημιστικά φυλλάδια σε κατοίκους της πόλης με Ινδικά επίθετα, θέλοντας να επενδύσει σε τυχόν αισθήματα μίσους μεταξύ Ινδών και Πακιστανών.

Από την πλευρά του και ο Σαντίκ Χαν παραδέχθηκε ότι ως δικηγόρος υπερασπίστηκε πελάτες του που δεν συμφωνούσε με τις απόψεις τους. Η εικόνα απογοήτευσε πολλούς ψηφοφόρους που τώρα προβληματίζονται σε ποιον θα δώσουν τη ψήφο τους.

Στις σημερινές εκλογές, μετά από μια προεκλογική καμπάνια που θεωρήθηκε η πιο βρώμικη των τελευταίων χρόνων, θα φανεί η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος χωρίς να αποκλείεται μεγάλη αποχή των απογοητευμένων από την κάλπη, ενώ το μήνυμα της κάλπης θα εκφραστεί από πολλούς και ως στήριξη ή μη στο νέο ακρο-Αριστερό (για τα Βρετανικά δεδομένα) αρχηγό των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν.

Συγκρουστείτε με τα κόμματά σας, όχι με την κοινωνία

Γυρνώντας τον χρόνο πίσω, τις ίδιες ακριβώς ημέρες πέρυσι, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα ήταν, σε τέτοιο βαθμό , ανατρεπτικές για την πρώτη «αριστερή» κυβέρνηση στην Ελλάδα. Τότε, ο ενθουσιασμός της «πολιτικής αλλαγής» της 25ης Γενάρη δημιουργούσε ελπίδες και προσδοκίες για εθνική, κοινωνική και οικονομική ανάταση. Μερικοί παρέμεναν επιφυλακτικοί, μεταξύ αυτών και εγώ, πλην όμως κρατούσαν μια στάση αναμονής καθώς σε μια νέα κυβέρνηση δίδεται πάντοτε μια περίοδος ανοχής και χάριτος. Δεν αναφέρομαι, προφανώς, στην στάση των πολιτικών της αντιπάλων, διότι οι τελευταίοι όπως και οι του ΣΥΡΙΖΑ θέτουν υπεράνω όλων το κομματικό συμφέρον και ως εκ τούτου δεν μπορούν να προσλάβουν και να αξιολογήσουν την πραγματικότητα με καθαρή ματιά, αλλά με φανατισμό και εμπάθεια.

Η ελπίδα έσβησε γρήγορα και μέσα σε επτά μήνες, έδωσε την θέση της στην μελαγχολία και με την σειρά της η  μελαγχολία έδωσε την θέση της στην σημερινή οργή και αγανάκτηση. Στο μεταίχμιο μεταξύ της 12ης Ιουλίου και των πρόωρων εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου, αρκετοί εκ των συμπολιτών μας, αν και δυσαρεστημένοι από την «συνθηκολόγηση» πίστεψαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση θα μπορέσει να εφαρμόσει το μνημόνιο με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη. Μεταξύ αυτών και οι αγρότες, πολλοί εκ των διαμαρτυρηθέντων ελευθέρων επαγγελματιών και μια μεγάλη μερίδα των λαϊκών στρωμάτων.

Όσο και αν κάποια εναπομείναντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ -που εμφορούνται ριζοσπαστικές ιδέες- δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το διανοηθούν, ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικό υποκείμενο- μεταλλάσσεται και οδεύει προς την σοσιαλδημοκρατία με ταχύτατους ρυθμούς. Βέβαια, ο ίδιος ο πρωθυπουργός υπόσχεται έναν νέο δρόμο προς τον σοσιαλισμό, μέσα από τις μάχες στον κυβερνητικό θώκο και στα κέντρα αποφάσεων υπερεθνικών οργανισμών που επί δεκαετίες η ριζοσπαστική Αριστερά αμφισβητούσε έως και αποδοκίμαζε. Μάλιστα θέτει την μάχη αυτή, ως το διακύβευμα για την αριστερά του 21ου αιώνα. Το κατά πόσον θα μπορέσει να «υλοποιήσει» το όραμα του, μέσω της νεοφιλελεύθερης οδού του τρίτου μνημονίου είναι άγνωστο. Διότι στην προσπάθειά του να βάλει «ταξικές» πινελιές στην εφαρμογή του τρίτου μνημονίου υποπίπτει στα αδιέξοδα και στις αντιφάσεις που ο ίδιος δημιούργησε. Και ερχόμαστε στο φλέγον ζήτημα του ασφαλιστικού που κυριαρχεί στην επικαιρότητα.

Η ταξική αμεροληψία και η κοινωνική αδικία του -απορριφθέντος από τους δανειστές- προσχεδίου του νέου Ασφαλιστικού οφείλονται στον απόλυτο εξισωτισμό και την ολοκληρωτική ισοπέδωση που επιχειρεί να δημιουργήσει. Για παράδειγμα, εξομοιώνει τους έντιμους ελεύθερους επαγγελματίες και αγρότες με τους φοροδιαφεύγοντες, συρρικνώνοντας υπερβολικά το εισόδημα των πρώτων. Αντί της ενίσχυσης των μηχανισμών ελέγχου της φοροδιαφυγής( μέσω τεχνικών κλιμακίων της Κομισιόν), όλοι και όλες , ανεξαιρέτως, μετατρέπονται σε υπαίτιοι της χρεωκοπίας των ασφαλιστικών ταμείων, καλούμενοι να συνεισφέρουν το 80% του εισοδήματός του, πράγμα το οποίο χαρακτηρίζεται επιεικώς παράλογο! Μαζί με τις επαγγελματικές ομάδες, τις αμαρτίες δεκαετιών, θα κληθούν να πληρώσουν χαμηλοσυνταξιούχοι που θα χάσουν οριστικά το ΕΚΑΣ! Όπως γίνεται αντιληπτό η προσπάθεια ωραιοποίησης της πραγματικότητας από την παρούσα κυβέρνηση ξεπερνά κάθε προηγούμενο.

Μερικές απλές λύσεις για το ασφαλιστικό

Η παρούσα κυβέρνηση κάνει συχνά λόγο για «στείρα διαφωνία ή αντιπολίτευση» και για την απουσία αντιπρόταση. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι ο μέσος άνθρωπος γνωρίζει -αν όχι λεπτομερώς αλλά επαρκώς- τις αιτίες της χρεωκοπίας των ασφαλιστικών ταμείων θα μπορούσαν ως «αντιπρόταση να σταθούν τα εξής:

1) Σύσταση εξεταστικής επιτροπής στην Βουλή για τις αιτίες που δημιούργησαν το πρόβλημα ώστε ύστερα από ενδελεχή έρευνα να οδηγηθούν οι υπαίτιοι στην δικαιοσύνη. Θα ήταν προτιμότερο, η διαδικασία να διεξαχθεί απευθείας από την δικαιοσύνη, καθ’ ύλη αρμόδια να ασκεί τέτοιου είδους αρμοδιότητες αλλά ο συνταγματικός νομοθέτης μερίμνησε να προστατεύσει το πολιτικό μας προσωπικό, αναθέτοντας στην εθνική αντιπροσωπεία δικαστικές αρμοδιότητες!

2)Ενίσχυση μηχανισμών ελέγχου του κρατικού μηχανισμού, μέσω της συνεισφοράς τεχνικών κλιμακίων της Κομισιόν που μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, υποβοηθώντας το έργο των ελληνικών αρχών.

3)Περικοπές στις αδικαιολόγητα υψηλές συντάξεις, πολλές εξ’ αυτών διπλές και τριπλές, ώστε να διασωθεί το ΕΚΑΣ και να προστατευθούν συνολικά οι χαμηλές συντάξεις.
Οι ως άνω προτάσεις -αν όχι αρκετές- αλλά απλές και άμεσα εφαρμόσιμες αποτελούν πάγιο αίτημα του κάθε υγιούς πολίτη αυτής της χώρας. Προσκρούουν, όμως, στην απροθυμία της πολιτικής τάξης να συγκρουστεί με τις ομάδες προνομιούχων και ταυτόχρονα στην πρωταρχική της μέριμνα να προστατεύσει τους κομματικούς στρατούς.

Η διέξοδος της πολιτικής συνεννόησης

Οι κοινωνικές αντιδράσεις κλιμακώνονται σε σημείο που οι αγρότες έχουν καταφθάσει στην Αθήνα και παραμένουν αποφασισμένοι για όλα! Προς αποφυγή ακραίων καταστάσεων και γενικευμένων ταραχών, προτείνεται, η κυβέρνηση να ανοίξει τον διάλογο με τα υπόλοιπα κόμματα και τις κοινωνικές ομάδες, αφού προβεί στις απαραίτητες διορθώσεις. Το ζητούμενο για την κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα είναι να συγκρουστούν με τον ίδιο τους τον εαυτό, εξασφαλίζοντας το minimum εθνικής συνεννόησης και διαμορφώνοντας εκείνο το πολιτικό περιβάλλον που θα τους επιτρέψει να πάρουν οριστικό διαζύγιο με τις καταστροφικές πρακτικές του παρελθόντος.

Κατά το τελευταίο διάστημα, τα μηνύματα προς την χώρα μας είναι εξόχως αρνητικά, με την πλευρά των εταίρων να κάνει λόγο για καθυστερήσεις και κωλυσιεργία ως προς την εφαρμογή του προγράμματος. Αν συνεκτιμήσει κανείς και την δυσμενή θέση της χώρας μας στο μείζον ανθρωπιστικό ζήτημα των προσφύγων, αντιλαμβάνεται εύκολα ότι οι συνθήκες επιτάσσουν την συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Μια συνεργασία και συνεννόηση στην βάση της προστασίας των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, της κοινής «εθνικής γραμμής» απέναντι στους ευρωπαίους εταίρους με αποκλειστικό σκοπό την ομαλή έξοδο από την κρίση. Η ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών, τις επόμενες ημέρες, είναι αναγκαία προκειμένου να μην αναβιώσουμε τα γεγονότα του περασμένου Ιούλη, ευρισκόμενοι σε χειρότερη κατάσταση.

Γενναίο άνοιγμα στην κοινωνία ή συντήρηση των θυλάκων του παλαιοκομματισμού;

Το 2016 ήλθε και πρόεδρος στην ΝΔ δεν εξελέγη ακόμα. Αυτήν την φορά, δεν ήταν τα τεχνικά προβλήματα, καθώς η διαδικασία εξελίχθηκε ομαλά και η προσέλευση του κόσμου ικανοποίησε αρκετά τους κομματικούς ταγούς της ΝΔ. Σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από το καταστατικό, η επανάληψη της διαδικασίας θα μπορούσε να αποφευχθεί σε δύο περιπτώσεις:

α) Αν ο πρώτος συγκέντρωνε 50% συν μία ψήφο

β) Ακόμα και αν ο πρώτος συγκέντρωνε ποσοστό λιγότερο του 50% και ο δεύτερος παραιτείτο της υποψηφιότητας του, τότε ο πρώτος θα εκλεγόταν πρόεδρος από τον α’ γύρο.

 

Τίποτα απο τα δύο δεν συνέβη και την ερχόμενη Κυριακή 10/1, θα διεξαχθεί ο δεύτερος γύρος των εσωκομματικών εκλογών της ΝΔ. Βαγγέλης Μεϊμαράκης και Κυριάκος Μητσοτάκης διεκδικούν την ηγεσία της ΝΔ.

 

Αναλυτικά τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου.

Ευάγγελος Μεϊμαράκης : 39,8%   (160.823 ψήφους)

Κυριάκος Μητσοτάκης :  28,5%   (115.162 ψήφους)

Απόστολος Τζιτζικώστας : 20,3 %  (82.028 ψήφους)

Άδωνις Γεωργιάδης :       11,4 %  (46.065 ψήφους)

Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου ερμηνεύθηκε ως μια κεντρώα επιλογή των ψηφοφόρων της ΝΔ, καθότι οι υποψηφιότητες Ά. Γεωργιάδη και Άπ. Τζιτζικώστα απέκτησαν έναν καθαρά έως και σκληρά δεξιό χαρακτήρα τόσο ως προς τα στελέχη που τους στήριζαν(βλέπε Μπαλτάκος-Βορίδης σε Τζιτζικώστα), όσο και ως προς την πολιτική τους ρητορική(Ο Άδωνις δήλωνε καθαρά δεξιός).

Η Νέα Δημοκρατία ανήκει ιδεολογικά στον χώρο της κεντροδεξιάς. Τούτο, όμως, ποτέ δεν αποτελούσε πανάκεια. Πάντοτε υπήρχαν τρείς τάσεις στην παράταξη αυτή: η φιλοευρωπαϊκή-μεταρρυθμιστική-κεντρώα, η λαϊκή δεξιά και η συντηρητική πτέρυγα που συγκέντρωναν μέχρι και ακροδεξιούς, βασιλόφρονες κτλ. Καθ’ όλη την διαδρομή της ΝΔ υπερείχε η πρώτη τάση, καθώς ήταν αυτή που ακολουθούσε την παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Κανείς δεν ξεχνά, άλλωστε, την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος. Οι αρχές που τέθηκαν σε αυτό το κείμενο ήταν πολύ πιο μπροστά από την εποχή που εγράφησαν. Σε μια περίοδο με έντονα ακόμα τα πολιτικά πάθη, ήταν προοδευτικό να μιλήσει κάποιος για «διχαστικές, παραπλανητικές ετικέτες Αριστερά-Δεξιά» και να θέσει υπεράνω όλων την ενότητα του ελληνικού λαού, που επαπειλούνταν όσο τίποτα άλλο. Πέρασαν 42 χρόνια από τότε. Στην διάρκεια αυτών των ετών, η ΝΔ τήρησε ελάχιστα αυτές τις αρχές και διέπραξε σφάλματα, βλαπτικά για την χώρα, μιμούμενη σε αρκετές περιπτώσεις τις πρακτικές του βαθέως και κραταιού ΠΑΣΟΚ. Εν έτει 2016, δεν μπορείς να πολιτευθείς, προτάσσοντας μόνον τις καραμανλικές αρχές, αλλά χρησιμοποιώντας τις ως το ηθικοπολιτικό σου θεμέλιο και προσαρμόζοντάς τις στις σύγχρονες απαιτήσεις.

Οι τρείς προαναφερόμενες ιδεολογικές τάσεις εντός του κόμματος, αν και ως εκ της φύσεως τους συγκρουόμενες, δεν στάθηκαν ως αφορμή για τους «εσωκομματικούς εμφυλίους» που ξεσπούσαν κατά καιρούς. Οι όποιες διασπάσεις, προκλήθηκαν μόνον εξαιτίας της πολιτικής αλαζονείας ορισμένων και όχι λόγω ιδεολογικών διαφορών. Οι τελευταίες χρησιμοποιούνταν ως «προφάσεις εν αμαρτίαις» για να δικαιολογήσουν την υπέρμετρη φιλοδοξία που τύφλωνε κατά κυριολεξία στελέχη ικανά, που απολάμβαναν της εμπιστοσύνης του εκάστοτε προέδρου, με πιο τρανταχτό παράδειγμα την αποχώρηση του Αντώνη Σαμαρά το 1993 και την ίδρυση της Πολιτικής Άνοιξης. Προηγήθηκε αυτής η Δημοκρατική Αναγέννηση του Στεφανόπουλου και ακολούθησαν αυτής: το ΚΕΠ του Αβραμόπουλου, το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη καθώς επίσης οι εκ των έσω υπονομευτές, όπως οι συνδικαλιστικές ομάδες και συντεχνίες, που πάντοτε καιροφυλακτούσαν, ιδιαίτερα την περίοδο του Κ. Καραμανλή 2004-2009. Ενώ οι εντάσεις και οι διασπάσεις δεν αποτελούν εγγενές στοιχείο της κεντροδεξιάς, όπως συμβαίνει στην ριζοσπαστική Αριστερά, η κεντροδεξιά στην Ελλάδα είχε πάντοτε αυτήν την ιδιαιτερότητα.

Γιατί κάνουμε αυτήν την ιστορική αναδρομή; Ποια η σημασία της;

Όλες σχεδόν οι διασπάσεις έγιναν σε περιόδους που η Νέα Δημοκρατία κυριαρχούσε πολιτικά και απολάμβανε την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Στην τωρινή συγκυρία, που η πολιτική της κυριαρχία έχει χαθεί και η εσωκομματική γκρίνια έχει γίνει καθημερινότητα, πως μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο μιας διάσπασης ή αυτοδιάλυσης, υποκινούμενη ξανά από προσωπικά συμφέροντα με πρόσχημα τις δήθεν «πολιτικές διαφορές» ;

 

Οι δύο διεκδικητές , Β.Μειμαράκης και Κ.Μητσοτάκης, δεν απέχουν πολύ ιδεολογικά. Βέβαια αποτελούν δύο διαφορετικές προσωπικότητες, με διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετική «κοινωνική καταγωγή» και κυρίως διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας με τον κόσμο.

 

Αδιαμφισβήτητα ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, με την λαϊκότητα, την αμεσότητα και τον αυθορμητισμό του είναι ιδιαίτερα προσφιλής προς τα μεσαία και χαμηλά στρώματα της κοινωνίας, εκείνους δηλαδή τους ανθρώπους που επλήγησαν και αδικήθηκαν περισσότερο στην κρίση. Η ΝΔ σημείωσε τις μεγαλύτερες εκλογικές απώλειες σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα, την άλλοτε παραδοσιακή βάση ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς. Αρκεί κανείς να ανατρέξει στον «εκλογικό χάρτη» και να κοιτάξει τα ποσοστά της ΝΔ στις λαϊκές γειτονιές. Ο Μεϊμαράκης απολαμβάνει την στήριξη μεγάλου αριθμού στελεχών, ενώ η καραμανλική πτέρυγα τον θεωρεί «εγγυητή της ενότητας».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, νέος, οπαδός του φιλελευθερισμού και των μεταρρυθμίσεων, με πολύ καλό βιογραφικό, πείθει μια σημαντική μερίδα Νεοδημοκρατών. Διαθέτει ένα συγκεκριμένο πλάνο, χρονικά προσδιορισμένο για την αναγέννηση του κόμματος. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι τον Μάιο, η ΝΔ θα διαθέτει ολοκληρωμένη πρόταση διακυβέρνησης, αφού πρώτα θα έχει προβεί στην απαραίτητη εσωκομματική αναδιοργάνωση.

 

Στους δυο υποψηφίους έχουν προσάψει ουκ ολίγα. Ο Βαγγέλης Μειμαράκης έχει κατηγορηθεί ως «εκπρόσωπος του παλαιού», ενώ αρκετοί κάνουν λόγο για «βαρωνίες» και για «έλλειψη σχεδίου». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λόγω του ότι είναι γιός του τέως πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, κατηγορείται ως «τζάκι», ως «συνέχιση της οικογενειοκρατίας». Οι επικριτές του έχουν φθάσει μάλιστα σε σημείο να υποστηρίζουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχτισε την επαγγελματική και πολιτική του καριέρα, αξιοποιώντας το όνομά του. Άλλοι τον χαρακτηρίζουν «νεοφιλελεύθερο».

 

Για όλες τις παραπάνω «κατηγορίες» θα μπορούσαν να λεχθούν αρκετά. Είθισται, τα δημόσια πρόσωπα να υφίστανται αρνητική κριτική, η οποία πολλές φορές υπερτονίζεται έναντι των προτερημάτων τους. Κανέναν και καμιά, όμως, δεν απασχολούν οι εσωκομματικές έριδες για μικροπολιτικούς λόγους.

 

Όποιος εκ των δύο εκλεγεί, οφείλει να προχωρήσει σε έκτακτο συνέδριο εντός του Φεβρουαρίου, ώστε να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες αλλαγές στο καταστατικό που θα επιτρέψουν την ενδοκομματική δημοκρατία (συμμετοχή όλων στην διαμόρφωση των θέσεων του κόμματος μέσω ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων κτλ) και ακολούθως θα ανοίξουν τις πόρτες των γραφείων της ΝΔ στην κοινωνία. Για τα ελληνικά δεδομένα, ένα γενναίο άνοιγμα στην κοινωνία θα στείλει το μήνυμα της αλλαγής σελίδας, μέσα από μια πρωτότυπη μέθοδο λήψης αποφάσεων. Ενδέχεται ένα τέτοιο άνοιγμα να συναντήσει αντιδράσεις από τους γνωστούς θύλακες του «παλαιοκομματισμού», οι οποίοι βρίσκονται σε ετοιμότητα για να προκαλέσουν διάσπαση. Στην περίπτωση αυτή, βέβαια, πιθανές αποχωρήσεις και διασπάσεις δεν θα επηρεάσουν αρνητικά το κόμμα, αφ’ ης στιγμής η νέα ηγεσία θα έχει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας στο πλευρό της, με ενεργό ρόλο. Η ολοκληρωμένη, εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης μπορεί να διαμορφωθεί στην βάση αυτού του μοντέλου λήψης αποφάσεων, κατά την εφαρμογή του οποίου, όλες και όλοι, από τον απλό φίλο μέχρι και τον πρόεδρο του κόμματος, θα συναποφασίσουν τις θέσεις και προτάσεις της παράταξης.

 

Ίσως κάποιοι να πουν ότι τα ως άνω λεγόμενα μου είναι «σενάρια επιστημονικής φαντασίας», αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη η ενεργός συμμετοχή όλων στις αποφάσεις του κόμματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για το «άνοιγμα στην κοινωνία» που συνεχώς διατείνονται ότι θα κάνουν οι δύο υποψήφιοι. Η εποχή, κατά την οποία οι ολιγομελείς ομάδες που περιστοίχιζαν τον εκάστοτε πρόεδρο, αποφάσιζαν σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, πρέπει να περάσουν ανεπιστρεπτί. Η σιδηρά και αυστηρή εσωκομματική ολιγαρχία είναι ίδιον της παρακμής ενός κόμματος.

 

Με τις απαραίτητες καταστατικές αλλαγές, με τους φίλους και τα μέλη σε ενεργό ρόλο και όχι ως χειροκροτητές, η Νέα Δημοκρατία μπορεί να επιτύχει την ανανέωση της . Με κλειστές πόρτες, πρακτικές του παρελθόντος και εκ των έσω υπονόμευση η κεντροδεξιά παράταξη θα διολισθήσει σε ιστορικά χαμηλά και τότε αναπόφευκτα θα επέλθει διάσπαση ή αυτοδιάλυση. Εναπόκεινται στην διακριτική ευχέρεια του νέου πρόεδρου, οι αποφάσεις για το μέλλον του κόμματος.

Γενναίο άνοιγμα στην κοινωνία ή συντήρηση των θυλάκων του «παλαιοκομματισμού»;

Χειροκροτητές ή ενεργά συμμετέχοντες οι απλοί υποστηρικτές και τα μέλη;

 

Όλα τα ερωτήματα θα απαντηθούν από την νέα ηγεσία!

Ισπανία: Μόνο κυβέρνηση συνεργασίας βγαίνει από την κάλπη

Το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (ΡΡ) του πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι εξασφαλίζει το 28,5% και 122 έδρες στο ισπανικό κοινοβούλιο, με καταμετρημένο το 90% των ψήφων, ενώ το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE) έρχεται δεύτερο με 22,5% και 91 έδρες. Ακολουθούν το Podemos με 20,5% και 69 έδρες και οι Ciudadanos με 14% και 40 έδρες.

Το εκλογικό αποτέλεσμα καθιστά αδύνατα τα σενάρια, που προεκλογικά διατυπώνονταν για εύκολες και προφανείς συμμαχίες μεταξύ συγγενών ιδεολογικά χώρων (ΡΡ +Ciudadanos ή PSOE+Podemos) σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας του πρώτου.

Σύμφωνα με τους νέους συσχετισμούς, απαιτείται είτε συνεργασία τριών κομμάτων για να σχηματισθεί κυβέρνηση, είτε μία «Μεγάλη Συμμαχία» PP και PSOE, κάτι που κύκλοι από τα δύο κόμματα τουλάχιστον σε πρώτη φάση αποκλείουν.

Εν τω μεταξύ, ομάδα αριστερών κομμάτων, ανάμεσά τους το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Podemos, η Ενωμένη Αριστερά και δύο τοπικοί σχηματισμοί, συγκεντρώνουν περισσότερες από 180 έδρες, πάνω από το όριο των 176 που απαιτούνται για την εξασφάλιση της απόλυτης πλειοψηφίας. 

Η Καταλονία μαζί με τη Βαλένθια είναι οι μόνες περιοχές, στις οποίες επικράτησαν οι Podemos με τους συνεργαζόμενους συνδυασμούς τους. Στον εκλογικό χάρτη της υπόλοιπης χώρας επικρατεί το ΡΡ, εκτός από τον Νότο όπου το PSOE διατηρεί, ιδίως στην Ανδαλουσία, το πολιτικό φέουδό του.

Μαριάνο Ραχόι: Η Ισπανία χρειάζεται δυνατή κυβέρνηση

Η Ισπανία χρειάζεται μια σταθερή κυβέρνηση που θα χτίσει πάνω στα επιτεύγματα που έχει θεμελιώσει τα τελευταία τέσσερα χρόνια το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (PP), τόνισε ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι, μιλώντας από το μπαλκόνι των κεντρικών γραφείων του κόμματός του, στη Μαδρίτη.

«Θα προσπαθήσω να σχηματίσω μια κυβέρνηση και πιστεύω ότι η Ισπανία χρειάζεται μια σταθερή κυβέρνηση», επισήμανε

Όπως είπε ο Ραχόι, απευθυνόμενος στους υποστηρικτές του, οι μέρες που θα ακολουθήσουν τις εκλογές, όπου κανένα κόμμα δεν πήρε την απόλυτη πλειοψηφία, δεν θα είναι εύκολες. «Θα χρειαστεί να μιλήσουμε πολύ, να έχουμε διάλογο και να καταλήξουμε σε συμφωνίες», ανέφερε.

Πάμπλο Ιγκλέσιας: Νέα πολιτική εποχή στην Ισπανία

«Ιστορική μέρα» χαρακτήρισε τη χθεσινή ο Πάμπλο Ιγκλέσιας, αρχηγός του Podemos, του κόμματος που τάσσεται κατά της λιτότητας και το οποίο απέσπασε το 20,6% των ψήφων στις χθεσινές εκλογές στην Ισπανία.

«Ξεκινάμε μια νέα πολιτική εποχή στη χώρα μας» που σηματοδοτεί το τέλος του εδώ και 40 χρόνια δικομματικού συστήματος στη χώρα, σημείωσε επίσης ο Ιγκλέσιας, το κόμμα του οποίου κέρδισε 69 έδρες στο κοινοβούλιο και αναδείχθηκε τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας

Παντοδύναμο Ερντογάν έβγαλε η κάλπη στην Τουρκία

Το κόμμα του ισλαμοσυντηρητικού προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατάφερε να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία που είχε χάσει πριν από πέντε μήνες, όπως μετέδωσαν ενημερωτικά τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας.

Με καταμετρημένο το 99% των ψήφων, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) συγκέντρωσε το 49,3% και κέρδισε 316 εκ των 550 εδρών της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, σύμφωνα με τα δίκτυα NTV και CNN – Turk. Στις εκλογές της 7ης Ιουνίου 2015 το κόμμα είχε ποσοστό 40,87% και 258 έδρες

Πέρα από την καθολική άνοδο του AKP, καθοριστική για το αποτέλεσμα κρίνεται η καθολική πτώση του ακροδεξιού Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος (MHP) και του φιλοκουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP). Τις δυνάμεις του διατηρεί το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), συγκεντρώνοντας το 25,4% και 134 έδρες (24,95% και 132 έδρες τον Ιούνιο). Το ακροδεξιό Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος συγκεντρώνει το 12,0% και 41 έδρες (16,29% και 80 έδρες τον Ιούνιο) και το φιλοκουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των λαών το 10,5% και 59 έδρες (13,12% και 80 έδρες τον Ιούνιο).

Το φιλοκουρδικό κόμμα προς στιγμήν αντιμετώπισε κίνδυνο να μην ξεπεράσει το 10%. Ο κίνδυνος εξακολουθεί να ισχύει μεν, αλλά η πορεία του κόμματος είναι ανοδική. Το AKP καρπώθηκε εξολοκλήρου τις απώλειες των ακροδεξιών και ένα μέρος των ψήφων του φιλοκουρδικού κόμματος. Αυτό και τίποτε άλλο, είναι το απλό κλειδί για την κατανόηση του αποτελέσματος.

Το ερώτημα τώρα είναι το πώς θα ασκήσει εξουσία το AKP μετά τη μεγάλη αυτή εκλογική νίκη. Στον βαθμό που η νίκη οδηγήσει σε πολιτική μέθη και ταυτόχρονα γίνουν πράξη οι διάφορες «απειλές» που διατύπωναν προεκλογικά, στελέχη του AKP και δημοσιογράφοι που πρόσκεινται σε αυτό, εναντίον της αντιπολίτευσης και των αντιπολιτευόμενων μέσων ενημέρωσης, τότε η πόλωση και η εκρηκτική κατάσταση μπορεί να πάρει διαστάσεις.

Ταυτόχρονα, η νέα κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί το Κουρδικό ζήτημα, αλλά και τη στάση που θα κρατήσει απέναντι στον ‘Ασαντ, όσο και στους Κούρδους της Συρίας.

Ένα δεύτερο ερώτημα είναι αν το AKP θα επιχειρήσει να προχωρήσει σε αναθεώρηση του συντάγματος με σκοπό τη μετάβαση σε προεδρικό σύστημα, κάτι που προϋποθέτει την ψήφο 330 βουλευτών. Με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα, το ΚΔΑ θα χρειαστεί πρόσθετες 15 έδρες. Εφόσον τις βρει, ψηφίζεται στη βουλή η αναθεώρηση και στη συνέχεια εγκρίνεται ή όχι, με δημοψήφισμα. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία με την οποία μπορεί να αναθεωρηθεί το σύνταγμα απευθείας και δίχως δημοψήφισμα είναι αυτή των 367 εδρών.
Νταβούτογλου: Νίκη για τη δημοκρατία το αποτέλεσμα
Νίκη για τη δημοκρατία χαρακτήρισε τη νίκη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) στις εκλογές για την ανάδειξη των 550 βουλευτών της τουρκικής εθνοσυνέλευσης ο Αχμέτ Νταβούτογλου.

«Καλώς εχόντων των πραγμάτων θα σας υπηρετήσουμε με επάρκεια τα επόμενα τέσσερα χρόνια και θα βρεθούμε ενώπιόν σας για μία ακόμη φορά το 2019» πρόσθεσε αναφερόμενος στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Παράλληλα απηύθυνε έκκληση για ενότητα στην χώρα, ενώ επεσήμανε ότι κανείς δεν πρέπει «να νιώθει ηττημένος».

«Σήμερα, δεν υπάρχουν ηττημένοι παρά μόνο νικητές» δήλωσε ο κ. Νταβούτογλου σε μια ομιλία που εκφώνησε ενώπιον χιλιάδων υποστηρικτών του κόμματός του στο Ικόνιο.

Τουρκία: Δεν ήταν ελεύθερη εκλογική διαδικασία, υποστηρίζει το HDP

Την εκτίμηση ότι η εκλογική διαδικασία δεν ήταν δίκαιη, ούτε και ελεύθερη, εξέφρασε ο ηγέτης του φιλοκουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), Σελαχατίν Ντεμιρτάς. Όπως τόνισε, το κόμμα του «δεν έκανε προεκλογική εκστρατεία, αλλά προσπάθησε να προστατεύσει τους νέους μας απέναντι σε δολοφονίες».

Ο κ. Ντεμιρτάς ανέφερε ότι μπορεί το HDP να έχασε περίπου ένα εκατομμύριο ψήφους, αλλά ήταν αντιμέτωπο με μια πολιτική «σφαγής».

«Καταφέραμε να ξεπεράσουμε το όριο του 10%, απέναντι σε ένα κράτος τύραννο», συνέχισε.

«Μπορεί ένα πολιτικό κόμμα να εξασφάλισε ποσοστό περίπου 50%, αλλά ένα πολύ μεγάλο μέρος τμήμα της κοινωνίας μας εκφράζει ανησυχία», κατέληξε ο κ. Ντεμιρτάς.

Παράλληλα, η συμπρόεδρος του φιλοκουρδικού Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών (HDP) Φιγκέν Γιουκσεκντάγ δήλωσε ότι η έκβαση των βουλευτικών εκλογών που διεξήχθησαν στην Τουρκία είναι αποτέλεσμα της εσκεμμένης πολιτικής πόλωσης που ασκεί ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η κ. Γιουκσεκντάγ τόνισε σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στην Άγκυρα ότι το HDP θα αναλύσει διεξοδικά την πτώση των ποσοστών του σε σύγκριση με την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση του Ιουνίου, υπογράμμισε ωστόσο ότι το γεγονός πως το κόμμα κατάφερε να συγκεντρώσει ποσοστό άνω του 10% που χρειαζόταν για να εισέλθει στο κοινοβούλιο, συνιστά σε κάθε περίπτωση μια επιτυχία.

Αποτελέσματα στις τουρκικές διπλωματικές και προξενικές αντιπροσωπείες στην Ελλάδα

Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα αναδείχθηκε πρώτο με ποσοστό 33,13% στις κάλπες που άνοιξαν στις τουρκικές διπλωματικές και προξενικές αντιπροσωπίες στην Ελλάδα για τις βουλευτικές εκλογές στην Τουρκία.

Ακολουθούν το φιλοκουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών με 32,16%, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης με 25,19% και το ακροδεξιό Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος με 4,82%. Σημειώνεται ότι τα αποτελέσματα αυτά αφορούν τα 643 έγκυρα ψηφοδέλτια.

Νέα πρόσωπα και επιστροφή στις ιδρυτικές αρχές

Το αποτέλεσμα της προηγούμενης Κυριακής, μόνον χαμόγελα δεν μπορούσε να προσφέρει στους βουλευτές, τα στελέχη και τους φίλους της Νέας Δημοκρατίας. Αντιθέτως, δημιουργήθηκε αναστάτωση στο εσωτερικό του κόμματος, με τον έναν να επιρρίπτει ευθύνες στον άλλον για την ήττα. Ήδη, έχουν δρομολογηθεί οι διαδικασίες για την εκλογή νέας ηγεσίας.

Απ’ την άλλη, αν αναλογιστεί κανείς οτι τον Ιούνιο η ΝΔ εμφάνιζε ποσοστά της τάξεως του 18-19% στις δημοσκοπήσεις, τότε εύκολα διαπιστώνει οτι η κεντροδεξιά κράτησε δυνάμεις. Ο Βαγγέλης Μεϊμαρακης, με την λαϊκότητα και τον ιδιαίτερα ενωτικό του λόγο, κατόρθωσε να επαναφέρει το κόμμα στα ποσοστά του Γενάρη. Η επανασυσπείρωση της μεγάλης λαικής βάσης ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς κατέστη δύσκολο έργο, αφού μεσα σε λίγους μήνες η ΝΔ δεν μπορούσε να ανασυγκροτηθεί. Ωστόσο, δεν είναι ο μοναδικός λόγος της ήττας. Η δυσαρέσκεια, η απογοήτευση και η δυσπιστία των πολιτών προς την παράταξη παραμένει. Η απουσία ενός πλάνου με ισοδύναμα σε κάποια ζητήματα, όπως το συνταξιοδοτικό και το Ασφαλιστικό, έδωσε πάτημα στον Α.Τσίπρα, ο οποίος δεσμεύτηκε για ισοδύναμα. Ο πρόεδρος της ΝΔ, επίσης, δήλωνε διατεθειμένος για μετεκλογική συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα το οποίο αποθάρρυνε τους πρώην ψηφοφόρους και απομάκρυνε το σημαντικό τμήμα των αναποφάσιστων.

Η επόμενη μέρα

Εχω τονίσει κατα καιρούς οτι η ΝΔ χρειάζεται μια εσωτερική «εκκαθάριση», με πρώτο βήμα την ανανέωση του πολιτικού της προσωπικού. Το αντίπαλο «στρατόπεδο», ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει μεγάλη απήχηση λόγω του νεαρού της ηλικίας των στελεχών του, με πρώτο παράδειγμα τον Α.Τσίπρα. Θα ήταν μάλλον ωφέλιμο για την παράταξη,στις επερχόμενες εσωκομματικές εκλογές, πρόσωπα της νέας γενιάς απο την ΟΝΝΕΔ να διεκδικήσουν την ηγεσία του κόμματος. Ένας νέος πρόεδρος με πολιτικό ανάστημα και ιδεολογικό στίγμα μπορεί να επανασυνδέσει την κοινωνία με το κόμμα.

Στελέχη της λεγόμενης δεξιάς πτέρυγας, όπως ο κ.Κρανιδιώτης, κατηγορούν ότι φέουδα και τζάκια επιβάλλουν τις αποφάσεις τους. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω το εαν και κατα πόσο ισχύει κάτι τέτοιο. Πάντως σε κάθε περίπτωση, η ΝΔ πρέπει να απεμπλακεί ολικώς απο τον νεοφιλελευθερισμό και να επιστρέψει στην πραγματική της ιδεολογία, τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Πολλοί μέσα στο κόμμα δεν έχουν αντιληφθεί πως απευθύνονται σε ολόκληρη την κοινωνία και όχι μόνον στους μεγαλοαστούς. Η βάση της κεντροδεξιάς παράταξης διαχρονικά αποτελείται απο την μεσαία τάξη -η οποία διελύθη οικονομικά- και σημαντικά τμήματα των λαϊκων στρωμάτων που επίσης βιώνουν περισσότερο τις καταστροφικές συνέπειες της λιτότητας.

Κατα το προηγούμενο διάστημα, όποιος τύγχανε να διατυπώσει ενστάσεις ή διαφωνίες σε σχέση με εφαρμοζόμενη πολιτική, κινδύνευε να χαρακτηριστεί «λαϊκιστης» και γραφικός. Όσοι, όμως, εξαπέλυαν και εξαπολύουν αυτές τις επιθέσεις, αγνοούν ότι κοινωνικός φιλελευθερισμός σημαίνει ελευθερία της αγοράς με κανόνες και παράλληλα ισχυρό κοινωνικό κράτος, με δίχτυ προστασίας για τους πιο αδύναμους. Αντ’ αυτού προτεραιότητα είχε η μεγαλοαστική τάξη. Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός είναι η ιδεολογία του κόμματος με βάση το καταστατικό του και την ιδρυτική διακύρηξη του Κωσταντίνου Καραμανλή. Η ιστορική αυτή παρακαταθήκη δεν πρέπει να παραμερίζεται.

Η ΝΔ με έναν νέο, άφθαρτο πολιτικό πρόσωπο στην ηγεσία μπορεί να ανακτήσει δυνάμεις και να διεκδικήσει ξανά την διακυβέρνηση της χώρας. Με την αναπαραγωγή του παλαιού πολιτικού προσωπικού και την συντήρηση της πελατειακής νοοτροπίας, η παράταξη θα βιώσει το πολιτικό ναδίρ, διολισθαίνοντας σε ποσοστά που δεν χαρακτηρίζουν ένα κόμμα εξουσίας.

Νέα πρόσωπα λοιπόν, καινοτόμες ιδέες και επιστροφή στις ιδρυτικές αξίες αποτελούν το τρίπτυχο της αναγέννησης του χώρου.

(Non)trend εκλογικές σκέψεις!

Ευθυνόφοβος. Σε συνέχεια του προηγουμένου άρθρου μου, έτσι θα χαρακτηρίσω τον Έλληνα ψηφοφόρο που ανήκει στο 43.43% που δεν πήγε στην κάλπη να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα. Συνήθως δεν αναλώνομαι να επαναλαμβάνω πράγματα που έχουν ειπωθεί ξανά και ξανά αλλά αυτή τη φορά θα μου επιτρέψετε την εξαίρεση.
Σας παραθέτω μερικά στατιστικά:

-43,43% του εκλογικού σώματος δεν έφτασε πότε στην κάλπη για να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα.
-2,42% των ψηφοφόρων που προήλθαν στην κάλπη εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους ψηφίζοντας λευκό ή άκυρο.
-6,41% επίσης όσων προήλθαν ψήφισαν κόμματα τα οποία δεν κατάφεραν να κερδίσουν την εκπροσώπηση στη βουλή.

Το συμπέρασμα που ψηλαφώ, προσωπικά, είναι ότι ένας στους δύο Έλληνες δεν έχει εκπρόσωπο στη βουλή. Και καταλήγω στην εξής αντίφαση επαγωγικά: Ευχόμαστε την πολιτική σταθερότητα η οποία, βεβαίως, χρειάζεται, ευχόμαστε η κυβέρνηση αυτή να παραμείνει για ένα αξιοπρεπές χρονικό διάστημα, αλλά ταυτόχρονα γνωρίζουμε ότι όσο μεγαλύτερη διάρκεια έχει τόσο περισσότερο διάστημα το μισό εκλογικό σώμα θα παραμείνει δίχως εκπρόσωπο στη βουλή. Το παραθέτω ασχολίαστο καθώς οι επιλογές του καθενός έχουν γίνει θεωρώντας δεδομένο ότι αποτελούν επιλογές και όχι έλλειψη εύρεσης σημασίας στην εκλογική αναμέτρηση.

Ως προς τον ισχύοντα εκλογικό νόμο είναι το λιγότερο θλιβερή η εκλογή βουλευτών με λίστες. Στην αρχαία Αθήνα η δημοκρατία χαρακτηρίζεται ως άμεση. Τείνουμε να αγγίξουμε δημοκρατικά το απέναντι άκρο, δηλαδή την πλήρως έμμεση δημοκρατία. Η σημασία, η βαρύτητα αν θέλετε του σταυρού στο ψηφοδέλτιο είναι η υγιής κρίση του κάθε προσώπου ξεχωριστά και των ιδεών και των επιλογών του και της πολιτικής ζωής του γενικότερα. Και σκεφτείτε τη διττή σημαντικότητα του σταυρού:

-Εξωτερική αξιολόγηση των υποψηφίων προς όφελος των κομμάτων.

-Αυτόαξιολόγηση με συνέπεια την επιδοκιμασία ή την μεταστροφή των ίδιων των υποψηφίων.
Υπό άλλες προϋποθέσεις θα ασκούσα οξύτατη κριτική και στην ενισχυμένη πλειοψηφία, όμως, επειδή καθετί κρίνεται στον καιρό του, αποδέχομαι την αναγκαιότητα του ισχύοντος εκλογικού συστήματος στη συγκεκριμένη φάση.

Ένα ακόμα εντυπωσιακό στατιστικό που δε μπορώ να αφήσω ασχολίαστο αποτελεί ότι το 77,62% της βουλής που προέκυψε αποτελεί κόμματα που έχουν υπερψηφίσει τουλάχιστον ένα μνημόνιο. Σε αντιδιαστολή αναλογιστείτε το θρίαμβο του «ΟΧΙ» στην προηγούμενη αναμέτρηση, το δημοψήφισμα του Ιουλίου. Νομίζω πως αυτή η ηχηρή απόκλιση, η οποία χρονικά δεν απέχει πολύ, μετουσιώνεται ως το ακριβές ανάγλυφο της σκέψης του Έλληνα ψηφοφόρου. Πλήρης σύγχυση, σε αρκετές περιπτώσεις άγνοια, φόβος και επιθετική ψήφος όταν τα πράγματα είναι κάμποσο ελεγχόμενα, φόβος και αμυντική ψήφος όταν οι αποφάσεις είναι μεγαλύτερης ευθύνης.

Δύο ακόμα παρατηρήσεις αισθάνομαι ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνω. 387.054 πολίτες αυτής της χώρας έριξαν στην κάλπη ψηφοδέλτιο της Χρυσής Αυγής, σκεπτόμενοι τι; Στα τηλεοπτικά πάνελ διάφοροι προσέγγιζαν το θέμα ως επιλογή πλέον και όχι ως ψήφο αντίδρασης, στηριζόμενοι στο γεγονός ότι τα ποσοστά του συγκεκριμένου κόμματος παραμένουν υψηλά για τα δεδομένα του σε συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Παραμένουν υψηλά παρά το γεγονός ότι έχουν γνωστοποιηθεί πρακτικές και θέσεις του κινήματος. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι ψήφοι αυτοί συνεχίζουν να αποτελούν ψήφους αντίδρασης. Ποιος μπορεί να θέσει ένα χρονικό περιθώριο στην αντίδραση; Κανείς! Γιατί η αντίδραση ποικίλλει ανάλογα άλλοτε με τη διάρκεια της δράσης, άλλοτε με την έντασή της και άλλοτε και με τα δύο στοιχεία.

Το κόμμα του κύριου Λαφαζάνη δε θα έχει εκπρόσωπο στην παρούσα βουλή. Η ανάγνωση που κάνω είναι η πολιτική ήττα των υποστηρικτών της δραχμής. Είναι η ταφόπλακα που θέτει το εκλογικό σώμα σε κάθε απόπειρα υπεράσπισης τέτοιων θέσεων.
Σε ό,τι αφορά τις δημοσκοπήσεις και την πανελλήνια κατακραυγή τους, προσωπικά, η λύση είναι μία: Αποκλεισμός δημοσκοπήσεων σε όλη τη διάρκεια των προεκλογικών περιόδων. Αυτό γιατί οι δημοσκοπήσεις επηρεάζουν την κοινή γνώμη και ένα εκούσιο ή ακούσιο δημοκοπικό βατερλό μπορεί να οδηγήσει, βέβαια, σε πολιτική διαστρέβλωση της κατανομής του κοινοβουλίου. Όταν ένα εργαλείο δε λειτουργεί σωστά, τουλάχιστον βασική επιδίωξη γίνεται η αποφυγή βλάβης.

 

Αυτές οι σκέψεις για αρχή! Και τα υπόλοιπα εν καιρώ!

Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης

Tη σύνθεση της κυβέρνησης, υπό τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ανακοίνωσε λίγο πριν από τα μεσάνυχτα η κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη.

Στο κυβερνητικό σχήμα η Θεοδώρα Τζάκρη, καθώς και ο Θεοδόσης Πελεγρίνης. Η κυβέρνηση θα ορκιστεί στις 10.30 το πρωί της Τετάρτης.

Πρωθυπουργός: Αλέξης Τσίπρας

Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης: Ιωάννης Δραγασάκης

Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης

  • Υπουργός: Πάνος Κουρουμπλής
  • Υφυπουργός: Γιάννης Μπαλάφας
  • Αναπληρωτής υπουργός αρμόδιος για θέματα Διοικητικής Μεταρρύθμισης: Χριστόφορος Βερναρδάκης
  • Αναπληρωτής υπουργός αρμόδιος για θέματα Προστασίας του Πολίτη: Νίκος Τόσκας
  • Αναπληρωτής υπουργός αρμόδιος για θέματα Μεταναστευτικής Πολιτικής: Γιάννης Μουζάλας
  • Υφυπουργός αρμόδια για θέματα Μακεδονίας Θράκης: Μαρία Κόλλια – Τσαρουχά

Υπουργείο Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού

  • Υπουργός: Γιώργος Σταθάκης
  • Αναπληρώτρια υπουργός αρμόδια για θέματα Τουρισμού: Έλενα Κουντουρά
  • Υφυπουργός αρμόδιος για θέματα ΕΣΠΑ: Αλέξης Χαρίτσης
  • Υφυπουργός αρμόδια για θέματα Βιομηχανίας: Θεοδώρα Τζάκρη

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

  • Υπουργός: Πάνος Καμμένος
  • Αναπληρωτής υπουργός: Δημήτρης Βίτσας

Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων

  • Υπουργός Παιδείας : Νίκος Φίλης
  • Αναπληρώτρια υπουργός: Σία Αναγνωστοπούλου
  • Αναπληρωτής υπουργός αρμόδιος για θέματα Έρευνας και Καινοτομίας: Κώστας Φωτάκης
  • Υφυπουργός: Θεοδόσης Πελεγρίνης

Υπουργείο Εξωτερικών

  • Υπουργός: Νίκος Κοτζιάς
  • Αναπληρωτής υπουργός αρμόδιος για Θέματα Ευρωπαϊκών υποθέσεων: Νίκος Ξυδάκης
  • Υφυπουργός Εξωτερικών: Δημήτρης Μάρδας
  • Υφυπουργός Εξωτερικών: Γιάννης Αμανατίδης

Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

  • Υπουργός: Νίκος Παρασκευόπουλος
  • Αν. υπουργός αρμόδιος για θέματα διαφθοράς: Δημήτρης Παπαγγελόπουλος

Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

  • Υπουργός: Γιώργος Κατρούγκαλος
  •  Αναπληρωτής υπουργός αρμόδια για θέματα Κοινωνικής Αλληλεγγύης: Θεανώ Φωτίου
  •  Αναπληρώτρια υπουργός αρμόδια  για την Καταπολέμηση της ανεργίας: Ράνια Αντωνοπούλου
  •  Υφυπουργός αρμόδιος για θέματα Κοινωνικών Ασφαλίσεων : Αναστάσιος Πετρόπουλος

 Υπουργείο Υγείας

  •  Υπουργός: Ανδρέας Ξανθός
  •  Αναπληρωτής υπουργός Υγείας: Παύλος Πολάκης

Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

  • Υπουργός:  Μπαλτάς Αριστείδης
  • Υφυπουργός Αθλητισμού: Σταύρος Κοντονής

 Υπουργείο Οικονομικών

  • Υπουργός: Ευκλείδης Τσακαλώτος
  • Αναπληρωτής υπουργός: Τρύφων Αλεξιάδης
  • Αναπληρωτής υπουργός: Γιώργος Χουλιαράκης

Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας

  • Υπουργός: Πάνος Σκουρλέτης
  • Αναπληρωτής υπουργός αρμόδιος για θέματα Περιβάλλοντος: Γιάννης Τσιρώνης

Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων

  • Υπουργός: Χρήστος Σπίρτζης
  • Υφυπουργός : Δημήτρης  Καμμένος

Υπουργείο Ναυτιλίας και νησιωτικής Πολιτικής

  •  Υπουργός: Θοδωρής Δρίτσας

Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

  •  Υπουργός: Βαγγέλης Αποστόλου
  •  Αναπληρωτής : Μάρκος Μπόλαρης

Υπουργείο Επικρατείας

Υπουργός: Νίκος Παππάς

Υπουργός Επικρατείας αρμόδιος για τον Συντονισμό του Κυβερνητικού Έργου: Αλέκος Φλαμπουράρης

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ: Τέρενς Κουίκ

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητική Εκπρόσωπος : Όλγα Γεροβασίλη