Ποιος θα μιλήσει για τα εθνικά θέματα επιτέλους;

[cresta-social-share]

Αν σας ρωτήσει κάποιος ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για μια χώρα τι θα απαντούσατε;

Η οικονομική κρίση, η φτώχεια, η ανεργία, μία χρεοκοπία ή μήπως κάποιο συμβάν που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε απώλεια εδαφών;

Τις τελευταίες ημέρες στην περιοχή μας γίνονται γεγονότα που τα μέσα ενημέρωσης τα αντιμετωπίζουν ελαφρά τη καρδία και «παίζουν στα ψιλά». Όσον αφορά το πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει σπουδαιότερα πράγματα να ασχοληθεί όπως το να τσακώνεται για τον Πρόεδρο Δημοκρατίας ή για το τύμβο της Αμφίπολης ή για κάποιες δηλώσεις κάποιου βουλευτή-τηλεοπτικού αστέρα.

Η χώρα μας έχει τη μοίρα να βρίσκεται σε μία περιοχή στρατηγική. Βαλκάνια, Τουρκία, Μέση Ανατολή: περιοχές βρίσκονται σε διαρκή ένταση.

Βαλκάνια

Όσον αφορά τα Βαλκάνια έχουμε την ατυχία να συνορεύουμε με χώρες που το εθνικιστικό στοιχείο είναι εντονότατο. Η περίπτωση των Σκοπίων είναι η πλέον προκλητική. Οι Σκοπιανοί εδώ και αρκετά χρόνια διεκδικούν μια ονομασία για το έθνος και το κράτος τους που ούτε τους ανήκει ούτε τους άνηκε ποτέ. Πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας είχε πει πως το θέμα της Μακεδονίας θα ξεχαστεί σε δέκα χρόνια. Το θέμα της Μακεδονίας δεν πρόκειται να ξεχαστεί όχι σε δέκα χρόνια αλλά ούτε σε δέκα αιώνες. Τον Αλέξανδρο τον τιμούν ακόμα και σήμερα σε περιοχές όπως το Αφγανιστάν και είναι ο λόγος που σέβονται το ελληνικό στοιχείο ακόμα και οι Ταλιμπάν. Δυστυχώς όπως τα κατάφεραν οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών το όνομα Μακεδονία έχει ουσιαστικά εκχωρηθεί και αυτή τη στιγμή ψάχνουμε να βρούμε το πρόθεμα. Η συγκεκριμένη εξέλιξη μπορεί να είναι η πλέον ρεαλιστική σήμερα αλλά έχει τρομερά προβλήματα και ίσως και κινδύνους για τη χώρα μας. Πρώτον δημιουργεί έθνος και γλώσσα Μακεδονική. Κάποιο κράτος που θα ονομάζεται πχ Βόρεια Μακεδονία ή Άνω Μακεδονία, θα έχει πολίτες που δε θα ονομάζονται Βόρειοι Μακεδόνες αλλά Μακεδόνες όπως επίσης και η γλώσσα θα είναι η Μακεδονική. Ο μεγαλύτερος όμως κίνδυνος θα είναι μεσοπρόθεσμα ή και μακροπρόθεσμα πως οι επόμενες γενιές Σκοπιανών θα μεγαλώσουν με το όνειρο της απελευθέρωσης της  Νότιας Μακεδονίας, που θα ανήκει στους “κακούς” Έλληνες οι οποίοι μαίνονται την όμορφη Θεσσαλονίκη.

Όσον αφορά την Αλβανία, εδώ έχουμε μια διαφορετική περίπτωση. Η Αλβανία έχει κάνει αρκετά βήματα προόδου και κυρίως λόγω των οικονομικών μεταναστών της, η οικονομία της παρουσιάζει ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Παρ’ όλα αυτά ακόμα και σήμερα στην Αλβανία υπάρχουν πολλές ακραίες φωνές. Το κακό δεν είναι ότι μιλάμε για κάποια μικρή ομάδα ακροδεξιών ή μια γραφική μειονότητα. Ακόμα και μέλη της σημερινής κυβέρνησης είναι υπέρμαχοι της Μεγάλης Αλβανίας. Μιας μεγάλης Αλβανίας που για να δημιουργηθεί πρέπει να προσαρτήσει εδάφη, της Σερβίας, των Σκοπίων και της Ελλάδας και συγκεκριμένα περιοχές της Ηπείρου. Επίσης η ελληνική μειονότητα στην Αλβανία τον περασμένο χρόνο δέχτηκε βίαιη απρόκλητη επίθεση από ακραία στοιχεία. Χαρακτηριστικά ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος δήλωσε: «Οι Ορθόδοξοι εδώ ζούμε ξανά εποχές Χότζα».

Στόχος  όλων των βαλκανικών χωρών πρέπει να είναι η πλήρη ένταξη τους στην Ε.Ε. αλλά με τέτοιες προκλητικές συμπεριφορές η προοπτική πλήρης ένταξης τους καθίσταται πολύ δύσκολη.

Θράκη-Τουρκία

Στις τελευταίες Ευρωεκλογές ο εκλογικός χάρτης της Ελλάδας γέμισε με ροζ (ΣΥΡΙΖΑ) και μπλε (ΝΔ) χρώμα, μόνο δύο λωρίδες στη Θράκη είχαν άλλο χρώμα. Εκεί νικητής αναδέχθηκε  το κόμμα που υποστηρίζει την ανεξαρτησία της Θράκης. Τεράστιο εθνικό θέμα που κανένας πολιτικός δεν ασχολήθηκε καθώς είχαμε να αναλύσουμε το μήνυμα των εκλογών σε ατέρμονες συζητήσεις στα τηλεοπτικά στούντιο και παράθυρα. Αν σκεφτείτε επίσης τη «μόδα» των δημοψηφισμάτων που αφορά ανεξαρτησία περιοχών (βλέπε Σκωτία) ή την περίπτωση του Κοσσόβου, πολύ εύκολα κανείς καταλαβαίνει τους κινδύνους που ελλοχεύουν μεσοπρόθεσμα. Η Τουρκία είναι αλήθεια πως στη Θράκη επιτελεί το ρόλο της πολύ ύπουλα και υπομονετικά εδώ και αρκετά χρόνια την ώρα που η Αθήνα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Έχουμε την δυστυχία να συνορεύουμε με μια χώρα σαν την Τουρκία που η απαράδεκτη συμπεριφορά της είναι διαχρονική. Συνεχώς καταπατά τους κανόνες διεθνές δικαίου στο Αιγαίο και την Κύπρο. Πλέον οι «βόλτες» των Τουρκικών πολεμικών πλοίων έως το Σούνιο ή την Πάρο θεωρούνται ρουτίνα και αυτό είναι μια μεγάλη νίκη της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας. Δεν είναι δυνατόν Ευρωπαϊκό κράτος να ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές. Η εξωτερική πολιτική της Αθήνας πρέπει να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια σε διπλωματικό επίπεδο. Οι  τελευταίες παραβιάσεις της στην Α.Ο.Ζ. της Κύπρου όμως βρήκαν απάντηση από την Κυπριακή διπλωματία με αποτέλεσμα να υπάρξει αντίδραση από την Ε.Ε.

Μεγάλο εθνικό θέμα επίσης αναδεικνύεται τα τελευταία χρόνια και το μεταναστευτικό το οποίο κατά πολλούς είναι μια κινούμενη βόμβα στα εσωτερικό της χώρας, θα το αναλύσουμε σε επόμενο άρθρο.

Δυστυχώς σε αυτή τη δύσκολη χρονικά συγκυρία έχουμε για Υπουργό Εξωτερικών έναν άνθρωπο που κατέχει το αξίωμα εκβιαστικά λόγω ματαιοδοξίας και εξουσιομανίας. Ασχολείται πολύ περισσότερο με τα προβλήματα του κόμματος του που διαλύεται, παρά με την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας.

Τα εθνικά θέματα δεν είναι ταμπού. Επηρεάζουν έμμεσα ή άμεσα την οικονομική κατάσταση μιας χώρας και το μέλλον των σημερινών και των επόμενων γενεών. Είναι πάνω από κομματικές παρατάξεις. Η συντηρητική παράταξη να καταλάβει ότι δεν είναι αποκλειστικός τους θεματοφύλακας, και η Αριστερά να σταματήσει να αντιμετωπίζει τα εθνικά ζητήματα με ιδεολογικό κόμπλεξ. Όσο το πολικό σύστημα της χώρας δεν ασχολείται σοβαρά με τα εθνικά θέματα τόσο θα ρίχνει νερό στο μύλο της Χρυσής Αυγής  και θα της χαρίζει ψήφους.

 10699185_10204980245575306_1691504959_n

Και για να είμαστε πρακτικοί, μία πρόταση θα μπορούσε ήταν, ο υφυπουργός εξωτερικών να έχει αυστηρά πενταετή θητεία και να επιλέγεται σε συμφωνία και από την Κυβέρνηση και από την αντιπολίτευση.