Το παράδοξο που λέγεται επιλογή

Ναι ή όχι. Θέλω ή πρέπει. Θάρρος ή αλήθεια. Πάντα υπάρχει ένα δίλημμα, ένα ερώτημα που θέλει απάντηση, μια επιλογή που πρέπει να γίνει, ένα βήμα που πρέπει να κάνουμε. Τις περισσότερες φορές έχουμε το δικαίωμα της επιλογής ακόμη κι αν δεν είναι φανερό. Με το να λέμε ότι δεν υπάρχει επιλογή, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να απαλλάξουμε προσωρινά τους εαυτούς μας από το βάρος της ευθύνης, κάτι που, τελικά, θα μας στοιχειώσει. Ποια απόφαση, λοιπόν, θα πάρουμε είναι εκείνο το στοιχείο, το οποίο θα κάνει όλη την διαφορά.

Ας υποθέσουμε ότι η ζωή μας είναι ένας δρόμος, τότε αντίστοιχα, οι πινακίδες είναι οι επιλογές μας. Δεξιά ή αριστερά. Ευθεία. Αναστροφή. Κάθε επιλογή, ένας άλλος προορισμός, μια άλλη διαδρομή, η οποία με τη σειρά της θα μας οδηγήσει σε άλλους δρόμους με άλλες πινακίδες και πάει λέγοντας. Συνεπώς, δημιουργείται ένα πλέγμα, ένας περίτεχνος ιστός ο οποίος αποτελείται από τις επιλογές τις οποίες έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε και τα πιθανά τους αποτελέσματα.

Μπορεί, λοιπόν, αυτό που ονομάζουμε τύχη ή πεπρωμένο -έννοιες τόσο αόριστες και θολές- να είναι απλώς το αποτέλεσμα των επιλογών των υπόλοιπων ανθρώπων και των προσωπικών τους ιστών, τις οποίες, προφανώς, είναι ακατόρθωτο να προβλέψουμε. Μπορεί. Μακάρι.

Μακάρι, γιατί δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι βασίζω τη ζωή μου σε μια χίμαιρα, σε κάτι άπιαστο. Προτιμώ να πιστεύω ότι έχω λόγο σε ό,τι μου συμβαίνει κι ό,τι πρόκειται να μου συμβεί παρά να νομίζω ότι το μέλλον μου είναι ένα κεφάλαιο σε ένα βιβλίο κάπου στο σύμπαν του οποίου το περιεχόμενο δεν πρόκειται να αλλάξει ό,τι κι αν κάνω. Κι ας είμαι λάθος. Αλλά, ίσως, και να μην είμαι.

Ποιά είναι, όμως, η σωστή επιλογή; “Σωστό” σύμφωνα με το λεξικό είναι το ηθικά καλό, το δικαιολογημένο, το χρηστό, το αποδεκτό. Όμως, στον πραγματικό κόσμο, το “σωστό” δεν έχει ορισμό. Ανήκει σε αυτήν την ομάδα λέξεων μαζί με το καλό, το κακό, το λάθος, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, οι οποίες αποτελούν μια γκρίζα ζώνη. Μια ζώνη όπου όλα είναι σχετικά και ανάλογα τόσο με εκείνον που θα χρησιμοποιήσει αυτές τις λέξεις όσο και με το περιεχόμενο στο οποίο θα ενταχθούν.

Συνεπώς, αντικειμενικά απόλυτα σωστές επιλογές δεν υπάρχουν. Υπάρχουν, όμως, εναλλακτικές επιλογές. Αυτό, το οποίο προσπαθώ να πω είναι ότι όποια επιλογή από τις διαθέσιμες επιλογές κι αν κάνουμε αυτόματα, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τους προαναφερθείς ιστούς. Κάθε επιλογή κι ένας ιστός. Κάθε επιλογή κι ένα νέος δρόμος με τους δικούς του όρους, με τα δικά του μέτρα και σταθμά.

Δεν θα μάθουμε ποτέ ποιός είναι ο σωστός δρόμος ή αν, όντως, υπάρχει σωστός δρόμος γιατί καθένας είναι μοναδικός. Και δεν μπορούμε να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα, έτσι δεν είναι;

Έτσι, λοιπόν, τη στιγμή που κάνουμε μία επιλογή, που διαλέγουμε έναν δρόμο από τους πολλούς, εκείνη τη στιγμή, όλοι οι άλλοι δρόμοι, όλες οι άλλες επιλογές σβήνονται σαν κεριά, λες και δεν υπήρξαν ποτέ. Ίσως και να μην υπήρξαν.

 

Διαδίκτυο δύο ταχυτήτων

Καταλαβαίνω ότι είναι καλοκαίρι, ότι έχουμε Μουντιάλ, πως ήρθε η ανάπτυξη, οπότε γι’ αυτή την εβδομάδα δεν θα θίξουμε πολιτικό θέμα. Δεν γκρεμίστηκε κανένας φούρνος, μην ανησυχείτε. Ποιο θέμα θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε αυτή την εβδομάδα; Για την κοινή έξοδο Μπαλατσινού-Μενεγάκη; Για τον 36χρονο εργολάβο με εικονικά τιμολόγια ύψους 7,5 εκατ. Ευρώ; Για το Μουντιάλ;  Για το γεγονός πως η Ελλάδα βρίσκεται 24 ποσοστιαίες μονάδες κάτω από το μέσο όρο της Ευρώπης σε ατομική κατανάλωση;

Ας πιάσουμε ένα ιντερνετικό.

Το YouTube -που ανήκει στην Google- πρόκειται να ξεκινήσει μέσα στις επόμενες ημέρες τις πρώτες δοκιμές μιας νέας συνδρομητικής υπηρεσίας αναπαραγωγής βίντεο και μουσικής που θα γίνει διαθέσιμη τους προσεχείς μήνες. Η συνδρομητική αυτή υπηρεσία σύμφωνα με το Associated Press θα προσφέρει αναπαραγωγή βίντεο χωρίς διαφημίσεις καθώς και προβολή χωρίς σύνδεση στο Ίντερνετ (!) σε φορητές συσκευές.

Απίστευτο έτσι; Ωστόσο σχετικά προβλέψιμο, καθώς μπορεί το Διαδίκτυο να είναι «ελεύθερο», χαοτικό και «δωρεάν», όταν πρόκειται να παρέχει σωστές υπηρεσίες θα το κάνει με αζημίωτο φυσικά. Να το τυράκι λοιπόν, να και η φάκα. Ωστόσο για να συμμετέχουν οι καλλιτέχνες σε αυτού του είδους την υπηρεσία είναι αναγκαίο να υπογράψουν την νέα, ενημερωμένη πρόταση της Google σχετικά με τα κέρδη από τα πνευματικά δικαιώματα των τραγουδιών… και εκεί ξεκινούν τα παρατράγουδα.

Η εταιρεία δήλωσε πως αναμένεται άμεσα η παρεμπόδιση της αναπαραγωγής βίντεο μέχρι τώρα άγνωστου αριθμού ανεξάρτητων καλλιτεχνών στο (δωρεάν ακόμα) YouTube που δεν έχουν υπογράψει τους νέους όρους συμβολαίου της Google για την ανωτέρω υπηρεσία. Το μπλόκο αυτό (όπως αναφέρουν οι παράγοντες της εταιρείας) θα γίνει για να μην δημιουργούνται ψευδείς προσδοκίες στους πρώτους χρήστες που θα δοκιμάσουν την συνδρομητική υπηρεσία.

Οι ανεξάρτητοι καλλιτέχνες που δεν συμμετέχουν στο νέο πακέτο συμβολαίου με μειωμένες απολαβές κατηγορούν την Google ότι εκβιάζει με μπλόκο από το YouTube όσους δεν υπογράψουν τελικά τους δυσμενέστερους όρους πληρωμής δικαιωμάτων σε σχέση με τους καλλιτέχνες των τριών μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών (Warner Bros, Sony και Universal), οι οποίες κι έχουν ήδη υπογράψει και θα συμμετέχουν στην νέα υπηρεσία. Και στο τέλος της μέρας έχουν απόλυτο δίκιο καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που η Google επιδεικνύει ελιτιστική συμπεριφορά, κάνοντας κατάχρηση στην δεσπόζουσα θέση της και δημιουργώντας ένα Διαδίκτυο δύο ταχυτήτων.

Πάντως, η αμερικανική ένωση των ανεξάρτητων μουσικών, American Association of Independent Music, διαφωνεί με την υφιστάμενη εικόνα. Ο επικεφαλής της Ριτς Μπένγκλοφ δήλωσε πως η φήμη πως «οι περισσότεροι ανεξάρτητοι καλλιτέχνες έχουν συμφωνήσει με την Google και το 90% του καλλιτεχνικού κόσμου συντάσσεται με αυτή την ενέργεια» είναι ανυπόστατη και τονίζει πως αδικούνται επειδή δεν διαθέτουν την ισχύ των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών.

Η αντίστοιχη ευρωπαϊκή ένωση ανεξάρτητων έχει απευθύνει κάλεσμα στην Ε.Ε. με κεντρικό επιχείρημα την ελευθερία της μουσικής αλλά και την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Συγκεκριμένα η Helen Smith, Εκτελεστικός Πρόεδρος της IMPALA (της ένωσης ανεξαρτήτων) , δήλωσε πως «Το YouTube συμπεριφέρεται σαν δεινόσαυρος, προσπαθεί να λογοκρίνει ό,τι δεν του αρέσει. Αυτό είναι εντελώς εκτός συγχρονισμού στην Ευρώπη∙ η ΕΕ συστηματικά επειμένει ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να είναι σε θέση να έχουν πρόσβαση στην πολιτιστική πολυμορφία και στην που απαιτούν. Η Ευρώπη θα έπρεπε ήδη να έχει λάβει μια σκληρή γραμμή με τη Google σε θέματα όπως η αναζήτηση της ιδιωτικής ζωής των ατόμων. Η έγκαιρη παρέμβαση στο YouTube θα πρέπει να είναι το επόμενο βήμα».

Ο Άγγλος μουσικός Billy Bragg πρόσθεσε πως «το YouTube πυροβολεί τον εαυτό του στο πόδι με την προσπάθειά του να επιβάλλει τη θέλησή του στις ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες να υπογράψουν επάνω σε αυτές τις χαμηλές τιμές. Θα είστε σε κίνδυνο της καθιέρωσης μιας υπηρεσίας streaming που διαθέτει ως αιχμή της το «καινοτόμο».

Γενικότερα η συλλογική δεσπόζουσα θέση που κατέχουν Apple, Google και Microsoft δημιουργούν όλα και περισσότερα αδιέξοδα ως προς τις ελεύθερες επιλογές των χρηστών αλλά και της ασφάλειας των προσωπικών τους δεδομένων. Όλες αυτές οι ελιτιστικές συμπεριφορές έχουν οδηγήσει στο Google Street View (μια εφαρμογή που κυριολεκτικά φωτογραφίζει ακριβώς το εξωτερικό του σπιτιού σου) στον ελιτισμό των λογαριασμών στο Youtube (με την κατοχή βίντεο κλιπ τραγουδιών μόνο από ορισμένα προφίλ) και στην «ανάγκη» να ενημερώνουμε τα email μας με τον αριθμό των κινητών μας κ.ο.κ.

Πλέον υπάρχει η θέληση να γίνει στροφή σε εναλλακτικά μέσα με περισσότερες αποδόσεις στους καλλιτέχνες όπως Spotify, Rdio και Deezer. Αυτό θα πρέπει να αποτελέσει αφορμή για την δημιουργία θεσμικού πλαισίου για την διατήρηση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο , αλλά και την στήριξη των χρηστών και των ανεξάρτητων καλλιτεχνών.

Απορρίμματα και απορίες

Έχω θέμα με τα σκουπίδια παντός τύπου. Όχι αυτά καθαυτά τα σκουπίδια που δείχνουν το μέγεθος του καταναλωτικού πολιτισμού μας αλλά με τον τρόπο που τα διαχειριζόμαστε και την ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε την απόρριψή τους.

Μιλώ για την τρομακτική έλλειψη παιδείας που χαρακτηρίζει πολλούς Ελληναράδες εξ ημών να πετάνε απ’ το παράθυρο του αυτοκινήτου τους στην εθνική οδό Αθηνών-Πατρών, πλαστικά κυπελάκια με υπόλοιπο καφέ, χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα, κουτάκια από αναψυκτικά και γενικώς ό,τι περισσεύει, καταμεσίς του ‘εθνικού’ δρόμου και με κίνδυνο να σκάσουν στο παρμπρίζ κάποιου άλλου άτυχου οδηγού που ακολουθεί αυτούς που δεν ‘ανέχονται’ σκουπίδια στο αυτοκίνητό τους.

Έχω δει συναδέλφους οδηγούς σταματημένους στα φανάρια της λεωφόρου Κηφισίας να δράττονται της ευκαιρίας να αδειάσουν το τασάκι τους στο δρόμο! Έχω βρίσει σαν την συμπαθή τάξη των αχθοφόρων -Θου Κύριε!- πάνω από 30 χρόνια που οδηγώ και δεν έχει τίποτα αλλάξει.

Απορώ και προβληματίζομαι για την οφθαλμοφανή έλλειψη παιδείας και τελικά πολιτισμού που διακατέχει πολλούς από εμάς στην χώρα που γέννησε την Δημοκρατία και τον πολιτισμό, γιατί συμπεριφερόμαστε συχνότατα δυστυχώς και αντιδημοκρατικά μα και απολίτιστα; Αναρωτιέμαι μήπως είναι κάποιο είδος κακώς εννοούμενης μαγκιάς και αντίδρασης ή και πρόκλησης ή μήπως παγερή αδιαφορία για τον περιβάλλοντα χώρο, και έλλειψη σεβασμού για τον συνάνθρωπο και γενικά τον διπλανό;

Έχουμε την τάση να μιμούμαστε το ‘κακό’ και την ευκολία. Έχουμε μάθει να θεωρούμε ξένο τον χώρο έξω από την πόρτα μας, την πόλη μας ξένη. Μια εποχή που έμενα στα Εξάρχεια, η κυρία του 1ου ορόφου έβγαζε τα σκουπίδια της έξω από την πόρτα του διαμερίσματός της για διανυκτέρευση –πού να τα κατεβάζει νυχτιάτικα στο σκουπιδοτενεκέ!- κι εγώ υποχρεωτικά για να φτάσω στο 2ο που έμενα, έπαιρνα και μια τζούρα δυσωδίας αποσύνθεσης μέχρι τον όροφό μου όσες φορές επέλεγα ν’ ανέβω από τις σκάλες. Τα ίδια και όταν έμενα στο πιο ‘πολιτισμένο’ προάστιο της Κηφισιάς.

Και το φαινόμενο δεν περιορίζεται στα οικιακά σκουπίδια ή στους αυτοκινητιστές και γενικώς τους επιβαίνοντες οχημάτων -ακόμα και πόρτα ανοίγει ο οδηγός για να φτύσει στο δρόμο- αλλά και στους πεζούς που πετάνε ό,τι περισσεύει από την τυρόπιτα, τα τσιγάρα, τις συσκευασίες προϊόντων κατανάλωσης, στο δρόμο. Θυμήθηκα τις ταμπέλες στα καφενεία της 10ετίας του ’60 ‘Μη πτύετε επί του δαπέδου’ κι ένα μεταλλικό κουτί σε κάποιο τοίχο του με την επιγραφή ‘Πτυελοδοχείον’ που όντας παιδάκι τότε μου έκαναν τεράστια εντύπωση.

Τον τελευταίο καιρό είμαι μόνιμος κάτοικος της μαγευτικής Καστέλλας και κάνοντας βόλτες να γνωρίσω την περιοχή κατέβηκα στην ακτή ‘Bοτσαλάκια’ κι έπαθα σοκ από την ποικιλότητα και την ποσότητα των σκουπιδιών που συνωστίζονταν σε 500 μέτρα παραλίας. Εκτός από τα γνωστά πλαστικά μπουκαλάκια νερού και τα τενεκεδένια κουτιά αναψυκτικών, υπήρχαν σαγιονάρες μονές, αθλητικά παπούτσια, προφυλακτικά χρησιμοποιημένα και αχρησιμοποίητα, μπρατσάκια σκισμένα, σανίδες κολύμβησης θαλασσοδαρμένες και άλλα αντικείμενα απροσδιόριστης ταυτότητας. Τι κι αν ο αείμνηστος Κάπταιν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος με την Helmepa Junior προσπάθησε να χτυπήσει το κακό στη ρίζα του (καμπάνια στα σχολεία) με την προτροπή του γλάρου-σήμα ‘όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες κι ακτές’.

Δεν λέω όλοι, σαφώς υπάρχουν πολλοί που κρατούν τα σκουπίδια τους μέχρι το επόμενο δοχείο και πιθανόν να έχει μειωθεί ο αριθμός αυτών που αβασάνιστα τα πετούν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, κι αν τους ρωτήσεις γιατί, θα σου απαντήσουν πως δεν υπάρχουν αρκετά απορριματοδοχεία ή είναι γεμάτα και άλλα πιο ευρηματικά. Απορώ όμως αν κρατούν την ίδια στάση στο σπίτι τους!

Την επόμενη φορά -λίγους μήνες αργότερα- που ξανακατέβηκα στα ‘Bοτσαλάκια’ διαπίστωσα πως τα σκουπίδια τα μαζεύουν για την καλοκαιρινή σαιζόν. Δεν ξέρω αν η πρωτοβουλία είναι ιδιωτική ή του Δήμου, ούτε είναι το ζητούμενο εκεί. Το θέμα είναι να μη χρειάζεται παρά μονάχα η ατομική πρωτοβουλία, να κρατάει ο καθένας το σκουπίδι του στην τσέπη του ή στο σάκο του ως να το απορρίψει εκεί που προβλέπεται, για να έχουμε μία ακτή και κατ’ επέκταση μία χώρα καθαρή όλο τον χρόνο, κι όχι μία χώρα καλοκαιρινή της αρπαχτής.

Με αφορμή τον λόγο ενός ‘μη Έλληνα’ στα ναυτιλιακά σχετικά πρόσφατα, θυμήθηκα τα λόγια του Αριστοτέλη «Είμαστε αυτό που κάνουμε κατ’ επανάληψη. Η αρίστευση λοιπόν δεν είναι μία πράξη αλλά μία συνήθεια». Ευελπιστώ πως τούτο το φαινόμενο θα εκλείψει σε κάποια από τις επόμενες γενιές και μάλιστα εύχομαι να είναι η αμέσως επόμενη, όταν για τον καθένα χωρίς εξαίρεση, η ευγενική πράξη γίνει συνήθεια.

 

A Long Way from Home

Η τρομοκρατική επίθεση της 11ης  Σεπτεμβρίου του 2001 έκανε γνωστή την αμερικανική βάση του Γκουαντάναμο στην Κούβα, καθώς δημιουργήθηκε σε αυτή μια φυλακή-στρατόπεδο συγκέντρωσης, για τους υπόπτους τρομοκρατίας. Οι πρώτοι κρατούμενοι έφτασαν τον Ιανουάριο του 2002, έκτοτε, έχουν ακολουθήσει εκατοντάδες. Η τρομοκρατία στην φυλακή του Γκουαντάναμο χτυπά κατευθείαν στην ψυχή των κρατούμενων. Εκείνων που βρέθηκαν στην ναυτική βάση, δίχως να τους έχουν απαγγελθεί ποτέ κατηγορίες και χωρίς να έχουν περάσει από δίκη.

Μια εξαιρετικά χαρακτηριστική ιστορία για τη φυλακή του Γκουαντάναμο διαδραματίστηκε μερικά χρόνια πριν. Πρόκειται, για το ίσως πιο χαρακτηριστικό γεγονός της ζωής, τριών βρετανικής καταγωγής, μουσουλμάνων ανδρών. Το 2001 συνελήφθησαν στο Αφγανιστάν από δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Το ταξίδι τους είχε ξεκινήσει με προορισμό το Πακιστάν, όπου ένας φίλος τους θα παντρευόταν. Σύντομα, αποφάσισαν να περάσουν στο Αφγανιστάν, για να δουν από κοντά τα γεγονότα που τάραζαν τη χώρα την περίοδο εκείνη. Ύστερα από μια σειρά γεγονότων, που θα κλόνιζαν τη ζωή τους, θεωρήθηκαν τρομοκράτες από τις δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών, και μεταφέρθηκαν, μαζί με δεκάδες άλλους θεωρούμενους ως μέλη της Αλ Κάιντα, στην φυλακή του Γκουαντάναμο. Κρατήθηκαν εκεί για περίπου δύο χρόνια. Δεν τους απαγγέλθηκε ποτέ καμία επίσημη κατηγορία. Δεν τους επιτράπηκε ποτέ να δικαστούν.

Όμοια είναι και η ιστορία του, ίσως πιο γνωστού, Μοαζέμ Μπέγκ. Η κράτηση στη φυλακή του Γκουαντάναμο είναι αποτυπωμένη πλέον στις σελίδες του βιβλίου που έγραψε ο ίδιος. Ήταν φθινόπωρο του 2002 όταν συνελήφθηκε στο Πακιστάν, θεωρούμενος ως μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης. Ο ίδιος ήταν πολίτης της Μεγάλης Βρετανίας. Η απελευθέρωσή του ήρθε τρία χρόνια αργότερα. Όταν γύρισε στην Αγγλία, οδηγήθηκε αμέσως στο αστυνομικό τμήμα για να ανακριθεί και να επιβεβαιωθεί το ότι δεν υπήρξε τρομοκράτης. Το σπίτι είχε γίνει φύλλο και φτερό από τις δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής. Ο Μοαζέμ δεν πέρασε ποτέ από δίκη.

Το Μάρτιο του 2012, κρατούμενοι της φυλακής του Γκουαντάναμο, αποφάσισαν να ξεκινήσουν απεργία πείνας, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν, άλλοτε σωματικά και άλλοτε ψυχικά, καθώς και στην κράτησή τους στην φυλακή δίχως να μπορούν να δικαστούν. Κάνοντας την απεργία πείνας διεκδικούν την ελευθερία τους. Είναι αξιοσημείωτο το ότι ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς, σύμφωνα με τα «χαρτιά», πρέπει να αποφυλακιστεί και όμως βρίσκεται ακόμα εκεί! Σε ένα ποίημα που έγραψε κάποιος κρατούμενος μέσα στο Γκουαντανάμο υπήρχε η εξής φράση: «Ο βασιλιάς του λευκού παλατιού, δεν μπορεί να καταλάβει την υπομονή μας…”

Ενδεχομένως να είναι σκληρό να το λέει κανείς, μα οι άνθρωποι στη ναυτική βάση του Γκουαντάναμο δεν «ζουν», απλώς υπάρχουν. Διατηρούνται στα σπλάχνα ενός καθεστώτος που βιάζει καθημερινά το δικαίωμα της ανθρώπινης ιδιότητας. Αυτό που μένει, σαν απόσταγμα, από τους ίδιους τους κρατούμενους όταν, και αν, τελικά αποφυλακιστούν δεν είναι παρά μια σκιά στη θέση της ύπαρξής τους. Διότι τούτες οι ψυχές, βασανίστηκαν στα χέρια αυτών που προστατεύουν την ειρήνη.

πρωτοδημοσιεύθηκε στο anexartiti.gr

In Search of a Sunrise

Μέρα με τη μέρα τα βλέμματα του κόσμου στρέφονται προς τη Βραζιλία, και ειδικότερα, στην ιδιαίτερης ομορφιάς, πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο. Φυσικά, ο λόγος δεν είναι άλλος από το παγκόσμιο κύπελλο. Οι ρυθμοί της χώρας είναι ταχείς, με τις απαιτούμενες προετοιμασίες, για την υποδοχή της διοργάνωσης, να είναι αρκετές.

Η απάντηση των πολιτών, στην αποδοχή του κράτους να φιλοξενήσει το θεσμό αυτό, δεν θα μπορούσε να είναι πιο χαρακτηριστική. Η μία διαδήλωση διαδέχθηκε την άλλη, με σαφές μήνυμα, ότι το παγκόσμιο κύπελλο και η FIFA δεν είναι ευπρόσδεκτες στους δρόμους του Ρίο. Όχι, σίγουρα δεν έπαυσε η αγάπη τους για το ποδόσφαιρο, -δεν θα ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο εκεί που η μπάλα είναι, δίχως υπερβολή τρόπος ζωής- μάλλον έπαυσε η υπομονή τους, τη στιγμή που, η εκπαίδευση δίχως τις απαραίτητες υποδομές και την οικονομική ενίσχυση από το κράτος φαντάζει σαν… βραζιλιάνικη φαβέλα! Οι δρόμοι είναι πλημμυρισμένοι από ναρκωτικά, και καλά-καλά δεν υπάρχει μαζική μεταφορά. Παρακολουθούν, λοιπόν, την κυβέρνηση να ξοδεύει, ξαφνικά, τεράστια ποσά για την διεξαγωγή ενός ποδοσφαιρικού θεσμού, που η διάρκειά του δεν θα ξεπεράσει τους 3 μήνες. Η αγανάκτησή τους, αν μη, τι άλλο, είναι δίκαιη.

Την ίδια στιγμή, ένα άλλο ποδοσφαιρικό γεγονός λαμβάνει χώρα στους δρόμους μιας φαβέλας. Από το χαμόγελο της πρώτης ηλιόλουστης ακτίνας, για τους μικρούς Βραζιλιάνους, η καθημερινότητα περιστρέφεται γύρω από το ποδόσφαιρο. Και πράγματι, τούτο φαντάζει με ευλογία, διότι στις γειτονίες αυτές, το ποσοστό διακίνησης ναρκωτικών είναι υψηλότατο, με συχνό φαινόμενο να χρησιμοποιούνται ακόμα και αυτοί οι μικροί ποδοσφαιριστές για την τέλεση της διακίνησής του.

Το ποδόσφαιρο λοιπόν για εκείνους κρατά ζωντανή τη φλόγα του ονείρου του να γίνουν διάσημοι χάρις σε αυτό. Μια φλόγα που μόνο οι νότες του απόβραδου, την κάνουν να σωπάσει προσωρινά.

Είναι, δίχως υπερβολή, ο τρόπος ζωής τους. Μα περισσότερο απ’ όλα, για τα περισσότερα παιδιά στις φαβέλες του Ρίο, το ποδόσφαιρο είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να τους χαρίσει ένα καλύτερο μέλλον. Είναι το κλειδί εκείνης της εξόδου που έκρυβε μέσα της το φόβο που δημιουργούν η ηρωίνη και η πλέον διαδεδομένη κοκαΐνη.

Ο αριθμός των παιδιών που μοιράζονται την ίδια επιθυμία είναι τόσο μεγάλος, που θα έλεγε κανείς ότι μπορεί να προκαλέσει το -διστακτικό- γέλιο κάποιου. Όμως, κανείς δεν μπορεί να γελάσει με το όνειρο.

πρωτοδημοσιεύθηκε στο anexartiti.gr