Η ανάπτυξη έχει διττή έννοια

Ακούμε τον τελευταίο καιρό ότι έρχεται η ανάπτυξη ή το πότε θα έρθει η ανάπτυξη. Λογικό είναι. Ο κόσμος επιδιώκει, όπου και όπως και αν ζει,  να βρει το κάτι καλύτερο. Τι είναι, όμως, η ανάπτυξη και πότε θα έρθει στην πραγματικότητα;

Η κυβέρνηση, και η κάθε κυβέρνηση, θεωρεί ότι ανάπτυξη είναι οι αριθμοί. Ισοσκελίζουμε τον προϋπολογισμό μας ή καταφέρνουμε και έχουμε κάποια πλεονάσματα ή φτάνουμε το πλεόνασμα στο 3% και βγαίνουμε στις αγορές, άρα έχουμε ανάπτυξη. Από την μία σκοπιά, ναι, με αυτές τις προϋποθέσεις, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε κάποιου είδους ανάπτυξη. Όμως, αυτό είναι αρκετό;

H πραγματική ανάπτυξη είναι αυτή που γίνεται αντιληπτή από τον μέσο άνθρωπο. Από τον εργαζόμενο, από τον μισθωτό, από τον συνταξιούχο. Σίγουρα, και η τεχνητή ανάπτυξη, με την προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής είναι μία απαραίτητη διαδικασία, όμως είναι μία τεχνητή ανάπτυξη ή καλύτερα μια ανάπτυξη που αφορά τους αριθμούς. Ο κόσμος δεν την καταλαβαίνει, γιατί αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη μόνο όταν αυτή προσαρμόζεται με την τσέπη του.

Ανάπτυξη, λοιπόν, δεν έρχεται επειδή μπορεί να έχουμε κάποιο πλεόνασμα, μέσω της λιτότητας που ακολουθούμε ως πολιτική. Ανάπτυξη θα έχουμε μόνο όταν δημιουργήσουμε πλούτο μέσω της επιχειρηματικότητας και της επενδυτικότητας και αυτή η ανάπτυξη να γίνει αντιληπτή στην τσέπη του κόσμου. Μόνο τότε θα έχουμε πραγματική ανάπτυξη. Το πώς μπορεί να δημιουργηθεί αυτός ο πλούτος είναι μια άλλη συζήτηση.

Τράμπ-Χίλαρι, όπως Τσίπρας-Μητσοτάκης

Εκλογές έρχονται στις Η.Π.Α με τους Τράμπ και Χίλαρι να διεκδικούν την προεδρία. Μια θέση, αυτή του πλανητάρχη, που χρειάζεται έναν άνθρωπο που να μπορεί να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα. Έναν μετριοπαθή και συνάμα αποφασιστικό. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν φαίνεται να αποδίδεται στην κοινή γνώμη για κάποιον από τους υποψηφίους. Οι περισσότεροι, θεωρούν και τους δύο μέτριους , έως λίγους, τόσο ως πολιτικούς, όσο και ως ανθρώπινες προσωπικότητες. Η επιλογή, όπως φαίνεται, θα γίνει όχι με κριτήριο το ποιος είναι καλύτερος, αλλά το ποιος είναι λιγότερο κακός.

Κάτι ανάλογο φαίνεται να συμβαίνει και στην Ελλάδα. Τσίπρας και Μητσοτάκης είναι οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι, όμως κανένας δεν αποτελεί κάποια ιδανική επιλογή. Μεγάλες μερίδες ανθρώπων βρίσκουν πολλά αρνητικά και στους δύο. Είτε ως πολιτικοί, είτε ως προσωπικότητες, είτε με βάση την ιστορία και το παρελθόν που έχουν, κανένας και κυρίως το κόμμα κανενός δε μπορεί να δώσει την απαραίτητη ώθηση που χρειάζεται η Ελλάδα σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

Είναι αλήθεια ότι χωλαίνουν. Σε θέματα πολιτικής, καθώς λογομαχούν με ανταλλαγή ύβρεων και χαμηλού επιπέδου επιχειρήματα. Διχάζουν τον κόσμο. Φοβούνται και οι δύο τις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Φοβούνται το πολιτικό κόστος. Έχουν διαφορές είναι η αλήθεια, αλλά από την άλλη ακούγονται από το στόμα τους μερικές αλήθειες και ορισμένα σοβαρά πράγματα. Όμως κάτι λείπει. Είναι αυτό που σε κάνει να ψηφίζεις όχι τον καλύτερο, αλλά τον λιγότερο κακό. Είναι αυτή η λεπτή γραμμή που χωρίζει τις δύο περιπτώσεις.

Όμως στην Ελλάδα, όπως και σε όλο τον κόσμο, πρέπει να επιδιώκεται το καλύτερο. Πρέπει να επιδιώκεται η πολιτική και οι πολιτικοί που συμφέρουν όλους, και όχι μεμονωμένα κάποιες κοινωνικές ομάδες. Γιατί το μέτριο είναι για τους μέτριους.

 

«Ένας Μοναδικός Δικτάτορας»

Σαν σήμερα, 15 Οκτωβρίου, ακριβώς 76 χρόνια πριν, γίνεται η πρεμιέρα της ταινίας «Ο Μεγάλος Δικτάτωρ» στη Νέα Υόρκη, με πρωταγωνιστή το γνωστό σε όλους Τσάρλυ Τσάπλιν.

Στην ταινία έχει διττό ρόλο, έναν Εβραίο κουρέα, που ευρισκόμενος σε αμνησία επιστρέφει στην πατρίδα του, και έναν παρανοϊκό ηγέτη τον Αντενόιντ Χίνκελ.

Η ταινία προβλήθηκε ως πιο επίκαιρη από ποτέ. Στηλίτευε ένα καθεστώς το οποίο εγκαθιδρύθηκε στα συντρίμμια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 1928, έφτασε στην Ευρώπη περί τα 1930, άγγιξε την πολιτική ζωή με την εγκαθίδρυση ολοκληρωτικών καθεστώτων στα τελευταία χρόνια της δεκαετίας και κορυφώθηκε με τη δράση του Αδόλφου Χίτλερ στην Ευρώπη, δικτάτορα που κατάφερε να αλλάξει το ρου της ιστορίας.

Οδεύοντας στο ζενίθ της πορείας του ως κατακτητή, προβάλλεται «Ο Μεγάλος Δικτάτωρ».

Αναμφίβολα ανήκει στις ταινίες που ενέχουν διαχρονικά μηνύματα, ενώ ταυτόχρονα στηλιτεύουν την τότε παρούσα πολιτική φάση. Πάρα το γεγονός συνολικά η ταινία αξίζει να συζητηθεί σε δεκάδες σκηνές της, θεωρώ ότι σε δυο από αυτές, επιβάλεται ιδιαίτερη μνεία.

Η σκηνή στην οποία ο Χίνκελ παίζει με την υδρόγειο αποτελεί σταθμό της πορείας του κινηματογράφου. Καταγράφει τόσο απλά αλλά και απτά, πως ένας ηγέτης (και χρησιμοποιώ τη λέξη μονό χάριν ετυμολογίας) μπορεί να κάνει τον κόσμο να γυρίζει όπως εκείνος θέλει.

Η δυνατότητα του Χίνκελ να πράττει κατά βούληση επηρεάζοντας ένα τεράστιο και παράλληλα ζωτικό(Ευρώπη γαρ) κομμάτι της ανθρωπότητας πηγάζει από δυο βασικούς πυλώνες: Πρώτα, τη στήριξη του λαού, που ίσως χάριν έλλειψης παιδείας, ίσως τάσεων μεσσιανισμού, ίσως θελξης από ένα πλασματικό αίσθημα υπεροχής της φυλής του, ο Χίτλερ την έχει. Έπειτα, τη στήριξη των στρατιωτών στο πρόσωπο του, οι οποίοι γαλουχούνται άλλωστε για αυτό εντός του στρατεύματος. Και κάπως έτσι εξηγείται ποσό εύκολα η ανθρωπότητα γίνεται έρμαιο αρρωστημένων ιδεών ενός πρόσωπου.

Ιστορικά, θα ήθελα να επισημάνω ότι ο Χίτλερ έλαβε την εξουσία όχι πραξικοπηματικά άλλα με δημοκρατικές εκλογές, που πραγματοποιήθηκαν το Μάρτιο του 1933, στις οποίες το NSDAP του Χίτλερ έλαβε 48% και 288 έδρες. Επιστρέφοντας στη σκηνή αυτή θα πρέπει ιδιαίτερη σημασία να δοθεί στο ποσό εύκολα, άτακτα και απρόσεκτα ο Χίνκελ χειρίζεται τη σφαίρα της ανθρωπότητας.

Τη σκηνή μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ:

Κομβικής σημασίας είναι και o λόγος του Χίνκελ στο τελείωμα της ταινίας. Προτού σχολιάσω θα ήθελα να τον παραθέσω:

«Λυπάμαι, αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας. Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω, ούτε να κατακτήσω. Θέλω να βοηθήσω όλο τον κόσμο. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Όλοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων, και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε, ούτε να περιφρονούμε.

Υπάρχει χώρος για τον καθένα. Η Γη είναι πλούσια και μπορεί να θρέψει όλο τον κόσμο. Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη κι ωραία, αλλά χάσαμε αυτό το μονοπάτι. Η πλεονεξία δηλητηρίασε τις ψυχές, ανύψωσε τους φραγμούς του μίσους, μας έχει καταδικάσει στη δυστυχία και στη σφαγή. Ορίζουμε την ταχύτητα, αλλά κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Η εκμηχάνιση μας κάνει εξαρτώμενους από αυτήν. Η επιστήμη μας έκανε κυνικούς και άξεστους.

Σκεφτόμαστε πολύ, αισθανόμαστε ελάχιστα. Περισσότερο κι από τις μηχανές, χρειαζόμαστε την ανθρωπιά. Πιο πολύ από την επιδεξιότητα, χρειαζόμαστε την καλοσύνη. Χωρίς αυτές τις αρετές, η βία θα κυριαρχήσει στη ζωή. Το αεροπλάνο και το ραδιόφωνο μας έφεραν κοντά. Η φύση αυτών των εφευρέσεων αξιώνει την καλοσύνη και την παγκόσμια αδελφοσύνη.

Αυτή τη στιγμή, η φωνή μου φτάνει στα αυτιά εκατομμυρίων ανθρώπων, απελπισμένων γυναικών, παιδιών, που είναι θύματα ενός συστήματος που ξέρει μόνο να βασανίζει και να φυλακίζει αθώους ανθρώπους. Σε αυτούς που με ακούνε, λέω: Μην απελπίζεστε. Η τωρινή μας δυστυχία προήλθε από την πλεονεξία και τη σκληρότητα εκείνων που φοβούνται την πρόοδο του ανθρώπου. Το μίσος θα περάσει, οι δικτάτορες θα πεθάνουν, και η δύναμη που αφαίρεσαν από το λαό θα επιστρέψει σε αυτόν ξανά. Όσο οι άνθρωποι θα πεθαίνουν, η ελευθερία δεν θα κινδυνέψει.

Στρατιώτες! Μην υπακούτε στους αγροίκους, που σας περιφρονούν και σας δυναστεύουν, που υπαγορεύουν τις πράξεις και τις σκέψεις σας! Που σας μεταμορφώνουν σε κοπάδι, σε κρέας για τα κανόνια. Μην υποχωρείτε μπροστά σε αυτά τα εκφυλισμένα όντα, στους εγκέφαλους και τις καρδιές των μηχανών! Δεν είστε ούτε μηχανές, ούτε κοπάδι, είστε άνθρωποι! Φέρτε την αγάπη μέσα στις καρδιές σας και όχι το μίσος! Μόνο οι εκφυλισμένοι μισούν!

Στρατιώτες! Μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά, αγωνιστείτε για την ελευθερία! Ο άγιος Λουκάς γράφει: «το βασίλειο του Θεού είναι μέσα στον άνθρωπο». Όχι σε έναν άνθρωπο, όχι σε μια ομάδα ανθρώπων, αλλά σε όλους τους ανθρώπους! Σε εσάς! Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη, να δημιουργεί τις μηχανές, να δημιουργεί την ευτυχία! Εσείς ο λαός, έχετε τη δύναμη να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή, να κάνετε αυτή τη ζωή μια υπέροχη περιπέτεια!

Στο όνομα της δημοκρατίας, ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη για να ενωθούμε! Να αγωνιστούμε για ένα καινούργιο κόσμο, με ευκαιρίες και δουλειά για όλους, μέλλον για τους νέους, ασφάλεια για τους ηλικιωμένους.

Με αυτή την υπόσχεση, οι αγροίκοι πήραν την εξουσία. Είπαν ψέματα! Δεν κράτησαν το λόγο τους! Οι δικτάτορες ελευθερώνουν τον εαυτό τους, αλλά υποδουλώνουν το λαό. Ο αγώνας μας είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις υποσχέσεις!

Να ελευθερώσουμε το λαό, να σπάσουμε τους εθνικούς φραγμούς, να καταργήσουμε την πλεονεξία, το μίσος και τη μισαλλοδοξία. Να αγωνιστούμε για ένα κόσμο δικαίου, όπου η επιστήμη και η πρόοδος θα φέρουν ευτυχία σε όλους! Στρατιώτες! Στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε!»

Και παρότι αυτός ο λόγος διατυπώνεται στα τέλη του 1940, ακολουθούν χρόνια στα οποία οι άνθρωποι δεν κάνουν το επόμενο βήμα, το βήμα της ανατροπής των ηγετών που δεν τον ενστερνίζονται. Αποτελεί ταυτόχρονα την ύστατη προσπάθεια πρόληψης της επόμενης περιόδου, και το κατεξοχήν πρότυπο οράματος  ενός πολιτικού του 1950, του 1980, του σήμερα.

Παράλληλα, ο Τσάρλυ Τσάπλιν έχει εντοπίσει ότι η δύναμη βρίσκεται στο λαό και μόνο στο λαό. Ο λαός μπορεί να επιλέξει σωστά και δύναται να επιλέξει λανθασμένα. Αναγνωρίζοντας το λάθος μονοπάτι των επιλογών του η ομιλία του Τσάρλυ Τσάπλιν λαμβάνει το βοηθητικό χαρακτήρα επιδιώκοντας την αφύπνιση του.

Για την ιστορία, η προβολή της ταινίας απαγορεύτηκε στη Γερμανία και στις φίλα προσκείμενες χώρες. Πάραυτα ο Χίτλερ την παρακολούθησε εισάγοντας δύο αντίγραφα, χωρίς, όμως, ποτέ να γίνουν γνωστές οι αντιδράσεις του.

Κυβέρνηση προς αναζήτηση ταυτότητας

Επιτέλους αριστερά. Τέλος στα μνημόνια, τέλος στην λιτότητα. Τέλος στις αυθαίρετες ιδιωτικοποιήσεις. Τέλος στην διαφθορά. Νέα Ελλάδα, νέα Ευρώπη. Η ελπίδα έφτασε.

Αυτά ακριβώς περίμεναν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, όταν τον Ιανουάριο και έπειτα τον Σεπτέμβριο του ’15 του έδωσαν τα ηχηρά 36,34% και 35,46%, αντίστοιχα. Όμως, με το ημερολόγιο να δείχνει πλέον ενάμιση χρόνο μετά και την εκλογική ψαλίδα να ανοίγει ξανά υπέρ της ΝΔ, φαίνεται ότι μάλλον κάτι πήγε στραβά.

Και δεν πρόκειται απλά για μία περιστασιακή κωλοτούμπα,  για μία μεμονωμένη πολιτική αναδίπλωση παρά για μία επαναχάραξη πολιτικής πλεύσης, μία εκ βάθρων επανατοποθέτηση. Ή για να το θέσουμε αλλιώς: τι κοινό μπορεί να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ του πρώτου ιδρυτικού του συνεδρίου -τον Ιούλιο του ’13- με τον τωρινό ΣΥΡΙΖΑ του 2ου συνεδρίου;

Με την ηλεκτρονική πλατφόρμα syriza.gr/synedrio [url] που δημιούργησε το κυβερνόν κόμμα, δε, πέρασε την σκυτάλη στα μέλη και ψηφοφόρους του. Με βασικό σύνθημα «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δική ΣΟΥ [sic] υπόθεση» και 48 ερωτήσεις επιχειρεί να αφουγκραστεί το αποτύπωμά τους. Πώς δηλαδή αυτοχαρακτηρίζονται πολιτικά, κατά πόσο δραστηριοποιούνται στον κινηματικό χώρο και τι επιζητούν να βελτιώσει το κόμμα. Αρκούν όμως; Αρκεί ένα ερωτηματολόγιο, όταν η πολιτική της κυβέρνησης έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της στους πολίτες της χώρας; Όταν τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους;

Ένα δημοψήφισμα στα χαρτιά

Λίγο μετά από την ανάληψη εξουσίας, όπως ήταν φυσικό, ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε αντιμέτωπος με την χρόνια μνημονιακή πολιτική του δικομματισμού. Μέση οδός δεν υπήρχε. Ή θα προχωρούσε σε σύγκρουση και αλλαγή πορείας ή θα ακολουθούσε την πεπατημένη. Έτσι, τον Ιούλιο του ‘15 κάλεσε τους πολίτες στις κάλπες και αυτήν την φορά για δημοψήφισμα. Το μήνυμα του ελληνικού λαού ήταν ξεκάθαρο: «όχι» στην πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. «Όχι» δηλαδή σε προγράμματα λιτότητας και περικοπών.

Όπως φάνηκε όμως, αυτό δεν εμπόδισε τον Α. Τσίπρα από το να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο, μία εβδομάδα μετά, παραγράφοντας την λαϊκή βούληση και δημιουργώντας εσωκομματικό ρήγμα. Σύμφωνα με μετέπειτα αποκαλύψεις του Γ. Βαρουφάκη, οι αποφάσεις ήταν προειλημμένες. Το δημοψήφισμα ήταν μία κάλυψη, μία δικαιολογία σε μία συμφωνία που ήδη είχε γίνει κάτω από το τραπέζι. Όμως το αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο. Όσο και αν προσπάθησε η κυβέρνηση με τις κλειστές τράπεζες, τα capital controls και την μιντιακή προπαγάνδα δεν μπόρεσε να στρέψει τους πολίτες στο «ναι». Αντίστοιχα στοιχεία έφερε πρόσφατα στην δημοσιότητα και το ντοκιμαντέρ «This is not a coup» του Α. Χατζηστεφάνου, με κεκαλυμμένη βέβαια την ταυτότητα του μάρτυρα.

Έκτοτε η συνέχεια είναι γνωστή και η συνταγή δοκιμασμένη. Το αίτημα για διαγραφή του χρέους κάπου παράπεσε, η 13η σύνταξη ακόμα αγνοείται, ο κατώτατος μισθός δεν αυξήθηκε,  μειώθηκαν επικουρικές και κυρίως συντάξεις, οι ιδιωτικοποιήσεις συνεχίστηκαν, ο ΕΝΦΙΑ αντί να καταργηθεί αυξήθηκε κ. ο. κ. Εν ολίγοις, όλες οι προεκλογικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ είτε δεν υλοποιήθηκαν και παρατάθηκαν επ’ αόριστον ή –στην καλύτερη- τροποποιήθηκαν και εφαρμόστηκαν σε μία περιορισμένη τους εκδοχή.

Το μπάλωμα του εκλογικού νόμου

Σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, οι κυβερνήσεις επέμεναν στο θεσμικό εξάμβλωμα της ενισχυμένης αναλογικής. Με πρόσχημα την σταθερότητα της χώρας δεν δίσταζαν να καρπούνται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση το ληστρικό bonus των 50 βουλευτικών εδρών. Ανέκαθεν, από την άλλη, η Αριστερά πρόβαλε σαν αίτημα την απλή αναλογική: ένα εκλογικό σύστημα, δηλαδή, που θα απέδιδε στο κάθε κόμμα ότι ακριβώς του αναλογεί από το ποσοστό των ψήφων που συγκέντρωνε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, στην εξουσία πλέον -συγκυβερνώντας με τους ΑΝΕΛ- κλήθηκε να το ικανοποιήσει. Ερχόμενος, όμως, αντιμέτωπος με το φράγμα των 200 ψήφων άρχισε να τροποποιεί λίγο τις προτάσεις του για να διευρύνει την δεξαμενή του «υπέρ». Ακολούθησε μία σύντομη περίοδος αμφιταλαντεύσεων για τον ΣΥΡΙΖΑ, ψάχνοντας μια μέση οδό. Τελικά, σύμφωνα με την πρόταση που κατατέθηκε και υπερψηφίστηκε, ναι μεν καταργήθηκε το bonus των εδρών, όμως παρέμεινε το πλαφόν του 3% ως απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο ενός κόμματος στην βουλή, αφήνοντας χωρίς δυνατότητα εκπροσώπησης ένα μέρος των πολιτών. Ταυτόχρονα, δεν άλλαξε τίποτα στην διαίρεση των εκλογικών περιφερειών, διατηρώντας την άνιση εκπροσώπηση που τους χαρακτήριζε ήδη. Ουσιαστικά, δηλαδή, ακόμα και μετά την θεσμική αλλαγή παρέμειναν ερωτηματικά για το κατά πόσο δίκαιη και ίση είναι η διαδικασία του εκλογικού συστήματος.

Το ξεκαθάρισμα (;) του τηλεοπτικού τοπίου

Με τις κυβερνήσεις να διαδέχονται η μία την άλλη και  καμία να μην αναλαμβάνει την ευθύνη για αλλαγή, οι τηλεοπτικοί σταθμοί της χώρας παρέμεναν σε μία κατάσταση ημι-νομιμότητας από το 1995. Πέρα από το έτος 1993, ουσιαστικά, όλοι οι ιδιωτικοί σταθμοί της χώρας λειτουργούσαν χωρίς άδεια από την ίδρυσή τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε πρόσφατα την πρωτοβουλία να αλλάξει άρδην το τηλεοπτικό τοπίο. Κατάφερε όμως να καλύψει το κενό νομιμότητας με διαφανή μέσα και θεμιτό αποτέλεσμα;

Καταρχάς, μείωσε τις τηλεοπτικές άδειες σε τέσσερις. Περιόρισε, έτσι, δραστικά το αριθμητικό εύρος των συχνοτήτων, χωρίς να παρουσιάσει κάποια εύλογη δικαιολόγηση. Αμέσως έγινε λόγος για το κατά πόσο είναι δυνατό να εξασφαλιστεί η πολυφωνία στο νέο τηλεοπτικό φάσμα. Η διαδικασία χαρακτηρίστηκε, δε, ως αντισυνταγματική και αδιαφανή από την αντιπολίτευση και από  ομάδες επικριτών της συγκυβέρνησης. Βασικό τους επιχείρημα –και ορθά- είναι η παραβίαση του άρθρου 15 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο προϋποτίθεται η «σύμφωνη γνώμη του διοικητικού συμβουλίου του ΕΣΡ» για την παραχώρηση άδειας, θέση που δεν λήφθηκε υπ όψιν. Μετά από την τελική αναβολή της διάσκεψης, δύο αντιπρόεδροι του ΣτΕ υπέβαλαν την παραίτησή τους, κλυδωνίζοντας και τον δικαστικό κύκλο.

Εκτός όλων αυτών, λίγο μετά από την πρώτη επιλογή των υπερθερμαστών ξεσπάει σκάνδαλο με τον έναν επιλαχών. Πρόκειται για τον επιχειρηματία Χρ. Καλογρίτσα, που φαίνεται να παρέδωσε εικονικό πόθεν έσχες στον διαγωνισμό και να συνδέεται με την Attica Bank μέσα από δυσθεώρητα δάνεια, εν μέσω μάλιστα κρίσης. Ακόμα και αν ο υπουργός Εσωτερικών Π. Κουρουμπλής προσπάθησε να σπάσει την αμηχανία της κυβέρνησης, προεικάζοντας ποινικές διώξεις, αμέσως ακούστηκε το σενάριο για συμφωνίες κάτω από το τραπέζι μεταξύ του επιχειρηματία και του ΣΥΡΙΖΑ με δίαυλο το τραπεζικό σύστημα.

Στον απόηχο όλων αυτών, μάλιστα, θα μπουν λουκέτα σε στημένους σταθμούς με οργανωμένα προγράμματα ψυχαγωγίας και ενημέρωσης. Άνθρωποι θα βρεθούν στην ανεργία, χωρίς κανένα πλάνο απορρόφησής τους πίσω στον δημοσιογραφικό κλάδο. Μέχρι το σημείο, δε, του οριστικού κλεισίματος του σταθμού τους δεν μπορούν παρά να παραμείνουν στην επαγγελματική τους θέση, με τις πληρωμές τους να εκκρεμούν, ελπίζοντας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Ακόμα και για τους σταθμούς που τελικά θα καταφέρουν να εξασφαλίσουν την άδειά τους, οι όροι εργασίας και πληρωμής είναι αβέβαιοι. Όταν για την πρώτη δόση οι καναλάρχες κλήθηκαν να καταβάλουν το ποσό των 85,1 εκατ. ενώ το συνολικό κόστος ανέρχεται στα 246 εκατ. ευρώ, τι ακριβώς εξασφαλίζει τις μετέπειτα επενδύσεις τους στο εκάστοτε κανάλι;

Όσο περνάει η περίοδος διακυβέρνησης τόσο περισσότερο φαίνεται να ακροβατεί ο ΣΥΡΙΖΑ, πάνω από βόμβες που είναι έτοιμες να εκραγούν. Μπορεί το σενάριο των εκλογών να μοιάζει μακρινό, όχι όμως απίθανο.

Τα μέτωπα που ανοίγει η κυβέρνηση γίνονται όλο και περισσότερα, με ίσως επισφαλέστερο όλων την τριβή που προέρχεται από τα εσωτερικά του κόμματος. Οι «53», η πλατφόρμα 2010, η Ενωτική κίνηση, οι ΠΑΣΟΚογενείς και οι κομματικοί καλούνται να βρουν μια τελική κοινή γραμμή πλεύσης και να μοιράσουν την εσωκομματική εξουσία. Ο Τσίπρας, από την άλλη, θέλει να τραβήξει όσο πιο πολύ μπορεί το κόμμα προς το κέντρο, μπας και δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Η ελπίδα ήρθε, είδε και απήλθε. Πέρασε και δεν άγγιξε, που λένε.

Δυστυχώς επτωχεύσαμεν;

Χαμηλό επίπεδο στην βουλή. Τσίπρας και Μητσοτάκης εξαπολύουν επιθέσεις ο ένας στον άλλον με φράσεις δημοτικού σχολείου. Κόμματα και άνθρωποι μέσα στη βουλή, με ελάχιστες εξαιρέσεις, που δεν έχουν να πουν τίποτα. Ο Ερντογάν αμφισβητεί τα ελληνικά νησιά και η αντίδραση είναι μηδαμινή. Άνθρωποι που θα βρίσουν τους κακούς ξένους, που θα βρίσουν του πρόσφυγες, που θα παρκάρουν μπροστά από ειδικά διαμορφωμένη ράμπα για Α.Μ.Ε.Α. Άνθρωποι που θα πετάξουν με μεγάλη ευκολία στο δρόμο ένα χαρτί ή ένα μπουκάλι.

Πτώχευση πολιτική. Πτώχευση κοινωνική. Περί τέτοιου είδους πτώχευσης πρόκειται. Γιατί τα οικονομικά προβλήματα ή οι οικονομικές δυσκολίες δεν συνεπάγονται πολιτική και κοινωνική κατάρρευση. Ζητείται έμπνευση, ζητείται ελπίδα. Θεωρούμε Ευρώπη και πολιτισμό μόνο τα χρήματα. Έχουμε οικονομικά προβλήματα, άρα φταίνε οι κακοί ευρωπαίοι. Όμως, Ευρώπη, με την έννοια του πολιτισμού, σημαίνει προτάσεις και καινοτόμες θέσεις μέσα στο κοινοβούλιο. Σημαίνει συνεργασία και διάλογος και όχι διχόνοια και ύβρεις. Σημαίνει επιστήμη και τεχνολογία. Σημαίνει σεβασμός στο περιβάλλον, σεβασμός σε οποιαδήποτε μειονότητα μέσα στην κοινωνία.

Όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την υπερφορολόγηση. Ούτε με τις επενδύσεις ή το κόψιμο των μισθών. Είναι κάτι ανώτερο. Κάτι που σε κάνει να ξεχωρίζεις προς το καλύτερο από χώρες του τρίτου κόσμου. Τα οικονομικά προβλήματα έρχονται και παρέρχονται. Σίγουρα είναι πολύ σημαντικό, όμως μην επιτρέψουμε μία πολιτική και κοινωνική πτώχευση. Γιατί εκεί δεν θα υπάρχει επιστροφή.

 

 

Δόλος ή αυταπάτη; Οι ερμηνείες για την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ

Το 2012, η εντυπωσιακή άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό προσκήνιο προκάλεσε ιστορικές ανακατατάξεις στο ελληνικό κομματικό σύστημα.

Οι διπλές εκλογές του 2012 σήμαναν το τέλος του  παραδοσιακού δικομματισμού και εδραίωσαν την νέα διαιρετική τομή «Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο» που διέπει το πολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδας.

Αξίζει να μνημονευθεί, ότι τον Μάιο του 2012, τα ποσοστά των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας δεν υπερέβησαν αθροιστικά το ποσοστό 31%.

Έκτοτε, ο ΣΥΡΙΖΑ, υιοθέτησε πλήρως την αντιμνημονιακή γραμμή τόσο σε επίπεδο προγραμματικού πολιτικού λόγου, όσο και σε επίπεδο πολιτικής ρητορικής.

Κατόρθωσε να συσσωρεύσει την ήδη εκπεφρασμένη, από τις εκλογές του 2012, οργή-αγανάκτηση του ελληνικού λαού ενάντια στα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας και στα μέτρα λιτότητας, δημιουργώντας σημαντικά ρεύματα υποστήριξης του στην ελληνική κοινωνία.

Τον Σεπτέμβριο του 2014, κατά την παρουσίαση του  προγράμματος της Θεσσαλονίκης, ο Αλέξης Τσίπρας είπε τα εξής: «To μνημόνιο θα είναι άκυρο από το πρώτο βράδυ της εκλογικής μας νίκης».

Το κύμα υποστήριξης της κοινωνίας προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αποτυπώθηκε στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου του 2015, οι οποίες ανέδειξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία. Όμως, δεδομένης της αποχής του 50% του εκλογικού σώματος, αλλά και της αντιδραστικής ψήφου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε δημιουργήσει βαθιά ερείσματα στην ελληνική κοινωνία.

Η  «Πρώτη φορά αριστερά» γέννησε ελπίδες και προσδοκίες τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό της χώρας, οι οποίες έμελλε να διαψευστούν με τον πιο απεχθή τρόπο στις 13/7/2015, ημερομηνία της τρίτης δανειακής σύμβασης (μνημονίου) με την υπογραφή της αριστερής  «αντιμνημονιακής κυβέρνησης».

Η λαϊκή ετυμηγορία του δημοψηφίσματος, προδήλως απορριπτική σε συμφωνία με υφεσιακά μέτρα, δεν έγινε σεβαστή. Είχαν προηγηθεί πέντε μήνες αδιέξοδων και ανεπιτυχών διαπραγματεύσεων, κατά τους οποίους εξαντλήθηκαν τα ταμειακά αποθεματικά του Δημοσίου, κατέρρευσε το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και επιβλήθηκαν capital controls. Η ανακολουθία λόγων-έργων, η απόκλιση από τις ιδεολογικές αρχές της ριζοσπαστικής Αριστεράς και η αυτοαναίρεση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πλέον γεγονός.

Βρισκόμαστε στο Σεπτέμβριο του 2016 και η  «αριστερά» εφαρμόζει υπό επαχθείς και δυσμενείς όρους την τρίτη δανειακή σύμβαση, διατηρώντας την ανακολουθία λόγων-έργων και την καλλιέργεια ψευδαισθήσεων πως μέσα από τον δρόμο της περικοπής εισοδημάτων και της υπερφορολόγησης θα επέλθει οικονομική ανάπτυξη.

Τούτο συνιστά μια ακόμα αυτοαναίρεση του Τσίπρα και των ιθυνόντων της Κουμουνδούρου, οι οποίοι επί πέντε χρόνια διερρήγνυαν τα ιμάτια τους για την συγκεκριμένη επιλογή στρατηγικής εξόδου της χώρας από το καθεστώς αναγκαστικού δανεισμού.

Η απορία που ταλανίζει τους Έλληνες πολίτες είναι η εξής: Η αυτοαναίρεση, ανακολουθία λόγων-έργων ήταν προϊόν της άγνοιας κινδύνου, της αφέλειας, της αυταπάτης, κατά τον ισχυρισμό του Α.Τσίπρα;

Ή μήπως προϊόν της εξουσιομανίας που διακατείχε τον πρωθυπουργό και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Με δεδομένες τις ιδεολογικές καταβολές (Νεομαρξισμός, Τροτσκισμός κτλ) του/της καθενός/καθεμιάς ξεχωριστά, η τωρινή στάση συγκρούεται με την ίδια τους την συνείδηση.

Οι ερμηνείες για την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ ποικίλουν. Ας δούμε τις  επικρατέστερες σύμφωνα με τις αναλύσεις της Πολιτικής Επιστήμης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικό υποκείμενο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς παρουσιάζει το ίδιον του χώρου: την συστέγαση ποικίλων και αντικρουόμενων ιδεολογικών τάσεων και ως εκ τούτου χαρακτηρίζεται από εσωτερικές εντάσεις και διαφωνίες. Η αδυναμία συγκρότησης ενιαίας γραμμής μεταφέρθηκε, στην περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ, και σε κυβερνητικό επίπεδο, με αποτέλεσμα το σημερινό αδιέξοδο. Σύμφωνα με την εν λόγω ερμηνεία, τα πολυσυλλεκτικά κόμματα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς θα οδηγηθούν στην συγκρότηση ενός αντι-συμβατικού σοσιαλδημοκρατικού ιδεολογικοπολιτικού προφίλ. Η αντι-συμβατική σοσιαλδημοκρατία διαφέρει κατά το ότι διατηρεί σταθερές τις αξίες του κεϋνσιανισμού και την επικριτική στάση στην ΕΕ. Εν αντιθέσει, η κλασσική σοσιαλδημοκρατία αφομοιώνει τον νεοφιλελευθερισμό και τηρεί επιεικέστερη στάση σε σχέση με το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Με βάση την παραπάνω εκδοχή, η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ νοείται ως φυσικό επακόλουθο της μετεξέλιξης των κομμάτων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Θα μπορούσε να λεχθεί πως η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κόμμα εγγύτερο στην σοσιαλδημοκρατία πέρασε μέσα από τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης , κατά τους οποίους επήλθε η διάσπαση και συνάμα η αλλαγή πλεύσης προς τον  «πολιτικό ρεαλισμό ».

Η δεύτερη ερμηνεία προτάσσει ως αφετηριακή αναλυτική αρχή, το τέλος των ιστορικών κύκλων των δύο μεγάλων ιδεολογιών που γέννησε ο Διαφωτισμός, του σοσιαλισμού και του φιλελευθερισμού, παραδοσιακού και νεοφιλελεύθερου. Ο πρώτος έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο με την πτώση του τείχους του Βερολίνου, ενώ το νεοφιλελεύθερο μοντέλο διέρχεται μια μεταβατική φάση κρίσης από το 2008, γεγονός που προκάλεσε τον κρατικό παρεμβατισμό, με σκοπό την διάσωση της οικονομίας από την ολική καταστροφή. Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, όμως, εξακολουθεί να κυριαρχεί. Η πολιτική ως φαινόμενο δομείται με όρους εξουσίας , αυτονομείται από την κοινωνία και υπηρετεί τον σκοπό των διεθνών αγορών. Κατ’ αυτήν την ερμηνεία, ο ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε ως ο  «ιδανικός υπηρέτης των διεθνών κεφαλαιαγορών », έχοντας ως προκάλυμμα την  «δήθεν κοινωνική ευαισθησία», πίσω από το οποίο έκρυβε επιμελώς το αντι-κοινωνικό του πρόσωπο. Εν ολίγοις, η Συριζαία Αριστερά μετατράπηκε σε Νέα Δεξιά, συνδυάζοντας νεοφιλελεύθερες πολιτικές με κρατικισμό(διορισμούς κομματικών στελεχών) αίσχιστου είδους, προκειμένου να διασφαλίσει την κομματική πελατεία.

Η τρίτη και τελευταία ερμηνεία συνδέεται άρρηκτα με την προηγούμενη, κατά το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε άξιο διάδοχο της φαυλοκρατίας που δηλητηρίασε τον ελληνικό πολιτικό βίο, καθ’ όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης. Εντούτοις, η αιτία της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ συσχετίζεται άμεσα με την ολιγαρχική φύση του ελληνικού πολιτικού συστήματος, στο οποίο την πολιτική κυριαρχία κατέχει η κομματοκρατία. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επέδειξε βούληση να μεταρρυθμίσει την πολιτεία και την σχέση-κοινωνίας πολιτικής, κάτι το οποίο άλλωστε διεφάνη από την ίδια την κομματική του δομή. Το άνοιγμα στην κοινωνία ήταν προσχηματικό, καθώς η ατζέντα και η κομματική γραμμή ορίζονταν αυστηρά από τον στενό πυρήνα της ηγεσίας.

Εν κατακλείδι, η κυβερνητική πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ τείνει να δικαιώσει ηθικοπολιτικά τον  «παλαιοκομματισμό », κάτι το οποίο θα μείνει ασυγχώρητο στην συνείδηση των υγιών δυνάμεων της κοινωνίας και ιδίως της γενιάς μου. Εάν κάποια πολιτική δύναμη δεν επιδείξει βούληση για την αντιμετώπιση των αιτιών της κρίσης, ευρισκόμενη στην κυβερνητική εξουσία, θα αναπαράγει τις ίδιες πολιτικές.

Εκπαίδευση: Ένα προνόμιο για όλους

Υπήρξε μεγάλη ένταση τις τελευταίες μέρες με την ανακοίνωση του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του Ωραιοκάστρου. Στην ανακοίνωση λένε πως δεν θέλουν τα παιδιά προσφύγων να είναι συμμαθητές με τα δικά τους παιδιά. Αυτό ερμηνεύτηκε από πολλούς ως ρατσιστικό παραλήρημα, ενώ κάποιοι άλλοι έδωσαν άλλοθι σε αυτή την ανακοίνωση, παρουσιάζοντας υγειονομικούς λόγους.

Δεν θα εξετάσω αν οι λόγοι της ανακοίνωσης ήταν ρατσιστικοί ή υγειονομικοί, αλλά χρησιμοποιώ την ανακοίνωση ως αφορμή για κάποιες θέσεις γενικές για την εκπαίδευση.

Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα. Κανείς δε μπορεί να την στερήσει από τον άλλον. Σε βασικά δικαιώματα του ανθρώπου δεν υπάρχουν φυλετικές, θρησκευτικές ή ιδεολογικές διακρίσεις. Το εκάστοτε κράτος οφείλει να παρέχει δωρεάν εκπαίδευση σε όλους τους πολίτες της και σε όλους όσους εγκαθίστανται στην εδαφική περιοχή του.

Προφανώς και μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να δημιουργηθούν προβλήματα. Προφανώς και μπορεί να υπάρξουν δυσλειτουργίες. Όμως πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ελευθερία ξεκινάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Καμία άποψη και καμία ιδεολογία δε μπορεί να επιβληθεί εις βάρος κάποιου ή μιας κοινωνικής ομάδας, ούτε να καταπατά κάποιο δικαίωμά του.

Αντίθετες απόψεις ή ακραίες αντιδράσεις πάντα θα υπάρχουν. Όμως το κράτος, αν θέλει να θεωρείται σοβαρό και δημοκρατικό, πρέπει να προσπαθεί να μεριμνεί για όλους. Γιατί πολιτική δεν είναι απλά να κραυγάζεις για κάτι, αλλά να πράττεις.

Το κράτος, λοιπόν, οφείλει να μεριμνήσει για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων. Είτε αυτό λέγεται ενσωμάτωση στα υπάρχοντα σχολεία, είτε λέγεται κατασκευή ειδικά διαμορφωμένων σχολείων. Γιατί στην Ελλάδα είμαστε πολύ καλοί στα λόγια. Στις πράξεις, όμως,  χωλαίνουμε.

Τροφές που ενισχύουν τη καλή διάθεση

Πολλές φορές η καθημερινότητα, οι πολλές υποχρεώσεις, το άγχος να τα προλάβουμε όλα προκαλούν έντονο άγχος, κακή διάθεση και ψυχική κούραση.  Άλλες φορές το μεγάλο στρες επηρεάζει κάποιους ακόμα και την ώρα του ύπνου, ο οποίος τελικά δεν προσφέρει την απαραίτητη ξεκούραση και χαλάρωση.  Μια λύση για όλα αυτά κρύβεται στη σωστή διατροφή και σε ορισμένες τροφές  που λόγω των συστατικών τους προσφέρουν εφορία, δημιουργούν ευχάριστο συναίσθημα, απομακρύνουν το άγχος, χωρίς να προκαλούν προβλήματα στη πέψη, το σωματικό βάρος ή άλλες παρενέργειες.

Ας δούμε παρακάτω μερικές από αυτές…

  1. Καρύδια, κάσιους και αμύγδαλα

karydia

Είναι πλούσια σε μαγνήσιο και φώσφορο βοηθώντας έτσι στη μείωση εμφάνισης συμπτωμάτων κατάθλιψης, μελαγχολίας, συμπτώματα που συνήθως συνδέονται με τα χαμηλά επίπεδα μαγνησίου. Μια χούφτα ξηρών καρπών αποτελεί υγιεινό σνακ και μάλιστα, επειδή δε περιέχουν υδατάνθρακες δεν προκαλούνται απότομες αυξομειώσεις στο σάκχαρο και άρα το αίσθημα της πείνας δεν επέρχεται σύντομα. Βέβαια, δε χρειάζονται υπερβολές διότι οι ξηροί καρποί έχουν αρκετές θερμίδες.

  1. Μαύρη σοκολάτα

chocolate

Η μαύρη σοκολάτα έχει υψηλή περιεκτικότητα σε κακάο, η οποία μπορεί να κυμαίνεται από 50-99%. Η κατανάλωση κακάου διεγείρει την έκκριση ενδορφινών από τον εγκέφαλο, οι οποίες βελτιώνουν τη ψυχική διάθεση, καθώς και την έκκριση σεροτονίνης, ουσία με αντικαταθλιπτική δράση. Το κακάο, βέβαια, έχει και αλλά ευεργετικά αποτελέσματα όπως η αντιοξειδωτική του δράση. Έτσι, λοιπόν αν θέλετε να καταναλώσετε σοκολάτα για να βελτιώσετε τη διάθεση σας αποφύγετε τη γάλακτος και προτιμήστε τη μαύρη, καταναλώνοντας 2-4 τετραγωνάκια την ημέρα.

  1. Μπανάνες

banana

Σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε και συμμετείχαν άνθρωποι με συμπτώματα κατάθλιψης, βρέθηκε ότι ο εμπλουτισμός της διατροφής τους με μπανάνες βελτίωσε αισθητά τη διάθεση τους. Αυτό οφείλεται σε ένα αμινοξύ, την τρυπτοφάνη, που περιέχει η μπανάνα σε μεγάλη ποσότητα. Η τρυπτοφάνη είναι πρόδρομη ένωση της σεροτονίνης, η οποία όπως αναφέρθηκε έχει ευεργετικές επιδράσεις στη διάθεση. Εύκολη στη μεταφορά και το ξεφλούδισμα, η μπανάνα μπορεί να αποτελέσει ένα ιδανικό σνακ στη δουλεία, στο σχολείο για τους μαθητές ή ακόμα και μετά από σωματική άσκηση.

  1. Ντομάτες

tomatoes

Σε πολλές μελέτες έχει αποδειχθεί η διατροφική αξία της ντομάτας και τα οφέλη της για την υγεία. Το κόκκινο χρώμα της τομάτας οφείλεται στο λυκοπένιο, ένα καροτενοειδές με αντιοξειδωτικές και αντικαρκινικές ιδιότητες. Επιπλέον, οι ντομάτες περιέχουν υψηλή ποσότητα φυλλικού οξέος το οποίο τονώνει τη διάθεση και έχει αντικαταθλιπτικές ιδιότητες. Είναι προτιμότερο να καταναλώνεται με τη φλούδα, γιατί όταν ξεφλουδιστεί χάνεται ένα σημαντικό μέρος των θρεπτικών συστατικών που περιέχει.

  1. Αυγό

eggs

Το αυγό αποτελεί μια πλήρης τροφή και μάλιστα η βιολογική αξία των πρωτεϊνών θεωρείται η υψηλότερη σε σχέση με άλλες τροφές. Είχε ενοχοποιηθεί ότι συμβάλει στην αύξηση της χοληστερόλης του αίματος, άλλα νεότερες μελέτες ανέτρεψαν τα παραπάνω δεδομένα και μάλιστα έδειξαν πως η κατανάλωση έως και ενός αυγού την ημέρα είναι ασφαλής. Μεταξύ των ευεργετικών δράσεων του αυγού συγκαταλέγεται και η βελτίωση της διάθεσης καθώς βοηθά τον οργανισμό στη σύνθεση σεροτονίνης. Επίσης, τα αυγά περιέχουν σελήνιο, ένα αντιοξειδωτικό που συμμετέχει στην έκκριση ορμονών του θυρεοειδούς, οι οποίες ρυθμίζουν τη διάθεση.

  1. Ψάρι

    psaria

Ένα λιπαρό ψάρι (όπως είναι ο σολομός, ο γαύρος, οι σαρδέλες) είναι πλούσια πηγή των ω-3 λιπαρών οξέων (EPA, DHA και DPA). Νέες μελέτες δείχνουν ότι τα ω-3 λιπαρά μπορούν να επιδράσουν θετικά σε άτομα που πάσχουν από κατάθλιψη. Συγκεκριμένα, τα ω-3 λιπαρά αυξάνουν το ποσοστό παραγωγής σεροτονίνης, που ρυθμίζει τη διάθεση και τα επίπεδα της οποίας είναι χαμηλά σε άτομα με κατάθλιψη. Ακόμα, υπάρχουν ενδείξεις ότι σταθεροποιούν τη διάθεση και συμβάλλουν στην μείωση των απότομων διακυμάνσεων της διάθεσης σε όσους πάσχουν από διπολική διαταραχή. Έτσι, λοιπόν, αν θέλετε να βελτιώσετε τη διάθεση σας καταναλώστε τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα κάποιο λιπαρό ψάρι.

Συμπερασματικά, αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι το «είμαστε ότι τρώμε» και άρα τα συναισθήματα μας, ακόμα και η διάθεση μας μπορούν να επηρεαστούν από τη ποιότητα της διατροφής μας. Σίγουρα δεν υπάρχουν τροφές που ξεκινώντας να τις τρώμε θα αρχίσουμε να γελάμε και θα ξεχάσουμε όλα τα προβλήματα μας, αλλά κάποιες συγκεκριμένες (όπως αυτές που προαναφέρθηκαν) έχουν ωφέλιμα θρεπτικά συστατικά που επιδρούν στον εγκέφαλο και άρα στη διαμόρφωση της τελικής διάθεσης. Η ένταξη τους σε ένα ισορροπημένο και υγιεινό διαιτολόγιο θα προσφέρει υγεία, ευεξία και καλή διάθεση.

Περί προσευχής στα σχολεία

Έγινε ντόρος, τις τελευταίες μέρες για την προσευχή στα σχολεία.

Φωνές σχετικά με αριστερές ιδεοληψίες, έκαναν την εμφάνισή τους στους δέκτες των τηλεοπτικών καναλιών καθώς και σε διάφορα  blogs και ιστοσελίδες. Όλα αυτά, ώσπου κάποια στιγμή ο αρμόδιος υπουργός Παιδείας να ανακοινώσει σε συνέντευξή του ότι τα σχολεία ξεκινούν με αγιασμό και προσευχή.

Εκ των προτέρων αναφέρω, ότι σε επιχειρήματα υπέρ αλλοίωσης της ελληνικής φυσιογνωμίας δε θα κάνω αναφορά.

Αναρωτήθηκα, εάν ένας άνθρωπος αισθάνεται Χριστιανός και κάνει τέτοια ζωή, η οποία ταιριάζει στο χαρακτηρισμό αυτό, τι έχει να φοβηθεί εάν κάποιος υπουργός Παιδείας από τους τόσους που έχουν αναλάβει καθήκοντα, λάβει ένα τέτοιο μέτρο. Αλοίμονο, εάν η πίστη ενός Χριστιανού κλονίζεται από την κατάργηση της ενός διλέπτου προσευχής στον προαυλιακό χώρο των σχολείων.

Η κοινωνία έμαθε στους τύπους. Έκαναν πολλοί, την πίστη συνήθεια, και τη χριστιανική ζωή τύπους. Στην πραγματικότητα, η ζωή αυτή είναι ένα διαρκές βίωμα, και όχι μία φόρμουλα τυπικών καταστάσεων, ώστε να τρέχει η ζωή του οποιουδήποτε Χριστιανού στον “αυτόματο” πιλότο. Άλλωστε, εάν αυτό ισχύει για την κοινωνία, μία ενδεχόμενη κατάργηση της προσευχής στα σχολεία, θα μπορούσε να γίνει η αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα. Κάθε οικογένεια που θα αισθανόταν ότι θίγεται από το συγκεκριμένο μέτρο, θα μπορούσε να κάνει την πρωινή προσευχή στο σπίτι. Ορισμένες φορές, θα θέλαμε να αισθανόμαστε ότι μας θίγουν, αλλά στην πραγματικότητα η ενόχληση πηγάζει από το γεγονός ότι θίγεται η ανεπάρκεια του καθενός.

Θα σας θυμίσω το εξής παράδειγμα: Περί τα μέσα του 2006 καταργείται η δυνατότητα της εξομολόγησης στο χώρο των σχολείων, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αντέδρασαν. Το μέτρο τελικά εφαρμόστηκε, αλλά αναρωτιέμαι πόσοι γονείς από εκείνους που αντέδρασαν, συνέχισαν να συνοδεύουν τα παιδιά τους για εξομολόγηση εκτός του σχολείου. Εάν τελικά ήταν μικρό το ποσοστό που το έπραξε, τότε μήπως η αντίδραση που υπήρξε, ήταν λόγω της μετατόπισης της ευθύνης από σχολείο στην οικογένεια;

Η πίστη ενός Χριστιανού δεν κλονίζεται, εάν είναι αληθινή, από οποιοδήποτε μέτρο δεν του απαγορεύει να ασκεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Ευσεβιστικές απόψεις, κάθε άλλο παρά πραγματική πίστη υποδηλώνουν. Ή καλύτερα η υποκρισία στο συγκεκριμένο θέμα προέρχεται από την τάση πολλών να βάζουν την πίστη σε καλούπια, τα οποία όμως τους κρατούν τελικά μακριά από αυτήν. Σαν ένα αυτοτροφοδοτούμενο σύστημα ανεπάρκειας, το οποίο εν τέλει δε χρησιμεύει πουθενά.

Το ζητούμενο της αμερόληπτης δημοσιογραφίας

Τηλεοπτικές άδειες. Πολύ  θόρυβος, αρκετοί υποψήφιοι και χορός εκατομμυρίων.

Οι τέσσερις τηλεοπτικές άδειες τελικά δόθηκαν προκαλώντας ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία υπήρξε ένα αίσθημα δικαιοσύνης και από την άλλη μία καχυποψία για τον περιορισμένο αριθμό αδειών.

Πέρα από τις κομματικές σκοπιμότητες και το κοινό αίσθημα, το σημαντικότερο είναι να λειτουργήσουν τα κανάλια ως μοχλοί πραγματικής ενημερώσης χωρίς μεροληπτική στάση υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος.

Η παραπληροφόρηση και η προσπάθεια χειραγώγησης ή ετεροκατεύθυνσης είναι ζητήματα που μαστίζουν την κοινωνία μας.

Μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά το κύριο θέμα στα νέα διαμορφωθέντα κανάλια εθνικής εμβέλειας είναι να παρουσιάζουν πρώτα την είδηση και μετά την θέση ή το σχόλιο.

Μία πολιτεία που χρησιμοποιεί προς όφελός της τα ΜΜΕ ή προσπαθεί να τα χαλιναγωγήσει είναι μία κοινωνία αυταρχική. Ο πλουραλισμός είναι η επιτομή της Δημοκρατίας και  τα αδέσμευτα  ΜΜΕ είναι αυτά που διαμορφώνουν μία σφαιρική άποψη. Φυσικά  και το σε ποιους πήγαν οι άδειες είναι άξιο συζητήσης.

Φυσικά  και τα έσοδα της διαδικασίας είναι σημαντικά. Φυσικά και ο αριθμός των αδειών χρήζει έρευνας και σκέψης. Όμως το σημαντικότερο είναι να προστατευτεί και να ενισχυθεί η ελευθεροτυπία.

Γιατί η δημοκρατία και η ελευθεροτυπία δεν είναι δεδομένα. Χρειάζεται συνεχώς να τα διεκδικείς και να μάχεσαι για αυτά. Ίσως όταν τα χάσεις να τα εκτιμήσεις, αλλά θα είναι πλέον πολύ αργά.

Για τις τηλεοπτικές άδειες

Νέα δεδομένα και πολλά ερωτήματα φέρνει η ολοκλήρωση της διαδικασίας δημοπράτησης των τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών πανελλαδικής εμβέλειας.

Τι ξέρουμε:

  • Κανάλια νομίμως πλέον θα κατέχουν για τα επόμενα δέκα χρόνια ο Αλαφούζος, ο Κυριακού, ο Μαρινάκης και ο Καλογρίτσας.
  • Στα ταμεία μπήκαν αισίως 250 εκατομμύρια, λεφτά που ο Τσίπρας ήδη έταξε πως θα μοιράσει σε «ευπαθείς ομάδες».
  • Κανάλι δεν παίρνει αν δεν έχεις γερό πορτοφόλι.

Πιο πολλά είναι όμως αυτά που δεν ξέρουμε:

  • Γιατί δίνονται μόνο τέσσερις άδειες, όταν στο εξωτερικό υπάρχουν χιλιάδες κανάλια;
  • Μπήκε τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο;
  • Χτυπήθηκε η διαφθορά;
  • Θα κλείσουν κανάλια;
  • Θα χαθούν θέσεις εργασίας;

Θα τα δούμε όλα αναλυτικά. Ένα ένα.

Γιατί τέσσερις άδειες;

Είναι το ερώτημα που απασχολεί πολλούς.

Η κυβέρνηση, επικαλούμενη έρευνα του πανεπιστημίου της Φλωρεντίας, υποστηρίζει ότι μόνον τέσσερα κανάλια εθνικής εμβέλειας γενικού περιεχομένου, μπορεί να αντέξει η τηλεοπτική αγορά, που έχει συρρικνωθεί στα 200 εκ. ευρώ το χρόνο.

Το αν χωρούν μόνο τέσσερα ιδιωτικά κανάλια εθνικής εμβέλειας, δεν το ξέρουμε. Ίσως και να χωρούν ένα – δύο παραπάνω.

Ξέρουμε όμως ότι σίγουρα δεν χωρούν επτά ή οκτώ, όπως θέλει η Νέα Δημοκρατία, δεσμευόμενη κιόλας πως θα μοιράσει και άλλες άδειες όταν επανέλθει στην εξουσία. Το ξέρουμε από το λουκέτο του Alter και από τα τεράστια θαλασσοδάνεια των ιδιωτικών σταθμών.

Δάνεια, που όπως μάθαμε -επισήμως τουλάχιστον- προχτές, δίνονται με «εγγυήσεις-αέρα». Δάνεια όμως, που χρηματοδοτούταν από τις πολλαπλές ανακεφαλαιοποίησεις των τραπεζών. Άρα, χρήμα δημόσιο.

Η περίπτωση της Βρετανίας

Και εδώ, πολλοί προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το παράδειγμα της Βρετανικής τηλεόρασης για να αποδείξουν ότι η ελληνική αγορά ‘σηκώνει’ περισσότερα κανάλια. Όμως, κάποιοι είτε εθελοτυφλούν είτε πραγματικά δεν έχουν επίγνωση της πραγματικότητας, παρότι παρουσιάζονται ως ειδήμονες.

Στη Βρετανία, λοιπόν, υπάρχουν πάνω από 60 τηλεοπτικοί σταθμοί εθνικής εμβέλειας, διαθέσιμοι δωρεάν μέσω ψηφιακού σήματος. Αλλά, μόνον πέντε εξ αυτών είναι γενικού περιεχομένου, άρα κύριοι παίκτες της αγοράς. Ούτε τέσσερις που είπε ο υπουργός Ξυδάκης προχτές, ούτε 520 που αφήνει να εννοηθεί ο ΣΚΑΪ.

Πέντε λοιπόν: To BBC One, το BBC Two, το ITV, το Channel 4 και το Channel 5, που μοιράζονται γύρω στο 60% της τηλεθέασης.

Τα υπόλοιπα κανάλια είναι θεματικά, είτε ειδησεογραφικά, είτε ψυχαγωγικά, είτε αθλητικά, είτε κινηματογραφικά, είτε παιδικά. Το καθένα, μετά βίας πιάνει το 1% στην τηλεθέαση και ανήκουν… μαντέψτε που: στο BBC, στο ITV, στο Channel 4 στο Channel 5 και σε άλλα δύο-τρία μεγάλα συγκροτήματα.

Το ITV, το Channel 4 και το Channel 5 δε, δεν παράγουν δικές τους ειδήσεις, αλλά τους τις παρέχει το ΙΤΝ (Independent Television News).

Άρα, στη Βρετανία, που οι πολέμιοι του νέου νόμου χρησιμοποιούν ως παράδειγμα προς μίμηση, υπάρχουν μόλις ΤΡΕΙΣ πάροχοι ειδήσεων, και μάλιστα αν εξαιρέσουμε το δημόσιο BBC, μένουν μόνο δύο ιδιωτικοί, το ITN και το θεματικό ειδησεογραφικό Sky News. Αυτό κι αν είναι λοιπόν ολιγοπώλιο στην ενημέρωση!

Το επιχείρημα περί ολιγοπωλίου στην ενημέρωση λόγω του περιορισμένου αριθμού αδειών, έχει ήδη καταρρεύσει. Κι αυτό διότι η ύπαρξη πολλών ιδιωτικών σταθμών δεν εγγυήθηκε ποτέ την πολυφωνία.

Το βιώσαμε στα έξι χρόνια μνημονίου και το βιώσαμε πιο πολύ όλοι τον Ιούνιο του ’15, που οι ιδιωτικοί σταθμοί πλάσαραν φουλ το ‘ναι’ (άκου σύμπτωση), και η ΕΡΤ μόνη να προσπαθεί να κρατήσει μια ισορροπία.

Αν θες, λοιπόν, να εγγυηθείς την πολυφωνία και την ανεξαρτησία, μπορείς να αντιγράψεις την Βρετανία, αφού τόσο το θες νεοέλληνα, και εισάγεις τον όρο «Δέουσα Αμεροληψία» (Due Impartiality), δημιουργείς ένα πραγματικά ανεξάρτητο και ισχυρό Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, με ουσιαστικό ρόλο. Που να ελέγχει την πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία των καναλιών και του περιεχομένου τους. Όχι απλά να βάζει πρόστιμα επειδή ένας καλεσμένος εκπομπής έβρισε on air.

Αλλά όλα αυτά είναι πολύ μακρινά, σωστά;

Χτυπήθηκε η διαπλοκή με το διαγωνισμό;

Προφανώς και όχι, αφού συχνότητα εν τέλει πήραν οι πιο πορτοφολάτοι εφοπλιστές και εργολάβοι! Άλλωστε, δεν ξέρουμε αν η πάταξη της διαπλοκής ήταν και ο σκοπός της δημοπράτησης ή απλά η δημιουργία μιας νέας διαπλοκής, που θα ευνοεί τον ΣΥΡΙΖΑ αντί των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Ιδιωτική Τηλεόραση χωρίς διαπλεκόμενα συμφέροντα δεν υπάρχει. Πουθενά στον κόσμο. Μα στη Αγγλία, μα στην Αμερική. Κι αυτό γιατί η τηλεόραση έχει ένα κουσούρι από γεννησιμιού της: είναι ακριβή μπίζνα. Θέλει προσωπικό, στούντιο, μηχανήματα, κτίρια, συνδρομές.

Μπίζνα ακριβή, αλλά δίνει εξουσία, που επηρεάζει το λαό.

Κι εδώ προκύπτει αυτή η υπέροχη σχέση που δημιουργείται στο αμαρτωλό τρίγωνο μεταξύ τραπεζικού-μιντιακού-πολιτικού συστήματος. Όταν έχεις επιρροή, μπορείς να ασκήσεις πίεση. Πολιτική και οικονομική.

Αν θες να δημιουργήσεις πραγματικά ανεξάρτητη ενημέρωση, στηρίζεις τη δημιουργία μιας πραγματικά αυτόνομης και ισχυρής δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και ενισχύεις τη δημιουργία ανεξάρτητων τηλεοπτικών σχημάτων από τοπικές κοινωνίες και συνεταιρισμούς δημοσιογράφων.

Είπαμε, μακρινά πράγματα….

Οι ‘καλοί’ καναλάρχες

Οι τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν επιδοθεί σε έναν μαραθώνιο τηλεοπτικών spot, στα οποίο διατρανούν περήφανα τα ποσά που έχουν πληρώσει όλα αυτά τα χρόνια σε φόρους, μισθούς και εργοδοτικές εισφορές. Άρα, έξοδα που πληρώνει κάθε επιχείρηση!

Ηθελημένα, τα κανάλια παρουσίαζαν τις υποχρεώσεις τους ως προσφορά στο κοινωνικό σύνολο! Δεν εξηγούν όμως πόσα κέρδη απέφεραν στους καναλάρχες τους, ούτε λένε ξεκάθαρα πόσο φθηνά χρησιμοποιούσαν δημόσιες συχνότητες αυτά τα χρόνια.

Επί παραδείγματι, όσα χρήματα προσέφερε το STAR για μια συχνότητα δεκαετούς διάρκειας προχτές, λίγο παραπάνω πλήρωσε σε δικαιώματα χρήσης συχνοτήτων τα τελευταία 23 χρόνια. Συγκεκριμένα, για κάθε χρόνο εκπομπής του, το STAR πλήρωνε για χρήση δημόσιας συχνότητας 760.000 ευρώ το χρόνο. Κατά άλλους, ποσό ικανοποιητικό, κατά άλλους ποσό γελοίο.

Δεν μας λένε επίσης ότι τα περισσότερα ιδιωτικά κανάλια λειτουργούν με το εξής δόγμα: Πέντε-δέκα εκλεκτές τηλεπερσόνες και διευθυντικά στελέχη παίρνουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ το χρόνο, ενώ το υπόλοιπο προσωπικό παίρνει 600 ευρώ το μήνα, και δεν πληρώνεται και στην ώρα του (υπάρχουν βέβαια σταθμοί εξαιρέσεις σε αυτό).

Οπότε το να προτάσσεται από τις ιδιοκτησίες των σταθμών το επιχείρημα για απώλεια θέσεων εργασίας, είναι τουλάχιστον προκλητικό.

Το ενδεχόμενο να χαθούν θέσεις εργασίας ωστόσο είναι πολύ σοβαρό και σημαντικό και πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο μπορούν να περιοριστούν οι απώλειες θέσεων εργασίας στον ήδη κατεστραμμένο χώρο των ΜΜΕ.

Το μέλλον

Εκτίμησή μου όμως είναι ότι δεν θα ‘κλείσουν’ σταθμοί. Μην ξεχνάμε ότι δύο από τους τέσσερις καναλάρχες της νέας τηλεοπτικής εποχής (Καλογρίτσας και Μαρινάκης) δεν έχουν κανάλια. Ταυτόχρονα, τέσσερα υπάρχοντα κανάλια (Epsilon, Mega, Star και Alpha) δεν έχουν πάρει άδεια μέχρι στιγμής. Δύο από αυτά θα μπορούσαν να αγοραστούν από τους Καλογρίτσα και Μαρινάκη όπως είναι επιπλωμένα.

Θεωρώ επίσης πιθανή την μεταφορά κάποιων εκ των σταθμών σε άλλες πλατφόρμες, όπως αυτές του OTE TV και της NOVA ή και μέσω νέων καλωδιακών μέσων. Οι υπάρχοντες καναλάρχες δύσκολα θα παραδώσουν τα όπλα, ακόμη και αν δεν δικαιωθούν από το ΣτΕ και τα ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Τυχόν εκπομπή τους σε εναλλακτική πλατφόρμα θα πρέπει φυσικά να πάρει την έγκριση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (αν και όποτε επιτρέψει η ΝΔ να συσταθεί).

Δεδομένη θα πρέπει επίσης να θεωρείται η μετατροπή κάποιων υπαρχόντων τηλεοπτικών σταθμών σε «θεματικών», όταν ξεκινήσει η διαδικασία αυτή. Τέτοια άδεια θα μπορούσε να διεκδικήσει π.χ. το Epsilon, που έτσι κι αλλιώς πέρα από ένα 45λεπτό δελτίο την ημέρα με πλάνα κλεμμένα από άλλα κανάλια και τον Ευαγγελάτο, όλη μέρα παίζει κουτσομπολιά, μέντιουμ, τελεμάρκετινγκ και κολλαγόνο.

Εν κατακλείδι, από όλη τη διαδικασία, τρία είναι τα συμπεράσματα:

  • Η κυβέρνηση είναι -επικοινωνιακά- ο νικητής, αφού φαίνεται να χτυπά τη διαπλοκή, άσχετα αν το έκανε ή όχι.
  • Οι καναλάρχες επένδυσαν σε μία ρητορική που δεν έκανε γκελ στον κόσμο. Δεν τον ενδιαφέρει, καναλάρχη μου, τον κόσμο αν εσύ συγκεκριμένα θα χάσεις την άδειούλα σου, αρκεί στο ‘4’ του τηλεκοντρόλ να βλέπει κάτι που του αρέσει.
  • Η ελληνική τηλεόραση, χωρίς τις ριζικές τομές που χρειάζονται στην ΕΡΤ και στο ΕΣΡ, δεν θα είναι τίποτα παραπάνω από ένα μέσο άσκησης πίεσης του εκάστοτε βαρόνου, για να επιτύχει τα υπόλοιπα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Όλα τα άλλα είναι τρίχες κατσαρές. Αλλά ο Έλληνας δεν αναζήτησε ποτέ και τίποτα διαφορετικό στην οθόνη του. Οπότε, ίσως αυτή να είναι και η τηλεόραση που του αξίζει…

Το ασταθές πολιτικό κλίμα και οι προοπτικές σύγκλισης του «μεταρρυθμιστικού μπλοκ»

Το κλασσικό ελληνικό καλοκαίρι καλά κρατεί ακόμα και εν καιρώ οικονομικής ύφεσης. Βέβαια, πολλοί εκ των συμπολιτών μας δεν είχαν την τύχη εμού και άλλων, να απολαύσουν λίγες ημέρες ή εβδομάδες διασκέδασης, χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς. Η πολιτική επικαιρότητα, ωστόσο, δεν «πήγε διακοπές». Καθ’ όσον οδεύουμε προς το τέλος του θέρους η θερμοκρασία «πέφτει», αλλά το πολιτικό θερμόμετρο «ανεβαίνει» ενόψει των διεργασιών της ΔΕΘ.

Στα πλαίσια της ΔΕΘ, αναλήφθηκαν δεσμεύσεις, οι οποίες λησμονήθηκαν εν μια νυκτί μετεκλογικά, με πρόσφατο και τρανταχτό παράδειγμα το γνωστό και μη εξαιρετέο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Σύντομα το πολλά υποσχόμενο αυτό πρόγραμμα απεδείχθη «αυταπάτη» για τους ενορχηστρωτές του και κατεγράφη στην σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας ως μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις μαζικής εξαπάτησης του εκλογικού σώματος.

Αυτήν την φορά, ο Αλέξης Τσίπρας, διαβλέποντας την φθίνουσα πορεία του ιδίου και του κόμματος του, προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να αφήσει ένα ελάχιστο «αριστερό» στίγμα στο καθ’ όλα επιθετικά νεοφιλελεύθερο κυβερνητικό του έργο. Η αλλαγή του εκλογικού νόμου, το άνοιγμα του διαλόγου για την συνταγματική αναθεώρηση και η εφαρμογή μίας ήπιας κοινωνικής πολιτικής από τα «περισσεύματα» του πλεονάσματος κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση.

Μια νέα «αυταπάτη» κυριαρχεί στο νου του πρωθυπουργού και του επιτελείου του. Δηλώνουν βαθιά πεπεισμένοι πως μέσα από τις «επιτυχίες» (δηλαδή δημοσιονομικά πλεονάσματα της τάξεως του 3,5%) του -καταδικασμένου να αποτύχει τρίτου μνημονίου- θα ανασυγκροτήσουν το κράτος πρόνοιας και το κοινωνικό κράτος. Η παραδοξότητα της υπόθεσης έγκειται στο ότι το τρίτο πρόγραμμα στοχεύει στην διάλυση και όχι στην ανασυγκρότηση των. Φυσικά, ο πρωθυπουργός και οι συν αυτώ μπορεί να εννοούν την μετατροπή του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας σε επαίτες, Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι χαμηλοσυνταξιούχοι που έχασαν το ΕΚΑΣ, οι οποίοι μετατράπηκαν σε επαίτες, αφού η πολιτεία αρκέστηκε στο να τους παρέχει ένα κουπόνι σίτισης για τα βασικά τρόφιμα. Αυτό το κράτος πρόνοιας, οραματίζεται η παρούσα κυβέρνηση;

Στο στρατόπεδο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, απ’ την άλλη, οξύνουν τους τόνους της πολιτικής αντιπαράθεσης, εμμένοντας στο αίτημα για εκλογές. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το στρατηγικό του επιτελείο οφείλουν να συνεκτιμήσουν σοβαρά την εκλογική δυναμική της ΝΔ αλλά και το βαθμό ετοιμότητας για την ανάληψη της διακυβέρνησης. Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις δίδουν προβάδισμα στην ΝΔ, άλλα όχι αυτοδύναμα. Τούτο σημαίνει πως την επομένη των εκλογών, η ΝΔ πρέπει να επιδιώξει την δημιουργία στρατηγικών συμμαχιών με τις επονομαζόμενες μεταρρυθμιστικές, φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις που εκκινούν από την ίδια την κεντροδεξιά και φθάνουν στις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ, το τμήμα εκείνων των στελεχών, που είναι σταθερά προσηλωμένοι στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας. Για την ώρα, η εικόνα διαίρεσης που εξάγει ο ελληνικός πολιτικός βίος δύσκολα επιτρέπει τέτοιου είδους διαβουλεύσεις και συγκλίσεις.

Η μόνη στρατηγική σύμπλευση που διαφαίνεται στον ορίζοντα είναι αυτή της «ευρωπαϊκής συμμαχίας>: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ, ΠΟΤΑΜΙ ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ και το σοσιαλδημοκρατικό τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ. Τα κόμματα, βέβαια, που θα μετέχουν σε αυτήν, πρέπει πρωτίστως να προβούν σε αυτοκάθαρση σε επίπεδο πολιτικού προσωπικού και ενδοκομματικής λειτουργίας. Διότι, είναι εξωφρενικό να δηλώνεις «μεταρρυθμιστική δύναμη» ή «δύναμη λογικής» και να αναπαράγεις την πελατειακή λογική. Όπως μου είπε ένας πολύ καλός φίλος, πολιτικά ενεργός : «Η παλαιά πολιτική γενεά μαζί με τις «νοοτροπίες» και τις πρακτικές της πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».

Τα καρκινώματα της ελληνικής πολιτικής ζωής, το υπέρογκο κράτος, η δυσλειτουργική δημόσια διοίκηση, η πελατειακή κομματοκρατία εξακολουθούν να υφίστανται. Το τίτλο της μεταρρυθμιστικής δύναμης μπορεί να φέρει εκείνος ο πολιτικός οργανισμός, ο οποίος με υγιή, άφθαρτα στελέχη θα χτυπήσει τους προαναφερόμενους πυλώνες της ελληνικής καταστροφής, όπως ορθά προσδιορίζει ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Γιώργος Κοντογιώργης.

Προς το παρόν, ο θρίαμβος της πολιτικής επικοινωνίας συνεχίζεται με την άγονη αντιπαράθεση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ και όλα παραμένουν στάσιμα. Οι προβλέψεις την πορεία του κρατικού προϋπολογισμού παραμένουν απαισιόδοξες, δεδομένης της εξάντλησης της φοροδοτικής ικανότητας των Ελλήνων πολιτών. Σε περίπτωση δημοσιονομικού εκτροχιασμού, θα τεθεί υπό πλήρη εφαρμογή ο κόφτης δημοσίων δαπανών. Το σενάριο αυτό, αν και απευκταίο, μοιάζει πολύ πιθανόν και αναμένεται να δρομολογήσει ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, καθιστώντας αναπόφευκτη την συνεργασία των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων και αποτρέποντας το ενδεχόμενο εκλογών. Αναμένουμε με αγωνία τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών στην ΔΕΘ, μέσα από τις οποίες θα εξαχθούν συμπεράσματα για την επόμενη μέρα. Είτε σε περίπτωση διεξαγωγής πρόωρων εκλογών, είτε σε περίπτωση εκκίνησης των διαβουλεύσεων για την συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης, το «μεταρρυθμιστικό μπλοκ» και τα κόμματα που το συναποτελούν θα διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ψυχάρης για ΔΟΛ: Παίρναμε δάνεια με εγγυήσεις «αέρα»

«Ονείρωξη» χαρακτήρισε το ενδεχόμενο να κλείσει το Mega ο διευθύνων σύμβουλος του ΔΟΛ Παναγιώτης Ψυχάρης, ο οποίος καταθέτοντας στην Εξεταστική Επιτροπή για τα δάνεια των κομμάτων και των ΜΜΕ.

Ανακοίνωσε επίσης ότι ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη (ΔΟΛ) ετοιμάζεται να ανοίξει το Vima TV. Παράλληλα αποκάλεσε «κουτσομπολιά» τα δημοσιεύματα του «Βήματος» για συνάντηση Τσίπρα – Ψυχάρη, προσθέτοντας πως «το ότι δεν έχει διαψευστεί από κανένα δεν σημαίνει ότι έγινε και η συνάντηση».

Αναφερόμενος στα δάνεια του ΔΟΛ ο Π. Ψυχάρης είπε ότι έδωσε ο ίδιος εγγυήσεις ύψους 15 εκατ. ευρώ, αλλά αποκάλυψε ότι οι εγγυήσεις ήταν «αέρας» – δηλαδή δεν αντιστοιχούσαν σε χρήματα.

Συγκεκριμένα απαντώντας σε ερωτήσεις του προέδρου της Επιτροπής Σωκράτη Φάμελλου για την προέλευση των χρημάτων με τα οποία εξαγοράσθηκε ο ΔΟΛ από τον Σταύρο Ψυχάρη είπε ότι έχει δώσει εγγυήσεις 15 εκατ. ευρώ στον ΔΟΛ, ύστερα από πίεση των τραπεζών να υπάρξουν εγγυήσεις στην δανειοδότηση της επιχείρησης.

Σ. Φάμελλος: Που τα βρήκατε;

Π. Ψυχάρης: Δεν είπα τα έχω, είπα υπέγραψα για 15

Σ. Φάμελλος:  Που τα βρήκατε;

Π. Ψυχάρης: Είπα υπέγραψα δεν είπα έχω – υπέγραψα εγγυήσεις.

Σ. Φάμελλος: Με τι;

Π. Ψυχάρης: Με αέρα

Σ. Φάμελλος: Είπατε αέρα; Είπατε στην Επιτροπή αέρα; Υπογράψατε αέρα; Με τι εχέγγυο;

Π. Ψυχάρης: Είπα αυτό που είπα

Σ. Φάμελλος: Αξίζει τόσα η υπογραφή σας; Αυτή είναι η ιστορία των δανείων στην Ελλάδα.

Για το μέλλον του Mega ο Π. Ψυχάρης είπε εμφατικά «μην έχετε ονειρώξεις. Το Mega δεν πρόκειται να κλείσει» και πρόσθεσε ότι θα εξεταστεί η δυνατότητα εκπομπής μέσω ίντερνετ που «θα συνεχίσει να υπάρχει», δορυφόρου ή συνδρομητικής πλατφόρμας.

Ο διευθύνων σύμβουλος του ΔΟΛ υπογράμμισε την διαφωνία του με τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, κάνοντας λόγο για «λεγόμενες άδειες».

Σημειώνεται ότι ο Π. Ψυχάρης ανακοίνωσε ότι ο ΔΟΛ προετοιμάζεται να εκπέμψει ο Vima TV, αλλά ζήτησε «να μην γίνει θέμα» και «να μείνει μεταξύ μας».

Ο διευθύνων σύμβουλος του ΔΟΛ, ο οποίος είναι και μέλος του ΔΣ του Mega, χαρακτρήρισε τον συνιδιοκτήτη του Mega Φώτη Μπόμπολα ως «έναν από τους χιλιάδες μετόχους του Mega» με αφορμή την κατάθεσή του στην Εξεταστική ότι για την κατάσταση στο κανάλι δεν ευθύνεται η κυβέρνηση, αλλά οι μέτοχοι του καναλιού.

Ο Π. Ψυχάρης υποστήριξε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με τα δάνεια του καναλιού και ότι αυτά «δεν πρέπει να απασχολούν τον ελληνικό λαό».

«Το Mega δεν είναι Μαρινόπουλος. Πληρώνουμε κανονικά τα δάνειά μας», υποστήριξε διαψεύδοντας τους εκπροσώπους των τραπεζών.

Είπε ότι έχει πληρώσει 130 εκατ. ευρώ για τόκους και ότι «αν τα δάνεια αυτά δεν είχαν δοθεί στο Mega μπορεί να είχαν δοθεί σε στεγαστικά και να μην αποπληρώνονταν».

Ακόμη ισχυρίσθηκε ότι τα δάνεια του ΔΟΛ είναι ενήμερα.

Μπόμπολας: Για την κατάσταση στο Mega ευθύνονται οι άλλοι μέτοχοι

Τα δάνεια του ομίλου ‘Πήγασος΄, ανέρχονται σε 160 εκατ. ευρώ και είναι ενήμερα και εξυπηρετούνται κανονικά, ανέφερε στην Εξεταστική Επιτροπή που διερευνά την υπόθεση της δανειοδότησης κομμάτων και επιχειρήσεων ΜΜΕ, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ομίλου, Φώτης Μπόμπολας.

Όπως ανέφερε ο κ. Μπόμπολας, μέσα στο ποσό αυτό είναι και το ομολογιακό δάνειο των 80 εκατ. ευρώ, που είχε συναφθεί το 2014 και εκταμιεύτηκε το 2016. Το δάνειο αυτό, προσέθεσε, είναι σε καθεστώς «παγώματος» και οι τόκοι του, ύψους 3,5 εκατ. ευρώ, έχουν πληρωθεί κανονικά.

Απαντώντας σε ερωτήσεις μελών της Επιτροπής για τα δάνεια του ‘Πήγασου’, ο Φώτης Μπόμπολας ανέφερε πως οι τράπεζες έχουν ζητήσει και έχουν λάβει εμπράγματες εγγυήσεις που ανέρχονται στο ποσό περίπου των 112 εκατ. ευρώ και δόθηκαν με βάση το γεγονός ότι ο κύκλος εργασιών του ‘Πήγασου’ ήταν 240 εκατ. ευρώ και ο τζίρος της Τηλέτυπος 180 εκατ. ευρώ, κάτι που, όπως υποστήριξε, καθιστούσε απολύτως δικαιολογημένες τις δανειακές συμβάσεις που υπεγράφησαν τότε.

Συνεχίζοντας τόνισε, επίσης, πως πριν την κρίση οι τράπεζες χορηγούσαν δάνεια χωρίς εξασφαλίσεις και εμπράγματες εγγυήσεις, αλλά μετά την κρίση οι τράπεζες ζήτησαν και έλαβαν εγγυήσεις, όπως το ακίνητο του ομίλου στο Χαλάνδρι, τους τίτλους των εφημερίδων και εντύπων, τις μέλλουσες εισπράξεις των εντύπων απευθείας από το πρακτορείο διανομής τύπου κ.λπ.

Αναφερόμενος ειδικότερα στον δανεισμό της  Τηλέτυπος Α.Ε. (Mega Channel), στην οποία, όπως ανέφερε, ο ‘Πήγασος’ μετέχει με ποσοστό 32,5%, είπε πως ο συνολικός δανεισμός της εταιρείας αυτής ανέρχεται σε 103 εκατ. ευρώ, τα οποία δεν εξυπηρετούνται και έχουν καταγγελθεί από τις τράπεζες.

Για τον δανεισμό του Mega, προσέθεσε, ότι έχουν τεθεί ως εγγυήσεις μεταξύ άλλων ένα μεγάλο οικόπεδο ιδιοκτησίας του ομίλου και η ταινιοθήκη του, που έχει αποτιμηθεί από διεθνή εταιρεία σε περίπου 80 εκατ. ευρώ και καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του δανείου.

«Εάν δεν βρεθεί λύση, τότε τα περιουσιακά στοιχεία αυτά θα εκποιηθούν και θα καλυφθούν οι υποχρεώσεις προς τις τράπεζες, ενώ θα πληρωθούν οι εργαζόμενοι», είπε ο κ. Μπόμπολας. Απαντώντας σε ερώτηση για το εάν το Mega έχει συγκεκριμένο πολιτικό προσανατολισμό, είπε ότι η ενημέρωση που παρέχει το Mega «είναι αντικειμενική και πλουραλιστική, καθώς ο σταθμός δεν ανήκει μόνο σε ένα μέτοχο».

Κληθείς να σχολιάσει τις ανακοινώσεις που εξέδωσε ο διευθυντής ειδήσεων του MEGA Μανώλης Καψής σχετικά με τον αποκλεισμό του καναλιού από την διαδικασία της αδειοδότησης, ο κ. Μπόμπολας είπε, ότι «ο διευθυντής ειδήσεων του MEGA δεν είχε τέτοια εντολή από το Διοικητικό Συμβούλιο και δεν είχε πάρει καμία τέτοια κατεύθυνση από το Διοικητικό Συμβούλιο της Τηλέτυπος », το οποίο, όπως είπε, «έχει καιρό να συνεδριάσει».

Σε ό,τι αφορά στη μη συμμετοχή στην αύξηση κεφαλαίου της ‘Τηλέτυπος’ από τους άλλους μετόχους, ανέφερε πως ο ίδιος είχε συμφωνήσει ο ΄Πήγασος΄ να συμμετάσχει σε αυτή την αύξηση, όμως «δεν υπήρξε ανταπόκριση από τους άλλους δύο, και μόνος μου δεν μπορούσα να σηκώσω το βάρος λειτουργίας της Τηλέτυπος».

Συνεχίζοντας αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι ο ίδιος χρησιμοποιούσε το Mega για να εξυπηρετεί τα επιχειρηματικά του συμφέροντα ή να έχει καλύτερη μεταχείριση από τις τράπεζες. «Δεν είμαι διαπλεκόμενος. Τόσο εγώ όσο και ο αδελφός μου έχουμε στοχοποιηθεί επειδή η συμμετοχή μας στις εταιρείες είναι εμφανής, και δεν γίνεται μέσω άλλων εταιρειών ή άλλων προσώπων», τόνισε ο Φώτης Μπόμπολας. Για τα προβλήματα και τις καθυστερήσεις στη μισθοδοσία των εργαζομένων του σταθμού, είπε ότι 25 εκατ. ευρώ που έχουν προέλθει από τα έσοδα της ταινιοθήκης, είναι δεσμευμένα από τις τράπεζες και δε μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη μισθοδοσία.

Τέλος, ο Φώτης Μπόμπολας στοχοποίησε εμμέσως την οικογένεια Βαρδινογιάννη: «Ο ίδιος ενίσχυσα το Mega μέσω της εταιρείας ‘Άνωση’. Πήρα δάνειο, βάζοντας υποθήκη το σπίτι μου, για να πληρωθούν οι εργαζόμενοι, όμως υπάρχουν μέτοχοι που συμμετέχουν και σε άλλα μέσα ενημέρωσης και δεν ενδιαφέρονται. Σε ό,τι με αφορά έκανα ότι μπορούσα. Για τη σημερινή κατάσταση του Mega φταίνε οι μέτοχοί του», είπε ο κ. Μπόμπολας και κατέληξε λέγοντας ότι το Mega ξεκίνησε με τη συμμετοχή πολλών εκδοτικών συγκροτημάτων αλλά στη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται ο ίδιος δεν επιθυμεί να μετέχει.

Γ. Βαρουφάκης: «Παρόν» στις επόμενες εκλογές το κίνημα DiEM25

Τη συμμετοχή του κινήματος DiEM25 στις επόμενες εθνικές εκλογές καθώς και την πρόθεσή του να δημοσιεύσει τα πρακτικά του Eurogroup την περίοδο που ήταν ο ίδιος υπουργός Οικονομικών ανακοίνωσε ο Γιάννης Βαρουφάκης.

O πρώην υπουργός Οικονομικών και επικεφαλής του Κινήματος για την Δημοκρατία στην Ευρώπη ως το 2025 (DiEM25)  απάντησε στις ερωτήσεις των αναγνωστών του ThePressProject σε ζωντανό Q&A που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τρίτης.

Απαντώντας στις κατηγορίες της Νέας Δημοκρατίας και με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή γαι εξεταστική για το Plan X, ο πρώην υπουργός Οικονομικών δήλωσε πρόθυμος να συμμετάσχει σε μια συζήτηση για την περίοδο εκείνη, σε όποιο μέρος επιθυμεί ο καθένας. «Έχω επανειλημμένως προκαλέσει όποιον θέλει να αντιπαρατεθεί στα επιχειρήματα μου για το πραξικόπημα που έπληξε την «Άνοιξη της Αθήνας» να δημιουργήσει τις συνθήκες διεξαγωγής αυτής της συζήτησης, από αμφιθέατρο έως ειδικό δικαστήριο. Εγώ θα είμαι εκεί. Εκείνοι θα είναι;», ανέφερε συγκεκριμένα.

Παράλληλα εκτίμησε ότι η λύση δεν είναι η υποταγή στις πολιτικές της τρόικας, αλλά ούτε και η αποδόμηση της Ε.Ε., καθώς αυτή θα μας πάει «σε μια σύγχρονη εκδοχή της δεκαετίας του 1930. «Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της ανυπακοής στο πλαίσιο της ΕΕ στις πολιτικές που πλήττουν την Ευρώπη από μια πολιτική που προκρίνει την αποδόμηση της ΕΕ. Η αποδόμηση αυτή δεν θα μας πάει εκεί που θα ήμασταν αν η ΕΕ δεν είχει δημιουργηθεί. Θα μας πάει σε μια σύγχρονη έκδοση της δεκαετίας του ’30. Για αυτό μαζί με το DiEM25 απορρίπτουμε ταυτόχρονα την υποταγή στις πολιτικές της ΕΕ και την απλοϊκή θέση ότι λύση είναι η κατάρρευση της ΕΕ» υποστήριξε.

συμμετοχή σε εκλογές και πιθανές συνεργασίες

Αναφερόμενος σε πιθανή συμμετοχή του κινήματος DiEM25, σε εθνικές εκλογές ή Ευρωεκλογές στο μέλλον, τόνισε ότι «το DiEM25 είναι σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και προφανώς θα είναι παρόν και στην Ελλάδα. Η εκλογική μορφή που θα πάρει η παρουσία του DiEM25 στην Ελλάδα θα αποφασιστεί από τα μέλη του». Εκτίμησε επίσης ότι «το πολιτικό κενό στη χώρα μας το οποίο όλο και αυξάνεται πρέπει να κλείσει μέσα από δημοκρατικές και ριζοσπαστικές δυνάμεις. Διαφορετικά θα γεμίσει τέρατα».

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με πιθανή συνεργασία με την «Πλεύση Ελευθερίας» της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ο κ.Βαρουφάκης απάντησε ότι «θα συνεργαστούμε με όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς σε όλη την Ευρώπη που αρνούνται την υποταγή στις πολιτικές της Τρόικας και παράλληλα αρνούνται τις σειρήνες που μας καλούν στην επιστροφή στο Έθνος/Κράτος, σε κάποιον αριστερό εθνικισμό.

σύντομα στη δημοσιότητα τα πρακτικά του Eurogroup

Ο κ. Βααρουφάκης ανακοίνωσε επίσης ότι σύντομα θα δημοσιοποιήσει τα πρακτικά των συνεδριάσεων του Eurogroup που συμμετείχε, καθώς και την άποψη του για το τι συνέβη στην «Άνοιξη της Αθήνας».

«Προσωπικά θεωρώ ότι όλα τα συμβούλια της Ευρώπης πρέπει να καταγράφονται και να είναι προσβάσιμα στους ευρωπαίους πολίτες. Αυτό αποτελεί και καμπάνια του DiEM25.

Στις συνεδριάσεις του Eurogroup που παραβρέθηκα προσωπικά -και ίσως να ήμουν ο μόνος- σεβάστηκα την εμπιστευτικότητα μη δημοσιοποιώντας τι υπόθηκε παρά τις διαρροές από πλευράς της τρόικας που ήταν συχνά τοξικές και ψευδείς. Σύντομα στο πλαίσιο της εξιστόρισης του θρίλερ της «άνοιξης της Αθήνας» θα καταθέσω την άποψή μου για το τι συνέβη και θα καταθέσω και τα πρακτικά εκείνων των συνεδριάσεων. Στόχος δεν είναι η αναπαραγωγή του παρελθόντος. Σήμερα πιέζει το παρόν και το μέλλον. Το αδιέξοδο εναντίον του οποίου παλέψαμε το 2015 εντείνεται σήμερα. Ό,τι κάνουμε από εδώ και εμπρός πρέπει να αφορά το μέλλον της χώρας και της Ευρώπης», είπε συγκεκριμένα.

για το Plan X

Σχετικά με την ύπαρξη του «plan Χ», ο κ.Βαρουφάκης αναφέρθηκε στις λεπτομέρειες του «σχεδίου αποτροπής», τονίζοντας ότι στόχος της κυβέρνησης δεν ήταν να εκβιάσει, αλλά να αντιδράσει στο ενδεχόμενο κλείσιμο των τραπεζών από τους εταίρους.

«Το σχέδιο αποτροπής είχε στόχο να ενεργοποιηθεί μόνο εφόσον η Τρόικα παρανομήσει. Η Τρόικα ήταν αυτή που εκβίαζε εξ αρχής την ελληνική κυβέρνηση, για να μην πω τις ελληνικές κυβερνήσεις πριν από τη δική μας. Την 3η μέρα που ήμουν στο υπουργείο ο πρόεδρος του Eurogroup (Γέρουν Ντάισελμπλουμ) με απείλησε ευθαρσώς ότι αν επιμείνουμε να θέλουμε να διαπραγματευτούμε την οικονομική πολιτιή της προηγούμενης κυβέρνησης η Τρόικα θα μας έκλεινε τις τράπεζες.

Αυτός ήταν ο εκβιαστής ή για την ακρίβεια ο εκφραστής του εκβιασμού της ελληνικής δημοκρατίας. Ως δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, είχαμε υποχρέωση να έχουμε ένα σχέδιο αποτροπής του εκβιασμού, ένα σχέδιο αποτροπής του κλεισίματος των τραπεζών, ένα σχέδιο αποτροπής των capital controls» τόνισε.

Εκτίμησε επίσης ότι «αν ως κυβέρνηση παραμέναμε σταθεροί στην απόφασή μας να απαντήσουμε στην αθέμιτη και εκβιαστική κίνηση του κλεισίματος των τραπεζών με αυτή την αναδιάρθρωση των ομολόγων η Τρόικα θα είχε συμβιβαστεί με εμάς. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα παίρναμε ότι ζητούσαμε. Σημαίνει όμως ότι η συμφωνία μας με το Eurogroup θα γινόταν στη βάση ενός βιώσιμου οικονομικού και μεταρρυθμιστικού προγράμματος»