Δυστυχώς απομονωθήκαμε

Οι εξελίξεις των τελευταίων ετών στην Ευρώπη απέδειξαν πως, ακόμα κι εντός της μεγαλύτερης σύγχρονης πολιτικής και οικονομικής συμμαχίας, τα κράτη εξακολουθούν να έχουν ως γνώμονα της στρατηγικής τους κατά βάση το εθνικό συμφέρον. Παρότι η συνεργασία και η αλληλεγγύη αποτελούν κεκτημένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι επιδιώξεις των κρατών-μελών δεν ταυτίζονται πάντα, ενώ οι ανταγωνισμοί και οι ‘ενδοοικογενειακές’ διαμάχες πολλαπλασιάζονται κατά τις περιόδους κρίσεων.

Υπό αυτό το πρίσμα, καθώς τα τελευταία χρόνια έχει παγιωθεί στην Ένωση ένα status quo συντηρητικής οικονομικής πολιτικής που οδηγεί στη διεύρυνση των ανισοτήτων, έναντι του στόχου της σταδιακής σύγκλισης των κρατών-μελών, η προσπάθεια της νέας ελληνικής κυβέρνησης να ‘ταράξει τα νερά’ μόνο απροσδόκητη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Είναι λογικό μια προσπάθεια έστω μορφοποίησης του status quo να προέλθει από το κράτος που βρίσκεται στη δεινότερη θέση, από τη χώρα που είναι πλέον δυσαρεστημένη με την παρούσα κατάσταση.

Η Ελλάδα κατά το παρελθόν έχει κληθεί να προωθήσει τα συμφέροντά της μέσα σε δύσκολες διεθνείς συνθήκες. Η Σταθερά όμως σε κάθε επιτυχία, σε κάθε βήμα που μας οδήγησε από τη φτώχεια των πρώτων μετα-επαναστατικών χρόνων στην ευημερία εντός του πυρήνα της Ε.Ε δεν ήταν άλλος από τις συμμαχίες. Όλες οι μεγάλες στιγμές του Ελληνισμού προήλθαν από δικές μας προσπάθειες μεν, εντός ισχυρών συμμαχιών δε. Από την ίδια την Επανάσταση και το Ναυαρίνο, στα χρόνια των πολέμων και της γεωγραφικής επέκτασης υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, κι από κει στην ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ με την επακόλουθη σταθεροποίηση της Δημοκρατίας, υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

βενιζελος

Στο σημερινό πολιτικό σταυροδρόμι η Ελλάδα έχει απέναντί της τον ευρωπαϊκό Βορρά που ωφελείται από τα έως τώρα δεδομένα. Εφόσον ο στόχος της Κυβέρνησης είναι η αλλαγή των συσχετισμών εντός της Ένωσης και η διαμόρφωση μιας διαφορετικής πολιτικής υφίσταντο δυο δρόμοι. Η πρώτη επιλογή θα ήταν η χώρα μας να προσεταιριζόταν άλλα κράτη μέλη τα οποία βρίσκονται επίσης, αν και όχι εξίσου, σε δεινή θέση. Ο λόγος για τον ευρωπαϊκό Νότο της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Κύπρου, υπό τον εναγκαλισμό της Γαλλίας που αναζητά και πάλι την ηγετική της θέση εντός της Ένωσης. Ο δεύτερος δρόμος θα περνούσε από τον προσεταιρισμό των μικρών παικτών του συστήματος των οποίων οι φόβοι για περιθωριοποίηση συμπίπτουν με τους ελληνικούς. Δεν πρόκειται για άλλα από τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης που εισήχθησαν στην Ένωση το 2004. Και στις δυο περιπτώσεις, η καλλιέργεια ενός θετικού περιβάλλοντος σε διεθνές επίπεδο θα είχε πολλαπλά ευεργετικά αποτελέσματα για την διαπραγμάτευση του νέου προγράμματος (βλ. Μνημονίου).

Αντ’ αυτού, η ελληνική Κυβέρνηση έως τώρα επιλέγει συστηματικά να αποξενώσει όλους τους ρεαλιστικά πιθανούς συμμάχους της. Μόλις λίγα 24ωρα μετά την εκλογή της επέλεξε να μην συμπράξει στην επέκταση των κυρώσεων έναντι της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Μολονότι η επένδυση σε μια ειδική σχέση με τη Μόσχα μπορεί πράγματι να αποβεί στο μέλλον θετική για τη χώρα μας, η χρονική και πολιτική συγκυρία δεν επέτρεπε τέτοια κίνηση. Τα κράτη που πίεσαν για την επιβολή μιας σκληρής ευρωπαϊκής στάσης έναντι του ρωσικού επεκτατισμού ήταν ακριβώς τα μέλη που δραπέτευσαν από τη ρωσική ηγεμονία μόλις πριν από δυο δεκαετίες. Για προφανείς ιστορικούς λόγους ασφαλείας μέλη όπως η Πολωνία, η Τσεχία ή η Λιθουανία είδαν με τρόμο τις εξελίξεις στην Κριμαία, και αντέδρασαν ιδιαιτέρως αρνητικά στον δισταγμό της ελληνικής πλευράς να δείξει αλληλεγγύη. Η επικοινωνιακή προσέγγιση με τη ρωσική πλευρά, ενώ μέχρι στιγμής δεν έχει αποφέρει κανένα θετικό αποτέλεσμα για εμάς, απέκλεισε το ενδεχόμενο υποστήριξης από τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης.

Όσον αφορά το μέτωπο του Νότου, αντί του συνασπισμού των δοκιμαζόμενων κρατών επιλέχθηκε μια ασυνεπής στρατηγική. Ενώ ορθώς έγινε προσέγγιση με τον Κεντρο-αριστερό Ρέντσι στην περίπτωση της Ιταλίας, οι σχέσεις με τη γαλλική πλευρά παρά τη Σοσιαλιστική κυβέρνηση δεν αναπτύχθηκαν ποτέ. Μάλιστα, η παρατεταμένη διάρκεια της διαπραγμάτευσης τείνει να απομακρύνει ακόμα και τον Ιταλό σύμμαχο, καθώς ο Ματέο Ρέντσι δήλωσε πριν λίγες μέρες πως: «Είναι ώρα η Ελλάδα να προβεί σε μεταρρυθμίσεις, καθώς δεν είναι δυνατόν η Ιταλία που περιόρισε τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις της, να πληρώνει για τις αντίστοιχες ελληνικές».

Επιπλέον, οι όποιες γέφυρες με την ισπανική κεντροδεξιά κυβέρνηση Ραχόι κάηκαν άμεσα, ενώ η επένδυση στις σχέσεις με το ανερχόμενο Ποδέμος δεν έχει αποφέρει έως σήμερα καρπούς. Μολονότι το νέο αυτό κόμμα έχει σημαντική δυναμική, το ίδιο φαίνεται να επιχειρεί να αποσυνδεθεί στην συνείδηση του Ισπανού ψηφοφόρου με τον ΣΥΡΙΖΑ, στην προσπάθειά του να ανταγωνισθεί το παραδοσιακό, Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE) για τις ψήφους της κεντρο-αριστεράς. Εντύπωση προκαλεί βεβαίως και η παντελής έλλειψη οιασδήποτε προσέγγισης με την Πορτογαλία, η οποία είναι η τρίτη χώρα του ευρωπαϊκού Νότου με κεντρο-αριστερή διακυβέρνηση. Η τακτική συνασπισμού του ευρωπαϊκού Νότου είτε δεν ήταν ποτέ ειλικρινής είτε αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτυχημένη. Αποκορύφωμα βεβαίως ήταν η πρωτοφανής δημόσια αποκήρυξη της ελληνικής τακτικής από τον Κύπριο Υπουργό Οικονομικών, Χάρη Γεωργιάδη.

αλεξιου

Το πλέον σημαντικό ωστόσο, είναι ο τρόπος που προωθήκαν τα ελληνικά αιτήματα. Η επιλογή της διαπραγματευτικής ομάδας ήταν διαφορετική από εκείνη που ακολούθησε κατά το προηγούμενο έτος η Ιταλία. Ο Μ.Ρέντσι προώθησε τις ιταλικές επιδιώξεις εντός του πλαισίου της Ε.Ε, παίζοντας με τους κανόνες του παιχνιδιού. Στο ζήτημα των εθνικών προϋπολογισμών συντάχθηκε με τη Γαλλία, καλώντας την Κομισιόν να επιδείξει ευελιξία και επιτυγχάνοντας να δωθεί περαιτέρω πίστωση χρόνου στα δυο κράτη, ώστε να αυτοί να ισοσκελισθούν. Ασκώντας πίεση εντός των ευρωπαϊκών θεσμών, κάνοντας λόγο για την ανάγκη αναθεώρησης των Συνθηκών δείχνει πως ναι μεν επιθυμεί μια αλλαγή πολιτικής, ωστόσο αυτή είναι συγκεκριμένη, αφορώντας την αύξηση των κινήτρων για ιδιωτικές επενδύσεις με την παράλληλη μείωση της φορολογίας αλλά και την μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας, και κινείται πάντα εντός του κοινού πλαισίου. Η Ιταλία προσπαθεί να ‘αλλάξει την Ευρώπη’, παραμένοντας ισχυρό μέλος της. Οι πρωτοβουλίες του πακέτου Γιουνκέρ για την Ανάπτυξη (300 δις ευρώ) και της Ποσοτικής Χαλάρωσης της ΕΚΤ (1,1 τρις ευρώ) στηρίχθηκαν με μεγάλη θέρμη από την γειτονική χώρα, την ίδια στιγμή που η Ελλάδα παραμένει εκτός ‘χορού’ παρατείνοντας τις αέναες διαπραγματεύσεις με την τρόικα των θεσμών, κυρίως για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης.

Εν κατακλείδι, η στρατηγική της ελληνικής Κυβέρνησης φαίνεται πως δεν είχε ως πρώτο στόχο την επίτευξη μιας καλής συμφωνίας, ως αποτέλεσμα συμμαχιών εντός της Ε.Ε. Τουναντίον, η διαπραγμάτευση αποδεικνύεται δυστυχώς πως λαμβάνει χώρα κυρίως εντός των τειχών, ίσως υπερβολικά ‘εντός’. Οι μέχρι τώρα κινήσεις μας οδηγούν σε στρατηγική απομόνωση, δεδομένο πολύ σημαντικότερο μεσοπρόθεσμα από τα όποια μικροκομματικά οφέλη τα οποία είναι ευμετάβλητα σαν την κατεύθυνση του ανέμου.

 

Πολιτική ενότητα: Η απάντηση στους δανειστές

Την ώρα που το μέλλον της χώρας μας διακυβεύεται και οι εταίροι σκληραίνουν περισσότερο την στάση τους,οι πολιτικές δυνάμεις καλούνται να στείλουν ένα μήνυμα ενότητας στο εξωτερικό.Μακριά από τις κομματικές ιδεοληψίες και τα μικροπολιτικά συμφέροντα οφείλουν να βρουν έναν κοινό τόπο,που δεν είναι άλλος παρά η επιβίωση της ελληνικής κοινωνίας.

Η πρόταση των δανειστών αποκαλύπτει την παντελώς αδιάλλακτη στάση τους στο ζήτημα της λιτότητας.Συνεχίζουν να απαιτούν την λήψη παράλογων μέτρων,τα οποία εάν εφαρμοστούν θα εξοντώσουν έτι περαιτέρω τον κοινωνικό ιστό της χώρας.Επιδιώκουν την μονιμοποίηση της ύφεσης;

Σε αυτήν την παράλογη εμμονή των δανειστών πρέπει να μπει ένα φρένο.Μόνο με ενωμένες τις πολιτικές δυνάμεις θα εισακουστεί το αίτημα για τον τερματισμό της λιτότητας.Κυβέρνηση και αντιπολίτευση μπορούν να συμφωνήσουν σε τρεις στρατηγικές πολιτικής:

  • Αποτελεσματική αντιμετώπιση της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής.
  • Διάλυση του πελατειακού κράτους και ολική μεταρρύθμιση στον δημόσιο τομέα.
  • Συγκρότηση εθνικής διαπραγματευτικής ομάδας.

Για όλα τα παραπάνω,χρειάζονται αρκετές υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές και πρωτίστως <<διαζύγιο>> με το παρελθόν.Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εμμένει στην λογική της συνέχισης του πελατειακού κράτους ,καθώς έχει αποδειχθεί το πλέον ζημιογόνο και κοινωνικά άδικο.Η ΝΔ πρέπει να στραφεί ολικά στον κοινωνικό φιλελευθερισμό,αγνοώντας τις υπερσυντηρητικές φωνές που ακόμα και σήμερα υποστηρίζουν την εφαρμογή μέτρων λιτότητας.

Πάρα ταύτα,το πρωταρχικό ζητούμενο είναι να σπάσει ο διχασμός στο πολιτικό σκηνικό της χώρας και να επικρατήσει η λογική.Διότι,οι δανειστές εκμεταλλεύονται το κλίμα διχόνοιας εντός της χώρας,διατυπώνοντας παράλογες απαιτήσεις και εκτοξεύοντας απειλές.Αντίθετα σε ένα κλίμα πολιτικής ενότητας,η Ελλάδα αποκτά διαπραγματευτική ισχύ και η (άντι-)πρόταση της μπορεί να διαμορφωθεί καλύτερα έτσι ώστε να εξισορροπεί αδικίες και να εισακουστεί και από την άλλη πλευρά.Άλλωστε όταν οι εταίροι θα έχουν να αντιμετωπίσουν μια εθνική διαπραγματευτική ομάδα,τότε θα πρέπει να συνετιστούν και να ΣΕΒΑΣΤΟΥΝ επιτέλους την ελληνική κοινωνία(κάτι που είναι αυτονόητο)

Ενωθείτε..όσο είναι νωρίς.

Σχήμα ΣΥΡΙΖΑ, Kυβέρνηση ΠΑΣΟΚ

Διώξαμε το ΠΑΣΟΚ επειδή κυριαρχούσε η οικογενειοκρατία το ρουσφετολόι, η αδικία, το μέσο και η διαπλοκή, σωστά; Όλο αυτό όμως πλέον ανήκει στο παρελθόν, αφού πλέον ξεπλύναμε το τοπίο με την εκλογή ΣΥΡΙΖΑ, που έχει και «δικαίως» ηθικό πλεονέκτημα έναντι όλων αυτών των  παλαιών κυβερνήσεων αφού δεν έχει επιδοθεί ποτέ σε τέτοιου είδους λαϊκισμό ή πρακτικές και ήρθε για να βρεθεί σε ρήξη με το υπάρχον σύστημα, να αντιμετωπίσει το σαθρό σύστημα και να διώξει την οικογενειο-συγγενοκρατία.

Και όλα αυτά τα έκανε ως εξής:

  • Με την ανάθεση της θέσης της προέδρου του Υπηρεσιακού Συμβουλίου του ΕΣΡ στην Ορσαλία Αλεξίου, μητέρα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία υπήρξε μέχρι πρότινος αντιπρόεδρος του ΕΣΡ.
  • Με την ανάθεση της θέσης του Γενικού γραμματέα Οικονομικών Σχέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών στον Γιώργο Τσίπρα, α’ ξάδερφο του Αλέξη Τσίπρα,  διεθνολόγου και αρθρογράφου.
  • Με την ανάθεση της θέσης του ειδικού συμβούλου επί πολιτικών θεμάτων από την  αναπληρώτρια υπουργός Τουρισμού Ελενα Κουντουρά  στον αδελφό της Νίκο Κουντουρά.
  • Με την τοποθέτηση του κ. Δούρο, αδερφό της Ρένας Δούρου στη θέση του συμβούλου Υπουργού Πολιτισμού,.
  • Με το διορισμό της κόρης και της γραμματέας της στο γραφείο του ΥΕΘΑ από τη Μαρίνα Χρυσοβελώνη, Εκπρόσωπου Τύπου των ΑΝΕΛ.

Δεν ξέρω για τους υπόλοιπους, εγώ ωστόσο δεν είχα στο μυαλό μου έτσι την κατάρρευση του ρουσφετιού/βολέματος/συγγενοκρατίας.  Θα μου πείτε «Και που ξέρεις εσύ ότι δεν είναι ικανοί και καλοί άνθρωποι και ξέρουν να κάνουν τη δουλειά τους;». Θα συμφωνήσω μαζί σας αλλά θα προσθέσω πως «κάτι βρωμάει».

Το αν είσαι ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ ή ΑΝΕΛ δεν σημαίνει πως δεν «πάσχεις» από τα ίδια «κατάλοιπα» του «παλαιού συστήματος». Η σημαία σου δεν σου παρέχει αμνηστία ή ξέπλυμα του παλιού σου εαυτού.

Ακόμα δεν έχετε πειστεί; Μπορώ να περάσω σε πρόσωπα.

Ο Μανώλης Γλέζος,  ο οποίος ήταν βουλευτής και ευρωβουλευτής του  ΠΑΣΟΚ το 1981 και το 1984, πλέον είναι ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Νίκος Κοτζιάς, καθηγητής Πολιτικών Θεωριών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, ο οποίος παλαιότερα είχε διατελέσει συνεργάτης του Θεόδωρου Πάγκαλου και στη συνέχεια του Γιώργου Παπανδρέου,  πλέον είναι Υπουργός Εξωτερικών στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Αντώνης Κοτσακάς, πρώην υφυπουργός Εργασίας και Υπουργός Αιγαίου, στενός συνεργάτης του Ακη Τσοχατζόπουλου είναι στην οργανωτική επιτροπή ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, αθόρυβα θα λέγαμε.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, σύμβουλός του Γεωργίου Παπανδρέου ως το 2006, είναι πλέον Υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορώ να αναφέρω ακόμα 120 άτομα, που κατέχουν θέσεις και παραθέσεις σε Υπουργεία-Παρυπουργεία, επιτροπές, παρεπιτροπές. Θα μου πείτε «Μα το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι από δύο πολύ συγγενικές πολιτικές ρίζες. Είναι πιο εύκολο να μεταπηδήσει ο ένας στον άλλο, παρά πχ σε ένα φιλελεύθερο κόμμα.».

Εδώ θα διαφωνήσουμε λίγο.

Ας υποθέσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πράγματι αριστερό. Πρέπει πρώτα απ’ όλα να αποφασίσουμε ποια ήταν η πραγματική πολιτική που προωθούσε το ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της κυβέρνησης του, γιατί από την εξουσία τεστάρεται πραγματικά τι είσαι. Ήταν σοσιαλιστικό/κέντροαριστερό ή εκσυγχρονιστικό, στα όρια του φιλελεύθερου; Δεν γίνεται σε κάθε συζήτηση που γίνεται να είναι ό,τι μας βολεύει ∙ όταν μεν λέω ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αριστερό έρχονται γέλωτες και όταν δε ότι είναι φιλελεύθερο να έρχονται ξανά γέλια. Ο μόνος τρόπος που μπορώ να συγκεράσω και να εξηγήσω την κατάσταση είναι πως ήταν οπορτουνιστικής ιδεολογίας (όχι τόσο η βάση όσο τα βαριά στελέχη), οπότε θα μπορούσε να είχε το οποιοδήποτε πολιτικό στίγμα ήθελε εκείνη τη στιγμή. Μιλούσε με τη βάση του; Ήταν αριστερό, και υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσο δεν πάει. Μιλούσε με επιχειρηματίες Κινέζους για την εξαγορά του λιμανιού; Ήταν ακόμα πιο σκληρός επιχειρηματίας από τους ίδιους τους επενδυτές.

Ένα τέτοιο κόμμα, έχει πραγματικά ιδεολογία; Δεν θα έβαζα το χέρι μου στη φωτια ∙ αυτή η αντιμετώπιση έκανε και τα βαριά του στελέχη πιο οπορτουνιστικά, ώστε να μπορούν να δουν πως όταν βουλιάξει η βάρκα έχουν τη δυνατότητα να ανέβουν αλλού. Οπότε, όπως το βλέπω το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καθόλου συγγενικές πολιτικές ρίζες, και θα ήταν αδύνατο καθαρά πολιτικά το ένα να προσχωρεί στο άλλο, για τον λόγο ότι το πρώτο  ( τα στελέχη) δεν έχουν καθαρό πολιτικό πυρήνα. Τα στελέχη αμφιβάλω  ότι μετά από 30 χρόνια πολιτικής πορείας άλλαξαν ξαφνικά πυρήνα. Η μεταπήδηση γίνεται για άλλους λόγους, με μανδύα το επιχείρημα « είμαστε αριστεροί, τώρα είδαμε το φως, στηρίζουμε το αντιμνημόνιο» μεταφέροντας εννοείται την οπορτουνιστική πρακτική και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορώ να περάσω σε περιστατικά.

Η υπογραφή των συμφωνητικών από τον αναπληρωτή Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, κ.Κατρούγκαλο για αμοιβές της τάξης του 12%, που υποτίθεται ότι δεν θα αμειβόταν (αλλά κάποιος συνάδελφος, λες και δεν είναι πρακτική αυτή στο δικηγορικό κόσμο όταν ένας συνάδελφος έχει κώλυμα) δεν παραπέμπει σε πρακτική του «παλαιού» συστήματος;

(Πλέον ο καθηγητής μου θα με χαρακτήριζε λασπολόγο.)

Η wild συμπεριφορά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, μην διευθύνοντας τη συζήτηση ως  μια αντικειμενική Πρόεδρος της Βουλής, δεν παραπέμπει στην παλαιότερη οχλαγωγία της Βουλής που κατά κάποιους δεν ήταν θεσμοθετικό όργανο αλλά παιδική χαρά;

Ο ΕΝΦΙΑ που θα καταργούνταν και δεν καταργήθηκε; Δεν θυμίζει όλες τις προεκλογικές υποσχέσεις του «παλαιού κομματικού συστήματος» που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν ή ξεχάστηκαν;

Η πλάνη για την δήθεν «ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στις κύριες σύνταξης» που εφευρέθηκε μόνο και μόνο για να φανεί πως είχαμε κατακτήσεις στη διαπραγμάτευση, δεν είναι λαϊκισμός;

Οι δηλώσεις Βαρουφάκη κάθε φορά, και την επόμενη ημέρα δηλώσεις τύπου «ανακαλώ την χτεσινή μου δήλωση ή με παρερμήνευσαν», δεν παραπέμπουν στο «είπα-ξείπα» της παλαιάς εποχής;

Πλέον έχω ξεκινήσει και σας φαίνομαι υπέρμαχος του μνημονίου, δοσίλογος και γερμανοτραφής, αν και πήρα μόνο το B1 και παρά τα προηγούμενα άρθρα μου.

Και τι χρειάζεται ώστε όλα αυτά τα γεγονότα να μην έχουν κανέναν αντίκτυπο στην κοινή γνώμη; Για να αποτιναχθεί ο χαρακτηρισμός «Το ΣΥΡΙΖΑ είναι το νέο ΠΑΣΟΚ»; Απλά να βγει η κυβέρνηση να αρνηθεί, να αποκαλέσει τους υπόλοιπους «γερμανοτσολιάδες» και να «παρέχει κάλυψη/στήριξη» σε όποιον την χρειάζεται.

Και τέλος, αυτό ήταν.

Έτσι λειτούργει η δημοκρατία;

Ακριβώς τα ίδια αντικειμενικά γεγονότα και οι ίδιες πρακτικές εφαρμόζονταν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, ωστόσο υπήρχε μια γενικευμένη αντίδραση. Γιατί τώρα απλά τα προσπερνάμε; Επειδή υπάρχει το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα;

Τι είναι αυτό το ηθικό πλεονέκτημα, και στο κάτω κάτω, υπάρχει πραγματικά ή είναι ένα επίπλαστο μόρφωμα για να χορηγήσει στην κυβέρνηση άλλοθι ώστε να προχωρεί σε κινήσεις που σε άλλες εποχές ( ακόμα και τις «καλές») ήταν κατακριτέες, καταγγελτέες και ανήθικες.

Το «ηθικό πλεονέκτημα» σου παρέχει τη δυνατότητα να είσαι ανήθικος χωρίς να κατακρίνεσαι (ήθελα να βάλω ερωτηματικό εδώ, αλλά αποφάσισα να βάλω τελεία).

Γιατί λειτουργεί ακόμα; Γιατί έχουμε ακόμα το στοιχείο του «καινούργιου», της «εθνικής υπερηφάνειας» και της «κοινωνικής δικαιοσύνης».

Ε, να το βράσω το καινούργιο σας, όταν το καινούργιο είναι απλά το παλιό σε νέο περιτύλιγμα.

Αυτοδιαψεύσεις

Αναρωτιέται κανείς, μήπως η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αρέσκεται στην ακύρωση και αυτοακύρωση, στη διάψευση και αυτοδιάψευση και εν τέλει στη γελοιποίησή της από τον υπόλοιπο κόσμο.

Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς το ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός εμφανίζεται κάθε τρείς και λίγο, από το εσωτερικό ή από το εξωτερικό, και επιχειρεί να δημιουργήσει κλίμα ευφορίας και αισιοδοξίας για τάχα επικείμενη επιτυχή έκβαση της διαπραγμάτευσης και υπογραφή συμφωνίας. Ένα κλίμα, που έρχεται να στραβώσει, πριν προλάβει καν να δημιουργηθεί, με τις απανωτές δηλώσεις αξιωματούχων των εταίρων/δανειστών, οι οποίες κινούνται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση ή με εκθέσεις, σαν αυτή της ΕΚΤ, που μιλάει ξανά για αυξημένο κίνδυνο χρεοκοπίας.

Μάλιστα αυτή η διελκυνστίδα δηλώσεων και αντιδηλώσεων, αισιοδοξίας και απογοήτευσης έχει επαναληφθεί τους τελευταίους μήνες τόσο συχνά και κάθε φορά, που πλησιάζει μια ημερομηνία σταθμός, μιά σύνοδος κορυφής, ένα γιούρογκρουπ ή μια συνεδρίαση της τρόϊκας/θεσμών, ώστε στο εξωτερικό να αποδομούν εν ριπή οφθαλμού τις ελληνικές εκτιμήσεις/προσδοκίες ή απλώς να γελάνε μαζί μας και στο εσωτερικό οι πολίτες ή να αδιαφορούν και να μην πιστεύουν τίποτα ή παραζαλισμένοι να αδειάζουν τα ΑΤΜ μεταφέροντας στα στρώματα όσα Ευρώ τους έχουν απομείνει.
Συχνά πυκνά ο Πρωθυπουργός μας διαβεβαιώνει, ότι «βρισκόμαστε στην τελική ευθεία”. Έλα, όμως, που η ευθεία, ακόμα και η τελική, εκτείνεται στο άπειρο;

Αλήθεια, υπάρχει ίχνος υπερηφάνειας, ίχνος αξιοπρέπειας σε τέτοια φερσίματα μιάς κυβέρνησης, που με τις πράξεις και τις ανεδαφικές δηλώσεις της χάνει κάθε αξιοπιστία απέναντι στους εταίρους/δανειστές της χώρας, υπονομεύει και ξοδεύει κάθε διαπραγματευτικό της πλεονέκτημα και, τελικά, γελοιοποιείται στα μάτια ξένων και δικών;

Εκτός… εκτός κι αν η αισιοδοξία του Πρωθυπουργού, της κυβέρνησής του και του επικοινωνιακού επιτελείου αναφέρεται και απορρέει από σημάδια και βήματα συμφωνίας με την διαρκώς διευρυνόμενη και …Ζωηρή εσωκομματική της αντιπολίτευση.

Εκτός αν επιθυμούν τόσο πολύ μια συμφωνία, που νιώθουν σα να την έχουν πετύχει στην πραγματικότητα ή εκτός αν έχουν αποδεχτεί τις υποχωρήσεις, τα επώδυνα μέτρα και τους συμβιβασμούς, που θα υποχρεωθούν να κάνουν και, όντως, θα ήθελαν αύριο κιόλας να έχει τελειώσει το μαρτύριο.

Μνημόνιο 4;

Απόγευμα Τετάρτης..και ανοίγοντας τις τηλεοράσεις μας είδαμε τον Α.Τσίπρα και τον Γιάνη Βαρουφάκη,χαμογελαστούς και ευδιάθετους.Για μια στιγμή,πιστέψαμε πως επετεύχθη η πολυπόθητη συμφωνία με τους εταίρους.Τελικά,όμως,μια από τα ίδια.Εξερχόμενοι από το Υπουργείο Οικονομικών,διαβεβαίωσαν πως όλα βαίνουν καλώς και ότι η συμφωνία είναι κοντά.Μάλιστα,η διαπραγματευτική ομάδα ήδη συγγράφει εσπευσμένα το σχέδιο της συμφωνίας.

Άξια προσοχής είναι η δήλωση του πρωθυπουργού,πως η χώρα βαδίζει σε συνθήκες ασφάλειας και σταθερότητας.Εύλογα μπορεί ο καθένας να αναρωτηθεί αν οι συνθήκες αυτές υπάρχουν όταν τα δημόσια ταμεία είναι άδεια,οι τράπεζες αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας και όταν η πραγματική οικονομία βρίσκεται σε ακινησία με αυξημένη ανεργία και λουκέτα στις επιχειρήσεις.(Ξενοδοχείο Πεντελικον κ.α.)Εάν  ο πρωθυπουργός θεωρεί «ασφάλεια» και «σταθερότητα» μόνον την δυνατότητα πληρωμής μισθών και συντάξεων καθώς και την διασφάλιση των καταθέσεων,τότε η πραγματικότητα  που έχει διαμορφωθεί τους τελευταίους μήνες είναι ανάλογη με την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας την άνοιξη του 2010(Κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου).

Η αισιοδοξία και τα «χαρμόσυνα» νέα δεν άργησαν να φθάσουν στο κέντρο αποφάσεων των Βρυξελλών. Νταισεμπλουμ, Σόιμπλε χαρακτήρισαν υπεραισιόδοξα τα μηνύματα της Αθήνας,ενώ δεν παρέλειψαν να επισημάνουν ότι η Ελλάδα έχει να διανύσει ακόμα πολύ δρόμο για την επίτευξη συμφωνίας.Αξίζει να σημειωθεί ότι η ΕΚΤ(Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) δεν αύξησε την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες,μέσω του ELA.

Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό:Σε τι είδους συμφωνία οδηγούμαστε;Μια συμφωνία-γέφυρα για την ολοκλήρωση του υπάρχοντος προγράμματος ή νέα,ενιαία συμφωνία για τρίτο πακέτο βοήθειας προς την χώρα μας;

Ημερομηνία κλειδί θεωρείται η 5η Ιουνίου,όταν και η Ελλάδα πρέπει να καταβάλλει 300 εκατομμύρια ευρώ στο ΔΝΤ. Η ελληνική κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι εταίροι επιθυμούν να καταλήξουν μέχρι τότε σε συμφωνία,ώστε να αποφευχθούν δυσάρεστες εξελίξεις.

Το «προσχέδιο» συμφωνίας.

Στο «σχέδιο» συμφωνίας,που παρουσίασε η κυβέρνηση φαίνεται ότι πολλές από τις προεκλογικές της εξαγγελίες έχουν μπει στο συρτάρι.Προετοιμάζεται μια ισοπεδωτική φοροεπιδρομή,καταργούνται οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και ενοποιούνται τα ασφαλιστικά ταμεία.Άραγε τα υφεσιακά μέτρα(οριζόντιες περικοπές μισθών-συντάξεων κτλπα) αντικαθίσταται από την εξίσου άδικη και αντιαναπτυξιακή αύξηση των φορολογικών συντελεστών και την διατήρηση του ΕΝΦΙΑ;Ένα τέτοιο μείγμα πολιτικής θα οδηγήσει σε περαιτέρω εμβάθυνση της ύφεσης,με τα μεσαία και τα χαμηλά στρώματα να πλήττονται για ακόμα μια φορά.

Το ύψος του χρηματοδοτικού κενού και η έλλειψη ρευστότητας προκαλούν ανησυχίες σε πολλούς αναλυτές εντός και εκτός συνόρων,οι οποίοι κάνουν διαμηνύουν ότι η χώρα μας είναι πιθανόν να χρειαστεί ένα νέο πακέτο βοήθειας από τους δανειστές. Αυτό σημαίνει,ένα νέο μνημόνιο που θα εμπεριέχει υφεσιακά μέτρα.Μια συμφωνία..σαν όλες τις προηγούμενες που θα ακολουθεί την δανειακή σύμβαση και θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο,με ότι αυτό συνεπάγεται για την διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας.

Είτε σε περίπτωση ολοκλήρωσης του υφιστάμενου προγράμματος με μια συμφωνία-γέφυρα,είτε σε ενιαία συμφωνία για νέο πακέτο χρηματοδοτικής στήριξης θα υφίσταται το ίδιο νομικό καθεστώς για την χώρα μας.(Δικαστήρια Λουξεμβούργου,αγγλικό δίκαιο κτλ.)

Ύστερα από την πολύμηνη καθυστέρηση των διαπραγματεύσεων καθώς και το λανθασμένο αίτημα για τετράμηνη παράταση του μνημονίου,η κυβέρνηση είναι εγκλωβισμένη στο εκβιαστικό δίλημμα «Κακή συμφωνία(υφεσιακά μέτρα) ή χρεωκοπία».Τον Φλεβάρη ,οι δημοσιονομικές επιτυχίες που είχε σημειώσει η Ελλάδα το 2014,αποτελούσαν ένα ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο,στα χέρια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Με το 1/10 των υποχωρήσεων που καλείται να προβεί σήμερα,η Ελλάδα θα εισερχόταν στην νέα φάση(προληπτική γραμμή χρηματοπιστωτικής στήριξης) με πολλούς από τους επαχθείς όρους του μνημονίου να αποτελούν παρελθόν.

Ας ευχηθούμε,η νέα συμφωνία να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο επώδυνη για την ελληνική κοινωνία.Οι επόμενες συνεδριάσεις του Βrusels Group και η τριμερής συνάντηση Μέρκελ-Ολάντ-Γιούνκερ αναμένεται να είναι καθοριστικές για το περιεχόμενο της συμφωνίας.

Αιώνια διχασμένοι

Το κλίμα ανησυχίας εντείνεται στην Ελλάδα αφού οι προβλέψεις για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των ευρωπαίων εταίρων δεν είναι τόσο ενθαρρυντικές. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την δήλωση του γερμανού Υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκαγκ Σόιμπλε σύμφωνα με την οποία, οι πληροφορίες του από τους θεσμούς δεν συνάδουν με την αισιοδοξία που παρουσιάζει η Αθήνα στις ανακοινώσεις της. Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ η κατάσταση είναι αρκετά κρίσιμη, καθώς την ώρα που ο Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας , ζητάει από την κοινοβουλευτική του ομάδα την στήριξή της, άλλες τάσεις από την αριστερή πτέρυγα που όλο αυτό το διάστημα επιτίθενται στην Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω διαφωνίας τους με την διαπραγματευτική πολιτική της κυβέρνησης, θα ασκήσουν κριτική. Μάλιστα, ο κύριος Παναγιώτης Λαφαζάνης τόνισε πριν λίγες μέρες πως μόνο μια συμφωνία που θα σέβεται το προεκλογικό πρόγραμμα θα γίνει δεκτή από την κυβέρνηση αφού οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα εφαρμοστούν πλήρως.

Πολλά ανοιχτά μέτωπα έχει να αντιμετωπίσει ο Πρωθυπουργός τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας ενώ παράλληλα η αβεβαιότητα για το μέλλον μας στη Νομισματική Ένωση αυξάνεται. Τα σενάρια πολλά και διαφορετικά από διπλό νόμισμα, ενδεχόμενο grexit κι επιστροφή στην δραχμή μέχρι δημοψήφισμα και προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Αυτό το κλίμα τρόμου, που καλλιεργείται συστηματικά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ευνοεί κριτικές κατά της κυβέρνησης, όπως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ίδιος με τις προηγούμενες κυβερνήσεις και ακόμα χειρότερος από ΝΔ- ΠΑΣΟΚ δεδομένης της κυβερνητικής του απειρίας. Ξεχνάμε, όμως, κάτι πολύ σημαντικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βρίσκεται σε αρκετά δύσκολη θέση λόγω της μη συμφωνίας με τους Εταίρους και κάτι τέτοιο επηρεάζει σαφέστατα αρνητικά την ελληνική οικονομία, αφού αποτρέπει τις επενδύσεις τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Δεδομένης της αβεβαιότητας τα παραπάνω χρήματα που έχουν στην άκρη οι οικογένειες δεν τα ξοδεύουν γιατί δεν ξέρουν τι θα γίνει στη συνέχεια. Επίσης, για τον ίδιο λόγο δεν ανταποκρίνονται στις φορολογικές τους υποχρεώσεις –μερίδα των πολιτών- με αποτέλεσμα να μην κινείται η αγορά. Για ποιον λόγο γίνονται όλα αυτά; Σίγουρα πάντως όχι για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των ελίτ. Οι κόκκινες γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ αφορούν την διατήρηση μισθών και συντάξεων, τα εργασιακά δικαιώματα, την αύξηση του ΦΠΑ καθώς και την αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου, σύμφωνα με δήλωση του Πρωθυπουργού στο πρακτορείο Reuters, και στοχεύουν στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης που έχει πλήξει την χώρα τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ο Ελληνικός λαός με την απόφαση που πήρε στις 25 Ιανουαρίου έδωσε μια διττή εντολή στη νέα κυβέρνηση: παραμονή εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πολιτική κατά της λιτότητας. Πρόκειται για ένα αρκετά αντικρουόμενο αίτημα που σαφέστατα απαιτεί έντονη διαπραγμάτευση με τους εταίρους, ειδικά αν το συγκρίνουμε με τις «διαπραγματεύσεις» της συγκυβέρνησης ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, είναι φανερό πως υπάρχει μια μεγαλύτερη δυσκολία για τον ΣΥΡΙΖΑ λόγω πολιτικής απειρίας αλλά και εξαιτίας της άγνοιας σημαντικών προσώπων και στελεχών για την πολιτισμική κουλτούρα άλλων μεγάλων χωρών. Επίσης, το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός δεν έχει ζήσει στο εξωτερικό καθόλου, του καθιστά πιο δύσκολο να αντιληφθεί την οπτική των εταίρων σε διάφορα θέματα και συνεπώς να χειριστεί  διαφορετικά κάποιες καταστάσεις.

Στο διπλωματικό σώμα λένε πως μια συμφωνία είναι πετυχημένη όταν και οι δύο πλευρές δεν έχουν πατήσει τις κόκκινες γραμμές τους. Γι ’αυτό τον λόγο η κυβέρνηση προσπαθεί ακόμα και παλεύει για τις δικές της κόκκινες γραμμές αν και αυτό λειτουργεί ανασταλτικά για την σταθερότητα της οικονομίας. Παρόλα αυτά κανείς δε μπορεί να υποστηρίξει πως δεν γίνεται μια σοβαρή προσπάθεια να κερδίσουμε ευνοϊκότερους όρους για την συμφωνία έτσι ώστε να αποκατασταθεί το κράτος ως πολιτικά κυρίαρχο στην συνείδηση όλων και ισάξιο με τα υπόλοιπα κράτη- μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άσχετα με την οικονομική του κατάσταση. Σε αυτή, λοιπόν, την προσπάθεια το πιο σημαντικό είναι να βγάζουμε μια εικόνα ενότητας στο εξωτερικό και να μην επαναλαμβάνουμε τα λάθη του παρελθόντος με μια κοινωνία αιώνια διχασμένη…

Προς έναν προσωρινό συμβιβασμό…

Η αναμονή για την κατάληξη των επίπονων διαπραγματεύσεων δεν έχει τέλος.Οι δύο πλευρές,κατά το τελευταίο διάστημα,είχαν δείξει αρκετά σημάδια πρόοδου.Ωστόσο,οι «κόκκινες» γραμμές που θέτει η ελληνική κυβέρνηση εξακολουθούν να αποτελούν το μεγάλο εμπόδιο ως προς την εξεύρεση λύσης.

Δεν είναι παράλογο η ελληνική πλευρά να ασκεί «βέτο» στην συνέχιση της λιτότητας και της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων.Ήδη έχει προβεί σε αρκετές υποχωρήσεις σε ότι αφορά την φορολογία και τις αποκρατικοποιήσεις.Οι εταίροι,όμως,εμμένουν στην ρήτρα μηδενικού ελλείματος για τις επικουρικές συντάξεις και στην συνέχιση του καθεστώτος των ατομικών συμβάσεων εργασίας.Σε όμιλία του στο συνέδριο του Economist,ο πρωθυπουργός κάλεσε τους δανειστές να προσχωρήσουν στον ρεαλισμό.

Ρεαλισμός απαιτείται και από τις δύο πλευρές.Οι μέν δανειστές πρέπει να απαλλαγούν από την λογική της «λιτότητας» και να συνειδητοποιήσουν ότι τέτοιες πολιτικές μονον δεινά επιφέρουν.Συν τοις άλλοις,η επιβολή νέων μέτρων λιτότητας στην ήδη κατακερματισμένη ελληνική κοινωνία,θα ήταν αναπάντεχη.Η δε κυβέρνηση οφείλει να συντονιστεί,να μην χρονοτριβεί και να υποχωρήσει στο ζήτημα των μεταρρυθμίσεων στο δημόσιο.Εφόσον έπειτα από εξονυχιστικό έλεγχο,αποδειχθεί ότι κάποιοι υπάλληλοι έχουν διοριστεί παράνομα(πλαστά πτυχία,κομματικοί διορισμοί),θα πρέπει να δούν την πόρτα της εξόδου.Σε τέτοιους καιρούς,δεν μπορούν ορισμένοι να ζούν προνομιακά,την ιδια ώρα που τα μεσαία και χαμηλά στρώματα της κοινωνίας δοκιμάζονται σκληρά.Μπορεί όμως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υλοποίησει τόσο γενναίες μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο τομέα;Τα πρώτα δείγματα είναι ανησυχητικά,καθώς οι διορισμοί κομματικών φίλων και συγγενών συνεχίστηκαν κανονικά!

Στα της νέας συμφωνίας

Όπως όλα δείχνουν,τα δύο μέρη θα οδηγηθούν σε έναν προσωρινό συμβιβασμό και πολλά εκκρεμή ζητήματα θα επανατοποθετηθούν στην νέα φάση της διαπραγμάτευσης,η οποία χρονολογείται το φθινόπωρο.Η προσωρινή συμφωνία αναμένεται να είναι μεστή από φορολογικά βάρη και φυσικά συμπεριλαμβανομένου του ΕΝΦΙΑ,ο οποίος και εκείνος θα λάβει νέα ονομασία.Άξιον απορίας παραμένει το γιατί οι θεσμοί(Ευρωπαική Επιτροπή,ΔΝΤ,ΕΚΤ) σε συνεργασία με την κυβέρνηση δεν χαράζουν ένα νέο σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης που θα ενισχύει τον αγροτικό τομέα,τον  τουρισμό,θα στοχεύει στην προσέλκυση επενδύσεων και θα χτυπά τις τρείς π(λ)ηγές του ελληνικού προβλήματος,δηλαδή την φοροδιαφυγή,την διαφθορά και την δυσλειτουργία της δημόσιας διοίκησης.Έχει καταντήσει κουραστικό, αλλά εξαιτίας αυτών των προβλημάτων το δημόσιο χρέος της Ελλάδας εκτινάχθηκε.Μια αποτελεσματική αντιμετώπιση των πληγών αυτών σε συνδυασμό με την ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης μπορεί να επιφέρει μακροπρόθεσμα δημοσιονομικά οφέλη.

Ο χρόνος,αυτήν την στιγμή,δεν είναι σύμμαχος και το συντομότερο πιθανόν πρέπει να καταλήξουμε σε μια εστώ προσωρινή αλλα συνάμα δεσμευτική συμφωνία και για τις δύο πλευρές.Τα ταμειακά διαθέσιμα του δημοσίου εξαντλούνται,η αγορά παγώνει,η ανεργία αυξάνεται και ως εκ τούτου καμία επενδυτική πρωτοβουλία δεν έχει ευδοκιμησεί.Οι εκβιασμοί για Grexit δεν απορρέουν μόνον από δηλώσεις αξιωματούχων αλλα και από επίσημο έγγραφο του ΔΝΤ,το οποίο μάλιστα είχε προσδιορίσει τον Ιούνη,ως το μήνα του πιστωτικού γεγονότος.

Αναμφίβολα,μια τέτοια εξέλιξη δεν θα εξυπηρετούσε καμία από τις δυο πλευρές.Η διατύπωσεις τέτοιου είδους απειλών,υπο την μορφή τελεσιγράφων,έχουν ως στόχο να εκφοβίσουν την ελληνική κυβέρνηση,ώστε να συμμορφωθεί στις επιταγές των δανειστών,παρακάμπτωντας τις «κόκκινες» γραμμές της.

Στο εσωτερικό της χώρας…ασυννενοησία

Την ίδια στιγμή που η διαπραγμάτευση βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο και οι εκβιασμοί από το εξωτερικό εντείνονται,το πολιτικό σκηνικό παραμένει διχασμένο.Απαιτείται η σύγκληση του συμβουλίου των πολιτικών αργηχών υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας,ώστε να επιτευχθεί πολιτική συναίνεση και να επισπευστεί η συγκρότηση της εθνικής ομάδας διαπραγμάτευσης,ενισχύοντας έτσι την διαπραγματευτική ισχύ της χώρας μας.

Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ,οι διαφωνίες σχετικά με τις υποχωρήσεις της κυβέρνησης  συνεχίζονται.Όσο παράξενο και να φαίνεται,οι ενστάσεις αυτές από στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ,έχουν σταθεί εμπόδιο στην επίτευξη συμφωνίας με τους εταίρους.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβουν τις ευθύνες τους.Ας σταθούμε σε μία δήλωση που έκανε την Κυριακή ο πρωθυπουργός:«Καλύτερα κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ,παρά καταστροφή της Ελλάδας».

Ας ελπίσουμε,ο Αλέξης Τσίπρας,να λάβει τις όποιες απόφασεις του με γνώμονα αυτήν την παραπάνω δήλωση.

Το λεξιλόγιο των πρώτων 100 ημερών

Δημιουργική ασάφεια. Και γενικά οι φράσεις με τον όρο «Δημιουργική». Νέος όρος. Ενώ κάναμε μια αμφίβολη και ασαφή συμφωνία, περηφανευόμαστε, το βαφτίζουμε «δημιουργική ασάφεια» , και αφήνουμε τα στελέχη μας κατά δεκάδες ( κυριολεκτώ) να αναφέρουν στα ΜΜΕ πως δεν δεσμευόμαστε από την συμφωνία, πως δεν έχει αποφασισθεί ακόμα τίποτα, και πως είμαστε εντελώς ελεύθεροι, και μένουμε ξεκρέμαστοι. Είναι σοβαρή διαπραγματευτική πρακτική αυτή; Το να λες δημόσια πως οι συμφωνίες που κάνεις είναι μαϊμού;  Ή είναι μια «ανορθόδοξη» θεωρία των παιγνίων του κ. Βαρουφάκη; Βρισκόμαστε ακόμα σε περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμα αντιπολίτευση και παραμένει σε ακαδημαϊκές προσεγγίσεις; Μετά ακούω και άλλους όρους όπως το «δημιουργική λογιστική», «δημιουργική διαπραγμάτευση». Αναρωτιέμαι αν είναι συνώνυμο με το «ευφάνταστη» ή το «ανύπαρκτη». Κακά τα ψέματα, δεν είναι ότι κερδίσαμε και τίποτα από την διαπραγμάτευση ή την αβεβαιότητα που δημιουργήσαμε οι ίδιοι αυτούς τους μήνες.

Κλιμάκια θεσμών. Από Τρόικα. Αυτό μάλιστα έγινε μέσα σε μια ημέρα. Το πιο περίεργο απ’ όλα είναι πως είναι ακριβώς τα ίδια άτομα, στις ίδιες θέσεις, που γράφουν τις ίδιες εκθέσεις θα προκαλέσουν τα ίδια αποτελέσματα. Αλλά τώρα δεν έχουν πιο περίπλοκο όνομα. Ονομάζοντας τους «θεσμούς» και ανακοινώνοντας πως «η τρόικα τελείωσε» αλλάζει κάπως τη θέση μας;

Έντιμη συμφωνία. Νέος όρος. Τι πάει να πει έντιμη συμφωνία; Πως συμφωνεί κάπως έντιμα; Όταν όλα τα χαρτιά του είναι στο τραπέζι ή όταν δεν έχει άλλες επιλογές (όπως τώρα) ; Θα συμφωνήσουμε κάτι χειρότερο ή κάτι καλύτερο; Θα ξανασυμφωνήσουμε; Γιατί είχα την εντύπωση ότι είχαμε ήδη συμφωνήσει και τώρα κοιτάζαμε τους όρους.

Ανθρωπιστική Κρίση. Από Κοινωνικό Μέρισμα. Θυμάμαι πέρσι, περίπου τέτοια εποχή που λοιδορούσα  τα 500 εκατ. του κοινωνικού μερίσματος, έλεγα πως ήταν ψίχουλα, ελεημοσύνη, αδικία και μόνο μια μικρή ειρωνική ένεση προς την κοινωνία. Ακόμα το πιστεύω πως με ελεημοσύνη και τέτοια μικρά ποσά δεν μπορεί να ορθοτονήσει ξανά η οικονομία. Η νέα κυβέρνηση λοιπόν έρχεται και διαθέτει περίπου τα μισά ( 240 εκατ.) για την «ανθρωπιστική κρίση» και περηφανεύεται τόσο πολύ, πως πάσχισε, ίδρωσε, πως δήθεν διέλυσε την αδικία στην κοινωνία και πως ήταν ένα πραγματικά ζηλευτό επίτευγμα. Δεν ήταν τίποτα, οι δικαιούχοι είναι ακόμα λιγότεροι, οι παροχές είναι για γέλια ( 70 ευρώ το μήνα το λεγόμενο επίδομα σίτισης) και η κατάσταση παραμένει ίδια και χειρότερη.

Πρόσφυγες-Λιάζονται . Από Λαθρομετανάστες. Όπως φαίνεται, έρχεται μία δύσκολη μεταναστευτική χρονιά για την οποία θα αναγκασθεί να προετοιμαστεί η Ευρώπη καθώς εντός του 2015 αναμένεται να φθάσουν στην Ελλάδα έως 100.000 πρόσφυγες. Εμείς καταφέραμε πάντως να αλλάξουμε το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούνταν μέχρι σήμερα, από λαθρομετανάστες, σε μετανάστες, σε παράτυπους μετανάστες, σε πρόσφυγες. Ούτε περισσότερη προετοιμασία, ούτε κάποιο σχέδιο σχετικά με το πώς θα γίνει διαχείριση του πλήθους, παρά τον τριπλασιασμό των κονδυλίων από την Ευρώπη ακριβώς γιαυτό το λόγο . Φανταστείτε ένα πλήθος ανθρώπων να περιφέρονται, να λιάζονται, να κοιμούνται, να πεινούν, να μην γνωρίζουν τη γλώσσα, να προέρχονται από κοινωνίες με εντελώς διαφορετικό αξιακό σύστημα σε σχέση με την αξία της ζωής να είναι αδύνατο να ελεγχθούν καθώς δεν υπάρχουν τα μέσα.  Τώρα που το σκέφτομαι, μην το φανταστείτε, κατεβείτε μια βόλτα στο Σύνταγμα.

Υποθέτω πως η καλύτερη απάντηση που θα μου έδινε ένα στέλεχος της κυβέρνησης θα ήταν πως «θες η Ελλάδα να αποτύχει, μας στήνεις παγίδα».

Μόνο με το να βαφτίζει κανείς τις αρνητικές καταστάσεις που τον περιζώνουν  ως κάτι άλλο δεν σημαίνει ότι θα τις έχει προσβάλει και αντιμετωπίσει στην ουσία τους. Μπορεί να δυσκολεύει την κατάσταση μάλιστα διότι χρησιμοποιώντας νέους όρους είναι δυνατόν αν αποπροσανατολίσει τα αρνητικά συναισθήματα του κόσμου. Γιατί, το μνημόνιο, η τρόικα ή το κοινωνικό μέρισμα δεν ήταν χείριστα; Γιατί να περάσουν στην λήθη μέσω άλλων όρων ; Δεν λύθηκαν ως ζητήματα, και στο κάτω κάτω αξίζουν αποδοκιμασίας. Τέτοια θέματα τα είχαμε ήδη από το 2011, στους πρώτους διαχωρισμούς του «μνημονίου» από τη «δανειακή σύμβαση».

Δεν αλλάζει τίποτα με τέτοιους θεατρινισμούς και κόλπα. Μόνο ζημιά προκαλείται.

Να το πω και απλά, στο «μπλα μπλα καλοί είμαστε, στο δια ταύτα;».

Στο τέλος της διαπραγμάτευσης;

Είδαμε την προηγούμενη εβδομάδα την πρώτη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου  με ηθικό πλεονέκτημα. Μας θύμισε λίγο πολύ το Νομοθετικό Διάταγμα της 23/1/1926 «Περί επιβολής αναγκαστικού δανείου επί του ¼ της αξίας των εν κυκλοφορία τραπεζογραμματίων».  Ο υπουργός επικρατείας Νίκος Παπάς αναφέρθηκε στη δυσκολία των διαπραγματεύσεων και ανέφερε πως  οι εταίροι φέρνουν στο τραπέζι αιτήματα που δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά από την κυβέρνηση δίχως άλλων, εξαιτίας των κόκκινων γραμμών που έχει βάλει. Από την άλλη, δήλωσε ότι η κυβέρνηση αναζητά και θα πετύχει λύση, όχι, όμως, μία οποιαδήποτε λύση.

Είδαμε τον παραμερισμό του Γιάννη Βαρουφάκη σε  Υπουργό Οικονομικών, με περισσότερο περιορισμένο χαρτοφυλάκιο. «Οι δανειστές υποστήριζαν ότι είχαν πρόβλημα με τον Γιάνη Βαρουφάκη, ειδικά ο κύριος Σόιμπλε. Ας δούμε λοιπόν τώρα αν θα επέλθει συμφωνία, καθώς και από ελληνικής πλευράς ο παραμερισμός Βαρουφάκη δίνει την ευκαιρία για αλλαγή τακτικής, σημείωσε ο Στέλιος Κούλογλου , (μάλλον) Ευρωβουλευτής του Σύριζα. Αναρωτιέμαι με τι θα μπορούσαν να είχαν πρόβλημα οι συνομιλητές μας, όταν επικαλούμαστε «δημιουργική ασάφεια» για να καυχηθούμε ότι δεν υποσχεθήκαμε τίποτα, λέμε ότι τους βαριόμαστε  και πως «είναι δικηγόροι αυτοί δεν ξέρουν». Φαίνεται η ευγένεια είναι λίγο πασέ.

Και τώρα βλέπουμε τις συνεχείς νύξεις για δημοψήφισμα, και να αφήσουμε το λαό να αποφασίσει και λοιπά και λοιπά.

Έστω ότι κάνουμε δημοψήφισμα.

Ποιο θα είναι το ερώτημα;

Υποθέτω θα είναι κάτι τύπου « Θέλετε να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη» ή «Να ακολουθήσουμε το προγράμματα ή να έρθουμε σε ρήξη». Προτρέχω λανθασμένα και λέω πως οι απαντήσεις θα είναι κάτι σχετικό με το «να μείνουμε στην Ευρωζώνη».

Και τότε τι; Θα ακολουθήσουν χειρότερα μέτρα, καθώς θα υπάρχει κατά φαντασία μια πρωτοφανή  νομιμοποίηση  από μέρους του ελληνικού λαού;

 Φαντάζομαι τη στιχομυθία:

«Γιατί μας κόβεις μισθούς και συντάξεις;»

«Μα, μας είπατε πως θέλετε να μείνετε στο ευρώ.»

«Γιατί ανεβάζεις την φορολογία;»

«Μα, δεν μας είπατε πως θέλετε να μείνετε στο ευρώ;»

«Δεν υποσχέθηκες να μην πάρεις υφεσιακά μέτρα;»

«Δεν μας είπατε πως θέλετε να μείνετε στο ευρώ;»

Ας μείνουμε στο ευρώ, αλλά με λογική. Και δεν εννοώ την λογική των προηγούμενων χρόνων «Θα σου δώσω 360 ευρώ, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και το θεωρώ επιτυχία ».

Δεν κρίνω , ούτε ψέγω την κυβέρνηση για τις επιλογές τις per  se, την ψέγω γιατί γνώριζε ήδη από το Δεκέμβρη ότι θα είναι κυβέρνηση τον Ιανουάριο, υποτίθεται ότι είχε το περιβόητο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ( το ξεχάσαμε αυτό;),βρέθηκε να διαπραγματεύεται χωρίς να έχει σχέδιο, προσανατολισμό ή στόχους και πλέον βρίσκεται στο και δέκα της διαπραγμάτευσης, και μόλις τώρα ίσως να καταλαβαίνει πως με παλαιοκομματικούς τρόπους δεν μπορεί να κυβερνηθεί μια χώρα. Όλο αυτό τον καιρό, περιοριζόταν στο να κάνει αντιπολίτευση (ακόμα το κάνει) με γενικόλογες θεωρητικές προσεγγίσεις, αντί να παρουσιάσει ένα κοστολογημένο πρόγραμμα, ισοδύναμα μέτρα ή ένα business plan για το πώς θα διαχειριστεί τα οικονομικά της χώρας.  Ο προϋπολογισμός της χώρας είναι στο Διαδίκτυο, δεν ήξερε τα  οικονομικά στοιχεία για να το κάνει;

Φαίνεται να φτάνουμε στο τέλος της διαπραγμάτευσης, χωρίς να έχουμε ακόμα συγκεκριμένη τακτική. Πάντως, δεν θα πρέπει να υποχωρήσουμε σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με την επιβίωση του λαού, ούτε σε ζητήματα που να αφαιρούν από το βιοτικό επίπεδο ή αυξάνουν την φορολογία, ωστόσο δεν μπορούμε παρά να προχωρήσουμε σε ισοδύναμα, ώστε να μπορούμε, ακόμα και αν δεν μας δίνουν ενέσεις ρευστότητας, να μην χρειάζεται να στεγνώνουμε όλα τα ταμεία για να αντέξουμε δύο μήνες.

Ούτε είμαστε το κέντρο του κόσμου για να ασχολούνται όλοι μαζί μας, ήρθε και η ώρα να τα βγάλουμε και λίγο πέρα μόνοι μας.

Έντιμος συμβιβασμός ή Νέο Μνημόνιο

Τρεις μήνες συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το πρώτο «σοκ» δεν άργησε να έλθει. Την περασμένη Τρίτη,η κυβέρνηση προέβη στην έκδοση πράξης νομοθετικού περιεχομένου,σύμφωνα με την οποία όλα τα ταμειακά διαθέσιμα των ΟΤΑ(Περιφερειών και Δήμων) και άλλων δημοσίων οργανισμών(νοσοκομείων και πανεπιστημίων),μεταφέρονται σε ενιαίο λογαριασμό στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Από συνταγματικής-νομικής άποψης,η πράξη αυτή είναι μια πρόδηλη κατάχρηση του άρθρου 44 του Συντάγματος.Πέραν τούτου,προσκρούει σε μια σειρά από άλλα άρθρα του Συντάγματος,καταργώντας ουσιαστικά την οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια των δημοσίων οργανισμών.Η επείγουσα και απρόβλεπτη ανάγκη που ορίζεται από το συγκεκριμένο άρθρο,δίνει την δυνατότητα στην εκάστοτε εκτελεστική εξουσία να το ερμηνεύσει  κατά το δοκούν,όπερ και εγένετο. Τραγελαφική δε η στάση κυβερνητικών στελεχών,οι οποίοι μέχρι πρότινος χαρακτήριζαν τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου,ως «ξεφτίλα» και ως «χουντικές μεθοδεύσεις».Η ικανότητα τους στο να ελίσσονται και να αναδιπλώνονται διαρκώς,είναι αξιοπρόσεκτη.

Αν οι συνθήκες είναι τόσο κρίσιμες,που επιτάσσουν κινήσεις εκτάκτου χαρακτήρα,πόσο ικανοποιητικοί μπορεί να είναι οι εφησυχασμοί των υπουργών για την επίτευξη λύσης;

Και ερχόμαστε στην ουσία. Η κίνηση αυτή δείχνει την καταφανή αδυναμία του κράτους να ανταπεξέλθει στις βασικές του υποχρεώσεις,να πληρώσει μισθούς και συντάξεις.Με την δέσμευση των αποθεματικών των ΟΤΑ, των πανεπιστημίων και των νοσοκομείων,θα δημιουργηθούν μια σειρά από επιμέρους προβλήματα στο εσωτερικό τους και ως εκ τούτου δεν θα είναι σε θέση να καλύψουν τις λειτουργικές τους ανάγκες.

Η αγωνία,η αβεβαιότητα και ο φόβος για το τι μέλλει γενέσθαι στην ελληνική οικονομία έχει φθάσει στο ζενίθ.Οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές βρίσκονται σε απόλυτο αδιέξοδο. Από τις 20/2 οι εταίροι αναμένουν μια λίστα συγκεκριμένων μέτρων προκειμένου να ανοίξει η στρόφιγγα της χρηματοδότησης προς την χώρα μας.Οι μέχρι στιγμής απεσταλμένες προτάσεις δεν ικανοποιούν τους εταίρους, ενώ κάνουν λόγο για «εκθέσεις ιδεών».

Στο Eurogroup της Παρασκευής,η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαίτερα ηλεκτρισμένη και εχθρική προς το πρόσωπο του Έλληνα υπουργού Οικονομικών σε σημείο που υπουργοί Οικονομικών άλλων χωρών,τον χαρακτήρισαν «ερασιτέχνη» και τζογαδόρο.Απ’την άλλη πλευρά, Μέρκελ και Νταισεμπλουμ καθώς και άλλοι αξιωματούχοι της Ε.Ε. εκφράζουν την άμεση επιθυμία τους για την επίτευξη συμφωνίας.

Η εικόνα της φαινομενικά σκληρής διαπραγμάτευσης ωφέλησε επικοινωνιακά την κυβέρνηση καθώς μια μερίδα του κόσμου διψούσε για την «ταπείνωση» του Σόιμπλε από τον Βαρουφάκη. Ωστόσο,με τις κινήσεις εντυπωσιασμού η κυβέρνηση έχασε πολύτιμο χρόνο,με αποτέλεσμα τα προβλήματα να αυξάνονται συνεχώς.Όσο χάνεται χρόνος,η ελληνική πλευρά θα είναι διαπραγματευτικά ανίσχυρη και απομονωμένη. Συνεπώς,θα την εγκλωβίσουν στο δίλημμα: Yφεσιακά μέτρα ή χρεωκοπίας; Δίοτι πλέον,όπως έχει γίνει πλέον κατανοητό,είναι αδύνατον οι εταίροι να αποδεχθούν την εφαρμογή του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Καλό θα ήταν, η κυβέρνηση να επισπεύσει το έργο της για να βρεθεί προσωρινά μια λύση για την χρηματοδότηση της χώρας μας από τους δανειστές και την επιτυχή λήξη του υφιστάμενου προγράμματος,όπως είχε συμφωνηθεί.Όσο πιο γρήγορα βρεθεί λύση,τόσο λιγότερες υποχωρήσεις θα αναγκαστεί να κάνει.Εκτός και αν προτείνει ισοδύναμα μέτρα,εξοβελίζοντας τους πυλώνες της καταστροφής,δηλαδή την διαφθορά και την φοροδιαφυγής,μέσω τολμηρών μεταρρυθμίσεων.Κάτι τέτοιο είναι εφικτό και μπορεί να αποφέρει έσοδα.Γιατί όμως δεν προβαίνει σε αυτήν την κίνηση;Πόσο ακόμα ο κ. Βαρουφάκης θα ομιλεί περί δημιουργικής ασάφειας;

Βέβαια και στην περίπτωση που επιτευχθεί μια προσωρινή συμφωνία και το πρόγραμμα ολοκληρωθεί τον Ιούνιο,τίθεται το εξής ερώτημα: Μετά τον Ιούνη τι; Ποια θα είναι η επόμενη συμφωνία και τι θα περιέχει;Το ενδεχόμενο να υπογραφεί ένα νέο μνημόνιο που θα περιέχει μέτρα λιτότητας είναι ιδιαίτερα επίφοβο.Ενώ,κακές γλώσσες προμηνύουν ότι το νέο μνημόνιο είναι στα σκαριά και αυτήν την περίοδο η κυβέρνηση παίζει ένα επικοινωνιακό παιχνίδι προκειμένου η κατάσταση να φθάσει στα άκρα και να περάσει στα μαλακά.

Όπως και να ‘χει,ο πρωθυπουργός και ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών οφείλουν να είναι ειλικρινείς απέναντι στον ελληνικό λαό,γνωστοποιώντας τα επίσημα στοιχεία για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και αποσαφηνίζοντας τις προθέσεις τους για την οικονομική πολιτική που πρόκειται να ακολουθήσουν.

Η διγλωσσία,οι αντιφατικοί χειρισμοί πρέπει να πάψουν.Η πολιτική εντιμότητα και το νέο ήθος,που επιθυμούν να εισάγουν στην πολιτική ζωή της χώρας,τους επιτάσσουν να είναι ξεκάθαροι.Τέλος,η εσωτερική συνοχή της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να τίθεται υπεράνω του εθνικού συμφέροντος,την ίδια στιγμή που σε περίπτωση συμφωνίας,η αξιωματική αντιπολίτευση προτίθεται να στηρίξει. Απαιτείται ειλικρίνεια,σύνεση και ΕΥΘΥΝΗ.

Y.Γ.Μακάρι,κάποιες από τις παραπάνω προβλέψεις μου να διαψευστούν. Αποτυχία της κυβέρνησης σημαίνει μια κοινωνία βυθισμένη στο χάος.Ας ευχηθούμε να πάνε όλα καλά.

Ακόμα να δικάσουμε τα εγκλήματα των νεοναζιστών;

Η ιστορία πολλές φορές παίζει περίεργα παιγνίδια. Έτσι, στις 20 Απρίλη, ημερομηνία γέννησης του μακελάρη των λαών, που εξόντωσε 6 εκατομμύρια Εβραίους, του Χίτλερ, ξεκίνησε η δίκη των επιγόνων του, των νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής. Η ημέρομηνία της πολύκροτης δίκης χαρακτηρίζεται βέβαια και από έναν άλλο συμβολισμό, ακόμη και σατανική σύμπτωση θα μπορύσε να το πει κανείς. Είναι η παραμονή του πραξικοπήματος της 21ης 1967, τους πρωτοαίτιους του οποίου και κυρίως τον δικτάτορα Παπαδόπουλο θαυμάζει τόσο ο αρχηγός, όσο και η υπόλοιπη ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής. Μια Χρυσή Αυγή που  δεν παύει να χρησιμοποιεί τους συμβολισμούς της χούντας, όταν επιθυμεί να δείξει το ακραίο της πρόσωπο χωρίς να αποκαλύψει και τα ναζιστικά της πιστεύω. Χαρακτηριστικά δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Χρήστος Παππάς επέλεξε να προβάλει τη σημαία με το πουλί της χούντας στην επίσκεψή του στην Κρήτη τον Νοέμβριο του 2012.

pappas-xrisi-augi

Η δίκη αυτή, αποτελεί ιστορική διαδικασία που αντίστοιχή της δεν έχει υπάρξει στην Ελλάδα και σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο καλείται να λογοδοτήσει για δράση εγκληματικής οργάνωσης ένα κόμμα που εκπροσωπείται στη Βουλή. Πέρα από την ιστορικότητα της όμως, είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά δικαστικά, πολιτικά, αλλά και κοινωνικά χρονικά, γιατί, εκτός από την φύση των κατηγοριών σε βάρος μιας ολόκληρης κοινοβουλευτικής ομάδας και τον τεράστιο αριθμό των παραγόντων της διαδικασίας, η μορφή της τελικής της έκβασης αποτελούν εξαιρετικά κρίσιμο διακύβευμα για τον σύγχρονο ελληνικό και παγκόσμιο -νομικό και όχι μόνο- κοσμοπολιτισμό!

Παραπέμπονται 69 πρόσωπα, στα οποία συμπεριλαμβάνεται σύσσωμη η πρώην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, που σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, κατηγορούνται για διεύθυνση και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση στο πλαίσιο της οποίας τελέστηκαν σωρεία κακουργηματικών πράξεων. Εγκληματικές πράξεις και πράξεις μίσους στις οποίες επιδόθηκε και επιδίδεται η Χρυσή Αυγή εναντίον όλων όσοι δεν ενστερνίζονται τις απόψεις της για την «καθαρότητα της φυλής» αλλά και εναντίον των μεταναστών που για εκείνους δεν έχουν στον ήλιο μοίρα…

Φορώντας πλέον τον μανδύα του «νόμιμου πολιτικού κόμματος», η Χρυσή Αυγή το 2012 κατάφερε να περάσει το κατώφλι του ελληνικού Κοινοβουλίου με σκοπό -σύμφωνα με τις δηλώσεις του Αρχηγού και στελεχών της οργάνωσης- να το γκρεμίσει και στα ερείπιά του να οικοδομήσει ένα νέο κράτος ναζιστικό. Μάλιστα αυτός ο χαρακτήρας της ο ναζιστικός είναι ο ίδιος που προδίδει και αποκαλύπτει ουσιαστικά τον εγκληματικό προσδιορισμό της. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια εγκληματικής δράσης και δυστυχώς η δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα, για να ευαισθητοποιήσει το ως τότε τυφλό πολιτικό σύστημα πού αποδείχθηκε ότι ανεχόταν την παρουσία της…

Ήταν αόρατες οι ρατσιστικές επιθέσεις και οι δολοφονικές ενέργειες της Χρυσής Αυγής ως το 2013;

Στη πρώτη μέρα της δίκης και στις λίγες ώρες που αυτή κατάφερε να διαρκέσει μόνο 44 από το σύνολο των 69 κατηγορουμένων παραστάθηκαν για να δείξουν ότι αντέχουν το εδώλιο, τα μάτια των θυμάτων τους, αλλά και το κατηγορώ των δικαστών… Οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, παρά τα όσα κατά καιρούς στη Βουλή διαβεβαίωναν ότι «περιμένουν την ώρα της κρίσης και τότε θ’ αποδειχθεί η σκευωρία σε βάρος τους και έχουν εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη» ήταν ασυνεπείς στο ραντεβού τους με τη Δικαιοσύνη. Με την απουσία τους έπεσαν σε αντίφαση στον δικό τους κατ’επανάληψη ισχυρισμό περί πολιτικής δίωξης, μια στάση που κρατούσαν φυσικά και οι  ομοϊδεάτες τους σε άλλες χώρες όταν δικάζονταν.  «Αν υπήρχε πολιτική δίωξη θα έπρεπε βέβαια να είναι παρόντα τα ίδια τα μέλη της ηγεσίας για να αποκρούσουνε αυτή την πολιτική δίωξη. Αντίθετα, άφησαν τους δικηγόρους, τους ποινικολόγους να συζητούν για διαδικαστικά ζητήματα.», δήλωσε ο συγγραφέας της Μαύρης Βίβλου της Χρυσής Αυγής, Δημήτρης Ψαρά.

Η παρουσία της οικογένειας Φύσσα, που στη στενή αίθουσα στρίμωγνε την οδύνη της με περίσσια αξιοπρέπεια, αλλά και η παρουσία των μαχαιρομένων και κακοποιημένων μεταναστών που βρήκαν το θάρρος να δηλώσουν παρών, μαζί με στελέχη του ΠΑΜΕ, σηματοδοτούν μια ιστορική στιγμή για τον αντιφασισμό στη χώρα μας, ο οποίος βέβαια και έδωσε το δικό του «παρών» σε συλλαλητήρια και πορείες που είχαν διοργανωθεί από αντιφασιστικά κινήματα. Παρούσα όμως ήταν και η βία της ναζιστικής οργάνωσης που ακόμα και αυτή την ημέρα παρά τις ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις προσπάθησε να στείλει το δικό της τρομοκρατικό μήνυμα προς την κοινωνία δείχνοντας το πραγματικό της πρόσωπο:  5 φίλοι του Παύλου Φύσσα, βασικοί μάρτυρες κατηγορίας στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν τη δικαστική αίθουσα δέχθηκαν απρόκλητη επίθεση με αποτέλεσμα 2 από αυτούς να καταλήξουν στο νοσοκομείο.  Τι κι αν από νωρίς οι περισσότεροι δρόμοι γύρω από τις φυλακές ήταν κλειστοί και ο αστυνομικός κλοιός ισχυρός.

ÁÈÇÍÁ - ÊÉÍÇÔÏÐÏÉÇÓÅÉÓ ÓÔÏÍ ÊÏÑÕÄÁËËÏ ÃÉÁ ÔÇÍ ÄÉÊÇ ÔÇÓ "×ÑÕÓÇÓ ÁÕÃÇÓ" (PHASMA/ÃÉÙÑÃÏÓ ÍÉÊÏËÁÚÄÇÓ)

Φωτογραφία από τις αντιφασιστικές κινητοποιήσεις από την πρώτη μέρα διεξαγωγής της δίκης της Χρυσής Αυγής (20-4-2015)

Τις ενέδρες και τις επιθέσεις Χρυσαυγιτών κατά μαρτύρων κατηγορίας ήρθε να επιστεγάσει την ίδια στιγμή το αποκαλυπτικό δημοσίευμα-κάρφωμα του Πρώτου Θέματος, με τίτλο  «Δείτε ποιοί είναι οι μάρτυρες κατηγορίας της Χρυσής Αυγής», στοχοποιώντας με πλήρη στοιχεία ταυτότητας και ενίοτε εργασίας όλα τα ονόματα των μαρτύρων κατηγορητηρίου για τη συγκεκριμένη δίκη, με μοναδική… παράλειψη την ταυτότητα των 5 προστατευόμενων μαρτύρων, που έτσι όπως το πάει θα καταφέρει να έχει την «αποκλειστικότητα» και αυτών!

Η δίκη αυτή, που έχει περισσότερες πλευρές από την επιμονή να καταδικαστούν οι δράστες και οι ιθύνοντες για τα εγκλήματα τους, πρέπει να αρχίσει και να τελειώσει! Το μεγάλο στοίχημα της δίκης, η καταδίκη των δραστών και των ηθικών αυτουργών των εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής, δεν θα κερδηθεί όμως  αν μείνει μόνο στους τέσσερις τοίχους της δικαστικής αίθουσας…

Πείτε την Αλήθεια!!!

Από την στιγμή που η νέα κυβέρνηση ανέλαβε τα καθήκοντά της, ενέπνεε έναν αέρα ελπίδας προς τον ελληνικό λαό.Ταυτόχρονα,έδιδε την εντύπωση της σύγκρουσης με τους δανειστές,σε σημείο που κορυφαία κυβερνητικά στελέχη μιλούσαν και συνεχίζουν να ομιλούν περί ολικής ρήξης.Το δίκαιο αίτημα για τον τερματισμό της λιτότητας είχε γίνει σύνθημα σε όλη την Ελλάδα άλλα και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης.Καθ’όλη την διάρκεια του Φλεβάρη η κυβέρνηση έδειχνε πεπεισμένη πως θα αποκομίσει πολλά οφέλη από τις συνεδριάσεις του Eurogroup και  ότι όλα θα είναι ανθηρά για την χώρα μας.

Ύστερα από πολυήμερες διαπραγματεύσεις φθάσαμε στην περιβόητη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου,η οποία κατ’ουσίαν είναι η παράταση του υφιστάμενου προγράμματος,δηλαδή του μνημονίου.Μια συμφωνία,όμως,που  δεν κατετέθη προς ψήφιση στο κοινοβούλιο και που δεν κατέστη ακόμα σαφές το τι περιέχει.Γενικολογίες περί αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς,χωρίς καμία αναφορά σε συγκεκριμένα μέτρα.Οι κυβερνητικοί ιθύνοντες διατείνονται ότι δεν περιέχει υφεσιακά μέτρα λιτότητας(περικοπές σε εισοδήματα) και ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ληφθούν τέτοιου είδους μέτρα.Αξιοσημείωτη είναι όμως η κορυφαία μετεκλογική κυβίστηση του ΣΥΡΙΖΑ,στο ζήτημα των αποκρατικοποιήσεων,γεγονός που υποδηλώνει ότι η κυβέρνηση χρονοτριβεί για μικροπολιτικούς λόγους.

Το κλίμα αισιοδοξίας και ενθουσιασμού «έσβησε» η δραματική επιστολή του πρωθυπουργού προς την Α.Μέρκελ,η οποία και κατέδειξε τον υψηλό κίνδυνο που διατρέχει αυτήν την στιγμή η ελληνική οικονομία.Στο εξωτερικό η αντιμετώπιση της χώρας μας παραμένει ίδια,ενώ δια στόματος Σόιμπλε «προμυνήεται» Grexit.Η αγωνία και ο φόβος αυτήν την φορά δεν ενσπείρεται από την καμπάνια της Νέας Δημοκρατίας(που όντως ήταν λίγο υπερβολική) αλλά από τους τους χειρισμούς και την αντιφατική ρητορική της κυβέρνησης.

Ο ένας υπουργός διαψεύδει τον άλλον.Άλλα λέγονται στην Αθήνα,άλλα στις Βρυξέλλες και άλλα στην Ουάσιγκτον.Μέχρι στιγμής,δεν έχει κατατεθεί προς ψήφιση κανένα μέτρο που να ακολουθεί την συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου.Την περασμένη Δευτέρα,ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Παναγιώτης Λαφαζάνης, δήλωσε πως δεν είναι το τέλος για την Ελλάδα μη συμφωνία στο Eurogroup της 24ης Απριλίου, καθώς «η χώρα έχει εναλλακτικές λύσεις».Εάν η Ελλάδα μπορεί να «επιβιώσει» εκτός της Ευρωζώνης και υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι χρηματοδότησης,τότε η κυβέρνηση θα πρέπει να τους γνωστοποιήσει.Διότι με  δηλώσεις σαν και αυτές του κ.Λαφαζάνη,δίδεται η εντύπωση πως η κυβέρνηση διαθέτει κρυφή ατζέντα.

Επειδή η κοινωνία έχει φθάσει στα όρια της,βάλτε τέλος στην αναμονή και ΠΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

Νέα Δημοκρατία: Το μέλλον της κεντροδεξιάς παράταξης

Η εκλογική συντριβή της 25/1 δεν θορύβησε, όσο θα έπρεπε την ηγεσία του κόμματος ούτως ώστε να αναληφθούν πρωτοβουλίες που θα επαναπροσανατολίσουν ιδεολογικά την παράταξη και θα αλλάξουν την εικόνα που παρουσίασε ως κυβέρνηση.

Η συγκυβέρνηση…

Επί πολλάκις, έχω  επισημάνει τα σφάλματα αλλά και τις «γκάφες» της προηγούμενης κυβέρνησης. Αυτή τη φορά, δεδομένων των τελευταίων εξελίξεων στην ελληνική οικονομία, οφείλω να υπογραμμίσω τα εξής: Η Νέα Δημοκρατία όχι μόνον δεν επικοινώνησε σωστά, τα όποια θετικά δημοσιονομικά επιτεύγματα αλλά δεν τα αξιοποίησε σε επίπεδο οικονομικής πολιτικής. Το πρωτογενές πλεόνασμα μοιράστηκε σε «τεμάχια» των 500 ευρώ, σε πολλούς συμπολίτες μας σαν να είχε την μορφή ασπιρίνης που θα απάλυνε τον πόνο τους, από τον κατακερματισμό που υφίστανται από το 2010 έως σήμερα. Η πρωτοβουλία της νέας κυβέρνησης να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση, θα έπρεπε να είχε παρθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση. Αντί για μοίρασμα πεντακοσίων ευρώ, που είτε θα γινόταν «ατμός» λόγω των ασφυκτικών υποχρεώσεων, είτε θα επιστρέφονταν μέσω φορολογίας, θα είχε αντιμετωπιστεί σε ένα μεγάλο βαθμό, ένα από τα πιο ζωτικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Άλλωστε τα μέτρα αυτά κοστολογούνται περί τα 200.000.000 ευρώ. Τα υπόλοιπα θα ήταν καλό να δαπανηθούν στην στήριξη νέων επιχειρήσεων, σε φοροελαφρύνσεις κτλπα.

Η αξιοποίηση, συνεπώς, των δημοσιονομικών επιτευγμάτων έγινε προς την λανθασμένη κατεύθυνση, με αποτέλεσμα τα σοβαρά προβλήματα να διαιωνίζονται.

Ένα άλλο τερατώδες σφάλμα είναι ότι το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών «πάγωσε» το μεταρρυθμιστικό έργο της κυβέρνησης. Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, η εξυγίανση της δημόσιας διοίκησης τοποθετήθηκαν στο συρτάρι και ως εκ τούτου οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν και επήλθε πλήρης αβεβαιότητα(αστάθεια) για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας με ότι αυτό συνεπάγεται. Προφητικά τότε σε ένα άρθρο μου για τις Ευρωεκλόγες, είχα τονίσει ότι το μήνυμα που δόθηκε στην συγκυβέρνηση είναι διπλής κατεύθυνσης: α)αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης,β)συνέχιση του μεταρρυθμιστικού έργου.

Αν από τότε,τα παραπάνω αποτελούσαν  τους δύο βασικούς άξονες του κυβερνητικού έργου,ίσως σήμερα να μιλούσαμε με διαφορετικούς όρους.

Το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν.Ας επιστρέψουμε στα εσωκομματικά..

Οι τωρινές δημοσκοπήσεις(2 και πλέον μήνες μετα τις εκλογές) αποτυπώνουν μια συρρίκνωση του ποσοστού της ΝΔ κάτω από το 20%.Η κατρακύλα συνεχίζεται δίοτι η επικοινωνιακή στρατηγική του κόμματος εξακολουθεί να είναι εσφαλμένη και σε πολλές περιπτώσεις αποξενωτική προς τον ελληνικό λαό.Η στρατηγική αυτή πρέπει να εγκαταλειφθεί και η ηγεσία,τα στελέχη,άπαντες να έρθουν σε άμεση σχέση με τον κόσμο.Η διεξαγωγή ενός έκτακτου συνεδρίου,στα πλαίσια του οποίου θα δίνοταν η ευκαιρία να ξεκινήσει μια συζήτηση αναφορικά με τον ιδεολογικό προσανατολισμό,την αλλαγή της λειτουργίας των κομματικών οργάνων,θα ήταν «υγεία» για το κόμμα.

Απ’ την άλλη, την ίδια στιγμή που η ΝΔ δεν έχει την δυναμική που της αρμόζει,κάποιοι εκμεταλλευόμενοι,καπηλευόμενοι την πρόσφατη εκλογική αποτυχία,αδράττουν την ευκαιρία προκειμένου να διεκδικήσουν την ηγεσία του κόμματος. Στην φάση αυτή που η ΝΔ καλείται και οφείλει ως αξιωματική αντιπολίτευση να είναι σε πλήρη ετοιμότητα, οι εσωκομματικές εκλογές θα ήταν καταστροφικές. Μια εσωτερική κόντρα δύο-τουλάχιστον μηνών θα οδηγούσε πιθανότατα και σε διάσπαση. Έχοντας παρακολουθήσει κανείς την πολυδιάσπαση του κεντροαριστερού χώρου και τον συνακόλουθο εκλογικό κατακερματισμό του, μπορεί να αντιληφθεί εύκολα ότι οι εσωκομματικές εκλογές, σε αυτό το στάδιο, θα οδηγήσουν την κεντροδεξιά σε ολική διάσπαση

Ένα συνέδριο, ωστόσο δεν βλάπτει. Λανθασμένα, υποστηρίχθηκε ότι το συνέδριο οδηγεί σε εσωστρέφεια. Ένας ανοιχτός διάλογος για την ιδεολογία, την χάραξη επικοινωνιακής στρατηγικής χρειάζεται. Σε ότι αφορά την αλλαγή ηγεσίας, όταν καλώς εχόντων των πραγμάτων φθάσει το πλήρωμα του χρόνου θα κριθεί και αυτό το θέμα. Και εάν τεθεί επί τάπητος και επισπευστούν οι προβλεπόμενες καταστατικές διαδικασίες, γιατί την ηγεσία να μην διεκδικήσουν νέα πρόσωπα;

 Η επόμενη μέρα πρέπει να βρει την Νέα Δημοκρατία ισχυρή ,συμπαγή και ενωμένη ως αξιωματική αντιπολίτευση . Από εδώ και στο εξής καλό θα ήταν να εκλείψουν φαινόμενα αλαζονείας, καρεκλομανίας και των σφαλμάτων που κόστισαν στην παράταξη.

Η πολιτική λιτότητας είναι πλέον αβάστακτη

Δεν ξέρω αν είδατε την συνάντηση Τσίπρα-Μέρκελ, δεν ξέρω τι γνωρίζετε για την λεγόμενη μάχη μεταξύ Βόρειας και Νότιας Ευρώπης, δεν έχω ιδέα ποια είναι η τοποθέτηση σας. Το σίγουρο είναι ένα: η λιτότητα δεν είναι βιώσιμη (πια, τουλάχιστον).

Το βασικό επιχείρημα υπέρ της λιτότητας ότι θα πρέπει να τηρούνται τα συμφωνηθέντα ή/και να προωθούνται παράλληλα μεταρρυθμίσεις, με άλλα λόγια να υπάρχουν ανταλλάγματα για τις πιστώσεις που γίνονται.

Χωρίς να λέω πως οι συμφωνίες δεν θα πρέπει να τηρούνται, θα πρέπει να ερευνούμε συνεχώς (καλόπιστα βέβαια) αν οι αρχικές συμφωνίες ήταν δίκαιες, ρεαλιστικές και με σεβασμό στους θεσμούς. Σε δεύτερο επίπεδο, όταν προκύπτουν απρόβλεπτες συνθήκες που καταφανώς διαφοροποιούν την κατάσταση, τότε οι όροι της οποιαδήποτε συμφωνίας μπορούν να επανεξετάζονται. Αυτό είναι και νομική αρχή όλων των δημοκρατικών χωρών του κόσμου, αλλά και κοινή λογική. Με πολύ απλά λόγια, όταν η πελατεία μου πέφτει χωρίς υπαιτιότητα μου κατά 40% και η φορολογία ανεβαίνει κατά 30% και αυτό είναι ένα γενικευμένο φαινόμενο, είναι λογικό (και νόμιμο) να ζητήσω μείωση του ενοικίου μου.

Όταν το μνημόνιο πρωτοήλθε στην Ελλάδα (αλλά και στις υπόλοιπες χώρες που εφαρμόζεται) έγιναν κάποιες υποθέσεις, ότι π.χ. η φορολογική ύλη είναι τόση και πως η εισπραξιμότητα θα είναι υψηλή. Μετά από μια σειρά βίαιων, ανορθόδοξων, λανθασμένων προσαρμογών και συνεχούς ύφεσης μάθαμε (πολύ εκ των υστέρων) πως και το ίδιο το πρόγραμμα το οποίο δήθεν θα μας έβγαζε από την κρίση, περιείχε αντικειμενικά λάθη, ήταν πρόχειρο και αποτυχημένο. Επίσης μάθαμε πως αν φορολογείς χωρίς μέτρο, άδικα και χωρίς σταθερότητα, τελικά οι φόροι δεν εισπράττονται τόσο εύκολα αλλά αντίθετα φτωχοποιείς την κοινωνία, την φέρνεις στην εξαθλίωση και μπαίνεις σε χειρότερη ύφεση. Ήταν οι ίδιες συνθήκες των πρώτων υπογραφών με εκείνες μέχρι το 2012 ή μέχρι σήμερα; Μπορούσαν να προβλεφθούν οι ανατροπές; Η εξαθλίωση; Η απελπισία; Ξέραμε πως θα ήταν λάθος η συμφωνία;

Η τυφλή προσκόλληση στα δέσμια «συμφωνηθέντα» χωρίς να υπάρχουν δικλείδες, μπορεί να χαρακτηρισθεί αν όχι τραγική, παράλογη τουλάχιστον.

Η αντίσταση κατά της πολιτικής λιτότητας δεν είναι καθαρά ελληνικό φαινόμενο. Τόσο στην Ισπανία το κίνημα Pοdemos, όσο και στη Γαλλία το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν αμφισβητούν την ορθότητα της πολιτικής αυτής.

«Το θέμα δεν είναι η Ελλάδα, είναι η Ευρώπη. Αν η Ευρώπη δεν αλλάξει τις δομές της, δεν μεταρρυθμίσει την ευρωζώνη και δεν καταργήσει τη λιτότητα, μια λαϊκή εξέγερση θα είναι αναπόφευκτη», υπογραμμίζει ο Τζ. Στίγκλιτς, νομπελίστας οικονομολόγος και συνέχεια τονίζει πως: «η Ελλάδα ίσως παραμείνει όρθια αυτή τη φορά αλλά αυτός ο οικονομικός παραλογισμός δε μπορεί να συνεχιστεί για πάντα. Η Δημοκρατία δεν θα το επιτρέψει αλλά πόσο περισσότερο πόνο πρέπει η Ευρώπη να υπομείνει πριν επανακτηθεί η λογική;».

Η πολιτική της ΕΕ είναι λανθασμένη τουλάχιστον στην μεγαλύτερη έκταση της. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως η γερμανίδα καγκελάριος δεν μπορεί να το διακρίνει εύκολα. Θεωρώ ότι είναι ανυπόφορη και η γερμανική κοινή γνώμη (ηγεσία αλλά και μέρη της εκλογικής βάσης) που ζητά συνεχώς λιτότητα χωρίς να συνειδητοποιεί τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό πληθυσμό, καθώς ο γερμανικός πληθυσμός δεν γνωρίζει τι θα πει πραγματικά «λιτότητα».

Δεν έχει να κάνει αν είσαι δεξιός, αριστερός, κεντρώος, ακροαριστερός, ακροδεξιός, σοσιαλιστής, κομμουνιστής ή αναρχικός, βαρουφακικός ή σαμαρικός (που έχουν χαθεί αυτοί οι δύο δεν ξέρω). Έχει να κάνει με απλούστατους κανόνες λογικής, από όποια πλευρά και αν το δεις, ανθρωπιστική, οικονομική, νομική.

Σε καμία περίπτωση δεν χωρούν περαιτέρω περικοπές μισθών, συντάξεων, αύξηση φορολογίας ή τιμών.

Δεν πάει άλλο, απλά πράγματα.

Πηγή: Ανάλυσέ Το

Αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που χάνεις

Τώρα που πέρασαν δύο μήνες από τις εκλογές τις 25 Ιανουαρίου και έχει κάτσει η σκόνη και οι προεκλογικοί συναισθηματισμοί, είναι η καλύτερη ώρα να κάνουμε μια ψύχραιμη αποτίμηση της Κυβέρνησης Σαμαρά.

Αντιπολίτευση

Καταρχήν, σαν Πρόεδρος αξιωματικής αντιπολίτευσης επί Κυβέρνησης Παπανδρέου, επέλεξε το λαϊκισμό και την ιδεολογική ταύτιση  με το ΣΥΡΙΖΑ έτσι ακολούθησε το γελοίο δρόμο του αντιμνημονίου. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργήσει τέρατα (βλέπε Καμμένος). Παρόλα αυτά οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι σε κρίσιμα ζητήματα στήριζε επιλογές Κυβερνήσεως Παπανδρέου, στήριξε αργότερα την Κυβέρνηση Παπαδήμου ώστε να επιτευχθεί το λεγόμενο κούρεμα (PSI, με τα θετικά και τα αρνητικά αποτελέσματα του). Βιάστηκε όμως να σύρει τη χώρα σε εκλογές, η Κυβέρνηση Παπαδήμου είχε μεγάλη αποδοχή από τους πολίτες. Ο Παπαδήμος ήταν μια πολύ επιτυχημένη προσωπικότητα με τεράστιο βιογραφικό (κατείχε τη θέση του αντιπροέδρου στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από την Ευρώπη.

Κυβέρνηση

Ο Σαμαράς παρέλαβε μια χώρα με την πλάτη στον τοίχο και την οικονομία σε βαθιά ύφεση. Τον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης η Κυβέρνηση θέλησε να αποκαταστήσει το όνομα της χώρας στην Ευρώπη και γενικά στο εξωτερικό. Σε πολύ μεγάλο βαθμό τα κατάφερε. Το μεγάλο στοίχημα για την Κυβέρνηση ήταν η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος. Μετά από δύο χρόνια διακυβέρνησης αυτό επιτεύχθηκε αλλά με τεράστιες θυσίες από τους πολίτες που στην συντριπτική πλειοψηφία δέχθηκαν τα μέτρα με αξιοπρέπεια. Η Κυβέρνηση Σαμαρά προχώρησε σε άδικα και οριζόντια μέτρα. Όπως και να έχει, ο δημοσιονομικός στόχος επετεύχθη. Ένα άλλο θετικό ήταν ότι η οικονομία είχε βρει πάλι την κανονικότητα της, ο πανικός είχε φύγει, και τα πρώτα δείγματα ανάπτυξης είχαν εμφανιστεί, το 2015 η ελληνική οικονομία έκλυσε με ανάπτυξη περίπου 1%. Μετά από πέντε χρόνια βαθιάς ύφεσης ήταν η πρώτη μικρή θετική είδηση. Επίσης, η ανεργία με πολύ αργούς ρυθμούς αλλά σταθερά μειωνόταν. Το μεγάλο λάθος του Σαμαρά ήταν ότι δεν προχώρησε τάχιστα και με πολιτικό θάρρος στις μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις που είχε ανάγκη η οικονομία. Μετά την ήτα της ΝΔ στις Ευρωεκλογές ο Σαμαράς παρασύρθηκε από τον λαϊκισμό και ουσιαστικά εγκατέλειψε την μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Προχώρησε σε ανασχηματισμό πριμοδοτώντας στελέχη που προέρχονταν από τη λαϊκή ή καλύτερα λαϊκίστικη δεξιά. Η Κυβέρνηση και προσωπικά ο Σαμαράς φοβήθηκαν και σταμάτησαν την προσπάθεια οπισθοχωρώντας στο λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ και των διάφορων συντεχνιών. Όπως και να έχει η ιστορία πιθανόν να τον κατατάξει με θετικό πρόσημο, εφόσον κατάφερε να πετύχει το μεγάλο στοίχημα της παραμονής της Ελλάδας στο Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η επόμενη μέρα

Ο Σαμαράς υπέστη τεράστια ήτα από τον Τσίπρα με διαφορά 8,50%. Ο Σαμαράς ήταν υποχρεωμένος, μετά το πολύ αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα, να ανοίξει θέμα συνεδρίου και ηγεσίας. Αν ο Σαμαράς συνεχίσει να μην ανοίγει το θέμα, τα πρωτοκλασάτα στελέχη και η βάση της ΝΔ πρέπει να πιέσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Σημαντικότερο όμως από το θέμα ηγεσίας είναι το ιδεολογικό που πρέπει να τεθεί σε ένα ενδεχόμενο συνέδριο. Η ΝΔ πρέπει να εξελίχθη σε ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό κεντροδεξιό κόμμα, με φιλελεύθερες απόψεις στην οικονομία υπέρ του ιδιωτικού τομέα και της επιχειρηματικότητας και σοβαρό εθνικό- πατριωτικό λόγο στα εθνικά θέματα. Με Μπαλάκους, Γιακουμάτους, Ντινόπουλους αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί. Ιδεολογικά η ΝΔ πρέπει να ανήκει από το κέντρο έως τις παρυφές τις λαϊκής δεξιάς χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο σε ακροδεξιό λόγο. Η ΝΔ είναι το κατεξοχήν αστικό και Ευρωπαϊκό κόμμα της Ελλάδας άρα οι ακραίες φωνές εντός της ΝΔ δεν πρέπει να γίνονται ανεχτές.

Ο Σαμαράς ίσως να αισθάνεται αδικημένος από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους πολίτες, παρόλα αυτά πρέπει να καταλάβει ότι όσο παραμένει στην προεδρία του κόμματος, η ΝΔ “μικραίνει” πολιτικά και δημοσκοπικά. Ένας νέος αρχηγός θα δώσει νέο αέρα και αισιοδοξία στο χώρο της κεντροδεξιάς. Ο μόνος λόγος που παραμένει αρχηγός είναι επειδή κάποιοι από τους στενούς του συνεργάτες τον έχουν πείσει για το σενάριο της αριστερής παρένθεσης, που αφορά της Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το σενάριο είναι γελοίο, αν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτύχει τότε θα αποτύχει όλη η Ελλάδα ανεξάρτητα χρώματος και ιδεολογίας. Ο επόμενος αρχηγός της ΝΔ πρέπει να είναι αρκετά διαλλακτικός και με μετριοπαθή λόγο, οι επόμενες βδομάδες και μήνες είναι κρισιμότατοι για τη χώρα και ενδεχόμενος η Κυβέρνηση να χρειαστεί στήριξη από όλα τα κόμμα του Ευρωπαϊκού τόξου.

Ο Σαμαράς όσο και να ακούγεται σκληρό πρέπει να αποχωρήσει από τη αρχηγεία του κόμματος με αξιοπρέπεια, τώρα είναι κατάλληλη στιγμή, πριν είναι αργά για την παράταξη και τον ίδιο.

«Aπολείπειν ο θεός Aντώνιον»

«Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις”
.

Καβάφης

 

ΥΓ: Το μεγαλύτερο πολιτικό και ιστορικό λάθος του Σαμαρά ήταν η ευθύνη του για την πτώση της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, της ποιο φιλελεύθερης σε οικονομικό επίπεδο Κυβέρνησης στην μεταπολίτευση. Ο ίδιος δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την κυβερνητική του θητεία λόγω της μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Η ιστορία εκδικείται; Ίσως!