Χρυσή Αυγή, ή πόσο εύκολα ξεχνάς Νεοέλληνα

Πως έφτασε η Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα πίσω από τα σίδερα

Τάγματα εφόδου, ναζιστικοί χαιρετισμοί, σκληρή εκπαίδευση, συσσίτια μίσους μόνο για Έλληνες, εκρήξεις βίας, ανάμιξη σε δολοφονίες, «Εγέρθητω». Είναι καιρός να βάλουμε σε μία σειρά τις ενέργειες αυτής της οργάνωσης και να συνειδητοποιήσουμε το είδος των ανθρώπων που ΝΟΜΙΜΑ, ΒΑΣΕΙ ΕΚΛΟΓΩΝ, μας εκπροσωπούν στην Βουλή. Έπρεπε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να αρθεί η βουλευτική ασυλία, έπρεπε να προηγηθούν πολλαπλές δολοφονίες. Και όμως, ακόμα εκλέγονται, ακόμα παίρνουν θέση στα ζητήματα της Βουλής. Τα ΜΜΕ περνούν το θέμα στα ψιλά ή έχουν αντιμετώπιση lifestyle (γιατί όλοι αντιμετωπίζουμε τον Κασιδιάρη ως έναν απ’ τους σέξυ άντρες του ελληνικού κοινοβουλίου και όχι ως ένα νέο-ναζί). Η κυβέρνηση, δρα εναντίον της όποτε χρειάζεται ψήφους και τελικά την πάτησε απ’ τα ίδια τα μέλη της, ενώ η αντιπολίτευση βρίσκεται σε θέση άρνησης στις επαφές με τη Χ.Α. αντί να πιέσει δράση εναντίον της.

Κι εμείς τι κάνουμε; Περιμένουμε, θυμώνουμε, ξεχνάμε. Δεν υπάρχει δικαιολογία για τέτοιες ιδεολογίες, εθνικιστικές όπως τις θεωρούν οι ίδιοι, νεοναζιστικές και νεοφασιστικές όπως είναι στην πραγματικότητα. Εν έτη 2014, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.

Ας πάμε λίγο πίσω όμως, πως εμφανίστηκε η Χρυσή Αύγη

Η Χρυσή Αυγή είναι ένα ακόμα που προϋπήρχε στον πολιτικό χώρο,  ήδη απ’ τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών. Ως κόμμα, ιδρύθηκε το 1993. Ωστόσο, οι βάσεις του είχαν τεθεί ήδη απ’ τα τέλη του 1980 με την έκδοση του ομώνυμου περιοδικού απ’ τον αρχηγό της και νυν γενικό γραμματέα του κόμματος, Νίκο Μιχαλολιάκο.

Θεωρώντας ότι το κόμμα είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό προσωποπαγές, η δράση του Νίκου Μιχαλολιάκου τα χρόνια πριν την ίδρυση του κόμματος έχει μεγάλη σημασία για την εξέλιξη του κόμματος. Έχοντας ενταχθεί στη νεοφασιστική οργάνωση του Κώστα Πλεύρη, «4 Αυγούστου», ήδη απ’ τα 16 του, φυλακίζεται για συμμετοχή στο λιντσάρισμα δημοσιογράφου και στη φυλακή γνωρίζει τον Παπαδόπουλο, ο οποίος του δίνει εντολή να αναλάβει τη θέση του επικεφαλής στη νεολαία της ΕΠΕΝ.

Η δραστηριοποίηση της Χρυσής Αυγής απ’ την πρώτη της εμφάνιση στις βουλευτικές εκλογές το 1993 μέχρι το 2010, περιορίζεται στην έκδοση περιοδικού το οποίο συχνά περιλαμβάνει ενθουσιώδης αναφορές στο Χίτλερ, το Τρίτο Ράιχ και ναζιστικά σύμβολα, συμμετοχή σε συγκρούσεις και βίαιες ενέργειες οι οποίες όμως περνούν στα ψιλά, και παροδικές συνεργασίες με κόμματα αντίστοιχων ιδεολογιών.

Εντούτοις, στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, η οργάνωση κερδίζει μία έδρα στο δήμο Αθηναίων, το ποσοστό της ξεπερνά για πρώτη φορά τη μονάδα αγγίζοντας το 5,29% και Μιχαλολιάκος, εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος. Ακόμα κι έτσι, παρέμεινε ανίσχυρη εκλογικά μέχρι τις εκλογές του Μαΐου 2012, οπότε και αναδείχθηκε έκτο κόμμα, το  ποσοστό της εκτινάχτηκε στο 6,97% και πέτυχε για πρώτη φορά την είσοδό της στη Βουλή εκλέγοντας 21 βουλευτές.

Την ίδια περίοδο, παρατηρούμε μία ξαφνική πτώση της δημοτικότητας του ΛΑΟΣ, του έτερου «ακροδεξιού» κόμματος (ο χαρακτηρισμός ακροδεξιό προέρχεται απ’ τους επικριτές του, ενώ το ίδιο το κόμμα τον αρνείται). Η πτώση αυτή προέρχεται απ’ την συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία το  Νοεμβρίου του 2011 μετά την παραίτηση του Γ. Παπανδρέου και της κυβέρνησης του. Η συνεργασία αυτή ανέδειξε ως πρωθυπουργό το Λουκά Παπαδήμου και οδήγησε σε κατάρρευση της επιρροής του κόμματος και μετάβαση μερίδας των ψηφοφόρων στη Χρυσή Αυγή.

Τα τελευταία δύο χρόνια, οι κινήσεις της οργάνωσης κρατούν μεγάλη μερίδα του μιντιακού χρόνου, χωρίς αυτό να οδηγεί σε μείωση του ποσοστού της, παρά σε τρομακτική αύξηση του.  Παράλληλα, μέσα σε λιγότερο από 12 μήνες πολλά μέλη της που έχουν ακόμα και βουλευτικές έδρες, έχουν κατηγορηθεί για εξύβριση, παράνομη οπλοκατοχή και οπλοχρησία, πρόκληση σωματικής βλάβης, δολοφονία, συνέργεια, υποκλοπή συνομιλιών.

Στις 7 Ιουνίου του 2012 έχουμε την πρώτη δημόσια έκρηξη του Ηλία Κασιδιάρη, υπευθύνου τύπου και βουλευτή του κόμματος, κατά την ενημερωτική εκπομπή «Πρωινό Αντ1». Μετά από μία έντονη λογομαχία, ο βουλευτής πέταξε νερό στη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου ενώ χαστούκισε επανειλημμένα τη βουλευτή του ΚΚΕ, Λιάνα Κανέλλη. Όλα αυτά στο πλατό της εκπομπής, την ώρα απευθείας μετάδοσης.φωτογραφία 1

Μερικές μέρες αργότερα, σημειώθηκε επίθεση σε Αιγύπτιους ψαράδες στο Πέραμα, ενώ ο ένας τους τραυματίστηκε σοβαρά. Λίγες ώρες πριν ο νυν βουλευτής Γιάννης Λαγός είχε επιτεθεί λεκτικά σε ομιλία του κατά των ψαράδων.

Το όνομα του Σαχζάτ Λουκμάν απασχόλησε στις 17 Ιανουαρίου 2013 τα κανάλια (ή μάλλον γράψτε λάθος, αφού μιλάμε για κανάλια μάλλον θα χρησιμοποιούσαν τον απολύτως δόκιμο όρο «πακιστανός μετανάστης»). Δυστυχώς, ο λόγος ήταν η δολοφονία του με επτά μαχαιριές καθώς πήγαινε στη δουλειά του με ποδήλατο. Κατηγορούμενοι για τη δολοφονία είναι ο Διονύσης Λαικόπουλος και ο Χρήστος Στεργιόπουλος, στα σπίτια των οποίων βρέθηκαν όπλα και υλικό που τους συνέδεε με τη Χρυσή Αυγή. Καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη, και αυτή ίσως να ήταν η μοναδική άμεση καταδίκη σε σχέση με τη Χρυσή Αυγή. Η υπόθεση εντάχθηκε στη δικογραφία της δράσης της ως εγκληματική οργάνωση.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, μουσικού χιπ χοπ γνωστού για την αντιφασιστική του δράση, στις 17 Σεπτεμβρίου 2013, απ’ τον Γεώργιο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής. Παρ’ όλο που ο ίδιος αρνήθηκε τη σχέση του με την οργάνωση, κατά τη διάρκεια της δολοφονίας τηλεφώνησε στον πρόεδρο της τοπικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Αρχεία απ’ τις τηλεφωνικές συνομιλίες δείχνουν επικοινωνία  και με τον αρχηγό, Νίκο Μιχαλολιάκο. Αυτές οι συνομιλίες οδήγησαν το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2013 σε συλλήψεις της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής, του προέδρου του κόμματος Η. Κασιδιάρη, Γ. Λαγού και άλλοι στελεχών του κόμματος, οι οποίοι κατηγορούνται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης. Οι Ηλίας Κασιδιάρης, Νίκος Μίχος και Ηλίας Παναγιώταρος αφέθηκαν ελεύθεροι μερικές μέρες μετά. Ενώ βρίσκονταν ακόμη έξω απ’ τα δικαστήρια προχώρησαν σε εξύβριση των δημοσιογράφων και επιθετικές χειρονομίες.

Στις αρχές του Απριλίου, ο Ηλίας Κασιδιάρης δημοσίευσε ένα βίντεο στο οποίο καταγράφεται μία φιλική συνομιλία του με τον Τάκη Μπαλτάκο, γενικό γραμματέα της κυβέρνησης. Στη συνομιλία, ο Μπαλτάκος υποστηρίζει ότι οι έρευνες για τη Χ. Α. ήταν μεθοδευμένες απ’ την κυβέρνηση, η οποία χάνοντας ψηφοφόρους που στρέφονταν προς την οργάνωση, έβλεπε τα ποσοστά της να μειώνουν τη διαφορά τους με αυτά του ΣΥΡΙΖΑ. Η αποκάλυψη οδήγησε σε παραίτηση του Μπαλτάκου, ο οποίος αρνήθηκε τη σχέση του με την οργάνωση, παρ’ ότι είναι γνωστές οι σκληρές δεξιές του τοποθετήσεις. Ένα μήνα μετά, έπειτα από απόφαση της Βουλής, ψηφίστηκε άρση ασυλίας των Ν. Μιχαλολιάκου, Χ. Παππά, Ι. Λαγού, Ν. Μίχου, Γ. Γερμενή, Χρ. Αλεξόπουλου και Στ. Μπούκουρα. Μετά από έρευνες στα σπίτια τους, είχαν βρεθεί όπλα, φυσίγγια, ναζιστικά σύμβολα και αφιερώματα.

Μετά απ’ όλα αυτά το ερώτημα είναι ένα: Πώς είναι δυνατόν, έπειτα από τόσα ανοιχτά σκάνδαλα και αποκαλύψεις οι οποίες περιλαμβάνουν δολοφονίες, η οργάνωση να διπλασιάζει τα ποσοστά της στις εκλογές του προηγούμενου μήνα στο δήμο Αθηναίων; Υπάρχουν άνθρωποι τόσο τυφλοί ή απλά ξεχνούν εύκολα; Και τελικά, μήπως οι ανακρίσεις και οι δίκες θα έπρεπε να γίνονται πιο σύντομα, όταν τα αισθήματα που άφησαν τα εγκλήματα είναι ακόμα νωπά;

 

 

«Πλημμύρισε” χίπστερ το Λαύριο

Κατά τη διάρκεια του τριημέρου 27-29 Ιουνίου διεξήχθη το πρώτο επίσημο συνέδριο του Ποταμιού, στο τεχνολογικό πάρκο Λαυρίου. Λαύριο γιατί θυμίζει το αύριο, σύμφωνα με τον «επικεφαλή» του κόμματος και γνωστό δημοσιογράφο, Σταύρο Θεοδωράκη.

Ο Θεοδωράκης ήταν ο μοναδικός υποψήφιος για τη θέση του επικεφαλής και εκλέχθηκε έπειτα τη σύμφωνη γνώμη όλων με ανάταση χειρός.

86 μέλη εξελέγησαν στην Πανελλήνια επιτροπή του Ποταμιού, αντί για 70 όπως είχε ανακοινωθεί. Ο αριθμός αυτός προέκυψε απ’ την εξομάλυνση, που προβλέπεται στο καταστατικό του κινήματος. Σκοπός είναι τόσο να εκπροσωπούνται όλοι οι νομοί της χώρας απ’ τους οποίους προήλθαν υποψηφιότητες, όσο και να υπάρχει η ποσόστωση ανά φύλο (58 άνδρες και 28 γυναίκες).

Τα μέλη εξελέγησαν απ’ τους 466 συνέδρους. Πρώτος στις προτιμήσεις εξελέγη ο Δημήτριος Κοντοπίδης, ο οποίος ήταν και υποψήφιος ευρωβουλευτής. Παράλληλα, ανέλαβε ρόλο στο Πειθαρχικό (Επιτροπή Δεοντολογίας).

Μέσα σε ένα σαββατοκύριακο, λοιπόν, το ποτάμι απέκτησε «επικεφαλής» αντί για αρχηγό και «εθελοντές», (ονομασία βάσει καταστατικού για όσους επιθυμούν να συμμετάσχουν στο κίνημα) αντί για μέλη, όπως ονομάζονται οι αντίστοιχες θέσεις στα υπόλοιπα κόμματα.

Στην ομιλία του, ο Θεοδωράκης έδωσε έμφαση στις μέχρι τώρα αποτυχίες των «παλαιών κομμάτων», τόσο της Δεξιάς, ως κυβερνήσεις, όσο και της Αριστεράς με τον αντιπολιτευτικό της ρόλο, ασκώντας έντονη κριτική και στις δύο πλευρές και ιδιαίτερα στην αριστερά. «Θυμηθείτε τι υποσχέσεις έδιναν οι περισσότεροι Πρωθυπουργοί και τι από όλα αυτά έκαναν. Οι μάγοι που θα μεταμόρφωναν τα άδεια ταμεία, σε γεμάτα. Αλλά και οι καινούργιοι εραστές της εξουσίας, αυτοί που έγιναν ισχυροί μέσα στην απελπισία της κρίσης, ακολουθούν την ίδια συνταγή.»

Επιπρόσθετα, έγινε εκτενής αναφορά στα προβλήματα που έχουν προκύψει για κάθε ομάδα πολιτών ξεχωριστά, λόγω της οριζόντιας φορολόγησης αλλά και της εμπλοκής συμφερόντων. Εντούτοις, δεν έγινε αναφορά σε ενδεικτικές μορφές εναλλακτικής οικονομικής πολιτικής.

Ο ίδιος διαχώρισε τη θέση του κινήματος απ’ τα παλαιά κόμματα, δηλώνοντας ότι «Το Ποτάμι» επιδιώκει ριζοσπαστικές λύσεις και αποτελεσματικές πολιτικές. Ταυτόχρονα, έκανε λόγο για αντιμετώπιση του συστήματος του «ρουσφετιού» και εδραίωση αξιοκρατίας. Ωστόσο, δεν έχει γίνει σαφής αναφορά τόσο σε τρόπους για την πάταξη των πελατειακών σχέσεων, όσο και σε ενδεικτικές καινοτόμες λύσεις για φλέγοντα ζητήματα, όπως η οικονομική πολιτική.

Συνεχίζοντας, έδωσε έμφαση στη μη χρησιμότητα ιδεολογικών προσήμων (Αριστερά-Δεξιά) με βάση τα σύγχρονα προβλήματα. Μ’ αυτό τον τρόπο, θέτοντας ως ιδεολογία του κόμματος τον ανθρωπισμό, απέφυγε να ταυτιστεί ή έστω να δείξει μία ροπή προς πιο συγκεκριμένες ιδεολογικές αντιλήψεις, άρα και πολιτικές. Αυτή η παράλειψη, μπορεί να ερμηνευτεί, βέβαια, και ως έλλειψη σαφούς ιδεολογικού προσανατολισμού, έλλειψη πρακτικών αρχών για πολιτικές που αφορούν την οικονομία, τη δημόσια διοίκηση, την εκπαίδευση. Σε άλλο σημείο του λόγου του αλλά και σε προγενέστερες δηλώσεις, δεν απέκλεισε τη συνεργασία και με τα δύο μεγάλα κόμματα.

Ποιος είναι όμως τελικά ο στόχος του Ποταμιού;

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Ο Θεοδωράκης στοχεύει στους νέους που χαρακτηρίζονται «απολιτίκ», όσους απορρίπτουν τόσο την αριστερά όσο και τη δεξιά.

«Ας το ξέρουν όμως όλοι. Το Ποτάμι δεν χρωστάει πουθενά. Δεν έχει βαρίδια. Δεν έχει προστάτες. Δεν έχει συμφέροντα να εξυπηρετήσει. Γι αυτό η κυβερνητική μας πρόταση όταν έρθει η ώρα θα εξυπηρετεί μόνο το δημόσιο συμφέρον.»

Στο λόγο του μετά την επιλογή του ως «επικεφαλής», δήλωσε ότι το κίνημα δε θα έχει δραστηριότητα-μετακινήσεις σε όλες τις πόλεις, ούτε σταθερό πρόγραμμα δράσης. Θα δρα σε περιπτώσεις εντοπισμού σημαντικών προβλημάτων, οπότε και θα προτείνει εναλλακτικές, ριζοσπαστικές αλλά και εφικτές λύσεις.

«Θα παρεμβαίνουμε σε συγκεκριμένα προβλήματα που υπάρχουν σε όλη τη χώρα, υποδεικνύοντας συγκεκριμένες πρακτικές ρεαλιστικές, επαναστατικές λύσεις.»

Η έννοια της καινοτομίας αλλά και τις εναλλακτικής δράσης είχε βασική θέση στην ομιλία του. Θα λέγαμε ίσως ότι το Ποτάμι είναι ένα κίνημα «χίπστερ»- είναι στη μόδα, προσεγγίζει πρώτα τους νέους χωρίς πολιτικό προσανατολισμό, λειτουργεί «εναλλακτικά» χωρίς να εξηγεί ξεκάθαρα τι είναι αυτό το «εναλλακτικά». Η ομιλία στο σύνολο της θύμιζε πιο πολύ μια καλά μονταρισμένη εκπομπή των Πρωταγωνιστών, λέξεις με υπονοούμενα, σκοτεινά σημεία, διάχυτος ρομαντισμός, κορύφωση με αισιοδοξία. Το σακίδιο ήταν παρόν· χρειαζόταν ίσως λίγο πιο σκοτεινός φωτισμός, ένα εντατικό μοντάζ με έμφαση στον πρωταγωνιστή Θεοδωράκη και ένα κομμάτι των Calexico για να χτυπήσει για άλλη μια φορά το βαρόμετρο της AGB.

Η αλτερνατίβα άλλωστε είναι στη μόδα. Κρατώντας μία απόσταση και απ’ την Αριστερά όσο και από τη Δεξιά, το Ποτάμι επιτυγχάνει να συγκεντρώνει ψηφοφόρους ανεξαρτήτου ιδεολογίας, κερδίζοντας αυτό το 7% με μόνο τρεις μήνες στα πολιτικά πράγματα. Αλτερνατίβα στη σκέψη, αλτερνατίβα στη δράση, αλτερνατίβα στην παρουσίαση. Είναι όμως αυτό το φαίνεσθαι αρκετό;

Αν ο κύριος Θεοδωράκης επιθυμεί όντως να ασχοληθεί σοβαρά με την πολιτική και να δώσει πρακτικές λύσεις, θα έπρεπε ίσως να αφήσει στην άκρη τις αισθητικές παρεμβάσεις, να απομακρυνθεί απ’ τη συνταγή της επιτυχημένης τηλεοπτικής εκπομπής και να δώσει στους πολίτες ακριβή και σαφή ενημέρωση για τη δράση και τις θέσεις του κινήματος του. Η πολιτική δεν είναι μόνο θέματα που «καίνε», κοντινά πλάνα και ψαγμένες ατάκες.

Μόνο αν ο δημοσιογράφος αποφασίσει να αποβάλει το δημοσιογραφικό του ταμπεραμέντο, μόνο τότε το Ποτάμι θα γίνει η «ανοιχτή δεξαμενή» που επιθυμεί και θα μας «συμπαρασύρει όλους το ρεύμα του».

Κατά πόσο είναι αυτό επιθυμητό και κυρίως, εφικτό; Για υιοθετήσω την αγαπημένη φράση του δημοσιογράφου, σας αφήνω να το σκεφτείτε.