Τελικά η Ευρώπη δεν άλλαξε ΣΥΡΙΖΑ…

Τελικά η Ευρώπη δεν άλλαξε…ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από την υπογραφή του τρίτου μνημονίου αλλά και από την προκήρυξη πρόωρων εκλογών από τον πρωθυπουργό. Είναι λύση, όμως, οι εκλογές; Μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση; Προσωπικά αμφιβάλλω. . Αυτοδυναμία δύσκολα θα επιτευχθεί, οπότε ας δούμε τους πιθανούς συνδυασμούς σε ενδεχόμενη κυβέρνηση συνεργασίας.

Αν πρώτο κόμμα βγει η ΝΔ, τα πράγματα είναι πιο εύκολα γιατί θα συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ- καθώς το ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν πεθαίνει- και το ΠΟΤΑΜΙ, οπότε ανάλογα με τα ποσοστά δεν θα υπάρξει κάποιο πρόβλημα στην αυτοδυναμία. Στην περίπτωση που βγει ο ΣΥΡΙΖΑ –πράγμα και πιθανότερο- τα πράγματα αποκτούν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αν συνεργαστεί με τη ΝΔ, η πλειοψηφία θα εξασφαλιστεί άνετα, τότε όμως ο ΣΥΡΙΖΑ θα ταυτιστεί στην κυριολεξία με το ΠΑΣΟΚ, κάτι που δεν τον συμφέρει καθόλου. Για ένα κόμμα που από το 4% σκαρφαλώνει στο 36% και από αντιπολίτευση γίνεται κυβέρνηση λόγω της αντίδρασης του κόσμου στις προηγούμενες πολιτικές που ακολουθήθηκαν, αυτό είναι καθαρή ήττα. Επιπλέον, αποδεικνύει ότι η προκήρυξη εκλογών ήταν μια εντελώς λανθασμένη και περιττή επιλογή για τον Αλέξη Τσίπρα καθώς συνεργασία με τη ΝΔ θα μπορούσε να προκύψει και από την παρούσα Βουλή, πράγμα που απέρριψε ο πρωθυπουργός σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη. Σύμφωνα, άλλωστε,  με δηλώσεις του υπουργού επικρατείας, Νίκου Παππά, δεν τίθεται θέμα συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ. Αντίθετα, επιθυμητή φαίνεται πως είναι επόμενη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ. Σε αυτό το κομμάτι, ωστόσο, δημιουργείται ένα κώλυμα, διότι η είσοδος των ΑΝΕΛ στο κοινοβούλιο δεν είναι εξασφαλισμένη. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της ALCO, οι ΑΝΕΛ συγκεντρώνουν 2,8% ποσοστό που δεν ξεπερνά το εκλογικό κατώφλι του 3%. Η Χρυσή Αυγή δεν αποτελεί επιλογή για τον ΣΥΡΙΖΑ λόγω των προφανών ιδεολογικών διαφορών. Αναφορικά με το ΚΚΕ, το κόμμα της αιώνιας αντιπολίτευσης, δεν υπάρχει περίπτωση να συζητήσει καμία συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αναμένουμε με αγωνία το ποσοστό που θα λάβει το νέο-ιδρυθέν κόμμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη, Λαϊκή Ενότητα, αν και δεν αναμένεται, φυσικά, συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού οι διαφωνούντες βουλευτές της αριστερής πλατφόρμας ήταν ουσιαστικά αυτοί που προκάλεσαν τις εκλογές. Είναι ξεκάθαρο, άλλωστε, ότι οι εκλογές γίνονται για να μπορέσει ο πρωθυπουργός να απομακρύνει τους διαφωνούντες από την κοινοβουλευτική του ομάδα, για να έχει εν τέλει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στην εφαρμογή των μέτρων που απαιτεί το τρίτο μνημόνιο. Είναι, όμως, αναγκαίο να πάμε σε εκλογές; Όπως φαίνεται, ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να βρει κάποιον άλλο τρόπο να κρατήσει ενιαίο το κόμμα του, οπότε η μόνη λύση είναι να συντάξει καταλόγους με νέους υποψηφίους και με την δημιουργία της Λαϊκής Ενότητας του Παναγιώτη Λαφαζάνη να δώσει τη δυνατότητα στον ελληνικό λαό να αποφασίσει τι θέλει. Πλέον, έχει γίνει εμφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει ως ένα κόμμα υπέρ της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη και θα ακολουθήσει την εφαρμογή των μνημονίων. Αντίθετα, η Λαϊκή Ενότητα είναι υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα και της διαγραφής του ελληνικού χρέους. Συνεπώς, ο πολίτης μπορεί να αποφασίσει γνωρίζοντας τα δύο προγράμματα και τις συνέπειες τους, κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει από την προεκλογική περίοδο των προηγούμενων εκλογών αλλά δεν συνέβη για πολιτικούς- ψηφοθηρικούς λόγους.

Ωστόσο, η πολιτική εξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κάτι σπάνιο αλλά αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ιστορίας της Αριστεράς. Από τότε που ήταν σοσιαλδημοκρατία σε αρχικό στάδιο, η παραδοσιακή Αριστερά υφίσταται συνεχώς διαιρέσεις και διαφοροποιήσεις, ενώ εγγενώς δέχεται στους κόλπους της ποικίλες τάσεις, από τις πιο ριζοσπαστικές- επαναστατικές έως τις πιο μεταρρυθμιστικές. Το ζήτημα «κλειδί» κάθε φορά είναι το κατά πόσο προωθεί η εκάστοτε τάση το αίτημα της επανάστασης. Αυτό ακριβώς βλέπουμε να συμβαίνει τώρα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Η αριστερή πλατφόρμα είναι πιο ριζοσπαστική από τον υπόλοιπο ΣΥΡΙΖΑ γι’ αυτό και είναι υπέρ της ρήξης με τους Εταίρους και την Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και την επιστροφή στη δραχμή. Αντιθέτως, όσοι είναι προσκείμενοι στον πρωθυπουργό αναγνωρίζουν τη σοβαρότητα της κατάστασης καθώς και το γεγονός ότι η χώρα δεν είναι έτοιμη για ένα τέτοιο βήμα, ειδικά εφόσον οι εισαγωγές μας ξεπερνούν κατά πολύ τις εξαγωγές μας.

Γενικά, παρατηρείται σταδιακή ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικού σχηματισμού, αφού σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται αντιληπτό από όλο και περισσότερα μέλη του τι πλέον δεν πρόκειται για ένα κόμμα αντιπολίτευσης που μπορεί να ασκεί όσο σκληρή κριτική θέλει. Αντίθετα, είναι κυβερνητικό κόμμα που οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στον ελληνικό λαό και θα κριθεί για τις ενέργειες, τις παραλείψεις και τα λάθη του. Η πρώτη εκλογική θητεία του Αλέξη Τσίπρα δεν θύμισε καθόλου κατάσταση όπου «θα τους χτυπάμε τον ζουρνά κι εκείνοι θα χορεύουν». Είναι ουσιώδες να καταλάβουν οι Έλληνες πολίτες ότι κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο να γίνει. Πολιτικά τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να είναι ισότιμα, οικονομικά, όμως, υπάρχει σχέση εξάρτησης μεταξύ των χωρών που δανείζονται χρήματα και εκείνων που δανείζουν, τοποθετώντας τις τελευταίες σε θέση ισχύος. Η Ευρώπη δεν άλλαξε ΣΥΡΙΖΑ.. Ωστόσο είναι σημαντικό να γίνονται έστω και μικρά βήματα κάθε φορά, προς μια Ευρώπη με πιο ανθρώπινο πρόσωπο.

Υπάρχει στην πραγματικότητα του σήμερα το ΚΚΕ;

Το κόμμα του Περισσού, πραγματικά, προκαλεί απορία σε όλους όσους ασχολούνται μαζί του, όσον αφορά την στάση που κρατεί προς την κυβέρνηση και τον ρόλο που έχει ως αντιπολίτευση αυτή τη στιγμή. Πρόκειται για ένα κόμμα που στα χρονικά της ιστορίας εμμένει κι επιμένει στην ίδια, πραγματικά, θέση, η οποία παραμένει αδιάλλακτη και… βλακωδώς, χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς, οριστική και ανυποχώρητη.

Ακόμα κι όταν τους δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια κυβέρνηση, η οποία θα ήταν συλλογική, και φυσικά μιλάω για τις προηγούμενες κι όχι τις τελευταίες εκλογές, εκείνοι προτίμησαν να μην συμμετάσχουν, προφανώς για να έχουν το δικαίωμα να κατακρίνουν στη συνέχεια τις επιλογές και τα αποτελέσματα της εκάστοτε κυβέρνησης. Το ΚΚΕ, ενώ είχε τη δυνατότητα να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, που ιδεολογικά, τουλάχιστον, είναι ένα κόμμα με το οποίο είναι αρκετά κοντά, προτίμησε να… παίξει εκ του ασφαλούς, χωρίς να πάρει το ρίσκο και την ευθύνη και να απολογηθεί ή να κριθεί στη συνέχεια για αυτήν. Άλλωστε, πάντα είναι ευκολότερο το να κρίνεις και να κατακρίνεις κάποιον και το έργο του ή μη από το μπαίνεις εσύ στη θέση του και να αναλαμβάνεις εσύ την ευθύνη. Το αστείο ή κωμικοτραγικό, για να το θέσω καλύτερα, της υπόθεσης, είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα, μόλις εξελέγη ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση αυτού εδώ του ταλαιπωρημένου τόπου άσκησε πολύ πιο αυστηρή κριτική από αυτή που είχε ασκήσει στους προηγούμενους, στον κύριο Σαμαρά, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που αποδεδειγμένα οδήγησαν την χώρα στο χείλος του γκρεμού. Αυτό το γεγονός άφησε με το στόμα ανοιχτό τους πάντες, ακόμα και πολλούς υποστηρικτές του ίδιου του κόμματος. Και, όπως είναι λογικό, κάνουμε λόγο για ένα γεγονός απορίας άξιον.

Στην πραγματικότητα, όμως, είναι γνωστή η αιτία του εν λόγω θέματος, καθώς το ΚΚΕ δεν μπορεί να πάρει ψήφους και εκλογική δύναμη, λόγω ιδεολογίας και πολιτικών τοποθετήσεων, από τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, αλλά από το ΣΥΡΙΖΑ μπορεί πολύ πιο εύκολα. Μήπως είναι τυχαίο, ότι τόσες δεκαετίες το κόμμα της αριστεράς δεν έχει βρεθεί ποτέ στην εξουσία με εξαίρεση το 1989; Είναι προφανές ότι εκεί δεν θέλουν την εξουσία, αλλά προτιμούν να την κρίνουν και να την περνούν από «πριονοκορδέλα” με πολλή ένταση, μάλιστα, ειδικά στις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου. Ο λαϊκισμός και η ανικανότητα ανάληψης πολιτικής ευθύνης, πραγματικά, δεν έχουν όρια στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Το μόνο που κάνουν επιτυχώς τα στελέχη του κόμματος είναι να κατακρίνουν τις επιλογές των κομμάτων της εξουσίας και να επαναλαμβάνουν διαρκώς ίδια μοτίβα, όπως «η εξουσία στον λαό” κλπ κλπ., τα οποία ακούμε από τα στόματά τους πάρα πολύ καιρό. Δεκαετίες ολόκληρες, για να είμαι ακριβής. Να με συγχωρούν οι υποστηρικτές του κόμματος, αλλά πιο άχρηστο κόμμα, απο άποψη προσφοράς στον πολίτη και το ελληνικό κοινοβούλιο, αυτή τι στιγμή δεν υπάρχει στην χώρα μας. Κι αυτό γιατί, δεν έχει προτάσεις. Συμφωνώ στο ότι τα μνημόνια δεν είναι η λύση κι ότι πρέπει να καταργηθούν. Αλλά δεν είναι ποτέ όλα εύκολα, όπως τα περιγράφει το συγκεκριμένο κόμμα.

Υπάρχουν πολλές συνέπειες μετά από κάθε πολιτική πράξη, η οποία, φυσικά, δεν περνάει στο ντούκου. Τώρα είναι η ευκαιρία του κομμουνιστικού κόμματος να σταθεί στα πόδια του, να προτείνει αυτά που πρεσβέυει και πιστεύει και να διεκδικήσει θέση στην ελληνική εξουσία. Αν δεν το κάνει ούτε τώρα, που είναι εξαιρετικά κρίσιμο το σημείο, τότε μιλάμε για κοροϊδία και εξαπάτηση των υποστηρικτών του κόμματος, αλλά και, γενικότερα, του Έλληνα πολίτη, που έχει την… τύχη να εξαπατάται διαρκώς, από τον έναν ή από τον άλλον, που παρουσιάζεται μπροστά του σαν… μεσσίας.

Το μεγάλο μας τσίρκο, ή αλλιώς η Βουλή μας

Ο τίτλος του παρόντος άρθρου είναι λίγο-πολύ γνωστός σε όλους μας. Πρόκειται, άλλωστε, για το σπουδαίο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, το οποίο σατιρίζει με τον καλύτερο τρόπου καταστάσεις του παρελθόντος, οι οποίες, ωστόσο, όπως συνειδητοποιούμε, είναι διαχρονικές. Και είναι διαχρονικές, διότι η ιστορία, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται. Το βιώνουμε κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο στην χώρα μας. Πραγματικά, είναι άξιον απορίας το πώς καταλήγουμε να γράφουμε κάθε φορά για τα ίδια και τα ίδια.

Όπως το αριστούργημα του Ι. Καμπανέλλη ήταν, άκρως, σατιρικό και επικριτικό ορισμένων καταστάσεων, κυρίως όσον αφορά την πολιτική σκηνή της χώρας, έτσι και το συγκεκριμένο άρθρο έχει στόχο, φυσικά, να περάσει από… πριονοκορδέλα, όσους ευθύνονται για το (πολιτικό) θέατρο του παραλόγου που ζούμε καθημερινά, και το οποίο δεν μάς αφήνει να ανασάνουμε. Για το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που πια μπαίνει- δεν μπαίνει στο κοινοβούλιο σε περίπτωση εκλογών (γι’αυτό δεν θέλει εκλογές η κυρία… Φώφη και ο κύριος Βενιζέλος), τα έχουμε πει ξανά και ξανά. Το αστείο, όμως, πλέον της υπόθεσης είναι ότι με τα τεκταινόμενα, έχει δοθεί αφορμή σε μεγαλοστελέχη του κόμματος της Χαρ. Τρικούπη να βγουν… απο πάνω και να κάνουν χαμό στη Βουλή! Όπως, η Χριστοφιλοπούλου (με το περίφημο περιστατικό που συνέβη τις προάλλες) και ο Λοβέρδος, που ξεσπαθώνουν, μαζί με τον πρώην πρόεδρο σε κάθε ευκαιρία και δεν παραλείπουν να τονίζουν ότι όσα συμβαίνουν τώρα… δικαιώνουν τις πράξεις τους κατά την περίοδο που ήταν κυβέρνηση! Το αν όλα αυτά είναι για γέλιο ή για κλάμματα, το αφήνω στην προσωπική σας κρίση.

Από την άλλη, η ΝΔ παίζει… πολύ έξυπνη… μπάλα, αυτή την περίοδο ως το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης! Με μεταβατικό και, πλέον, μόνιμο μέχρι την άνοιξη του 2016, πρόεδρο τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη, το κόμμα της Συγγρού, είναι, καθώς φαίνεται, έτοιμο να ανασυνταχθεί, εκμεταλλευόμενη, σαφώς την αστάθεια που επικρατεί στο κυβερνόν κόμμα και την… επανάσταση της αριστερής πλατφόρμας. Ο ειρωνικός και πονηρός, αλλά και δυναμικός και εμψυχωτικός Μεϊμαράκης, φαίνεται ότι είναι αυτό που χρειαζόταν η Νέα Δημοκρατία για να «σβήσει” τις πληγές από την ήττα της 25ης Ιανουαρίου, αλλά και στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Ο Μεϊμαράκης ήταν αυτός που ξεσήκωσε τα φανατικά στελέχη και, σίγουρα, θα έχουμε… πόλεμο το επόμενο διάστημα, μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Επιπλέον, έξυπνη είναι και η τακτική του κόμματος της Συγγρού να επιμένει ότι δεν χρειάζονται εκλογές, αφού γνωρίζουν ότι υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν θα τα πάνε καθόλου καλά, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις. Καλά όλα αυτά. Όμως, αυτό που συμβαίνει στο κοινοβούλιο δεν έχει προηγούμενο. Χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση, ύβρεις, προσβολές και συνομιλίες, επιπέδου… καφενέ, δίνουν και παίρνουν. Αυτά, θα μου πείτε, τα βλέπαμε και στο παρελθόν. Τέτοια πρόεδρο, όμως, δεν είχαμε ξανά. Και δεν το γράφω με τη θετική έννοια. Είναι, αντικειμενικά, η κυρία Κωνσταντοπούλου από τις χειρότερες προέδρους που έχουν περάσει από το κοινοβούλιο της χώρας μας. Ειρωνική προς όλους, υπερασπιζόμενη σε σημείο… αηδίας, των… συντρόφων της και, γενικά, κάνει ό,τι θέλει, λες και είναι… βασίλισσα ή πρωθυπουργός. Ό,τι κι αν έχουν κάνει στην χώρα οι προηγούμενοι ή οι νυν, η πρόεδρος της Βουλής πρέπει να προσπαθεί να εξασφαλίζει την ισορροπία, τη δικαιοσύνη και την ισότητα στο Κοινοβούλιο, λειτουργώντας ως μεσολαβητής σε δύσκολες καταστάσεις και κόντρες, κι όχι ρίχνοντας… λάδι στη φωτιά.

Μεγάλο ελάττωμα του κόμματος της Κουμουνδούρου είναι και η… αποστασία 39 μελών της αριστερής πλατφόρμας στην πρώτη ψηφοφορία και 36 στη δεύτερη. Ουσιαστικά, έχει πέσει η κυβέρνηση. Δεν γίνεται να στηρίζεσαι, διαρκώς, στις ψήφους της αντιπολίτευσης για να περνάς τα δυσμενή μέτρα και η αριστερή πλατφόρμα να ψηφίζει ό,τι είναι πιο… light. Αστείο, εντελώς, είναι το γεγονός ότι ενώ δεν ψηφίζουν τα μέτρα, στηρίζουν- λένε- την κυβέρνηση! Αυτό δεν έχει ξαναγίνει! Ζούμε πρωτόγνωρα πράγματα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Το χειρότερο από όλα είναι ότι, δυστυχώς, αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει κανένα κόμμα στη Βουλή που να εκφράζει απόλυτα τη λαϊκή βούληση. Γιατί, ο λαός είπε όχι στο μνημόνιο και η κυβέρνηση είπε ναι, με την αντιπολίτευση να μην ντρέπεται να θριαμβολογεί για αυτή την κατάληξη!

Το μεγάλο μας Τσίρκο, λοιπόν. Πιο ταιριαστός τίτλος δεν μπορούσε να υπάρξει. Το έργο αυτό ανέβηκε, μεταξύ άλλων, και το 1973 (σημαντικότατη ημερομηνία), στο θέατρο «Αθηναίον” από την Καρέζη και τον Καζάκο και σατίριζε με δραματικά σκετς και τραγούδια τα… αξιοπερίεργα της Ελλάδας από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην εποχή του Όθωνα, στον πόλεμο του 1940 και το τότε σήμερα.

«Ρήγμα», «θεσμική δυσαρμονία», «διαφορετικότητα» ή διάσπαση προ των πυλών;

Η διάσταση μεταξύ των “προεδρικών”, του Αλέξη Τσίπρα, των «αντιμνημονιακών/δραχμιστών”, του Παναγιώτη Λαφαζάνη και την ειδική περίπτωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ λόγω του τρίτου μνημονίου, που μοιραία ήρθε να πλήξει και την ενότητα του μεγαλύτερου κυβερνητικού κόμματος, αν και επιφανειακά φαίνεται ελεγχόμενη, αναμφιβόλως δοκιμάζει τόσο το κόμμα όσο και την κυβερνητική συνοχή και μάλιστα σε μια περίοδο κρίσιμων και καθοριστικών αποφάσεων για τη χώρα και τον λαό.

Μετά και την ψηφοφορία τα ξημερώματα της Πέμπτης, το ρήγμα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, και κατ΄επέκτασην στο κόμμα, αποτελεί κοινή παραδοχή και στον ΣΥΡΙΖΑ συνυπάρχουν πλέον, τουλάχιστον, δύο κόμματα με διαμετρικά αντίθετη πολιτική στόχευση.

Στην πιο δεινή θέση της πολιτικής του σταδιοδρομίας, ο Α. Τσίπρας μετράει ήδη σοβαρές απώλειες στην Κ.Ο με 36 διαφοροποιημένους βουλευτές (ψήφισαν “όχι” ή “παρών”), μετράει απώλεις στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, όπου οι «αντιμνημονιακοί” φαίνεται, πως έχουν πάρει το πάνω χέρι (109 στους 200), η Πολιτική Γραμματεία την Πέμπτη το απόγευμα διέκοψε τη συνεδρίασή της πριν καν ξεκινήσει, ενώ φαίνεται, πως έχει χάσει και τη νεολαία.

Οι συνιστώσες, που είχαν σωπάσει εν όψει της ανάληψης της κυβερνητικής εξουσίας, ξανακάνουν την εμφάνισή τους με πρώτη και πιο δυναμική την ΚΟΕ, που θέτει ευθέως θέμα ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο επικεφαλής της, Ρούντι Ρινάλντι, παραιτήθηκε από την ΚΠΕ, δημοσιοποιώντας το δικό του “κατηγορώ” κατά του Α. Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας.

Κι αν κάποτε στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν κανόνας και καμάρι οι συνιστώσες, οι τάσεις, η διαφορετικότητα και η πολυφωνία, σήμερα, που το κόμμα βρίσκεται στην Κυβέρνηση, αυτές αποτελούν βαρίδι για τον Πρωθυπουργό, που καλείται εκ των πραγμάτων να λάβει αποφάσεις, που επηρεάζουν τη ζωή 11 εκατομμυρίων Ελλήνων.

Θα ήταν σίγουρα αδιάφορα για τον περισσότερο κόσμο τα του “οίκου” του ΣΥΡΙΖΑ, αν είχαν καταφέρει, ως κυβερνητικό κόμμα, να έχουν ενιαία φωνή, άποψη και γραμμή κατά την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό, βέβαια, προϋποθέτει έναν ισχυρό ηγέτη στο κόμμα και στην Κυβέρνηση, ο οποίος θα συνέθετε τις διαφορετικές τάσεις/απόψεις και θα χάρασε την καλύτερη και αποτελεσματικότερη γραμμή και πολιτική υπέρ της χώρας και του λαού. Και αυτό τον ηγέτη, δύσκολα θα τον έβλεπε κανείς στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος παρά την λαϊκή αποδοχή, εμφανίζεται περισσότερο άβουλος, άτολμος, αναποφάσιστος και αναβλητικός.

Με τη δεδηλωμένη να έχει χαθεί ουσιαστικά ήδη από την πρώτη “μνημονιακή” ψηφοφορία, στη Χάβρα του ο όλος ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να παραβλέπει ή να υποτιμά το γεγονός, ότι η μειοψηφική κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, εξακολουθεί να υπάρχει και να “κυβερνά” μόνο χάρη στην στήριξη, που της παρέχουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης Ν.Δ, ΠΟΤΑΜΙ και ΠΑΣΟΚ, αφού ο άτολμος ανασχηματισμός, πέρα από την απομάκρυνση των υπουργών της Αριστερής Πλατφόρμας, όχι μόνο δεν προσέθεσε καμία νέα δυναμική στην κυβέρνηση, αλλά αντίθετα εδραίωσε την πεποίθηση, ότι είναι πλέον περιορισμένης δράσης, έχει ημερομηνία λήξης και απώτερο σκοπό της τη διενέργεια εκλογών, ίσως, στις αρχές του Φθινοπώρου, αν δεν έχουν επέλθει ήδη δραματικές αλλαγές στο συνέδριο του Σεπτεμβρίου.

Στην απόηχο των εξελίξεων αυτών στο εσωτερικό, θα πρέπει να προστεθεί και ο αντίκτυπος στο εξωτερικό, αφού για τους εταίρους/δανειστές το μείζον δεν είναι να ψηφιστούν τα προαπαιτούμενα και τα μνημόνια, αλλά να εφαρμοστούν! Και είναι το άπαν γι΄αυτούς, αν τον Σεπτέμβρη θα υπάρχει στην Αθήνα μια ισχυρή κυβέρνηση, που θα τρέξει το πρόγραμμα και θα πάρει τα σκληρά μέτρα, που έχει συμφωνήσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην αρχή της δικής του μνημονιακής εποχής ζει εκείνο, που έζησε το ΠΑΣΟΚ με το πρώτο μνημόνιο και η Ν.Δ με το δεύτερο: διασπάσεις και δραματική πτώση στην εκλογική τους επιρροή. Το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει την ίδια μοίρα, αν θα διασπαστεί και αν θα φυλλορροήσει, δεν θα αργήσουμε να το δούμε.

Δεν έχει το αλάθητο του Πάπα ο Τσίπρας, κύριοι

Είναι τουλάχιστον ντροπιαστικό για όλους τους δημοσιογράφους και ιδιαίτερα τους νέους σε ηλικία να χαϊδεύουν τα αυτιά των κυβερνώντων, παραποιώντας τα πραγματικά γεγονότα ,πετώντας λάσπη στον ανεμιστήρα και εθελοτυφλώντας μπροστά στην σκληρή πραγματικότητα.

Το δημοσιογραφικό πλυντήριο της κυβέρνησης Τσίπρα με ξεπερνά. Λέγονται, γράφονται και ακούγονται «απόψεις» που προσκρούουν στην ίδια την κοινή λογική.

Ψέμα 1ο) Ο Τσίπρας δεν πρόδωσε τις ιδεολογικές αρχές της Αριστεράς, ούτε το «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού

Όσοι/ες το ενστερνίζεστε, είστε εκτός τόπους και εκτός μνημονίου… Οι αξίες και αρχές της ριζοσπαστικής Αριστεράς (κοινωνική δικαιοσύνη, προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων, η προστασία του κοινωνικού κράτους και ο αγώνας για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας (εδώ γελάμε..) όχι μόνον προδίδονται αλλά καταπατώνται βάναυσα με την υιοθέτηση και εφαρμογή αυτής της συμφωνίας. Το 62% του ελληνικού λαού έδωσε εντολή για μια κοινωνικά δίκαιη λύση και όχι για να τον πετάξουν έξω από το σπίτι του. Ναι, καλά ακούσατε. Οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας είναι προαπαιτούμενο μέτρο για την συμφωνία. Εφόσον ο πρωθυπουργός γνώριζε ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί μια κοινωνικά δίκαιη συμφωνία, τότε κορόιδεψε τον ελληνικό λαό και η απόφαση του για την διενέργεια δημοψηφίσματος είναι πλήρως ακατανόητη. Επίσης, ξεχνάτε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, την «παροχολογία» και την «υποσχεσιολογία» του ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματικής αντιπολίτευσης; Ως κυβέρνηση θα εφαρμόσει τα ακριβώς αντίθετα! Πρώτη φορά αριστερά και δεύτερη φορά «Λεφτά υπάρχουν». Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ψέμα 2ο) Ο Τσίπρας είναι εθνικός ηγέτης-ήρωας και διακινδύνευσε την κομματική του ενότητα για το εθνικό συμφέρον

Έχετε σώας τας φρένας; Τι λέτε;

Διαπραγματεύτηκε άστοχα, οδήγησε την χώρα σε δημοψήφισμα-φιάσκο για δικούς του λόγους, έφθασε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού και τελικώς επεβλήθη το χειρότερο μνημόνιο όλων των εποχών. Ναι, θα μου πείτε πως δεν υπήρχε άλλη λύση. Συμφωνώ αλλά αγνοείτε το γεγονός ότι με αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης η χώρα οδηγήθηκε στο παρά πέντε της ασύντακτης χρεωκοπίας. Οι πέντε μήνες της αποτυχούς διαπραγμάτευσης κοστίζουν περί τα 60 δις, σύμφωνα με εκτιμήσεις διεθνών οίκων. Ο κ. Τσίπρας προκειμένου να διαφυλάξει την κομματική του ενότητα, προκάλεσε μια ανεπανόρθωτη ζημιά στην ελληνική οικονομία. Η απόφαση του για δημοψήφισμα στηρίχθηκε επίσης στην έγνοια του για την κομματική ενότητα και την συνοχή εντός της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποκάλυψε ο κ. Τσακαλώτος:

Την τελευταία στιγμή και μπροστά στον κίνδυνο μιας εθνικής τραγωδίας, απεδέχθη την χειρότερη δυνατή λύση.

Ψέμα 3ο) Ο Α. Σαμαράς «έστησε» παγίδα στον κ. Τσίπρα, υπογράφοντας την παράταση του μνημονίου μέχρι τον Φλεβάρη

Η μισή αλήθεια δεν δίδει απαντήσεις. Τον Νοέμβριο του 2014, η Τρόικα (ή αλλιώς οι «θεσμοί») αντιλαμβανόμενοι την πολιτική αστάθεια που θα προκαλούταν από την αδυναμία εκλογής προέδρου Δημοκρατίας και γνωρίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση δεν θα τηρήσει την όποια συμφωνία, όπως άλλωστε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας είχε δηλώσει κατηγορηματικά από το βήμα της Βουλής (βλέπε το βίντεο), εμπόδιζαν με κάθε τρόπο την ολοκλήρωση του προγράμματος μέσω μιας συμφωνίας. Γι’ αυτόν τον λόγο, η Τρόικα άρχισε να απαιτεί αδικαιολόγητα, επώδυνα μέτρα, εγκλωβίζοντας την τότε κυβέρνηση και αφήνοντας την διαπραγμάτευση στο κενό. Πώς να δεχθούν την επέκταση ή την ολοκλήρωση του προγράμματος, όταν ο τότε ανερχόμενος πρωθυπουργός δήλωνε ότι δεν θα την αναγνωρίσει και θα διαπραγματευθεί από το μηδέν;

«..ακόμα πιο έντονα σας λέμε: Μην προχωρήσετε σε κρίσιμες κινήσεις, σε κρίσιμες διαπραγματεύσεις, σε αποφάσεις που θα δεσμεύουν τα χέρια και των επόμενων κυβερνήσεων χωρίς την συναίνεση του πρώτου κόμματος. Το λέω ξανά όχι μόνο για να το ακούσετε εσείς, αλλά και για να το ακούσουν στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο και στην Ουάσιγκτον. Οποιαδήποτε απόφαση ή συμφωνία δεν θα έχει τη δική μας συναίνεση, δεν θα γίνει αποδεκτή από εμάς. Δεν θα δεσμεύει τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα δεσμεύει την κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, για την οποία ο λαός μας σύντομα θα δώσει ισχυρή εντολή με την ψήφο του. Όπως γνωρίζετε, όπως έχουμε πει χιλιάδες φορές –το ξεκαθαρίζω για ακόμη μία φορά- σε καμία συμφωνία που θα περιλαμβάνει τη συνέχεια του μνημονιακού καθεστώτος, σε καμία συμφωνία που θα περιλαμβάνει τη συνέχεια της λιτότητας με οποιοδήποτε επικοινωνιακό καμουφλάζ, εμείς δεν πρόκειται να βάλουμε την υπογραφή μας..» .Τάδε έφη ο κ.Τσίπρας, στις 11/10/2014.

Ψέμα 4ο: Δεν είναι ένα μνημόνιο σαν τ’ άλλα

Ναι, πράγματι είναι πολύ χειρότερο. Μερικοί/ες παριστάνετε τους δημοσιολόγους, χωρίς καν να έχετε διαβάσει τα προαπαιτούμενα μέτρα. Ιδού η λίστα των προαπαιτούμενων…

Όπως βλέπετε, δεν είναι μόνον ο ΦΠΑ το πρόβλημα. Πρόκειται για ένα κοινωνιοκτόνο πρόγραμμα, του οποίου εάν το μεταρρυθμιστικό μέρος δεν εφαρμοστεί, η χρεωκοπία είναι δεδομένη και εντός ευρώ.

Ψέμα 5ο: Δεν υπάρχει πρόβλημα που 39 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ διαφοροποιούν την στάση τους

Ο κ.Τσίπρας δεν διαγράφει τους διαφωνούντες λόγω του ότι δεν επιθυμεί να ρίξει λάδι στην φωτιά που ήδη έχει ξεσπάσει στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και όχι απο σεβασμό στο άρθρο 60 του Συντάγματος που προστατεύει την ελευθερία γνώμης και ψήφου των βουλευτών κατά συνείδηση. Άλλωστε, αν τους διέγραφε θα έχανε αυτομάτως την δεδηλωμένη. Αγνοείτε, όμως, σε τούτο το σημείο το ζήτημα της πολιτικής ηθικής. Πόσο πολιτικά ορθό και ήθικο, είναι η κυβέρνηση να εφαρμόζει την δανειακή συμφωνία (μια καθοριστικής σημασίας συμφωνία) με την στήριξη της αντιπολίτευση. Οι κυβερνητικοί βουλευτές αποποιούνται των ευθυνών τους. Δεν είναι πρόβλημα αυτό; Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι δεν μπορεί να συνέχιση χωρίς την στήριξη της κοινοβουλευτικής του ομάδας.

Ίσως θα χρειαζόταν πλήθος σελίδων και τόνοι μελανιού για να αναλύσουμε και ακολούθως να διαψεύσουμε τα όσα προπαγανδιστικά και ψευδή, έχουν γραφεί το τελευταίο διάστημα. Ο φασισμός της μια και μόνον αλήθειας δεν θα περάσει. Ρόλος του πολιτικού δημοσιογράφου είναι να ελέγχει και να κρίνει την εκτελεστική εξουσία, όχι να προπαγανδίζει λυσσαλέα υπέρ της. Φυσικά, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να την υποστηρίξει. Η αλλοίωση, όμως, της πραγματικότητας και των επίσημων στοιχείων συνιστά φτηνή προπαγάνδα.

Ούτε Βενιζέλος, ούτε Σαμαράς. Ήρθε το μνημόνιο της Αριστεράς

Βιώνουμε, ομολογουμένως, ιστορικές στιγμές που αναμένεται να καθορίσουν σε σημαντικό βαθμό το μέλλον της πατρίδας μας. Οι πέντε πρώτοι μήνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σημαδεύτηκαν από μια στρατηγικά αποτυχημένη διαπραγμάτευση, η οποία είχε ως τραγική απόληξη ένα νέο δυσβάσταχτο μνημόνιο, την συνέχιση της υπαγωγής της χώρας μας σε σκληρό καθεστώς δανεισμού για τρία χρόνια. Η αμετάκλητη εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και η ερμηνεία της σύμβασης αυτής από το αγγλικό δίκαιο παραμένουν ίδια και απαράλλαχτα, με ότι αυτά συνεπάγονται για την ανεξαρτησία της πατρίδας μας.

Η συμφωνία αυτή αποτελεί κατ’ ουσίαν ένα τρίτο μνημόνιο, ένα τρίτο πακέτο χρηματοδοτικής στήριξης στην χώρα μας. Περιέχει υφεσιακά μέτρα όπως: αύξηση ΦΠΑ, έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, αύξηση ασφαλιστικών εισφορών,  κατάργηση ΕΚΑΣ και διατήρηση του ΕΝΦΙΑ. Η φοροκαταιγίδα αυτή σημαίνει de facto την μείωση των εισοδημάτων των πολιτών, την μείωση της αγοραστικής τους δύναμης και την περαιτέρω πτώση του βιοτικού τους επιπέδου. Το αναπάντεχο φορολογικό κόστος θα οδηγήσει πολλές επιχειρήσεις σε κλείσιμο και θα αυξήσει την ανεργία. Πώς θα αντιμετωπιστούν αυτές οι υφεσιακές τάσεις στην οικονομία και ποιος εγγυάται ότι με αυτά τα μέτρα οι πολίτες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας δεν θα ξεπεράσουν τα τρία εκατομμύρια;

Για άλλη μια φορά, μεσαία και χαμηλά στρώματα καλούνται να σηκώσουν βάρη που δεν τους αναλογούν. Πόσο κοινωνικά βιώσιμη είναι αυτή η συμφωνία, κ.Τσίπρα; Έτσι διασφαλίζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια;

Το ταμείο εκποίησης δημόσιας περιουσίας, ύψους 50 δισ., μέσω του οποίου θα ανακεφαλοποιηθούν οι τράπεζες αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ταπείνωσης που υπέστη η χώρα στην Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μια εξευτελιστική συμφωνία για την Ελλάδα. Κατα δυστυχίαν, ήταν το προϊόν μιας αποτυχημένης διαπραγματευτικής στρατηγικής της ελληνικής κυβέρνησης. Ως προς αυτό το σημείο, ο Γιάνης Βαρουφάκης σε συνέντευξή του σε βρετανικό μέσο ενημέρωσης, προέβη σε συνταρακτικές αποκαλύψεις σε ότι αφορά το ξακουστό plan b και το σχέδιο του Σόιμπλε για συναινετικό Grexit.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών, ανέφερε πως απο την πρώτη στιγμή είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του, την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Παράλληλα ειδική ομάδα ερευνητών του Υπ.Οικ. διενεργούσε μελέτη για αυτό το σχέδιο. Όταν όμως επιζητάς λύση εντός του ευρώ δεν μπορεί να έχεις κανένα άλλο σχέδιο για λύση εκτός του ευρωπαϊκού πλαισίου. Άλλωστε, όταν πατάς σε δύο βάρκες, βουλιάζεις! Όπερ και εγένετο!

Η άστοχη διαπραγματευτική στρατηγική, η δημιουργική ασάφεια των ελληνικών προτάσεων και η ανάλωση του κ. Βαρουφάκη σε διαλέξεις μακροοικονομικής αντί της παρουσίασης συγκεκριμένων προτάσεων, καταδεικνύουν ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν κινούταν βάσει ενός σαφούς σχεδίου για λύση εντός της Ευρωζώνης. Η καθυστέρηση πέντε μηνών και το ναυάγιο που επήλθε στις διαπραγματεύσεις την 25η Ιουνίου δημιούργησαν μια ανεπανόρθωτη ζημία στην ελληνική οικονομία.

Η άσκοπη, όπως απεδείχθη, και η ανώριμη απόφαση για διενέργεια δημοψηφίσματος δυσχέρανε την διαπραγματευτική θέση της χώρας και αποσύνθεσε την ελληνική οικονομία. Πέντε μέρες πριν λήξει το πρόγραμμα και ενώ ήταν εις γνώσιν του πρωθυπουργού, ότι η ΕΚΤ θα διέκοπτε την ρευστότητα με αποτέλεσμα να κλείσουν οι τράπεζες και θα επιβληθούν τα capital controls. Το δημοψήφισμα μας δίχασε, μας παρέσυρε πίσω από ψεύτικα συνθήματα, μας χώρισε σε δύο στρατόπεδα άνευ λόγου και αιτίας. Το 62% του ελληνικού λαού έδωσε εντολή για την επίτευξη μιας κοινωνικά βιώσιμης λύσης εντός ευρώ. Τελικά επετεύχθη μια μη βιώσιμη, κοινωνικά άδικη συμφωνία με τους πιο δυσμενείς όρους για την Ελλάδα. Σε καμία περίπτωση δεν έγινε σεβαστό το αποτέλεσμα του δημοψήφισματος.

Επομένως, όλη αυτή η αναστάτωση προκλήθηκε έτσι ώστε να περάσει στα μαλακά, το τρίτο μνημόνιο; Σε αυτό το επαχθές και επαίσχυντο πρόγραμμα εμπεριέχονται, όμως, τρία θετικά σημεία:

  • το αναπτυξιακό πακέτο των 35 δις απο την Κομισιόν
  • η κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας για τρία χρόνια
  • η ρητή δέσμευση των εταίρων για την αναδιάρθρωση του μη βιώσιμου και επονείδιστου δημοσίου χρέους.

Παρά τα τρία αυτά σημαντικά σημεία, η συμφωνία έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τις προεκλογικές εξαγγελίες και την ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ. Ήδη έχει προκαλέσει αρκετούς τρυγμούς και αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του κόμματος. Κατά την ψηφοφορία των προαπαιτούμενων μέτρων, 39 κυβερνητικοί βουλευτές διαφοροποίησαν την στάση τους από την γραμμή Τσίπρα και κατεψήφισαν τα μέτρα. Μεταξύ αυτών και σημαίνοντα στελέχη με οργανωτικό ρόλο στο κόμμα. Τα σημάδια διάσπασης στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι έντονα και επηρεάζουν καθοριστικά την κυβερνητική συνοχή. Η κυβερνητική πλειοψηφία στην Βουλή δεν καθίσταται ικανή να υποστηρίξει την υλοποίηση των μέτρων και του συνόλου της συμφωνίας. Το ότι δεν τίθεται ζήτημα δεδηλωμένης δεν αναιρεί το γεγονός ότι η κυβερνητική πλειοψηφία δεν δείχνει συμπαγής.

Με αυτά τα δεδομένα,ύστερα από την ψήφιση των επόμενων μέτρων και του τελικού κειμένου της συμφωνίας, ο πρωθυπουργός πρέπει να υποβάλλει την παραίτησή του και να οδηγηθούμε σε εθνικές εκλογές μέσα στο φθινόπωρο. Μια τέτοια επιλογή θα του έδινε την δυνατότητα να ξεκαθαρίσει το τοπίο εντός του ΣΥΡΙΖΑ και να «απαλλαγεί”, έστω και προσωρινά από το στίγμα του μνημονιακού πρωθυπουργού. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν είναι «πρωθυπουργός παντός καιρού» και ότι δεν πρόκειται να γίνει «νέος Παπαδήμος».

Αναμένουμε τις κινήσεις του.

Σουρεαλισμός στου Μνημονίου τα προαπαιτούμενα

Πρωτοφανείς και σουρεαλιστικές καταστάσεις ανεβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στην εγχώρια πολιτική σκηνή με τον κυβερνητικό θίασο να αποδίδει άριστα τους κύριους πρωταγωνιστικούς ρόλους στο έργο «ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΤΑ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ”.

Σε μια παράσταση, που θα τη ζήλευε κι΄ο Ιονέσκο, βλέπουμε τον Πρωθυπουργό να ερμηνεύει δραματικά τον ρόλο «αμάρτησα για την πατρίδα στο Ευρώ της” και έναν αλλοπρόσαλλο χορό βουλευτών από διάφορες τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και από τη μονομπλόκ ομάδα των ΑΝΕΛ να καταθέτει σπονδή στο ΝΑΙ, που μέχρι πρότινος ήταν απαγορευμένη λέξη.

Βλέπουμε σε μια πλατφόρμα τον Λαφαζάνη, ως καρικατούρα επαναστάτη, έτοιμο να μπουκάρει με το ασκέρι του στο Νομισματοκοπείο, να επιμένει στο ΟΧΙ του αλλά να μην εγκαταλείπει τον υπουργικό θώκο και ταυτοχρόνως να ομνύει στη στήριξη του Πρωθυπουργού! Ενός Πρωθυπουργού, που λέει ΝΑΙ σ΄εκείνο, το οποίο ο Λαφαζάνης το ξορκίζει! Μαζί του στην πλατφόρμα ένα τσούρμο αντιευρωπαϊστών/δραχμιστών, με κάποιους εξ αυτών να σπρώχνονται να βγούν μπροστά, δίπλα στον αρχηγό και -γιατί όχι;- σιγά σιγά να λάμψουν αυτοί στη θέση του.

Βλέπουμε την αντιπολίτευση, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, στον ρόλο της δούλας, να δίνει το ‘ναι’ της σ΄εκείνον, που στο παρελθόν δεν της επέτρεψε να υποθέσει, ότι μπορεί να της έδινε ούτε καν μια ανοχή ή ένα ίσως, έτοιμη να ξανακάνει τη βρώμικη δουλειά και να «βάλει πλάτη” στο 3ο, στο αριστερό μνημόνιο.

Βλέπουμε και τους φερέλπιδες του Ποταμιού πανευτυχείς στον ρόλο του θα-μπούμε-κι΄-εμείς-στην-πρωταγωνιστική-ομάδα να μη χάνουν ευκαιρία να πουν το δικό τους ‘ναι’.

Βλέπουμε στον ρόλο της Ιέρειας τη Ζωή να τα δίνει όλα σ΄αυτή τη σουρεαλιστική παράσταση και μέσα σε γενική χλεύη να βρίσκει στήριξη μόνο από τους υπόδικους ΧρυσΑυγίτες. Γνωρίζοντας, δε, ότι ίσως δεν της μένουν πολλές συμμετοχές ακόμα σ΄αυτόν το ρόλο, ήδη έχει αρχίσει το κάστινγκ για να στήσει δικόν της θίασο.

Βλέπουμε τον πρωταγωνιστή Πρωθυπουργό να μένει ενεός μπροστά σε όλο αυτό το παράλογο σκηνικό, αδύναμος να υποστηρίξει με σθένος την επιλογή του. Αδύναμος να απαντήσει στο ‘όχι’ και στο ‘παρών’ των 39 συντρόφων του. Αδύναμος να αντικαταστήσει τους υπουργούς του, που καταψηφίζουν τα μέτρα που προτείνει, αλλά δεν παραιτούνται. Αδύναμος να πει ένα ευχαριστώ σ΄αυτούς που του προσφέρουν τη στήριξη, που χρειάζεται. Αδύναμος να ζητήσει μια συγγνώμη απ΄όσους λοιδόρησε και υπονόμευσε στο παρελθόν.
Βλέπουμε ένα λαό σαστισμένο, διχασμένο, απελπισμένο στις ουρές των τραπεζών να παρακολουθεί την παράσταση, για την οποία ξέρει, ότι πληρώνει πανάκριβο εισιτήριο.

Βλέπουμε στο βάθος της σκηνής, στο ημίφως, έναν κυριούλη σε αναπηρικό καροτσάκι να κραδαίνει ένα πλακάτ, να μονολογεί ρυθμικά Gree-xit Gre-xit και να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση για τους απρόσμενους εγχώριους υποστηρικτές του σχεδίου του!

Ένας Διχασμός για το τίποτα

Η αντίστροφη μέτρηση για τη λήξη της πιο σύντομης προεκλογικής περιόδου στη χώρα μας πλησιάζει στο τέλος της, και την Κυριακή απαντάμε με “ΝΑΙ” ή “ΟΧΙ” σ΄ένα ερώτημα, που εκτός από δυσνόητο για την πλειονότητα του εκλογικού σώματος, έχει πλέον εκπέσει. Το έχουν αποσύρει από το τραπέζι της πάλαι ποτέ σκληρής και υπερήφανης διαπραγμάτευσης οι ίδιοι εκείνοι, που το έθεσαν με την περίφημη πρόταση.

Προκηρύχθηκε το δημοψήφισμα στην εκπνοή του μνημονίου, άρα και της ομπρέλας χρηματοδοτικής προστασίας της Ελλάδας, έστω κι αν η χρηματοδότηση έρρεε με το σταγονόμετρο και είχε τεράστιο κόστος για τον ελληνικό λαό, και θα διεξαχθεί σ΄ένα πολωτικό κλίμα με τις τράπεζες κλειστές και έλληνες συνταξιούχους και μη να στενάζουν στα γκισέ και στα ΑΤΜ χωρίς τη δυνατότητα ελέυθερηςπρόσβασης στις συντάξεις ή στις αποταμιεύσεις τους.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός στο τελευταίο του “διάγγελμα” μας πληροφόρησε, ότι «έπεσαν στο τραπέζι καλύτερες προτάσεις” μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος. Άρα, παραδέχτηκε δημοσίως, ότι το αντικείμενο του δημοψηφίσματος όχι μόνο έχει εκλείψει, αλλά και ότι ο ίδιος έχει καταθέσει νέο σχέδιο συμφωνίας που αγγίζει τα 30 δισεκατομμύρια. Εν τούτοις, καλεί το εκλογικό Σώμα να αποφασίσει επί της χειρότερης πρότασης/memo!

Γιατί, λοιπόν, επιμένει σε μια διαδικασία, που έχει εξελιχθεί σε παρωδία και που έχει καταλήξει να αμφισβητείται η εγκυρότητα και το αδιάβλητό της; Μια διαδικασία, η συνταγματικότητα της οποίας κρίνεται από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας και που, τί ντροπή, προκάλεσε την αντίδραση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ας θυμηθούμε, ότι η τελευταία φορά, που το όργανο αυτό ασχολήθηκε με την Ελλάδα, ήταν το 1969 μεσούσης της χούντας των συνταγματαρχών για να την αποβάλλει.
Παρ΄όλα αυτά επιμένει ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος, το οποίο το μόνο που επιτυγχάνει πλέον είναι να πολώνει το κλίμα σε μια εποχή, που η επιδίωξη θα έπρεπε να είναι η σύγκλιση και η συνεννόηση, και να διχάζει βαθιά την ελληνική κοινωνία.

Κάθε δημοψήφισμα από τη φύση του έχει διλημματικό χαρακτήρα, αφού ο ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει μεταξύ δύο ζητούμενων. Όμως στην προκειμένη περίπτωση ο διχασμός καλλιεργείται συστηματικά, δυστυχώς και κυρίως, από τους υποστηρικτές του “ΟΧΙ”.

Μάλιστα, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας σε μια πρωτοφανή διχαστική κίνηση, χαρακτήρισε “συνενόχους των δανειστών”, εκείνους που θα ψηφίσουν την Κυριακή “ΝΑΙ”! Αλήθεια, αν έτσι τα βλέπει τα πράγματα, γιατί δίνει εν τέλει, στους ψηφοφόρους κι΄άλλη επιλογή εκτός από την αρεστή στον ίδιο;

Επιπλέον, όλη η προπαγάνδα της Κυβέρνησης, των δικών της ΜΜΕ και των “ταλιμπάν” της στα social media, χαρίζουν προκλητικά και αυθαίρετα τους πολίτες, που επιλέγουν το «ΝΑΙ” στη Ν.Δ , στους δανειστές, στους εκβιαστές, στους τοκογλύφους, στους Γερμανούς… Τους αποκαλούν γερμανοτσολιάδες, προσκυνημένους, προδότες, ελληνάκους… Και εκείνοι με τη σειρά τους απαντούν επισείοντας τη συμπόρευση της Χρυσής Αυγής με τα κόμματα του “ΟΧΙ”.

Άνευ αντικειμένου και σημασίας, λοιπόν, το δημοψήφισμα, και διχαστικό!

Διχαζόμαστε για το τίποτα, αφού την επόμενη ημέρα τα προβλήματα με τους εταίρους/δανειστές, με τη χρηματοδότηση της χώρας, με το χρέος θα είναι εδώ και επαυξημένα, και θα είμαστε εμείς, οι πολίτες, που θα κληθούμε ξανά να καταβάλουμε το τίμημα του “ΝΑΙ” ή του “ΟΧΙ”, όποιο κι΄αν θα έχει επικρατήσει!

Θα έχουμε, όμως, και ένα κέρδος: Θα έχουμε καταμετρηθεί, επιτέλους, και θα γνωρίζουμε επακριβώς, πόσοι είμαστε με τη Δύση και τον πολιτισμό της, ο οποίος, επαιρόμεθα, ότι γεννήθηκε στην Ελλάδα, και πόσοι με τα Βαλκάνια και την Ανατολή.-

Γιατί να ψηφίσεις ‘Ναι’

Ψηφίζεις «Ναι». Εκείνο το βράδυ γυρίζεις σπίτι σου. Δεν σε νοιάζει που σου λένε ότι «ναι ψηφίζει και ο Άδωνις και ο Μπόμπολας, ότι σκύβεις το κεφάλι κτλ κτλ”. Εσύ κάνεις αυτό που πιστεύεις καλύτερα, δεν θες να σε γδάρουν και πιστεύεις ότι το «Ναι” δεν είναι λευκή επιταγή. Την επόμενη ημέρα είτε
  • η κυβέρνηση Σύριζα παραιτείται και προκηρύσσονται εκλογές (αμφίβολο) είτε
  • επιστρέφει στην Ευρώπη, δεν παίρνει τυφλά την πρόταση της τρόικας και διαπραγματεύεται ένα πρόγραμμα (νέο ή παλιό) με περίπου τα ίδια μέτρα και ισοδύναμα με αυτά που έχουμε μάθει μέχρι τώρα.

Γιατί να το κάνεις αυτό;

Θετικά

Μένουμε στο ευρώ: Σταματά η αβεβαιότητα στην οικονομία (Γιατί να ψηφίσεις Όχι). Το ευρώ πράγματι είναι ένα σταθερό και δυνατό νόμισμα. Μέσα στην ευρωζώνη η Ελλάδα μπορεί ( και έχει) να χτίσει έναν ισχυρό οικονομικό πυρήνα και μόνο και μόνο η εγγύηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί και να κρατάει την ελληνική οικονομία σταθερή, αλλά και να την πάει σε σημεία που μόνη της δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει. Θα έχεις ευκαιρίες στο μέλλον.

Περιμένουμε: Περιμένουμε να δούμε αν μπορούμε να ανακάμψουμε από τα μέτρα. Πως μπορούμε να αντικαταστήσουμε αργά αλλά σταθερά τα μέτρα τα οποία προσβάλλουν την τσέπη των πολιτών. Όταν θα υπάρχει ο χρόνος, προκειμένω να παύσουν οι αδικίες, να μειωθεί η γραφειοκρατία ώστε να εξοικονομηθούν τα ισοδύναμα, να μειωθεί ο ΕΝΦΙΑ, να επανέλθει η κατάσταση σε πιο σταθερά πράγματα (αν οι επόμενες κυβερνήσεις έχουν τα κότσια να προβούν σε τέτοιες ενέργειες). Θα πάρει λίγο χρόνο αυτό.

 Αρνητικά

Ύφεση: Η ύφεση θα είναι τεράστια. Δεν θα φτάσουμε σε πτώχευση, νομικά τουλάχιστον. Ωστόσο η φορολογία θα ήταν αβάστακτη, στο σημείο που ένα τεράστιο ποσοστό των μικρών επιχειρήσεων θα έκλεινε, καθώς δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις και τα αβάστακτα έξοδα, οι μειώσεις των μισθών θα ήταν αναπόφευκτες, μπορεί όχι με απευθείας . Θα «αφήνουμε» τις αλυσίδες να «ανταγωνιστούν” με τις μικρές επιχειρήσεις. Προφανώς οι τοπικές επιχειρήσεις θα κλείσουν γιατί δεν αντέχουν στον ανταγωνισμό. Κάποιοι λίγοι θα επιβιώσουν, όμως η αγοραστική σου δύναμη θα έπεφτε κατακόρυφα, θα αναγκαστείς να αγοράσεις προϊόντα εισαγωγής δευτέρας κατηγορίας, αλλά και πάλι θα πρέπει να χαμηλώσεις κατά πολύ το βιοτικό σου επίπεδο. Δεν μιλάω για επίπεδα 2011-2012, μιλάω χειρότερα. Το «Δεν θα γίνουμε Ινδία, Βουλγαρία, Αργεντινή» θα γίνει κατά ένα μεγάλο ποσοστό πραγματικότητα. Μετά θα έρθουν και άλλα μέτρα στο βάθος; Δεν είναι απίθανο, καθόλου απίθανο.

Γιατί να ψηφίσεις ‘Όχι’

Ψηφίζεις «Όχι”. Εκείνο το βράδυ γυρίζεις σπίτι σου. Δεν σε νοιάζει που σου λένε ότι «πετάς στα σύννεφα, τώρα πια μπορούμε να τρώμε αξιοπρέπεια κτλ κτλ”. Εσύ κάνεις αυτό που πιστεύεις καλύτερα, δεν θες να σε γδάρουν και πιστεύεις ότι το «Ναι” δεν είναι μια καταστροφή. Την επόμενη ημέρα είτε:

  • η κυβέρνηση Σύριζα συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις , αποτυγχάνει, η Ευρώπη σε αποκόβει οικονομικά και αναγκάζεσαι να βγεις από την ευρωζώνη επειδή κανείς δεν σου δανείζει, η ρευστότητα σου είναι πάτος είτε
  • επιστρέφει στις διαπραγματεύσεις και παίρνει μια ίδια ή χειρότερη συμφωνία (τότε γίνεται ότι θα γινόταν στο «Γιατί να ψηφίσεις Ναι”).

Γιατί να το κάνεις αυτό;

Θετικά

Αποφεύγεις για την ώρα τα βαρύτερα μέτρα: Τους αναβάλλεις. Πάμε είτε σε άλλες διαπραγματεύσεις είτε σε έξοδο. Πάντως δεν πληρώνεις τώρα. Ανασυντάσσεσαι, μένεις κυρίαρχος και βλέπεις τι μπορείς να κάνεις. Ίσως μένεις στο ευρώ, και επαναδιαπραγματεύεσαι. Πάντως η Ευρώπη μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση με πολύ μεγαλύτερη σιγουριά απ’ ότι πριν πέντε χρόνια, δεν θα πάρεις πολύ καλύτερα απ’ ότι τα 8 δισ. μέτρα.

Υποτίμηση/ανάπτυξη σε περίπτωση εξόδου από την ΕΕ: Θα υπάρξει μεγάλη υποτίμηση της δραχμής, περί τα 50% . Έτσι τα ελληνικά προϊόντα πιο ανταγωνιστικά -ακριβώς λόγω της υποτίμησης- και θα οδηγούσε κατά συνέπεια σε αύξηση των ελληνικών εξαγωγών, πετυχαίνοντας έτσι την οικονομική ανάπτυξη. Συνεπώς ,η εξωτερική αυτή υποτίμηση κατά κάποιο τρόπο θα ισορροπούσε την «εσωτερική» υποτίμηση, πράγμα που επιχειρείται να γίνει σήμερα με την μείωση του κόστους εργασίας. Έτσι η τακτική αυτή θα έδινε τον αναγκαίο χρόνο και χώρο για να αναπτυχθεί οικονομικά , να εφαρμόσει τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις, και κάποια στιγμή στο μέλλον είτε να επιστρέψει στο ευρώ με κάθε θετική προϋπόθεση ώστε να μην χρειαστεί να αποχωρήσει ξανά είτε να καταφέρει ως οικονομία.

Αρνητικά

Κίνδυνος εξόδου από την ΕΕ: Η  επιστροφή στην δραχμή, θα συνοδευτεί με μια σημαντική υποτίμηση (της τάξης περίπου  του 50%) που εννοείται πως θα δυσκόλευε σοβαρά την πραγματικότητα των ελληνικών νοικοκυριών αλλά και την αποπληρωμή του χρέους.  Δεν είναι βέβαιο πόσο σημαντική θα ήταν για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας η αύξηση των ελληνικών εξαγωγών. Σαν κριτήριο σε αυτήν την περίπτωση αποτελεί ο λόγος του ΑΕΠ προς τις εξαγωγές. Στην σημερινή πραγματικότητα η  εξαγωγική δραστηριότητα στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα σημαντική όσον αφορά την συνεισφορά της στο ΑΕΠ). Οι ελληνικές εξαγωγές ως ποσοστό του ΑΕΠ εδώ και αρκετά χρόνια βρίσκονται γύρω στο 7%, – δηλαδή, για να μιλήσουμε με όρους εταιριών , μόνο το 7% των εσόδων μας προέρχεται από αυτά που πωλούμε- . Το παραπάνω ποσοστό θεωρείται από τα χαμηλότερα  από όλες σχεδόν τις Ευρωπαϊκές χώρες (μαζί με την Κύπρο). Ενδεικτικά το αντίστοιχο ποσοστό για την Πορτογαλία, που βρίσκεται επίσης σε δύσκολη οικονομική θέση, ξεπερνά το 20%, ενώ για την Ιρλανδία το αντίστοιχο ποσοστό ξεπερνά το 40% του ΑΕΠ. Επομένως φαίνεται καθαρά με τι μεγάλο μειονέκτημα θα ξεκινούσε η Ελλάδα τον αγώνα για ανάπτυξη. Βέβαια θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας στην εξίσωση τον ρεαλιστικό κίνδυνο η αύξηση των εξαγωγών να μην  είναι τόσο σημαντική όσο αναμένεται.

Όχι στη λιτότητα, ναι στην Ευρώπη με αξιοπρέπεια

Στην απόφαση για την διενέργεια δημοψήφισματος, η ΕΚΤ απάντησε με διακοπή της παροχής ρευστότητας μέσω του ELA στις ελληνικές τράπεζες. Ως επακόλουθο ήταν να λήφθουν τα γνωστά σε όλους μας έκτακτα μέτρα προκειμένου να διασφαλιστεί η φερεγγυότητα των τραπεζών.

Η απόφαση της ΕΚΤ, παράνομη και αντιδραστική, υπέκρυπτε πολιτικές σκοπιμότητες: να αιφνιδιάσει την ελληνική κυβέρνηση και να χειραγωγήσει την βούληση των Ελλήνων πολιτών, δημιουργώντας συνθήκες ασφυξίας με κλειστές τράπεζες και περιορισμούς στις αναλήψεις. Την ίδια απαράδεκτη απόπειρα χειραγώγησης και ωμής παρέμβασης στις εσωτερικές μας υποθέσης, έκανε ο πρόεδρος της Κομισιόν Γιούνκερ μέσω ενός διαγγέλματος προς τον ελληνικό λαό, ωσάν να ήταν πρωθυπουργός της χώρας μας.

Η ΕΕ έχει απομακρυνθεί απο τις ιδρυτικές αρχές και αξίες της. Από την Ευρώπη της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων περάσαμε στην Ευρώπη των αγορών,των τραπεζών, της λιτότητας και των εκβιαστικών τελεσιγράφων. Με την εφαρμογή της προτάσεως-αίσχους των τριών θεσμών, η χρεωκοπία μετατίθεται απλώς χρονικά. Τα προτεινόμενα μέτρα είναι ανεφάρμοστα, ειδικά τα φορολογικά. Συνεπώς,οι στόχοι του προγράμματος δεν θα επιτευχθούν με αποτέλεσμα η χώρα να βρεθεί ξανά στα πρόθυρα χρεωκοπίας και θα ανάζητα σαν ναρκομανής την δόση για να συνέλθει.

‘Δυστυχώς επτωχεύσαμεν’ αγαπητοί συμπολίτες που προτίθεστε να ψηφίσετε ΝΑΙ, μην εξαπατάσθε οτι κατ’ αυτον τον τρόπο ‘Μένετε Ευρώπη’. Αντιθέτως, εγκρίνετε μια απάνθρωπη πρόταση και υπογράφετε την ταφόπλακα της ελληνικής κοινωνίας. Εκφράζετε την επιθυμία σας για την συνέχιση της ίδιας, αποτυχημένης πολιτικής.

Απο την άλλη πλευρά, όλοι γνωρίζουμε οτι η επιλογή της εξόδου απο το ευρώ θα σημαίνει έναν ξαφνικό θάνατο. Αλλά ποια η αντιπρόταση των εταίρων; Ο ‘αργός θάνατος’, με υφεσιακά, ανεφάρμοστα μέτρα που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε χρεωκοπία υπο την ‘ασπίδα’ της ευρωπαϊκής βοήθειας.

Η Ευρώπη, λοιπόν, αντί να προσφέρει εναν αργό θάνατο, οφείλει να δώσει μια ανάσα ζωής στην Ελλάδα. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι προσερχόμενοι στην κοινή λογική πρέπει να προτείνουν μια κοινωνικά βιώσιμη λύση. Μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία εμπεριέχει δίκαιη ανακατανομή των βαρών, μεταρρυθμίσεις και απαραιτήτως μια ρύθμιση για το δημόσιο χρέος όπως διαγραφή, μείωση επιτοκίων κ.α.

Η αδιαλλαξία μπορεί να μετατραπεί σε κατανόηση προς τον ελληνικό λαό, αρκεί να υποχωρήσουν και να αποδείξουν οτι σέβονται τις ευρωπαϊκές συνθήκες που προστατεύουν τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη καθώς και την ίδια την δημοκρατική λειτουργία της Ένωσης. Και το έχω ξαναγράψει: Όσοι θεωρούν όλα τα παραπάνω ψιλά γράμματα, είτε επιθυμούν την επιστροφή της ανθρωπότητας στον Μεσαίωνα, είτε λατρεύουν τον ολοκληρωτισμό και σε κάθε περίπτωση είναι βαθιά αντιευρωπαϊστές.

Για να επανέλθουμε στο κύριο ζητούμενο: Η μόνη διέξοδος είναι μια κοινωνικά βιώσιμη, αναπτυξιακή λύση. Εάν η ΕΕ δεν σταθεί στο ύψος των ιστορικών της περιστάσεων, δεν έχει κανέναν λόγο ύπαρξης και το ευρωπαικό οικοδόμημα θα καταρρεύσει λίαν συντόμως. Επομένως, μονόδρομος είναι η υποχώρηση των δανειστών και η επίδειξη σεβασμού στην ελληνική κοινωνία απο μέρος τους.

Κανένα μνημόνιο λιτότητας και ταπείνωσης δεν είναι μονόδρομος.

Επιλέγοντας μεταξύ δύο θανάτων

Πέντε μήνες ήταν αρκετοί για να φθάσουν οι διαπραγματεύσεις στο απόλυτο αδιέξοδο της Παρασκευής. Ο πρωθυπουργός επέστρεψε εσπευσμένα και ανακοίνωσε την διενέργεια δημοψηφίσματος με το ερώτημα “Nαι ή Όχι στην πρόταση των θεσμών”. Μια πρόταση επαίσχυντη και μεστή απο περικοπές εισοδημάτων και φορολογικά βάρη. Οι τρεις θεσμοί προτείνουν την αύξηση των φορολογικών συντελεστών στο 23% ακόμα και σε βασικά καταναλωτικά προϊόντα, όπως το λάδι και το γάλα. Η φοροκαταιγίδα συνδυαζόμενη με την περικοπή των εισοδημάτων των πολιτών θα παραλύσουν την αγορά και θα αποτελέσουν το τελειωτικό χτύπημα της ελληνικής κοινωνίας.Κατα γενική ομολογία είναι το χειρότερο σχέδιο που έχει προταθεί.

Η άλλη επιλογή, το ΟΧΙ, προμυνήει δραματικά αδιέξοδα. Η χώρα μας δεν είναι προετοιμασμένη για την χρεοκοπία καθως δεν διαθέτει επάρκεια σε βασικά καταναλωτικά αγαθά και σε είδη πρώτης ανάγκης. Τα κρατικά ταμεία έχουν αδειάσει και το τραπεζικό σύστημα βρίσκεται υπο κατάρρευση. Ήδη με την αναγγελία του δημοψηφίσματος σχηματίστηκαν ουρές τα ΑΤΜ. Οι αξιωματούχοι της Ε.Ε. απειλούν με αντίμετρα όπως διακοπή της παροχής ρευστότητας στις ελληνικές τραπέζες και επιβολή ελέγχων-περιορισμών στις αναλήψεις.

Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί το πόσο καταστροφικές θα είναι οι συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής. Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής που επέλεξαν αυτον τον δρόμο, αντιμετώπισαν δραματικά προβλήματα (βλέπε Αργεντινή).

Και οι δύο επιλογές είναι εξίσου βάρβαρες. Ο ελληνικός λαός έχει να επιλέξει μεταξύ δύο θανάτων, του αργού και του ακαριαίου. Γιατί να φθάσουμε ώς εδώ;

Τον Φλεβάρη, η κυβέρνηση προσήλθε στις διαπραγματεύσεις έχοντας την εντύπωση οτι οι εταίροι θα αποδεχθούν την εφαρμογή του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι τέτοιο ήταν και παραμένει ουτοπικό. Ωστόσο είχε μια δίκαιη αξίωση, τον τερματισμό της λιτότητας. Για να επιτευχθεί έπρεπε να αναζητήσει ισοδύναμα μέτρα. Η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων στην δημόσια διοίκηση θα μπορούσε να αποτρέψει την εφαρμογή νέων υφεσιακών μέτρων. Η κυβέρνηση,όμως, δεν διέθετε ουτε κατ’ελάχιστον την πολιτική βούληση να προβεί σε αυτές τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Αντιθέτως, μερίμνησε για τον διορισμό όλων των κομματικών της φίλων, αποσκοπώντας στην εδραίωση ενός νεου πελατειακού δικτύου.

Μετά την αποστολή πολλών προτάσεων, κενών περιεχομένου, κατέθεσε μια πρόταση που μετέφερε όλα τα βάρη του δημοσίου τομέα στον ιδιωτικό τομέα και στους απλους πολίτες, προτείνοντας μέτρα ύψους 8 δισ. (αύξηση ΦΠΑ στο 23%, εργοδοτικές εισφορές, έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ κ.α.). Οι δανειστές απαίτησαν περισσότερα μέτρα, αποστέλλοντας την αντιπρόταση της Παρασκευής, η οποία αποτελεί και το αντικείμενο του δημοψηφίσματος. Γιατί, όμως, να απαιτούνται μέτρα τέτοιου ύψους; (8-10 φορές περισσότερα από το περιβόητο mail Χαρδούβελη)

Η ολιγωρία της κυβέρνησης και η δημιουργική ασάφεια των τελευταίων μηνών έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο χρηματοδοτικό κενό. Η χρονοτριβή αυτή, δυστυχώς, εγκλώβισε την κυβέρνηση στο δίλημμα «Εφιαλτική συμφωνία ή χρεοκοπία”. Το δίλλημα αυτό μετατίθεται σε όλους εμάς. Πολλοί υποστηρίζουν ότι με το δημοψήφισμα,ο Αλέξης Τσίπρας παίζει το τελευταίο του χαρτί, «μπλοφάρει”.

Σε περίπτωση που ο Αλέξης Τσίπρας, με ενα μαζικό ΟΧΙ του ελληνικού λαού, κατορθώσει να φέρει τους εταίρους σε συμβιβασμό, θα γραφτεί στην ιστορία ως ένας εκ των πιο επιτυχημένων πρωθυπουργών. Ειδάλλως,θα είναι ο πιο αποτυχημένος πρωθυπουργός στην σύγχρονη πολιτική ιστορία.

Παρότι η Κομισιόν δημοσίευσε την τελευταία της πρόταση στην Ελλάδα, πολλοί ερμηνεύουν το δημοψήφισμα ως «Ναι ή Όχι” στο ευρώ. Η κυβέρνηση οφειλεί να αποσαφηνίσει το τι σημαίνει για την Ελλάδα η κάθε επιλογή και το τι θα πράξει μετά απο την όποια απόφαση λάβει ο ελληνικός λαός. Διότι μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο η απόφαση του μπορεί να είναι ορθή και να μην βασίζεται σε υποθετικά σενάρια.

Προέχει η εθνική ομοψυχία. Αλίμονο, εάν για άλλη μια φορά σαν λαός διχαστούμε.

Δίλημμα και Διχασμός σε μια Ευρώπη δίχως Ισότητα

Είναι γεγονός ότι η  χώρα μας βρίσκεται στον κυκλώνα  των οικονομικών εξελίξεων μετά τις αποφάσεις του euro group για διακοπή της  χρηματοδότησης στην Ελλάδα και την χώρα προ των πυλών ενός δημοψηφίσματος. Τις τρείς τελευταίες μέρες ύστερα από διαβουλεύσεις μεταξύ της  ελληνικής πλευράς και των δανειστών μας το θέμα  θεωρήθηκε λήξαν με τους εταίρους μας να αποσύρουν ως γνωστόν την πρόταση του. Αυτό λοιπόν καθιστά απορίας άξιον το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος που πρότεινε η κυβέρνηση αφού πράγματι μια τέτοια πρόταση επί της ουσίας δεν υπάρχει εφόσον δεν υπάρχουν και υπογραφές. Οι Έλληνες πολίτες καλούνται να ψηφίσουν ναι ή όχι σε μια πρόταση που έχει ναι μεν αποσυρθεί αλλά από την άλλη μεριά δεν είναι και προσυπογραφόμενη σε μία εποχή που οι παραμικρές αποφάσεις και ενέργειες παίζουν εξέχουσα σημασία.

Η πρόταση του δημοψηφίσματος είναι ένα πολιτικό παιχνίδι της κυβερνήσεως προκειμένου να αναγκάσει τους  δανειστές μας να προχωρήσουν στην εισήγηση μιας νέας πρότασης στην φάση των διαπραγματεύσεων .Αυτό όμως δεν απέδωσε αφού οι εταίροι προσπαθούν να  μπλοκάρουν αυτήν την τακτική που προσπαθεί να εφαρμοστεί και απ’ ότι φαίνεται ήταν ένα  τεράστιο λάθος δεδομένης της  χρονικής στιγμής. Αυτό λοιπόν πρόδωσε την διαπραγματευτική απειρία της  ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους  εταίρους και δυστυχώς είναι ικανό να οδηγήσει στην αβεβαιότητα, στην δημιουργία διλήμματος αλλά και διχασμού στους Έλληνες. Είναι η πρώτη φορά μετά από το 1974  που θα διενεργηθεί δημοψήφισμα στο οποίο καλείται ο λαός να  αποφασίσει σε ένα  καίριο θέμα το οποίο θα  γίνει αιτία διχασμού. Αυτό θα συμβεί διότι όταν βραχυπρόθεσμα ο κάθε πολίτης δεν θα είναι σε θέση να  καλύψει τις βασικές του ανάγκες θα  προκληθούν κοινωνικές αναταραχές που μπορεί να  θέσουν σε κίνδυνο την χώρα αλλά και την ζωή των πολιτών. Το δημοψήφισμα ναι έπρεπε να γίνει αλλά όχι τώρα, διότι αυτήν την στιγμή η χώρα είναι στο έρμαιο των κερδοσκόπων αφού τέτοια γεγονότα είναι ικανά να ανατροφοδοτήσουν τις αγορές με κακά σενάρια με  αποτέλεσμα την φυγή κεφαλαίων λόγω της υποτίμησης του ευρώ.

Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι δίλημμα θα έχουν και οι εταίροι μας από αυτήν την ασυμφωνία των προτάσεων που προκλήθηκε και όχι μόνο εμείς. Αυτό  το συμβάν είναι ικανό να αναστατώσει ολόκληρη την Ευρωζώνη και τους επικεφαλής των κυβερνήσεων καθώς δεν ξέρουν τι μπορεί να συμβεί σε μια περίπτωση εξόδου της  Ελλάδας από το ευρώ(o μη γένοιτο).Υπάρχουν πολλές εκδοχές αλλά η μια που κατά κάποιον τρόπο επικρατεί είναι η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών ηγετών να τους  θέλει να  συμφωνούν στην θωράκιση μέσω του τοίχους που έχει η ΕΚΤ χωρίς να  είναι βέβαιοι για το τι επρόκειτο να συμβεί. Αυτός λοιπόν είναι και ο λόγος για τον οποίο είναι αναποφάσιστοι διότι μια τέτοια καταστροφή δεν συμφέρει κανέναν στην ευρωζώνη αφού θα  προκαλούσε τεράστιο πλήγμα στις χώρες της  Γερμανίας της Ιταλίας και των υπόλοιπων εταίρων ακόμα  και αν κρατούσαν τις χρηματικές απώλειες στο ελάχιστο. Η απώλεια ρευστότητας θα προκαλούσε εξαιρετικά δύσκολη την κίνηση της οικονομίας και την αποπληρωμή των εξόδων τους όπως οι μισθοί και οι συντάξεις. Αυτό λοιπόν θα έθετε σε κίνδυνο την ενότητα της Ευρωζώνης και θα μπορούσε να  οδηγήσει στην διάσπαση της καθώς η υποτίμηση του ευρώ έναντι των άλλων νομισμάτων θα ήταν χαοτική και μια νομισματική ένωση θα ήταν ανεπιθύμητη. Το στάδιο όμως στο οποίο βρισκόμαστε δείχνει ότι η Ελλάδα όπως δεν έχει διαπραγματευτική δύναμη δεν έχει και φωνή.

Παρόλο που οι δανειστές όμως εκφράζουν την επιθυμία τους  να  βοηθήσουν δεν μας βλέπουν σαν ισότιμο μέλος της  ένωσης και αυτό είναι λογικό καθώς χάσαμε την εμπιστοσύνη τους και τους  εξαπατήσαμε δίνοντας τους  ψευδή στοιχεία ψευδείς υποσχέσεις ως ένας λαός χρεωμένος που σταδιακά θέλει να αλλάξει. Αυτό το συμβάν όμως δεν μπορεί να  αναιρέσει και την ιδιότητα της  ένωσης που δημιουργήθηκε για την ισχυροποίηση των χωρών που βρίσκονται μέσα σε αυτήν. Δυστυχώς βρισκόμαστε σε μία ένωση που δεν έχει ίχνος αλληλεγγύης δίχως  ισότητα με  μια  Γερμανία να  μένει πιστή στην σκληρή δημοσιονομική περιοριστική πολιτική που εφαρμόζει και όχι στην επίτευξη της  μεγέθυνσης άρα και ανάπτυξης που θα συμβάλλει στην έξοδο της  κρίσης. Το μνημόνιο που εφαρμόζει η Ευρώπη  σε όλες τις χώρες δεν μπορεί να περιέχει ίδιου περιεχομένου μέτρα αφού η χώρα μας αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση με  τις άλλες χώρες της ευρωζώνης επειδή η Ελλάδα έχει ένα  τεράστιο δημόσιο χρέος σε ποσοστό επί του ΑΕΠ 174,7 % λόγω κακών χειρισμών των προηγούμενων αλλά και της τωρινής κυβέρνησης. Για να επανέλθει η χώρα θέλει αλλαγή πολιτικής αλλά και οικονομικής γραμμής έτσι ώστε να  ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης αυτό όμως θα  γίνει μόνο αν οι ευρωπαίοι μας δουν σαν ισότιμο μέλος.

Στην σημερινή λοιπόν εποχή είμαστε σε μια Ευρώπη που ενδιαφέρεται περισσότερο για τα δικά της  συμφέροντα (ατομικά) και όχι συλλογικά διότι οι δανειστές δεν προτίθεται να κάνουν πίσω σε σημαντικούς όρους  στην χρηματοδότηση. Όσο το κατανοήσει αυτό η κυβέρνηση μόνο έτσι θα  μπορέσει να ανοικοδομήσει την οικονομία και να διαπραγματευτεί με  σοβαρές δηλώσεις και προτάσεις διότι προσπαθεί αλλά με  λάθος τακτικές και τρόπους. Στις 5 Ιουλίου με ένα δημοψήφισμα  προ των πυλών ο λαός καλείται να πάρει θέση μπλεγμένος σε ένα άσχημο οικονομικοπολιτικό παιχνίδι. Θέλουμε την  Ευρώπη της ισότητας η την έξοδο και την  επιστροφή στην δραχμή ?

Μένουμε Ευρώπη: με όποιο τίμημα;

Καταιγιστικές είναι οι εξελίξεις στην πολιτική επικαιρότητα της Ελλάδας τις τελευταίες εβδομάδες σχετικά με την πρόοδο των διαπραγματεύσεων. Αρχικά, ο πρωθυπουργός διαμηνύει πως όλα θα πάνε καλά καθησυχάζοντας τον λαό ότι η επίτευξη συμφωνίας είναι κοντά. Την ίδια στιγμή, οι Ευρωπαίοι εταίροι δίνουν διαφορετική εικόνα με τον κύριο Σόιμπλε, μάλιστα, να λέει πως δεν καταλαβαίνει από πού βγάζουν το συμπέρασμα οι Έλληνες αξιωματούχοι ότι μια συμφωνία είναι κοντά.

Κι ενώ οι συζητήσεις για ενδεχόμενο Grexit έχουν αναζωπυρωθεί το τελευταίο διάστημα με τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ να τονίζει πως έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό ότι δεν θα μπορέσει να αποτρέψει μια κατάρρευση των συνομιλιών, τα πράγματα παραμένουν ρευστά και οι Ευρωπαίοι εταίροι περιμένουν εναλλακτικές προτάσεις από την ελληνική κυβέρνηση που να οδηγούν σε αντίστοιχα έσοδα με αυτά που υπολογίζεται να έχουν οι προτάσεις των θεσμών.  Μεγάλο ενδιαφέρον, επίσης, προκαλεί η δήλωση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, σύμφωνα με την οποία ο Έλληνας πρωθυπουργός αντί να διαμαρτύρεται για τις προτάσεις συμβιβασμού των δανειστών, θα έπρεπε να πει στον ελληνικό λαό ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή του προσέφερε ένα επενδυτικό πρόγραμμα αξίας 35 δισεκατομμυρίων ευρώ. «Θα το πουλούσα αυτό ως επιτυχία», τονίζει. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στο success story που μας «πούλησε» ο Αντώνης Σαμαράς το 2013.

Δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στους λόγους για τους οποίους θεωρώ πως το επενδυτικό πρόγραμμα του Γιούνκερ δεν είναι success story. Το σημαντικό, άλλωστε, κομμάτι είναι η αντίδραση των πολιτών. Όσο, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να καταλήξει σε μια συμφωνία με τους Ευρωπαίους Εταίρους που να μην υποβαθμίζει περαιτέρω το βιοτικό επίπεδο του ελληνικού λαού, από τις 20 έως τις 27 Ιουνίου εγκαινιάζεται μια εβδομάδα ευρωπαϊκής κινητοποίησης. Ξεκινώντας από τις 20 Ιουνίου στο Παρίσι με το σύνθημα : «Ελλάδα, Γαλλία, Ευρώπη: Η λιτότητα σκοτώνει, η δημοκρατία πεθαίνει… αντιστεκόμαστε», σειρά έχουν η Ρώμη, το Βερολίνο, η Μαδρίτη , οι Βρυξέλλες και πολλές άλλες πόλεις που σκοπό έχουν να απαντήσουν στις ελληνικές κινητοποιήσεις «Ενωμένοι κατά της λιτότητας και της κοινωνικής αδικίας».

10469189_1011818608831396_759201884064614855_n

Κι ενώ στον Ευρωπαϊκό χώρο έχουμε ένα κλίμα αλληλεγγύης προς τα δεινά του ελληνικού λαού μετά από πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας, μια μερίδα Ελλήνων κάνει την διαφορά. Χθες, με το κίνημα «Μένουμε Ευρώπη» η πλατεία Συντάγματος γέμισε κόσμο που ήρθε να διαδηλώσει υπέρ της παραμονής της χώρας στην Ευρώπη με οποιοδήποτε κόστος. Την ώρα που ολόκληρη η Ευρώπη διαδηλώνει με πάθος υπέρ των Ελλήνων και κατά της λιτότητας, έχουμε Έλληνες «πατριώτες» που αυθόρμητα ζητούν μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, γιατί φαντάζομαι πως τα φαινόμενα της ανθρωπιστικής κρίσης δεν είναι  αρκετά φανερά ή μάλλον η κρίση δεν κατάφερε να τους αγγίξει, έτσι ώστε μεγαλύτερη σημασία να έχει να μείνουμε στην Ευρώπη από το να επιβιώσει το σύνολο του ελληνικού λαού. Ας είναι… πρώτη φορά με αριστερή κυβέρνηση κατεβαίνουν οι δεξιοί να διαδηλώσουν, αυτό κι αν είναι αλλαγή!

Είναι γεγονός ότι το ελληνικό φορολογικό σύστημα είναι από τα πιο άδικα και αναποτελεσματικά στην Ευρώπη καθώς βασίζεται κυρίως στην έμμεση φορολογία- ΦΠΑ, στη συνέχεια στις ασφαλιστικές εισφορές και σε πολύ μικρότερο βαθμό στην άμεση φορολογία, δηλαδή να πληρώνει ο πολίτης ανάλογα με την φοροδοτική του ικανότητα. Αυτό το σύστημα ισχύει πολλά χρόνια και είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο για την φοροδιαφυγή στην χώρα μας. Χαρακτηρίζεται ως πολύ άδικο, όμως, κι εξαιτίας του ότι οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι επωμίζονται το οικονομικό βάρος χωρίς να μπορούν να φοροδιαφύγουν τη στιγμή που οι επιχειρηματίες βρίσκουν τρόπο και «ξεγλιστράνε».

11207345_1011818692164721_4443541283959202806_n

Το μόνο σίγουρο είναι πως πρέπει να αλλάξει το φορολογικό σύστημα για να είναι πιο δίκαιο στους πολίτες αλλά και πιο αποτελεσματικό για το κράτος που θέλει να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση αλλά χωρίς έσοδα, αδυνατεί. Παράλληλα, χρειάζονται επενδύσεις και νέες υποδομές προκειμένου να έρθει η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και ανταγωνιστικότητας. Η παραμονή στην Ευρώπη δεν είναι το παν από την στιγμή που διακυβεύεται το μέλλον και η βιωσιμότητα του ελληνικού λαού. Σαφέστατα, ένα Grexit θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα και ως προς τις εισαγωγές που κάνει η χώρα αλλά και ως προς την πληρωμή των δανείων της, αφού με διαφορετικό νόμισμα οι τιμές θα ανέβουν κατακόρυφα. Παρόλα αυτά θα πρέπει να εξεταστούν σοβαρά οι εναλλακτικές προτάσεις εκτός Ευρωζώνης.  Πρόκειται, όμως, για μια καθαρά πολιτική απόφαση που πρέπει να πάρει ο λαός. Παραμονή στην Ευρώπη: με ποιο τίμημα όμως;                             «Αργός στραγγαλισμός ή ξαφνικός θάνατος;»

Μπορεί να πείσει το ΠΑΣΟΚ;

Την Κυριακή 14/6 διεξάγονται εσωκομματικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ για την ανάδειξη νέας ηγεσίας.Το ποσο νέα θα είναι η νέα ηγεσία δεν γνωρίζουμε καθώς τα πρόσωπα που έχουν θέσει υποψηφιότητα αποτελούν παλαιά στελέχη πρώτης γραμμής και πρόσωπα που ανήκουν στην προηγούμενη πολιτική γενεά.Συν τοις άλλοις,ανέλαβαν κυβερνητικούς θώκους εν καιρώ μνημονίου(Λοβέρδος,Γεννηματά,Κωσταντινόπουλος).

Η έναρξη της επώδυνης μνημονιακής περιόδου για την Ελλάδα καταλογίζεται στην κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου.Η παραπάνω θέση,αποδεκτή απο την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι δικαιολογημένη καθώς με ευθύνη και πρωτοβουλία της τότε κυβέρνησης εντάχθηκε στο ΔΝΤ.Το αν ήταν αναγκαία αυτή η πολιτική επιλογή θα κριθεί μερικώς απο την κατάληξη των διαπραγματεύσεων της παρούσας κυβέρνησης και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απο τον ιστορικό του μέλλοντος.Τα μέχρι τώρα όμως δεδομένα δείχνουν οτι η εφαρμογή της σκληρής λιτότητας έχει δημιουργήσει μια άνευ προηγουμένου κοινωνική καταστροφή.

Περα απο τις δυσμενείς κοινωνικές συνέπειες οι αποφάσεις της κυβέρνησεως Γ.Παπανδρέου είχαν τεράστιο πολιτικό κόστος.Στις εκλογες του 2012 το ΠΑΣΟΚ έχασε πάνω απο το 50% των ψηφοφόρων του,ενώ σήμερα το ποσοστό του κυμαίνεται στις τάξεις του 4-5%.

Η οικονομική πολιτική του Γ.Παπανδρέου αλλοίωσε την ιδεολογική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ,καθώς απέκκλινε απο τις βασικές αρχές της σοσιαλδημοκρατίας.Ως κυβέρνηση τεμάχισε τα εισοδήματα των πολιτών,συρρίκνωσε το κοινωνικό κράτος και προώθησε ιδιωτικοποιήσεις.Στην συνέχεια,ως κυβερνητικός εταίρος,στην κυβέρνηση του Α.Σαμαρα στήριξε την συνέχιση αυτών των πολιτικών.Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει να <<ζηλέψει>> σε τίποτα ένα κόμμα της συντηρητικής δεξιάς.Η νεοφιλελεύθερη αυτή διολίσθηση μετάλλαξε το ΠΑΣΟΚ ιδεολογικα και πολιτικά.

Πολλοί αναρωτιούνται για το εάν το ΠΑΣΟΚ μπορεί να επιστρέψει στις ρίζες του.Οι θέσεις,οι απόψεις του και η πολιτική πρακτική του θα απηχούν τις σοσιαλδημοκρατικές αρχές και αξίες;Το σημαντικότερο ερώτημα,όμως,είναι άλλο:Μπορεί να πείσει το ΠΑΣΟΚ σήμερα; 

Πως άραγε θα πείσει τους προδομένους πρώην ψηφοφόρους του,όταν ο νέος πρόεδρος θα προέρχεται απο τον πυρήνα των παλαιών πρωταγωνιστικών στελεχών και δεν θα ειναι ένα πρόσωπο συμπαθές;

Παρα τις απώλειες που υπέστη το ΠΑΣΟΚ,διαθέτει αρκετούς νέους ανθρώπους στις κατα τόπους οργανώσεις του.Άτομα της νέας γενιάς,ιδεολόγοι που δεν αποδέχθηκαν σιωπηρά την παρακμή του κόμματος και επιθυμούν την πλήρη ανασύνταξή του.Ελπιδοφόρα θα ήταν η υποψηφιότητα ενός νέου ηλικιακά,άφθαρτου πολιτικού προσώπου.Ένας πρόεδρος που θα επανοτοποθετούσε το ΠΑΣΟΚ στον φυσικο πολιτικό του χώρο και θα μπορούσε να συμβάλλει στην πραγματική αναγέννησήτου.Με νέες ιδέες αλλα και σύμφωνες στις ιδεολογικές αρχές-αξίες του κόμματος,θα είχε αρκετή πέραση τόσο στην νέα γενιά όσο και σε πρώην ψηφοφόρους.Σύμφωνα με εσωκομματικές πηγές,είχε προταθεί απο πολλά στελέχη η υποψηφιότητα του Ν.Ανδρουλάκη αλλα τελικώς ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει στην θέση του,ως ευρωβουλευτής.

Ο πρόεδρος που θα εκλεγεί την Κυριακή θα έχει πολύ δύσκολο έργο.Τωρα εάν ο Λοβέρδος ή η Γεννηματά ή ο Κωσταντινόπουλος κατορθώσουν να καταστήσουν ξανά το ΠΑΣΟΚ κυρίαρχη πολιτική δύναμη,θα έχουν επιτύχει <<άθλο>>.Διότι το μεγαλύτερο μέρος της παλαιάς κομματικής βάσης έχει ήδη αποδοκιμάσει με την εκλογική του στάση τα στελέχη που διετέλεσαν υπουργοί την περίοδο 2010-2014.Συνεπώς,η ηγεσία που θα αναδειχθεί την Κυριακή θα ανασυντάξει το ΠΑΣΟΚ ή θα το οδηγήσει στην διάλυση και τον πολιτικό αφανισμό;

Με την αναπαραγωγή του παλαιού πολιτικού προσωπικού,το δεύτερο είναι πιθανότερο.Γι’ αυτό το λόγο στελέχη του παλαιού πυρήνα θα βοηθήσουν στην επάνοδο του ΠΑΣΟΚ,μόνον εάν αποστασιοποιηθούν και κρατήσουν μια αξιοπρεπή-παρατηρητική στάση.Άλλωστε, ο πρώτος που έδωσε το παράδειγμα ο Ευάγγελος Βενιζέλος.