Μια μεταρρύθμιση επιτακτική

Η Ελλάδα μαστίζεται από την έλλειψη του «επιχειρείν”. Η Ελλάδα έχει περιέλθει σε ένα φαύλο κύκλο παραγωγής επιστημόνων και ώθησής τους εκτός συνόρων.

Το βασικότερο όλων είναι ότι το σύστημα αυτό είναι αυτοτροφοδοτούμενο. Ένας ιός που βρίσκεται στον ανθρώπινο οργανισμό, κι ενώ ο ίδιος θέλει να τον αποβάλει, ταυτόχρονα άθελά του τον τρέφει και τον διογκώνει.

Ποιος νέος θέλει να επιχειρήσει στην Ελλάδα; Έναντι ποιας ευρωπαϊκής χώρας η Ελλάδα μοιάζει ανταγωνιστική ως προς τη φορολογία και το κόστος εργασίας; Eξηγώντας το χαρακτηριστικό της αυτοτροφοδοσίας, η πραγματικότητα δείχνει ότι ολοένα και περισσότεροι νέοι οδηγούνται στην αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό, ενώ το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τη σταδιακή συνταξιοδότηση των ήδη εργαζομένων, θα αυξάνει τόσο το κόστος εργασίας όσο και τη φορολόγηση.

Το γιατί όμως οι νεότεροι είναι αυτοί που εξωθούνται, ενώ όσο η ηλικία αυξάνει τα ποσοστά εξόδου από τη χώρα φθίνουν, απαντάται από το στοιχείο της ελαστικότητας. Όσο η ηλικία αυξάνει, τόσο λιγότερο ο άνθρωπος επιλέγει να ρισκάρει επιδιώκοντας ένα διαφορετικό μέλλον.

Όσο η ηλικία αυξάνει, τόσο μειώνεται κατά μέσο όρο η ελαστικότητα στο ρίσκο. Μία στάση αυξανόμενης αδράνειας, δίχως κάποιο ιδιαίτερο αντίκτυπο, όπως είναι αναμενόμενο.

Έχω στο μυαλό μου δυο βασικές κατηγορίες νέων που αποχωρούν από τη χώρα. Από τη μια πλευρά εκείνους οι οποίοι μετά την κτήση του βασικού τίτλου σπουδών, με την οικονομική στήριξη της οικογένειας αναζητούν διέξοδο στο εξωτερικό και από την άλλη πλευρά εκείνους οι οποίοι παρέμειναν λίγα χρόνια και τελικά αψήφησαν την αρχική τους άρνηση να αναζητήσουν εργασία εκτός Ελλάδος είτε λόγω εμμονής με αυτή τη χωρά είτε λόγω οικονομικής αδυναμίας.

Η ανθρώπινη φθορά υπάρχει και στις δύο κατηγορίες, αλλά το μέγεθος καλό θα ήταν να αναλογιστεί κανείς ότι ποικίλει.

Και όσο ευχάριστο είναι μια χώρα να καταφέρνει να παράγει ένα ιδιαίτερο, ανταγωνιστικό προϊόν και έπειτα να το εξάγει στο εξωτερικό, τόσο δυσάρεστο είναι να αναπτύσσει τους ορίζοντες ανθρώπων και να τους ωθεί εκτός των συνόρων της. Και πάνω σε αυτό θα προσθέσω δυο γραμμές καθαρά πρακτικές: Πρώτα, το γεγονός ότι η αγορά εργασίας δε συμπεριφέρεται όπως κάθε άλλο προϊόν εφόσον η εξαγωγή ενός ανθρώπου δεν έχει οικονομικό αντίκτυπο (και βασικό εργαλείο εδώ δε μπορεί να είναι άλλο από το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών).

Έπειτα ένα προϊόν δεν έχει συμπεριφορική διάσταση. Ο άνθρωπος το κατευθύνει και αποφασίζει πως και που θα το διανέμει. Αντίθετα η ανθρώπινη εργασία ταυτίζει το προϊόν και τον άνθρωπο. Η διαφορά είναι προφανής: Ο εξαναγκασμός εξόδου από τη χώρα για εύρεση εργασίας φθείρει τους εξαναγκαζόμενους, και σε σύνδεση με το στοιχειό της ελαστικότητας που ήδη ανέφερα, κυρίως τις νέες γενιές.

Δε θα συζητήσω εάν συνεχής λιτότητα ήταν ή αποτελεί λύση για την ελληνική οικονομία. Η ουσία της λύσης του ελληνικού προβλήματος εξάλλου, δε βρίσκεται εκεί. Η ταφόπλακα της ελληνικής οικονομίας μπαίνει όταν το δυνητικό μέλλον καταστρέφεται.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, το «καλό» σενάριο του δυνητικού μέλλοντος περιλαμβάνει ασφαλώς ένα εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό, το οποίο γίνεται αρωγός της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Σε αυτό χρειάζεται να μπει ένας φραγμός, ο οποίος θα πρέπει να εξασφαλίζει μία κόκκινη γραμμή ανόδου του «επιχειρείν», με άμεσα μέτρα αφ’ ενός μεν στην φορολογία των επιχειρήσεων, αφ’ ετέρου δε στο κόστος εργασίας.

Κανείς δε θέλει να γίνεται μάντης κακών, αλλά εφόσον δε γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, η ελληνική οικονομία θα βαραίνει κάτω από την απλή παρατήρηση της παραγωγής επιστημόνων και του δημογραφικού της προβλήματος (που ήδη αντιμετωπίζει, αλλά σε μία γενιά θα έχει δυσβάσταχτες οικονομικά συνέπειες).

Αναλογίζομαι το θλιβερό του πράγματος: Ο απόφοιτος του ελληνικού πανεπιστημίου, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από το προϊόν της επένδυσης του ελληνικού κράτους στο πρόσωπο αυτό. Αν ορίσω «επιτυχή» την επένδυση στην οποία ο νέος θα ξεκινήσει να παράγει για αυτή τη χώρα, ενώ την ορίσω σαν «ανεπιτυχή»,το ρίσκο της («βίαιης») εξόδου του από τη χώρα, η ελληνική κοινωνία βαθαίνει κάτω από ένα θλιβερό ισοζύγιο, το οποίο χρίζει επιτακτικής αντιμετώπισης.

Δημοψήφισμα Τουρκίας. Ανάλυση ψήφων

Δημοψήφισμα στην Τουρκία για υπερεξουσίες του προέδρου και για συνταγματική αλλαγή. Στόχος να γίνει ο Ερντογάν το απόλυτο πρόσωπο, στο οποίο θα καταλήγουν όλες οι εξουσίες. Με 51,4% επικράτησε ,οριακά, το «ΝΑΙ». Ο τουρκικός λαός είναι αδιαμφισβήτητα διχασμένος. Ποιοι ψήφισαν, όμως υπέρ του Ερντογάν;

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ΝΑΙ ψήφισε το 51,4% του εκλογικού σώματος, ενώ το ΟΧΙ ανήλθε σε ποσοστό της τάξεως του 48,6%. Πιο συγκεκριμένα, ΝΑΙ  ψήφισαν κυρίως στην ενδοχώρα, όπου το οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο είναι χαμηλότερο σε σχέση με τα παράλια και τις μεγάλες πόλεις. ΟΧΙ στις υπερεξουσίες του ‘’Σουλτάνου’’ ψήφισαν η πρωτεύουσα Άγκυρα, η Κωνσταντινούπολη, τα παράλια, καθώς και οι περιοχές των Κούρδων.

Η ψήφος στις εκλογικές αναμετρήσεις εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την προσωπικότητα του ατόμου, από τον χαρακτήρα, το φύλο, την ηλικία, από το μορφωτικό επίπεδο, ακόμα και από τον τόπο διαμονής. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση του δημοψηφίσματος στην Τουρκία.

Οι άντρες ψηφίζουν πιο εύκολα ακροδεξιά κόμματα σε σχέση με τις γυναίκες. Οι νέοι ψηφίζουν, συχνά, κόμματα που πρεσβεύουν κάτι καινούριο ή μια επανάσταση ή κόμματα προοδευτικά, σε αντίθεση με τους ηλικιωμένους που τείνουν να είναι πιο συντηρητικοί. Οι μορφωμένοι ψηφίζουν κόμματα περισσότερο μετριοπαθή, σε αντίθεση με τα άτομα χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου, που πολλές φορές διακατέχονται από εξτρεμιστικές απόψεις. Βέβαια, σε όλα αυτά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Κανείς δε μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι η τάδε κοινωνική ομάδα τάσσεται στην τάδε ιδεολογία.

Αυτά ίσχυσαν κατά μεγάλο βαθμό και στο δημοψήφισμα της Τουρκίας. Θέτουμε ως βάση ότι το ΟΧΙ ήταν η καλύτερη επιλογή, καθώς στην ουσία ο Ερντογάν ζητάει την προσυπογραφή του τουρκικού λαού για να γίνει ένας νέος δικτάτορας, συγκεντρώνοντας όλες τις εξουσίες. Με αυτό το δεδομένο, λοιπόν, οι κάτοικοι της ενδοχώρας, όπου είναι και χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου, κατά πλειοψηφία, από τα παράλια, ψήφισαν ΝΑΙ. Είναι, άλλωστε, βασικός κανόνας ότι άνθρωποι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, συνήθως, αναζητούν κάποιον σωτήρα. Κάποιον φερόμενο ως ηγέτη που να μπορεί να τους καθοδηγήσει, καθώς οι ίδιοι αδυνατούν να πράξουν το σωστό για τον εαυτό τους. Αυτοί που ψήφισαν ΟΧΙ στις υπερεξουσίες του Σουλτάνου ήταν κυρίως το ευρωπαϊκό κομμάτι της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένου της Άγκυρας και της Κωνσταντινούπολης. Στις περιοχές αυτές οι κάτοικοι είναι υψηλότερου μορφωτικού επιπέδου, σύμφωνα με τα στοιχεία.

Η ψήφος, λοιπόν, σε οποιαδήποτε εκλογική αναμέτρηση αποτελεί  στοιχείο διερεύνησης. Η εκλογική συμπεριφορά εξαρτάται από μία σειρά πραγμάτων, ακόμα και από τον χαρακτήρα του ατόμου. Θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο μέχρι και για μία ‘’ταξική ψήφο’’. Το ζητούμενο, όμως, είναι να μπορούμε να ψηφίζουμε με κριτήριο το κοινό καλό και όχι με τις προσωπικές μας εμμονές ή φιλοδοξίες.

Ενοποίηση ή διάλυση

Πόσο μπορεί να αντέξει μια Ευρώπη με τόσα προβλήματα; Προβλήματα οικονομικά, προσφυγικό, προβλήματα στις διπλωματικές σχέσεις με την Τουρκία. Το όραμα της Ευρώπης ήταν η δημιουργία μιας οικονομικής και κοινωνικής ένωσης, όπου θα βελτιώσει την ζωή των μελών της και θα παρέχει σιγουριά και ασφάλεια. Ως έναν βαθμό αυτά έγιναν, αλλά αυτή την περίοδο των μεγάλων προβλημάτων πρέπει να πάμε ένα βήμα πιο πέρα. Οι επιλογές είναι είτε η πλήρης ενοποίηση ή ενοποίηση σε μεγάλο βαθμό, είτε η συνέχιση των προβλημάτων στο διηνεκές και η αναμενόμενη διάλυση της ένωσης.

Η Ευρώπη για να παραμείνει ισχυρή χρειάζεται μια σειρά πραγμάτων, τα οποία θα πείσουν τους κατοίκους της ότι η ένωση νοιάζεται πραγματικά για αυτούς. Η ευρωπαϊκή οικονομική κρίση έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό αρκετούς ευρωπαίους πολίτες, με αποτέλεσμα ο ευρωσκεπτικισμός στις μέρες μας να είναι πιο εμφανής παρά ποτέ. Η περαιτέρω ενοποίηση θα αποτελέσει ένα γιατρικό για την τόση αμφισβήτηση.

Η δημιουργία ευρωστρατού είναι επιτακτική ανάγκη. Όλοι πρέπει να αντιληφθούν ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι τα σύνορα της Ευρώπης. Το πρόβλημα με την Τουρκία και οι παραβιάσεις της δεν είναι ζήτημα ελληνικό. Ούτε εναπόκειται στις διμερείς σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας του διεθνούς δικαίου. Κυρίως είναι πρόβλημα ευρωπαϊκό.

Δεν γίνεται οικονομική ενότητα χωρίς πολιτική ενότητα. Βέβαια, αυτό είναι ένα δύσκολο εγχείρημα, καθώς τα μέλη πρέπει να παραχωρήσουν μέρος της εθνικής τους ανεξαρτησίας. Όμως όλα τα μέλη πρέπει να έχουν κοινούς φορολογικούς συντελεστές και μια ενιαία γραμμή στα πολιτικά και οικονομικά θέματα. Πρόκειται, δηλαδή, για την μετάβαση από μία ένωση, στην δημιουργία ενός ομοσπονδιακού κράτους. Δύσκολο εγχείρημα. Αν, όμως δεν γίνει, αναπόφευκτα θα έρθει η διάλυση.

Ταχύτητα, νοοτροπία και παιδεία

Άλλο ένα δυστύχημα με αυτοκίνητο. Άλλο ένα που προστέθηκε στα πολλά που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια. Ο λόγος για το πολύνεκρο τροχαίο με την Πόρσε που στοίχισε την ζωή σε δύο νέα παιδιά, μία μάνα και ένα παιδί, που δεν πρόλαβε καν να ζήσει. Το να εξετάσεις το πώς προήλθε το δυστύχημα είναι δεύτερης σημασίας, καθώς υπάρχουν παράγοντες που παραδοσιακά είναι αυτοί που ευθύνονται και σε αυτούς που ίσως να έχουμε και κάποιο έλλειμμα.

Όταν τρέχεις με ταχύτητες που δεν μπορείς να ελέγξεις το αυτοκίνητό σου ή την μηχανή, αναπόφευκτα το παραμικρό εμπόδιο ή η παραμικρή βλάβη πιθανότατα να σου κοστίσει την ζωή σου. Είναι θέμα νοοτροπίας. Μία νοοτροπία, όπου σε πολλά χωριά θεωρείται μαγκιά να οδηγείς μηχανάκι στα 15. Όπου ο τοπικός αστυνομικός δεν λέει τίποτα, γιατί είναι παιδί γνωστού. Όπου όσο πιο γρήγορα πας, τόσο πιο μάγκας γίνεσαι. Όπου όταν μεθύσεις πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι μια χαρά και μπορείς να οδηγήσεις. Προφανώς και τίποτα από αυτά δεν είναι μαγκιά, παρά μόνο μια προσπάθεια ανύψωσης ενός ηθικού και διαμόρφωσης ενός ισχυρού χαρακτήρα που στην πραγματικότητα τις περισσότερες φορές είναι ανίσχυρα.

Όμως το τί είναι σωστό και τί λάθος ή το τί είναι μαγκιά και το τί όχι, πολλές φορές δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά από όλους τους ανθρώπους. Και εκεί έγκειται και ο ρόλος της εκπαίδευσης. Είναι αδιανόητο εν έτη 2017 σε ευρωπαϊκή χώρα να μην υπάρχει μάθημα οδικής συμπεριφοράς στα σχολεία. Η οικονομική δυσκολία της χώρας δεν πρέπει να συνεπάγεται και κοινωνική κατάρρευση.

Γιατί ο άνθρωπος είναι ένα όν βιωματικό. Όπως μάθει, έτσι θα συνεχίσει. Ότι διδάγματα πάρει από μικρός, αυτά θα έχει και μεγαλώνοντας. Πρέπει το σχολείο και η οικογένεια να τον εξοπλίσουν με όλες τις ηθικές αξίες, που θα παροπλίσουν το μέλλον του.

Για όλα φταίει ο Άκης;

Τον τελευταίο καιρό ο Άκης Τσοχατζόπουλος έχει επανέλθει στο προσκήνιο. Ζητά την αποφυλάκισή του επικαλούμενος σοβαρά προβλήματα υγείας.

Παρατηρώ ότι υπάρχει κόσμος που τον βρίζει και ζητά να μείνει για πάντα στην φυλακή. Γιατί, όμως, ένα μεγάλο μέρος του λαού να βγάζει χολή εναντίον του σε τόσο μεγάλο βαθμό;

Συμφωνώ ότι έβαλε το χέρι του στο μέλι του δημόσιου χρήματος. Είναι αδίκημα προφανώς. Είναι, όμως, ο μόνος που ευθύνεται για τα δεινά της χώρας μας;

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος είναι το εξιλαστήριο θύμα. Ένα βαρύ φορτίο μιας χρεοκοπίας δε μπορούσε να μείνει ατιμώρητο. Ήταν ο εύκολος στόχος. Προφανώς και διέπραξε αδίκημα. Προφανώς και έπρεπε να τιμωρηθεί. Αλλά ο άνθρωπος αυτός στιγματίστηκε τόσο πολύ, λες και ήταν ο μοναδικός υπαίτιος. Μπήκε στην φυλακή αυτός, άρα η διαφθορά πατάχθηκε.

Ο κόσμος είχε και έχει ανάγκη από το να αποδοθούν οι ευθύνες της χρεοκοπίας. Κάποιοι πρέπει να πληρώσουν. Για την χρεοκοπία, όμως, δεν φταίει μόνο ο Άκης.

Υπάρχουν πολλοί Άκηδες που ευθύνονται. Άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, ανάλογα με το πόσες δυνατότητες έχει κάποιος στο να εισέλθει στην διαφθορά και στο μέλι του δημοσίου χρήματος. Πριν ζητήσουμε το κεφάλι του άλλου, ας αναλογιστούμε εμείς οι ίδιοι τι κακό έχουμε κάνει στην χώρα μας.

Γιατί η νοοτροπία μας είναι μεγαλύτερο πρόβλημα από το οικονομικό μας.

Για τον κοινωνικό φιλελευθερισμό

Σε μια όμορφη κοινωνία δεν υπάρχουν διακρίσεις. Σε μια ελεύθερη κοινωνία υπάρχει σεβασμός στην διαφορετικότητα. Πολλοί μπερδεύουν τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, θεωρώντας τον ασυδοσία και ελευθερία στα όρια της πλήρους διάλυσης του εθνικού μοντέλου ζωής. Δεν είναι, όμως, έτσι. Πάντα μιλάμε για κράτος δικαίου. Για κράτος κανόνων και αρχών, αλλά με ατομική ελευθερία και πρωτοβουλία. Έχουμε δύο περιστατικά που δείχνουν σημάδια μιας συντηρητικής κοινωνίας. Αυτό της εισόδου μελών κόμματος σε σχολείο στο Πέραμα για να διαμαρτυρηθούν για την ενσωμάτωση των παιδιών των προσφύγων και αυτό της δήλωσης πολιτικού ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι μια ασθένεια κολλητική.

Δεν γίνεται να εισβάλεις σε χώρο εκπαίδευσης επειδή διαφωνείς με κάτι. Προφανώς και υπάρχουν προβλήματα με την ενσωμάτωση των παιδιών, είτε μαθησιακά είτε υγειονομικά, αλλά τα πάντα λύνονται με μέριμνα και διάλογο. Ο άκριτη διαφωνία στα όρια της επιθετικότητας είναι προφανώς σημάδια ρατσισμού και έλλειψης κοινωνικού φιλελευθερισμού.

Δεν γίνεται να θεωρείς άρρωστους ανθρώπους με διαφορετική σεξουαλική προτίμηση. Ίσως να θεωρούνταν κάποτε, λόγο έλλειψης γνώσεων. Σήμερα, όμως, είναι αδιανόητο. Με την ίδια λογική, δηλαδή, να θεωρούμε άρρωστο οποιονδήποτε ανήκει σε οποιαδήποτε μειονότητα.

Καλώς ή κακώς υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας με ιδιαιτερότητες, που δεν είναι πλειοψηφία. Όμως, ζουν και υπάρχουν. Δεν είναι κάτι άρρωστο. Ίσως είναι διαφορετικό, αλλά το διαφορετικό δεν είναι πάντα υποδεέστερο.

Ο Γιάννης και ο επιλεκτικός μας θαυμασμός

Τις τελευταίες μέρες ο Έλληνας μπασκετμπολίστας Γιάννης Αντεντοκούνμπο βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Αφενός, είναι από τα φαβορί για να συμμετάσχει στο All star game του πρωταθλήματος του NBA αφετέρου υπέγραψε αυτόγραφα σε Έλληνες φιλάθλους, αρνούμενος μάλιστα να υπογράψει πάνω στην ελληνική σημαία. Οι εκδηλώσεις θαυμασμού είναι μεγάλες. Είναι ο Γιάννης. Ο δικός μας Γιάννης. Ο Έλληνας.
Ο Αντεντοκούνμπο του NBA είναι ο Έλληνας, ο πατριώτης, ο Γιαννάρας. Ο Αντεντοκούνμπο του πλυντηρίου αυτοκινήτων είναι ο αράπης, είναι ο ‘να γυρίσει στη χώρα του’. Βλέπετε, υπάρχει μια επιλεκτική εκδήλωση θαυμασμού. Έχουμε μάθει να σεβόμαστε την εξουσία, που τυχόν να έχει κάποιος, και όχι τον ίδιο τον άνθρωπο.
Θαυμάζουμε τον Γιάννη επειδή έγινε αστέρας του NBA, λόγω του ταλέντου του. Ο Γιάννης, όμως, κάποτε ζούσε στα Σεπόλια. Τότε δεν ήταν τίποτα, παρά ένα παιδί με όνειρα. Αυτοί που τώρα φουσκώνουν εθνική περηφάνια, είναι και αυτοί που τότε καταψήφιζαν τον νόμο για την ιθαγένεια.
Άνθρωποι ξενόφοβοι και συντηρητικοί. Τέτοιοι άνθρωποι εντός και εκτός κοινοβουλίου. Συντηρητικά κόμματα που κραυγάζουν βγάζοντας άνευ αιτίας εθνικούς λόγους και πολίτες φοβισμένοι για το διαφορετικό. Σίγουρα ελλοχεύουν κίνδυνοι. Η τρομοκρατία και η εγκληματικότητα υφίσταται. Όμως, τις περισσότερες φορές υπάρχουν στο άτομο και όχι στην εθνικότητα ή στο χρώμα. Είναι στοιχεία που δεν γεννιούνται, αλλά καλλιεργούνται. Μαντέψτε ποια είναι η καλύτερη λύση για να μην καλλιεργηθούν.

Πολιτικά κάλαντα

 

Χρόνια πολλά σε όλες και όλους. Παραμονή Πρωτοχρονιάς σήμερα και ήρθε η ώρα να ‘πούμε τα κάλαντα στους πολιτικούς μας. Να τα ‘πούμε; Ακολουθεί ειδική αφιέρωση στον αγαπητό πρωθυπουργό μας Αλέξη Τσίπρα.

Kαλήν ημέραν άρχοντες και αν είναι ο πρωθυπουργός μας καλοσυνάτος, κεφάτος και χαρά όλο γεμάτος, οι Βρυξέλλες τρέμουν, το Βερολίνο ουρλιάζει και η Ουάσιγκτον σωπάζει. Περιοδεύων σε όλη την Ελλάδα, δίδει το σύνθημα της επαναστατικής αλλαγής και της ρήξης με την πολιτική Ευρώπη. Αφού εξαντλήσει κάθε επαναστατικό αποθεματικό του, συνθηκολογεί με οτιδήποτε προτείνεται, διαπραγματευόμενος σκληρά, δίνοντας ηρωϊκες μάχες και παραδίδοντας γή και ύδωρ. Αμφιταλαντευόμενος ανάμεσα στο ριζοσπαστισμό και στον πολιτικό ρεαλισμό, χάνεται και αναλώνεται. Άλλωστε, όταν πατάς σε δύο βάρκες, βουλιάζεις.

Παρα ταύτα, διαθέτει χιούμορ, χαμόγελο, χαβαλέ. Ότι πρέπει δηλαδή για την παρέα μας. Σας προσκαλούμε για κρασί αύριο, μην αναλώνεστε άλλο. Για το καλό σας το λέμε.

Καλά Χριστούγεννα κύριε πρωθυπουργέ σε σας και στην οικογένειά σας. Ευχόμαστε  το άστρο λαμπρό να σας οδηγήσει και να πράξετε το ορθόν. Και όχι ως μάγος με τα δώρα, να μοιράζετε ‘μποναμά’, όταν με το αφορολόγητο και την αναπροσαρμογή (περικοπή δηλαδή) θα τα αφαιρέσετε εις τριπλούν απο το μηνιαίο εισόδημα των συνταξιούχων.

Καλήν ημέραν άρχοντες και αν είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δημιουργικός και ορεξάτος, η χώρα μας θα αναστηθεί. Δηλώνει πανέτοιμος να αναλάβει την διακυβέρνηση. Πανέτοιμος, όμως, να αναλάβει και το πολιτικό κόστος των δυσμενών αποφάσεων της παρούσας κυβέρνησης, εφαρμόζοντας τις δεσμεύσεις της έναντι των εταίρων; Κάποιοι σας προτρέπουν να αφήσετε τον ΣΥΡΙΖΑ να πιεί το κώνιο του τρίτου μνημονίου ολομόναχος και άλλοι σας ωθούν να κυβερνήσετε το συντομότερο δυνατόν. Σίγουρα, υπεύθυνη στάση δεν αποτελεί η παραίτηση, αλλά η ανάληψη της εθνικής ευθύνης, ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους.

Όλες οι ελπίδες στηρίζονται πανω στο πρόσωπό σας και ιδιαίτερα απο την νέα γενιά. Παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος; Να εκριζωθούν χθές. Αν δοκιμαστείτε εσείς και αποτύχετε, η χώρα θα βυθιστεί στο χάος. Η ευθύνη είναι τεράστια.

Καλά Χριστούγεννα σε σας και στην οικογένεια σας. Ευχόμαστε να τηρήσετε τις δεσμεύσεις σας, να χαίρει η Ελλάς όλη. Συμφωνία αλήθειας είπαμε, όχι (α)συμφωνία αθετημένων υποσχέσεων.

Ψάλλοντας τα κάλαντα στους δύο κορυφαίους πολιτικούς ηγέτες, διαπιστώνεις τις διαμετρικά αντίθετες προσωπικότητες τους. Κατα δυστυχίαν, η απαραίτητη εθνική συννενόηση δεν μπορεί να επέλθει, κυρίως λόγω της απροθυμίας της κυβέρνησης.

Αυτές τις μέρες, γίνεται όλο και πιο ορατή η κρίση βιοτικού επιπέδου που βιώνει η ελληνική κοινωνία. Άστεγοι συμπολίτες μας, ανήμποροι, άποροι χρειάζονται την βοήθεια όλων μας. Η κοινωνική αλληλεγγύη σώζει μερικώς την κατάσταση, αλλα χρειάζεται η συγκρότητηση κοινωνικών δομών εκ μέρους της πολιτείας.

Αν σε ένα ζήτημα απαιτείται συννενόηση είναι η κοινωνική κρίση . Μην λησμονούμε ότι επίκεντρο της πολιτικής είναι ο άνθρωπος.

Υγεία και ευτυχία σε όλο τον κόσμο. Αγάπη και αλληλεγγύη στον συνάνθρωπο μας. Εύχομαι, η γέννηση του Θεανθρώπου να μας οδηγεί με αυτό το μύνημα.

Λαϊκισμός και ατολμία: Τα δύο κακά της πολιτικής

Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ αποφασίζει να δώσει ένα εφάπαξ επίδομα στους συνταξιούχους τα Χριστούγεννα και αυτό είναι αρκετό για να ξεσπάσει και πάλι πολιτικός πόλεμος. Τόσο στα ελληνικά κόμματα, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχουν θέσεις υπέρ και κατά αυτού του εγχειρήματος. Στην Ελλάδα, πάντως, τα δύο μεγάλα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία δείχνουν σημάδια μιας παλιάς Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας. Ενός παλαιοκομματισμού που παρόλο δεν θέλουμε να υπάρχει, φαίνεται ότι είναι ακόμη εδώ.

Από την μία ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ δίνει ένα επίδομα, χωρίς να ενημερώσει τους εταίρους και τους θεσμούς, θέλοντας να δείξει ότι είμαστε ανεξάρτητη χώρα. Προφανώς και είμαστε. Αλλά όταν βρισκόμαστε σε ένα πρόγραμμα δανειοδότησης, μάλλον χρειάζεται να ενημερώνουμε για τις δαπάνες μας. Επίσης, τα χρήματα αυτά ίσως να μπορούσαμε να τα διανείμουμε καλύτερα. Σε ανέργους και σε νέους ανθρώπους. Το ζητούμενο στην Ελλάδα δεν είναι μόνο να έχει καλή σύνταξη ο παππούς, αλλά κυρίως να έχει δουλειά με υψηλό μισθό το εγγόνι. Οι συνταξιούχοι είναι μια κοινωνική ομάδα που δεν παράγει στην κοινωνία. Το βάρος πρέπει να δοθεί στους νέους επιστήμονες και στον ιδιωτικό τομέα. Αυτοί παράγουν και από αυτούς θα έρθει η οποιαδήποτε ανάπτυξη.

Από την άλλη, η Ν.Δ  που φοβάται να εκφράσει την άποψή της. Επιλέγει το ΠΑΡΩΝ σε μία ψηφοφορία, όντας κόμμα εξουσίας. Αν φοβάται το πολιτικό κόστος σε μία ψηφοφορία και δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση, μπορούμε να της εμπιστευτούμε την διακυβέρνηση της χώρας και να κάνει ριζικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος; Αν φοβάται το πολιτικό κόστος σε μία ψηφοφορία, σημαίνει ότι, ούσα φοβισμένη, θα δειλιάσει μπροστά σε οποιαδήποτε αλλαγή και μεταρρύθμιση.

Λαϊκισμός από την μία, ατολμία από την άλλη. Πάντα αυτά ήταν τα αγκάθια στην ελληνική πολιτική. Άνθρωποι που έταζαν, δημαγωγούσαν και μοίραζαν ψεύτικο πλούτο και άνθρωποι που φοβόντουσαν να εκφέρουν την γνώμη τους μήπως και κακοχαρακτηριστούν από τον κόσμο. Τελικά, προτιμάμε τα όμορφα ψέματα παρά τις σκληρές αλήθειες.

Social media και πολιτική

Ο ρόλος της πολιτικής επικοινωνίας είναι καταλυτικός για την εξέλιξη της πολιτικής διαδικασίας, καθώς η πολιτική και η επικοινωνία βρίσκονται σε μια διαρκή σχέση αλληλεπίδρασης.

Στην εποχή μας, έχει αναδειχθεί μια «πολιτική βιομηχανία», όπου επικοινωνιολόγοι ή αλλιώς spin doctors, σύμβουλοι, διαφημιστές επιδίδονται στην μάχη του πολιτικού ανταγωνισμού για την προσέλκυση των ψηφοφόρων-καταναλωτών. Υπάρχουν τέσσερεις προσεγγίσεις ως προς το φαινόμενο της πολιτικής επικοινωνίας.

Η εργαλειακή προσέγγιση εκλαμβάνει το πεδίο των ΜΜΕ, ως το μέσο δια του οποίου οι πολιτικοί θα χειραγωγούν την κοινή γνώμη. Η οικουμενική προσέγγιση αφορά μια διαδικασία-αλληλεπίδραση μεταξύ πολιτικών και πολιτών ως προς την μετάδοση και ανταλλαγή πληροφοριών.

Στην ανταγωνιστική προσέγγιση, οι δρώντες επιδίδονται σε έναν ανταγωνισμό με στόχο την επιρροή και την ποδηγέτηση της κοινής γνώμης , μέσω των κυρίαρχων μέσων επικοινωνίας. Η διαλογική προσέγγιση που αντλεί τις θεωρητικές της πηγές απο την αρχαία ελληνική διανόηση αποσκοπεί στην ολοένα και μεγαλύτερη διείσδυση των πολιτών στην δημόσια σφαίρα, στο πλαίσιο της διαβούλευσης και του δημοκρατικού διαλόγου.

Σε αυτήν την κατηγορία εμπίπτουν τα social media, τα οποία δινουν περιθώρια για την ένταξη του κοινού στην πολιτική επικοινωνία.

Η είσοδος των social media στην ανθρώποτητα προκάλεσε κοσμογονικές αλλαγές σε όλες τις πτυχές του κοινωνικού βίου.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιδρούν στην πολιτική διαδικασία, δίδοντας περιθώρια αναβάθμισης του ρόλου των πολιτών στο πολιτικό σύστημα, μέσω «ευκαιριών συμμετοχής».

Η προεκλογική καμπάνια του Ομπάμα στο 2008 αποτέλεσε μια πραγματική επάνασταση στον χώρο της πολιτικής επικοινωνίας. Ο Αμερικάνος πρόεδρος καλούσε τους πολίτες να συμμετέχουν σε δημόσιο διάλογο για τα πολιτικά ζητήματα. Δεσμεύτηκε ως προς την ανοιχτή ηλεκτρονική διακυβέρνηση, την διαφάνεια και την συμμετοχή. Μέσω του διαδικτύου, ο Ομπάμα ήλθε σε άμεση επαφή με τους πολιτές, ενώ μείωσε το κόστος των προεκλογικών εξόδων. Η ηλεκτρονική διακυβέρνηση προσέφερε την ευκαιρία πρόσβασης των πολιτών στα δημόσια έγγραφα.

Οι πολίτες δύνανται να αυτοοργανωθούν και να αναλάβουν πρωτοβουλίες, αξιοποιώντας την δυναμική των social media. Η αυτοοργάνωση των πολίτων αναιρεί την αναγκαιότητα της διαμεσολάβησης κομμάτων, προκειμένου ο πολίτης να αναπτύξει πολιτική δράση.

Μέσα απο το μαζικό κάλεσμα στο διαδίκτυο, οργανώθηκαν τα κινήματα των Αγανακτισμένων σε Ελλάδα-Ισπανία και το κίνημα της Occupy Wall Street. Αναδύεται μια «νέα ισορροπία δύναμης» που εν πολλοίς υποκαθιστά τον ρόλο των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης.

Ωστόσο, παρότι τα πολιτικά πρόσωπα χρησιμοποιούν τα social media, απουσιάζει ο διάλογος και η παρέμβαση. Οι πολιτικοί αντιπρόσωποι αρκούνται στην χρήση τους για λόγους αυτοπροβολής. Οι σπάνιες διαδικτυακές συζητήσεις μεταξύ πολιτών και πολιτικών διεξάγονται για λόγους εντυπωσιασμού. Τα πολιτικά πρόσωπα αποκρίνονται στις ερωτήσεις των πολιτών κατα τρόπο που θυμίζει έντονα τις συνεντεύξεις τους στα τηλεοπτικά πάνελ.

Προς το παρόν, τα social media χρησιμεύουν ώς ένα έξυπνο και φθηνό εργαλείο για την προεκλογική καμπάνια ενός υποψηφίου, για την προώθηση του πολιτικού μυνήματος και για λόγους επικοινωνιακής αντιπαράθεσης.

Τα κοινωνικά κινήματα απευθύνουν κάλεσμα για μαζικές συγκεντρώσεις, μέσω των σόσιαλ μίντια. Η πρακτική αυτή δεν διαφέρει σε τίποτα απο τα παραδοσιακά μέσα συγκρουσιακής πολιτικής δράσης, δια των οποίων οι πολίτες αρκούνται στην διαμαρτυρία, δίχως να αξιώνουν την θεσμική είσοδο της κοινωνίας στο πολιτικό σύστημα.

Έχοντας, ως αφετηρία ανάλυσης μας τα εξελιγκτικά στάδια της των πολιτείων, ανακύπτει το εξής ερώτημα: «Κατά πόσο είναι εφικτή η απευθείας μετάβαση της ανθρωπότητας απο το προ-αντιπροσωπευτικό στάδιο στο τελειωτικό στάδιο της ανθρώπινης ανάπτυξης, δηλαδή την δημοκρατική πολιτεία;»

Η συγκρότηση του τεχνοδιακτυακού επικοινωνιακού συστήματος εξαρτάται τόσο απο τις μορφές που θα λάβει η εξέλιξη της τεχνολογικής προόδου, όσο και απο τις μορφές διεκδίκησης της κοινωνίας έναντι της αυτονόμησης του πολιτικού φαινομένου και της πλήρους εξάρτησης του απο τους κανόνες των διεθνών αγορών.

Η προοπτική της συνάντησης κοινωνίας-πολιτικής στο τεχνοδικτυακό περιβάλλον διαφαίνεται στον ορίζοντα και η πραγμάτωση της δημοκρατίας θα καταστεί αναπόφευκτή. Στην παρούσα φάση, προϋποτίθεται η θεσμοθέτηση της ένταξης της κοινωνίας των πολιτών στο πολιτικό σύστημα, προκειμένου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να αποβούν εργαλεία συνάντησης της κοινωνίας με την πολιτική.

 

Αναζητούνται καθηγητές που αγαπούν τη δουλειά τους

Τι είναι όμως ο καθηγητής; Τι σημαίνει αυτή η λέξη που έχει γίνει πολλές φορές αντικείμενο σκληρής κριτικής και άλλες αφορμή για να γραφτούν «παιάνες» και τιμητικοί ύμνοι. Τι σημαίνει καθοδηγώ κάποιον;

Είναι το ίδιο με το να δώσεις κάποιες οδηγίες πορείας σε κάποιον που έχει χαθεί στο δρόμο; Ποιος σε έχει καθοδηγήσει για να μπορείς με σιγουριά για σένα και ασφάλεια για τον άλλον να καθοδηγείς εσύ στο μέλλον;

Τα ερωτήματα πολλά και οι απαντήσεις λίγες. Ας επιλέξουμε όμως ένα ερώτημα, το οποίο θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε παρακάτω.

Το πιο σημαντικό ερώτημα που δημιουργείται στην Ελλάδα του 2016 είναι το εξής: «Υπάρχουν εκκολαπτόμενοι καθοδηγητές, φοιτητές ή πτυχιούχος δηλαδή, τους οποίους θα εμπιστευτείς για την εκπαίδευση του παιδιού σου;»

Η λίγων ετών εμπειρία που απέκτησα μου λέει πως πρέπει να μας απασχολήσει το ζήτημα. Ο λόγος σαφής. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά μας βρίθουν από ανθρώπους που αρέσκονται να κουβαλούν τον τίτλο του φιλολόγου αλλά δεν νοιάζονται πραγματικά για το βαθύτερο νόημα της λέξης «καθηγητής».

Δεν θέλουμε λοιπόν να αρχίσουμε να κολλάμε αφίσες, στις οποίες θα αναζητούμε εναγωνίως καθηγητές, ανθρώπους που διαλαλούν ότι ασκούν αυτό το «λειτούργημα», όπως το χαρακτήρισε ένας φίλος, όχι με γνώμονα το γόητρο αλλά την παιδεία.

Κοιτίδα του προβληματισμού, το Κοινωνικό Φροντιστήριο Αγίου Δημητρίου (ΚΦΑΔ). Γιατί φίλε, φοιτητή του τμήματος Φιλολογίας, δεν δουλεύεις στο ΚΦΑΔ του Δήμου σου;

Δεν γνωρίζεις ότι υπάρχει, ασχολείσαι με κάτι άλλο και δεν έχεις χρόνο ή φοβάσαι για το πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;

Οι απαντήσεις λιτές και κατανοητές. Ενημερώσου, ασχολήσου με τις ευκαιρίες που σου δίνονται όσον αφορά την επαγγελματική σου κατάρτιση, τόλμα να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.

Και τώρα, η πιο σοβαρή ερώτηση. Σου προσφέρει καλύτερη πρακτική το τμήμα σου; Η απάντηση είναι όχι.

στιγμιότυπο από την ταινία "Ο Δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται." / "Le Maître qui laissait les enfants rêver", Daneil Losset, 2007
στιγμιότυπο από την ταινία «Ο Δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται.” / «Le Maître qui laissait les enfants rêver”, Daneil Losset, 2007

Πώς πιστεύεις ότι θα καταλάβεις αν είσαι ικανός να κάνεις αυτή τη δουλειά; Δυνατότητα-Ικανότητα κατά Αριστοτέλη, ξέρεις εσύ! Η απάντηση είναι απλή, σίγουρα όχι μέσω του «άχρωμου» και άβολου, από άποψη χώρου, ιδιαιτέρου μαθήματος.

Δοκίμασέ το τουλάχιστον, και αν δεν το αντέξεις, άφησέ το. Τόλμα το!

Το επάγγελμα αυτό είναι ιδιαίτερο, θέλει αντοχές, υπομονή, καλή διαχείριση χρόνου, πρόγραμμα, ευφυΐα, προσαρμοστικότητα, μεταδοτικότητα και άλλα πολλά.

Σε κούρασα; Ναι, αυτό το επάγγελμα είναι πολύ κουραστικό, και το κάνουν καλά όσοι το αγαπούν, όπως και πολλά άλλα επαγγέλματα. Και αν δεν το αντέξεις, θα νιώθεις τουλάχιστον υγιής και χαρούμενος, γιατί για ένα χρόνο θα έχεις προσφέρει γνώση και χαμόγελα σε παιδιά που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να εγγραφούν σε ένα ιδιωτικό φροντιστήριο.

Είναι πάντα πιο εύκολο να φταίει ο άλλος. Το κράτος, η πολιτεία, ο συνάδελφος. Σηκώνουμε εύκολα την πέτρα και την πετάμε εναντίον τους, το ξέρουμε, το ζούμε καθημερινά. Το «ανάθεμα» ακόμα πιο εύκολο. Σίγουρη κριτική και εύκολα θύματα, η κλάψα δε, να περισσεύει για τις ευκαιρίες που αξίζαμε, αλλά κανείς δεν μας πρόσφερε. Εμείς πάντα στο απυρόβλητο.

Για ρίξε μια μάτια όμως σε όλους αυτούς που ξεχωρίζουν με την δουλειά τους, ανθρώπους, οι οποίοι έχουν τελειώσει ή όχι τις σπουδές τους, ανθρώπους που εργάζονται ή όχι παράλληλα με τη δουλειά στο ΚΦ και κυρίως ανθρώπους που αγαπούν τη δουλειά τους και δεν διστάζουν να συγκριθούν με τους άλλους και να αναμετρηθούν με το μπόι τους.

Κάθε ώρα διδαχής, προσφορά ανιδιοτελής στον άλλον που την χρειάζεται πραγματικά, αλλά και γαλόνι στις επωμίδες τους για το αύριο που τους θέλει έτοιμους.

Ενημερώσου λοιπόν και αξιοποίησε τις ευκαιρίες που φτιάχνουν για εσένα τέτοιοι άνθρωποι. Ο λόγος και το κίνητρο ένα. Πιθανόν, ο αριθμός των καθοδηγητών ή καθηγητών να είναι πενιχρός στην Ελλάδα του 2016, αλλά στην Ελλάδα του 2036 θέλουμε να μην μας απασχολεί πια αυτό το ζήτημα.

 

Μαμά, ήρθαν οι Τούρκοι

Σε μια Ελλάδα που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και προσφυγικές ροές, προστέθηκε ένα επιπλέον πρόβλημα. Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας. Διεκδικήσεις που λίγο-πολύ είναι πάγιες, απλά τώρα τονίστηκαν περισσότερο δια στόματος Ερντογάν. Η Ελλάδα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, παρόλες τις φωνές που υπάρχουν. Υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές δίκαιο.

Τα σύνορα της Ελλάδας, λοιπόν, δεν είναι απλώς τα σύνορα του συγκεκριμένου κράτους ονόματι Ελλάς, αλλά είναι ταυτόχρονα τα ευρωπαϊκά σύνορα. Η Ελλάδα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μπει σε μια διαδικασία διμερών επαφών με την Τουρκία. Πρέπει να υψώνεται μπροστά πάντα το τείχος που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπό αυτή την λογική δεν τίθεται καμία περίπτωση αμφισβήτησης και διεκδίκησης. Η Τουρκία μπορεί να φωνάζει όσο θέλει, όμως υπάρχει μία σταθερά. Υπάρχουν διεθνές δίκαιο και διεθνείς κανόνες και τα σύνορα είναι καθορισμένα.

Από την άλλη, προφανώς και η κυβέρνηση Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλά πως δε μπορεί να αξιώσει κάτι από αυτά που λέει. Ο σκοπός είναι διπλός. Αφενός να συντηρεί μία κατάσταση και σε περίπτωση διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μπορεί να διεκδικήσει με καλύτερες προοπτικές και από την άλλη ο Ερντογάν προσπαθεί να παρουσιαστεί ως ηγέτης και να κατευθύνει τον τουρκικό λαό. Πάντα τα εθνικά θέματα και τα εθνικιστικά παραληρήματα ήταν σαγηνευτικά για μερίδες λαών. Ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος και τις χιλιάδες φυλακίσεις από τον Ερντογάν, ο ίδιος επιδιώκει να γίνει ηγέτης στα μάτια του λαού του.

Το σίγουρο είναι ένα. Η Τουρκία είχε και θα έχει αξιώσεις από την Ελλάδα. Πάντα θα θέλει να κερδίσει κάτι από το Αιγαίο. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να μπει σε κανένα παιχνίδι της Τουρκίας. Γιατί όσο το συζητάει, τόσο αμφισβητείται και αναπαράγεται. Η Τουρκία πρέπει να μιλάει με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να της δίνονται απαντήσεις μέσω Διεθνούς δικαίου. Γιατί οι εθνικές διεκδικήσεις είναι για τους εθνικιστές και ο εθνικισμός είναι το προσάναμμα για τις πολεμικές συρράξεις.

Ελληνοαμερικανική τρέλα

Επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα και αναμφίβολα πρόκειται για μία πολύ σημαντική επίσκεψη δεδομένων των συνθηκών της χώρας και του γεγονότος ότι Αμερικανός πρόεδρος είχε να έρθει στην Ελλάδα από την εποχή Κλίντον το 1999. Η κυβέρνηση Τσίπρα έδωσε το βάρος της επίσκεψης στο να υπάρξουν εξαγγελίες σχετικά με τη ρύθμιση χρέους. Είναι για την κυβέρνηση ένα ζήτημα πρώτης τάξεως. Την τελευταία εβδομάδα, όμως, υπήρξαν γεγονότα τρέλας προερχόμενα από πολλές και διαφορετικές μεριές. Μέρες Ομπάμα, εκλογών, πολυτεχνείου, αλλά και γενικότερης τρέλας.

Οι Η.Π.Α  έβγαλαν επόμενο πρόεδρο τον Τράμπ, όμως στους δρόμους των Η.Π.Α υπάρχουν πορείες και διαμαρτυρίες, γιατί δεν τον θέλουν. Ταυτόχρονα, στην Ελλάδα θεωρούμε ότι μόνο εδώ έχουμε διαμαρτυρίες και τυχόν επεισόδια και ότι σε όλες τις άλλες χώρες του δυτικού κόσμου επικρατεί η τάξη.

Έρχεται ο Ομπάμα και ασχολούμαστε με το ότι ο Τσίπρας έβαλε τα χέρια στις τσέπες ή ότι δε ξέρει να σταθεί και να κινηθεί στο χώρο. Προφανώς και μετράνε τα πάντα και είμαι υπέρ της καλής αισθητικής και εμφάνισης, όμως παρατήρησε κανείς τα λάθη του Ομπάμα και τα δικά του χέρια στις τσέπες; Αλήθεια αν είχαμε ανάπτυξη, υψηλούς μισθούς και κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα, θα κριτικάραμε την εμφάνιση και τις κινήσεις του Τσίπρα; Αν ο Τσίπρας ήταν Ρώσος πρωθυπουργός, μήπως τον θαυμάζαμε κιόλας επειδή είναι χύμα και ξεχωριστός;

Μπαίνει στο νοσοκομείο με σοβαρό πρόβλημα πρώην βουλευτής κι εμείς δείχνουμε ευαισθησία με κριτήριο αν συμφωνούμε ή όχι με την ιδεολογική του θέση. Το γεγονός ότι είναι απλά ένας άνθρωπος δεν μας περνάει από το μυαλό;

Γίνονται επεισόδια στο πολυτεχνείο και βρίζουμε τον Σύριζα που ανέχτηκε την κατάσταση αυτή. Δηλαδή παλαιότερα με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ δεν γινόντουσαν επεισόδια τέτοια μέρα; Βρίζουμε τους μετανάστες που ενεπλάκησαν στα επεισόδια με την δικαιολογία ότι αυτοί τα προκαλούν. Δηλαδή πριν 10-20 χρόνια που δεν υπήρχαν μετανάστες ή υπήρχαν σε μικρό αριθμό, δεν γινόντουσαν επεισόδια;

Τελικά, πάντα κάποιος μας φταίει. Πάντα θέλουμε να έχουμε έναν αντίπαλο. Κάποιον να βρίζουμε. Να συνεργαστούμε σε αυτή τη χώρα δεν το έχουμε σκεφτεί ακόμα.

Στο δρόμο για την νεοπολίτευση: Χτίζοντας μια νέα πολιτική κουλτούρα

Τις προηγούμενες μέρες, γιορτάσαμε την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ενός γεγονότος-ορόσημου στην σύγχρονη ελληνική ιστορία. Ουκ ολίγες φορές, το ιστορικό αυτό γεγονός έχει παρερμηνευθεί, διαστρεβλωθεί και προσφερθεί για να εξηγηθούν οι παθογένειες του σήμερα. Φράσεις όπως <<η γενιά του Πολυτεχνείου που κατέστρεψε την Ελλάδα>> έγιναν σύνθημα και ρίζωσαν στην συνείδηση αρκετών συμπολιτών μας. Πράγματι, μερικοί εξ’ όσων μετείχαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, εξαγόρασαν τα ιδανικά τους, χτίζοντας πολιτικές καριέρες και συμβάλλοντας στην οικοδόμηση του πελατειακού κράτους. Τούτο, όμως, αφενός δεν αναιρεί την τότε δράση τους και αφετέρου δεν καταργεί την ιστορική σημασία της εξέγερσης.

Σε διάφορες συζητήσεις που αφορούν την ερμηνεία των γεγονότων της εποχής, τα πολιτικά πάθη φουντώνουν ένθεν και ένθεν. Υπερβολές, μεγαλοστομίες, ταμπέλες ενσπείρουν ολοένα και περισσότερο την διχόνοια. Ο μετεμφυλιακός πολιτικός λόγος παίρνει σάρκα και οστά , τα φαντάσματα του παρελθόντος <<ανασταίνονται>> και ο κίνδυνος της επανάληψης του αλληλοσπαραγμού <<ζωντανεύει>>.

Ύστερα από την έλευση της μεταπολίτευσης και την επάνοδο της πολιτικής ομαλότητας , υπήρχε η πεποίθηση πως τα πολιτικά πάθη κατασιγάστηκαν και πως ο ελληνικός λαός πορευόταν ενωμένος για την δημιουργία ενός σύγχρονου κράτους, την σταθεροποίηση των θεσμών και την επίτευξη κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης. Βέβαια, οι μνήμες ήταν νωπές και τα πολιτικά πάθη υπέβοσκαν. Αφ’ης στιγμής, ένας μεγάλος πολιτικός χώρος εν Ελλάδι τελούσε επί 30 χρόνια υπό διωγμόν, μπορεί εύκολα να εξηγηθεί η επονομαζόμενη <<ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς>> από το ‘74 και έπειτα, όταν νομιμοποιήθηκε πλέον η δράση των κομμουνιστικών και αριστερών κομμάτων. Οι διηγήσεις για τα εγκλήματα των δύο αντιμαχόμενων πλευρών, τις αδικίες, τις διώξεις, τους βασανισμούς μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, εμποτίζοντας με μίσος και φανατισμό τους νέους ανθρώπους. Έπειτα από μισό αιώνα, η καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση στην Ελλάδα του 21ου αιώνα τείνει να μοιάσει με εκείνη του 1950, αφού μόνον οι αναφορές σε <<εθνικόφρονες>> και <<αντιφρονούντες>> λείπουν.

Συχνά, πολλοί άνθρωποι της γενιάς μας αναπαράγουν τον διχαστικό πολιτικό λόγο, τροφοδοτώντας με την σειρά τους την διχόνοια. Αποδεσμευμένοι από φανατισμούς, εμπάθειες, πολιτικά πάθη κατορθώνουμε να διαμορφώσουμε αντικειμενική κρίση για τα ιστορικά γεγονότα. Κατά τον ίδιο τρόπο, οφείλουμε να αξιολογήσουμε και το σήμερα, πέρα και πάνω από διχαστικές ετικέτες (Δεξιά-Αριστερά), υπερβαίνοντας τον αναχρονιστικό μετεμφυλιακό πολιτικό λόγο, καλλιεργώντας την συναίνεση και προτάσσοντας την ενότητα του ελληνικού λαού.

H μεταπολίτευση έκλεισε τον ιστορικό της κύκλο το 2009. Στην περίοδο κρίσης που διάγουμε, είναι επιτακτική η ανάγκη για την ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος, την έλευση μιας νέας μεταπολίτευσης, της νεοπολίτευσης, ως είθισται να λέγεται. Η νεοπολίτευση προϋποθέτει την αλλαγή πολιτικής κουλτούρας , ένα σύνολο δηλαδή νέων, συναινετικών αξιών που θα νοηματοδοτήσουν την πολιτική του αύριο στην χώρα μας. Η γενιά μας οφείλει να πρωταγωνιστήσει στην νέα εποχή που διανοίγεται, αφήνοντας την απάθεια, υπερβαίνοντας τα μίση του παρελθόντος  και συνδιαμορφώνοντας την νέα κουλτούρα.

Οι προαναφερόμενες προτροπές μπορεί να φανούν σε πολλούς ρομαντικές ή ουτοπικές. Ο ρομαντισμός, όμως, διακατείχε και όλους εκείνους που κατόρθωσαν να αλλάξουν τον ρου της ιστορίας, συμπεριλαμβανομένων και των νέων αγωνιστών του Πολυτεχνείου. Kαλούμαστε να υπερασπιστούμε τα κεκτημένα των αγώνων του 20ου αιώνα στο κοινωνικό-εργασιακό πεδίο και να διατυπώσουμε προτάσεις με σκοπό την εμβάθυνση της φιλελεύθερης πολιτείας και την πραγμάτωση της δημοκρατικής αρχής. Δεν υπάρχει τέλος στις δημοκρατικές διεκδικήσεις, ούτε  επήλθε το <<τέλος της ιστορίας>>. Για να γυρίσει ο ήλιος, λοιπόν, θέλει δουλειά πολλή, όπως θα μας έλεγε ο Οδυσσέας Ελύτης.

Ακροβατώντας μεταξύ νομιμότητας και συριζαίου παραλογισμού

Η χθεσινή απόφαση του ΣτΕ που έκρινε ως αντισυνταγματικό το νόμο Παππά ερμηνεύθηκε ως νίκη της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Βάσει των διδαγμάτων της κλασσικής πολιτειολογίας και των καθοριστικών γνωρισμάτων που συνθέτουν την φιλελεύθερη συνταγματική τάξη, μπορεί πράγματι η ετυμηγορία των δικαστών να νοηθεί ως μια άμυνα του κράτους δικαίου, της πολυφωνίας και της ελευθερίας της πληροφόρησης ενάντια στην χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης που επιχειρούν οι κυβερνητικοί ιθύνοντες. Τούτο, όμως, δεν αρκεί για την υπεράσπιση και συνακόλουθα την πραγμάτωση της δημοκρατικής αρχής.

Ύστερα από την δημοσίευση της απόφασης, η συριζαία «αριστερή” κυβέρνηση έσπευσε να διαφυλάξει το αυταρχικό της προφίλ, διαβεβαιώνοντας ότι θα καταστρατηγήσει εκ νέου το Σύνταγμα, φέροντας προς ψήφιση έναν νέο νόμο Παππά, που θα πλήττει εξίσου την πολυφωνία και τον πλουραλισμό.

Επιπροσθέτως, κατά παράβαση της διάκρισης των εξουσιών, προέβη σε μια άνευ προηγουμένου εκβιαστική επίθεση ενάντια στην ελληνική δικαιοσύνη, κηρύσσοντας τον «πόλεμο” με τους δικαστικούς λειτουργούς δια στόματος Πολάκη.

Είναι πλέον πασιφανές πως η φιλελεύθερη συνταγματική τάξη διέρχεται μια σοβαρή κρίση στην χώρα μας. Σε αυτό το σημείο, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στους κυβερνώντες την αλφάβητο του Συνταγματικού Δικαίου και της Πολιτικής Επιστήμης, όσα δηλαδή διδαχθήκαμε στο πρώτο έτος.

Η αρχή του κράτους δικαίου, ως συστατικό γνώρισμα της φιλελεύθερης «δημοκρατίας” δυτικού τύπου επιτάσσει την τήρηση της νομιμότητας. Βάσει της δικαιοκρατικής αρχής, το Σύνταγμα ως ο θεμελιώδης νόμος με αυξημένη τυπική ισχύ, παράλληλα με την κατοχύρωση των ελευθεριών, θέτει περιορισμούς στην ελεύθερη δράση των ατόμων, όταν αυτή αντίκειται στην νομιμότητα.

Η φιλελεύθερη συνταγματική θεωρία υποστηρίζει το εξής: «Ότι δεν απαγορεύεται από το δίκαιο, επιτρέπεται. Από την αρχή της νομιμότητας δεν εξαιρείται η δράση της κρατικής εξουσίας, με την διαφορά ότι το κράτος σε όλες τους τις εκφάνσεις λειτουργεί ως «θεματοφύλακας” της νομιμότητας, διαθέτοντας το μονοπώλιο του έννομου καταναγκασμού”.

Η κρατική εξουσία μπορεί να λειτουργήσει μόνον εντός των ορίων που θέτει το Σύνταγμα, απέχοντας από τις επεμβάσεις στην ιδιωτική σφαίρα των πολιτών.

Οι πράξεις της εξουσίας περιορίζονται και από τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων. Ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων διενεργείται από την δικαιοσύνη και αποσκοπεί τόσο στην δέσμευση του νομοθέτη έναντι του κράτους δικαίου, όσο και στην τήρηση της συνταγματικής νομιμότητας.

Το τρίγωνο της διαπλοκής που διείπε την μεταπολιτευτική ζωή της χώρας δεν αντιμετωπίζεται με την άσκηση περιορισμών στην ελευθερία της ενημέρωσης και την παράκαμψη της συνταγματικής νομιμότητας. Πολλώ δε μάλλον, δεν «χτυπάται” με την εγκαθίδρυση μιας νέας διαπλοκής που αποσκοπεί στον αυταρχικό έλεγχο του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, την χειραγώγηση της πληροφόρησης και κατ’ επέκταση της ελληνικής κοινωνίας.

Ας μην λησμονούμε πως πολιτειακό πρότυπο του πρωθυπουργού Α.Τσίπρα αποτελεί η Μπολιβαριανή «Δημοκρατία” του αειμνήστου προέδρου Τσάβες στην Βενεζουέλα, η οποία κατατάσσεται στην 164η θέση σε σύνολο 195 χωρών, ως προς τον δείκτη της ελευθερίας του τύπου.

Καταλήγοντας, η χθεσινή απόφαση του ΣτΕ προκάλεσε πολιτική θύελλα. Βέβαια, ο συριζαίος παραλογισμός δεν δαμάζεται εύκολα, καθώς η εξουσιομανία και ο τυχοδιωκτισμός της παρούσας κυβέρνησης δεν της αφήνει περιθώρια συμμόρφωσης με το κράτος δικαίου.

Θα βιώσουμε κι άλλα πολιτειακά παράδοξα, τα οποία θα μας υπενθυμίζουν την αυταρχική ροπή της εκάστοτε εξουσίας, που αυτοαποκαλείται «δημοκρατική”, δίχως να σέβεται τις θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος.