Η έννοια της Ευρώπης ολισθαίνει;

Ευρώπη σημαίνει Σένγκεν και γεωπολιτική ασφάλεια και κυριαρχία. Όταν αυτά τα δύο απειλούνται κάτι γίνεται λάθος. Έχει δοθεί το βάρος στην οικονομία και έχει μετατραπεί η Ευρώπη ως μια νομισματική ένωση, όπου όλοι ασχολούνται με δημοσιονομικές προσαρμογές. Προφανώς και η οικονομία είναι ουσιώδες ζήτημα, αλλά η έννοια της Ευρώπης εμπεριέχει μια γενική συνεργασία των χωρών με στόχο την δημιουργία μιας πολιτισμένης και δημοκρατικής κοινωνίας. Αντιμέτωπη με το προσφυγικό, η Ευρώπη δείχνει σημάδια αδυναμίας και μοιάζει απροετοίμαστη με ενέργειες που αντιτίθενται στην κουλτούρα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Δεν γίνεται η Αυστρία να κλείνει τα σύνορα και να λέει δεν δέχεται πρόσφυγες. Δεν γίνεται η Αλβανία, η οποία την δεκαετία του 90 ήταν η χώρα από την οποία ήρθαν στην Ελλάδα χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες, να κλείνει τα μάτια στο προσφυγικό. Οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να δεχτούν εκείνον τον αριθμό προσφύγων τον οποίο αντέχουν. Το να κλείνεις τα μάτια σε ένα πρόβλημα δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Η Ευρώπη οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της και κυρίως να προφυλάξει το μέλος της, το οποίο είναι τα σύνορά της, την Ελλάδα. Η ιστορία πρέπει να γράψει για την βοήθεια και την προστασία των προσφύγων και όχι για την αδιαφορία και την εκμετάλλευση.

Η Ευρώπη ολισθαίνει, αλλά οι απόψεις περί απομόνωσης και αντιευρωπαϊσμού δεν αποτελούν ορθολογικές λύσεις. Η λύση για όλα τα ζητήματα θα δοθεί εντός Ευρώπης. Τόσο το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, όσο και το προσφυγικό είναι μείζονα προβλήματα, τα οποία θα λυθούν μέσα στην Ευρώπη και όχι στην απομόνωση. Η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας, καθώς και η γεωπολιτική μας ασφάλεια εξαρτάται από την συνεργασία μας με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Η Ευρώπη δεν πρόκειται να διαλυθεί, όπως ακούγεται, αντιθέτως θα δυναμώσει. Το ζητούμενο, όμως, είναι να υπάρξει περισσότερη και ποιοτικότερη Ευρώπη για όλους .

O νεόπλουτος Νεοέλληνας μέσα μας

Ανέκαθεν αλλά κατά κύριο λόγο στην σύγχρονη κοινωνία, της επικράτησης της μαζικής κουλτούρας κατά Μαρκούζε, των «μηχανοποιημένων» κοινωνικών σχέσεων, πολλοί άνθρωποι δεν αντικρίζουν τον συνάνθρωπο ως φορέα αξιοπρέπειας παρά μόνον ως μια υλική οντότητα.

Στην ζωή μας έχουμε συναντήσει και συναναστραφεί κακεντρεχείς, μισαλλόδοξους, κομπλεξικούς, υλιστές ή την χείριστη περίπτωση ου συνδυασμού όλων αυτών των αρνητικών χαρακτηριστικών που δημιουργεί ένα εξόχως αρνητικό μείγμα προσωπικότητας. Ειδικότερα, ο υλιστής μεταμορφώνεται σε τέτοιο σημείο που απορρίπτει και τους πιο αγαπημένους του ανθρώπους, εάν και εφόσον δεν έχει να αποκομίσει κάποιο «υλικό» όφελος απ’ εκείνους. Όντας αλαζόνας, υπερ-ατομικιστής και νάρκισσος αποδομεί τις αυθεντικές, πανανθρώπινες αξίες και αρετές όπως: τον ανθρωπισμό, τον αλτρουισμό, την κοινωνική παιδεία, την δια βίου μάθηση και την ευρύτερη καλλιέργεια. Κατά βάθος. όμως, πρόκειται για τον πλέον ανασφαλή άνθρωπο που επειδή στερείται αξιών και αρετών, επιδεικνύει μανιωδώς τα υλικά αγαθά που έχει στην κατοχή του. Επιπρόσθετα, δεν βιώνει καμία αίσθηση πλήρωσης-ολοκλήρωσης και ωσάν αδηφάγο επιζητεί ακόμα περισσότερα. Ο άκρατος υλισμός φθείρει ψυχικά και πνευματικά τον άνθρωπο, μετατρέποντάς τον σε ένα άβουλο όν, πρόθυμο ακόμα και να «εγκληματίσει» προκειμένου να επιτύχει αυτό που επιθυμεί.

Στην Ελλάδα, ο παραπάνω τύπος ανθρώπου συναντάται στους «νεόπλουτους-νεοέλληνες».

Καθ’ όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, τέτοιου είδους άνθρωποι κυριάρχησαν σε όλα τα πεδία της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, προκαλώντας ουσιαστικά την χρεωκοπία, είτε φοροδιαφεύγοντας, είτε ληστεύοντας τα δημόσιο ταμεία. Ακόμα και στην τωρινή συγκυρία, όσοι εξ’ αυτών δεν έχουν πληγεί από την ύφεση, επιδεικνύουν ένα περισσότερο σκληρό και απάνθρωπο πρόσωπο, αδιαφορώντας για τα τρία εκατομμύρια των φτωχών και το ενάμισι εκατομμύριο των ανέργων.

Σύμπτωμα του <<νεοφιλελευθερισμού>> ή έλλειμμα στοιχειώδους κοινωνικής-πολιτειακής παιδείας; Μάλλον και τα δύο μαζί. Το σίγουρο είναι πως με αφορμή την κρίση, οφείλουμε να επανορίσουμε τις αξίες μας, αντικρίζοντας τον συνάνθρωπο μας, ως προσωπικότητα και φορέα αξιοπρέπειας και μόνον. Στο σημείο αυτό, η Πολιτειακή Παιδεία έρχεται να διαδραματίσει έναν αποφασιστικό ρόλο, αυτόν της δημιουργίας ενός νέου, υπεύθυνου, ενεργού και ενήμερου πολίτη.

Στην εποχή μας, υπάρχουν πλείστα παραδείγματα ανθρώπων που αποδεικνύουν εμπράκτως την κοινωνική τους αλληλεγγύη, από τις γιαγιάδες στην Μυτιλήνη μέχρι και τα συσσίτια των δήμων. Ας έχουμε ως πρότυπο, τέτοιου είδους πρωτοβουλίες και δράσεις και ας τις ενισχύσουμε, όσο μπορούμε.

Συγκρουστείτε με τα κόμματά σας, όχι με την κοινωνία

Γυρνώντας τον χρόνο πίσω, τις ίδιες ακριβώς ημέρες πέρυσι, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα ήταν, σε τέτοιο βαθμό , ανατρεπτικές για την πρώτη «αριστερή» κυβέρνηση στην Ελλάδα. Τότε, ο ενθουσιασμός της «πολιτικής αλλαγής» της 25ης Γενάρη δημιουργούσε ελπίδες και προσδοκίες για εθνική, κοινωνική και οικονομική ανάταση. Μερικοί παρέμεναν επιφυλακτικοί, μεταξύ αυτών και εγώ, πλην όμως κρατούσαν μια στάση αναμονής καθώς σε μια νέα κυβέρνηση δίδεται πάντοτε μια περίοδος ανοχής και χάριτος. Δεν αναφέρομαι, προφανώς, στην στάση των πολιτικών της αντιπάλων, διότι οι τελευταίοι όπως και οι του ΣΥΡΙΖΑ θέτουν υπεράνω όλων το κομματικό συμφέρον και ως εκ τούτου δεν μπορούν να προσλάβουν και να αξιολογήσουν την πραγματικότητα με καθαρή ματιά, αλλά με φανατισμό και εμπάθεια.

Η ελπίδα έσβησε γρήγορα και μέσα σε επτά μήνες, έδωσε την θέση της στην μελαγχολία και με την σειρά της η  μελαγχολία έδωσε την θέση της στην σημερινή οργή και αγανάκτηση. Στο μεταίχμιο μεταξύ της 12ης Ιουλίου και των πρόωρων εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου, αρκετοί εκ των συμπολιτών μας, αν και δυσαρεστημένοι από την «συνθηκολόγηση» πίστεψαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση θα μπορέσει να εφαρμόσει το μνημόνιο με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη. Μεταξύ αυτών και οι αγρότες, πολλοί εκ των διαμαρτυρηθέντων ελευθέρων επαγγελματιών και μια μεγάλη μερίδα των λαϊκών στρωμάτων.

Όσο και αν κάποια εναπομείναντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ -που εμφορούνται ριζοσπαστικές ιδέες- δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το διανοηθούν, ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικό υποκείμενο- μεταλλάσσεται και οδεύει προς την σοσιαλδημοκρατία με ταχύτατους ρυθμούς. Βέβαια, ο ίδιος ο πρωθυπουργός υπόσχεται έναν νέο δρόμο προς τον σοσιαλισμό, μέσα από τις μάχες στον κυβερνητικό θώκο και στα κέντρα αποφάσεων υπερεθνικών οργανισμών που επί δεκαετίες η ριζοσπαστική Αριστερά αμφισβητούσε έως και αποδοκίμαζε. Μάλιστα θέτει την μάχη αυτή, ως το διακύβευμα για την αριστερά του 21ου αιώνα. Το κατά πόσον θα μπορέσει να «υλοποιήσει» το όραμα του, μέσω της νεοφιλελεύθερης οδού του τρίτου μνημονίου είναι άγνωστο. Διότι στην προσπάθειά του να βάλει «ταξικές» πινελιές στην εφαρμογή του τρίτου μνημονίου υποπίπτει στα αδιέξοδα και στις αντιφάσεις που ο ίδιος δημιούργησε. Και ερχόμαστε στο φλέγον ζήτημα του ασφαλιστικού που κυριαρχεί στην επικαιρότητα.

Η ταξική αμεροληψία και η κοινωνική αδικία του -απορριφθέντος από τους δανειστές- προσχεδίου του νέου Ασφαλιστικού οφείλονται στον απόλυτο εξισωτισμό και την ολοκληρωτική ισοπέδωση που επιχειρεί να δημιουργήσει. Για παράδειγμα, εξομοιώνει τους έντιμους ελεύθερους επαγγελματίες και αγρότες με τους φοροδιαφεύγοντες, συρρικνώνοντας υπερβολικά το εισόδημα των πρώτων. Αντί της ενίσχυσης των μηχανισμών ελέγχου της φοροδιαφυγής( μέσω τεχνικών κλιμακίων της Κομισιόν), όλοι και όλες , ανεξαιρέτως, μετατρέπονται σε υπαίτιοι της χρεωκοπίας των ασφαλιστικών ταμείων, καλούμενοι να συνεισφέρουν το 80% του εισοδήματός του, πράγμα το οποίο χαρακτηρίζεται επιεικώς παράλογο! Μαζί με τις επαγγελματικές ομάδες, τις αμαρτίες δεκαετιών, θα κληθούν να πληρώσουν χαμηλοσυνταξιούχοι που θα χάσουν οριστικά το ΕΚΑΣ! Όπως γίνεται αντιληπτό η προσπάθεια ωραιοποίησης της πραγματικότητας από την παρούσα κυβέρνηση ξεπερνά κάθε προηγούμενο.

Μερικές απλές λύσεις για το ασφαλιστικό

Η παρούσα κυβέρνηση κάνει συχνά λόγο για «στείρα διαφωνία ή αντιπολίτευση» και για την απουσία αντιπρόταση. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι ο μέσος άνθρωπος γνωρίζει -αν όχι λεπτομερώς αλλά επαρκώς- τις αιτίες της χρεωκοπίας των ασφαλιστικών ταμείων θα μπορούσαν ως «αντιπρόταση να σταθούν τα εξής:

1) Σύσταση εξεταστικής επιτροπής στην Βουλή για τις αιτίες που δημιούργησαν το πρόβλημα ώστε ύστερα από ενδελεχή έρευνα να οδηγηθούν οι υπαίτιοι στην δικαιοσύνη. Θα ήταν προτιμότερο, η διαδικασία να διεξαχθεί απευθείας από την δικαιοσύνη, καθ’ ύλη αρμόδια να ασκεί τέτοιου είδους αρμοδιότητες αλλά ο συνταγματικός νομοθέτης μερίμνησε να προστατεύσει το πολιτικό μας προσωπικό, αναθέτοντας στην εθνική αντιπροσωπεία δικαστικές αρμοδιότητες!

2)Ενίσχυση μηχανισμών ελέγχου του κρατικού μηχανισμού, μέσω της συνεισφοράς τεχνικών κλιμακίων της Κομισιόν που μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, υποβοηθώντας το έργο των ελληνικών αρχών.

3)Περικοπές στις αδικαιολόγητα υψηλές συντάξεις, πολλές εξ’ αυτών διπλές και τριπλές, ώστε να διασωθεί το ΕΚΑΣ και να προστατευθούν συνολικά οι χαμηλές συντάξεις.
Οι ως άνω προτάσεις -αν όχι αρκετές- αλλά απλές και άμεσα εφαρμόσιμες αποτελούν πάγιο αίτημα του κάθε υγιούς πολίτη αυτής της χώρας. Προσκρούουν, όμως, στην απροθυμία της πολιτικής τάξης να συγκρουστεί με τις ομάδες προνομιούχων και ταυτόχρονα στην πρωταρχική της μέριμνα να προστατεύσει τους κομματικούς στρατούς.

Η διέξοδος της πολιτικής συνεννόησης

Οι κοινωνικές αντιδράσεις κλιμακώνονται σε σημείο που οι αγρότες έχουν καταφθάσει στην Αθήνα και παραμένουν αποφασισμένοι για όλα! Προς αποφυγή ακραίων καταστάσεων και γενικευμένων ταραχών, προτείνεται, η κυβέρνηση να ανοίξει τον διάλογο με τα υπόλοιπα κόμματα και τις κοινωνικές ομάδες, αφού προβεί στις απαραίτητες διορθώσεις. Το ζητούμενο για την κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα είναι να συγκρουστούν με τον ίδιο τους τον εαυτό, εξασφαλίζοντας το minimum εθνικής συνεννόησης και διαμορφώνοντας εκείνο το πολιτικό περιβάλλον που θα τους επιτρέψει να πάρουν οριστικό διαζύγιο με τις καταστροφικές πρακτικές του παρελθόντος.

Κατά το τελευταίο διάστημα, τα μηνύματα προς την χώρα μας είναι εξόχως αρνητικά, με την πλευρά των εταίρων να κάνει λόγο για καθυστερήσεις και κωλυσιεργία ως προς την εφαρμογή του προγράμματος. Αν συνεκτιμήσει κανείς και την δυσμενή θέση της χώρας μας στο μείζον ανθρωπιστικό ζήτημα των προσφύγων, αντιλαμβάνεται εύκολα ότι οι συνθήκες επιτάσσουν την συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Μια συνεργασία και συνεννόηση στην βάση της προστασίας των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, της κοινής «εθνικής γραμμής» απέναντι στους ευρωπαίους εταίρους με αποκλειστικό σκοπό την ομαλή έξοδο από την κρίση. Η ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών, τις επόμενες ημέρες, είναι αναγκαία προκειμένου να μην αναβιώσουμε τα γεγονότα του περασμένου Ιούλη, ευρισκόμενοι σε χειρότερη κατάσταση.

Όλοι θέλουν αλλαγή, αλλά κανείς δεν θέλει να αλλάξει.

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή το ασφαλιστικό και το φορολογικό έχει υπάρξει μια μεγάλη αναστάτωση και ένας μεγάλος ξεσηκωμός κάποιων κοινωνικών ομάδων. Προφανώς και δεν είναι ευχάριστο να επιβαρύνεται κάποιος οικονομικά, αλλά όταν η χώρα αντιμετωπίζει δημοσιονομικά προβλήματα, αναγκαστικά πρέπει να παρθούν σκληρά μέτρα.

Οι αγρότες πρέπει να καταλάβουν ότι η περίοδος όπου δεν πλήρωναν τίποτα και έπαιρναν τις επιχορηγήσεις πέρασε και δεν πρόκειται να ξαναέρθει. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες πρέπει να καταλάβουν ότι χρειάζεται να κόβουν αποδείξεις. Ο καθένας νοιάζεται για την τσέπη του και αδιαφορεί για το σύνολο ,όμως, αυτή η αδιαφορία μας έφτασε στο σημείο της χρεοκοπίας. Δεν είμαι υπέρ της υπερφορολόγησης στον ιδιωτικό τομέα, καθώς αυτός παράγει και είναι ο αρμόδιος για την ανάπτυξη της χώρας. Είμαι υπέρ μιας σταθερής κλιμακωτής φορολογίας και πολέμιος της φοροδιαφυγής.

Οι θυσίες είναι απαραίτητες. Κάποιοι θα ξεβολευτούν, κάποιοι θα πληρώσουν παραπάνω. Δεν γίνεται, όμως, κάθε φορά να υπάρχουν βίαιες και παράλογες αντιδράσεις. Το κράτος δεν έχει να τα δώσει. Όταν τα είχε, τα έδινε και με το παραπάνω. Άρα, όσο και να φωνάζουν κάποιοι δεν αλλάζουν κάτι, απλά δημιουργούν θόρυβο.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι ότι το κράτος χρειάζεται λεφτά. Τόσα χρόνια όσα μας έλειπαν τα δανειζόμασταν από την Ευρώπη, αλλά από το 2009 που σταμάτησαν τα δανεικά ψάχνουμε τρόπους να βρούμε τα χρήματα που λείπουν. Άλλοι προσπαθούν να ρίξουν τα βάρη στον δημόσιο τομέα, με μειώσεις μισθών, συντάξεων και γενικά των δημόσιων δαπανών. Άλλοι προσπαθούν να ρίξουν το βάρος στον ιδιωτικό τομέα με υπερφορολόγηση. Σε όλες τις περιπτώσεις, υπάρχουν πάντα αυτοί που φωνάζουν. Κανείς δεν θέλει να πληρώσει. Κανείς δεν θέλει να μεταρρυθμιστεί ο τομέας του. Όλοι θέλουν αλλαγή, αλλά κανείς να ξεβολευτεί.

Η αλήθεια, λοιπόν, είναι κάπου στην μέση. Η χώρα χρειάζεται μείωση των περιττών δημόσιων δαπανών και νοικοκύρεμα του δημοσίου από την μία και κλιμακωτή φορολογία ανάλογα με το εισόδημα από την άλλη. Πάνω απ΄όλα, όμως, χρειάζεται να μεγαλώσει η πίτα. Χρειάζονται επενδύσεις, ώστε μέσω της φορολογίας να αυξηθούν τα έσοδα του κράτους. Χρειάζεται, δηλαδή, να μπει καινούριο χρήμα στην χώρα. Μόνο τότε θα ορθοποδήσει η οικονομία. Για να γίνει αυτό χρειάζεται μια σταθερότητα, γιατί διαφορετικά επενδύσεις και νέες επιχειρήσεις δεν έρχονται στην Ελλάδα. Η σταθερότητα αυτή θα προκύψει μέσω των μεταρρυθμίσεων που πρέπει να γίνουν. Η λύση στην κρίση, λοιπόν, είναι η επιχειρηματικότητα, η επίτευξη της οποίας θα πραγματοποιηθεί μέσω των μεταρρυθμίσεων ως επιβράβευση. Οι βίαιες αντιδράσεις μόνο κακό προκαλούν, πολύ απλά γιατί όσα και να ζητάνε κάποιοι, το κράτος δεν μπορεί να τα δώσει γιατί δεν τα έχει. Ειλικρινά,  δεν ξέρω πόσοι το έχουν καταλάβει αυτό.

Τελειώνοντας, θέλω να αναφερθώ και σε αυτούς που πιστεύουν ότι φταίει το χρέος και ότι ένα κούρεμα θα λύσει το πρόβλημα και μάλιστα βρίζουν τους ευρωπαίους που δεν το κάνουν. Πολύ απλά, κούρεμα χρέους χωρίς μεταρρυθμίσεις είναι ένα τίποτα. Και να γίνει κούρεμα, με τον τρόπο που λειτουργεί το κράτος σε λίγα χρόνια θα έχουμε πάλι πρόβλημα χρεοκοπίας. Το κούρεμα θα έρθει ως επιβράβευση για τις μεταρρυθμίσεις. Αυτές είναι το ζητούμενο, και για τις επενδύσεις και για το κούρεμα, αλλά όπως προείπα κανείς δεν θέλει να αλλάξει, αλλά όλοι φωνάζουν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει .

 

 

 

Πατρίδα στον χρόνο χαμένη…

Ωραία το είχαν πει – τραγουδήσει, για την ακρίβεια- κάποτε οι «Διαπλεκόμενοι Α.Ε.» και, όταν συνειδητοποιείς ότι ήταν σε μία τετραετία «ευφορίας» (1997-2001), τρομάζεις ειλικρινά με το πόσο μεγάλη άγνοια υπήρχε, για την προδιαγεγραμμένη μετέπειτα πορεία της χώρας.

 

«Εδώ θα ζούμε για πάντα,

σε χώρα εγκλωβισμένη,

πατρίδα στον χρόνο χαμένη,

να ποια είναι η Ελλάδα»

 

Η χώρα αυτή, όντως έμεινε εγκλωβισμένη. Στο παρελθόν και τις ιδεοληψίες που την είχαν φέρει στον γκρεμό τον προηγούμενο αιώνα. Στις συνέπειες που το γεγονός αυτό έχει, ακόμη και σήμερα. Στην αδυναμία (εκούσια ή ακούσια, δε θα το εξετάσω) των πολιτών της, να αντιμετωπίσουν και να σταματήσουν μία κατάσταση που επαναλαμβάνεται συνεχώς, με την ίδια εξέλιξη και κατάληξη. Σαν τα κακογυρισμένα σήριαλ που γυρίζονται, ειδικά τα τελευταία χρόνια.

 

Ο τελευταίος χρόνος, ειδικά, ήρθε να μας την υπενθυμίσει ακόμη πιο έντονα. Ένα κόμμα ψηφίστηκε για να πουλήσει νταηλίκι, «γνήσιο» ελληνικό. Για την ακρίβεια, νεοελληνικό που θα έκανε τους «Ευρωπαίους» να μας παρακαλούν. Για λίγο καιρό, η νέα κυβέρνηση ακολούθησε το συγκεκριμένο δρόμο, με αποτέλεσμα να διασυρθούμε διεθνώς και ανεπανόρθωτα. Ήταν, ειδικά τότε, η πραγματική ενσάρκωση ενός λαού που τη λέξη «Ευρωπαίοι» την χρησιμοποιεί για να δείξει, ότι είναι… κάτι άλλο. Δεν έχουν άδικο, γιατί οι ίδιοι οι δημιουργοί της έννοιας της Ευρώπης, οι ίδιοι που έβαλαν τις βάσεις για όλο αυτό που λέγεται «ευρωπαϊκή ιδέα», απέχουν παρασάγγας από αυτό που «έχτισαν». Τι να την κάνουμε, άλλωστε, την Ευρώπη εμείς οι ανατολίτες; Αυτή η νοοτροπία μας γαλουχήθηκε, με αυτήν πορευόμαστε. Το αποτέλεσμα, βέβαια, το ζήσαμε και σήμερα μαθαίνουμε τι χειρότερο θα μπορούσε να είχε συμβεί, δια στόματος του τότε υπουργού Οικονομικών.

 

Σήμερα, αυτή η κυβέρνηση θα συνέχιζε να ακολουθεί την ίδια τακτική, αλλά τούτη την φορά στρεφόμενη στον ίδιο τον ψηφοφόρο της. Του παρουσίασε το σκληρό της πρόσωπο, υπογράφοντας μνημόνιο, διαιωνίζοντας το πελατειακό καθεστώς, πετώντας χημικά μέχρι και σε ηλικιωμένους που απλώς θέλησαν να διαμαρτυρηθούν και αρνούμενη τις πράξεις, στις οποίες προβαίνει αυτή τη στιγμή. Ιδιαίτερα το «υπογράψαμε μνημόνια, αλλά δεν είμαστε μνομονιακοί και θέλουμε να μας θυμάστε σαν Αριστερούς» του κυρίου Κατρούγκαλου, είναι ενδεικτικό του τι πρεσβεύει αυτή η κυβέρνηση. Όχι ότι διαφέρει από όσα πρέσβευαν οι προηγούμενες…

 

Το αποκορύφωμα όλων, όσα συμβαίνουν τον τελευταίο χρόνο, δεν είναι ασφαλώς αυτή η δήλωση. Κατά τη γνώμη μου, έστω κι αν έχει απομακρυνθεί από την επικαιρότητα, ακόμη είναι το τρομερό κείμενο μίσους του Ιάσονα Σχινά-Παπαδόπουλου, για να δικαιολογήσει το διορισμό του αδελφού, της μητέρας και της κοπέλας του. Ένα κείμενο που, μεταξύ άλλων, μιλούσε για περηφάνεια για το ότι ο παππούς του ήταν δικαστής στον Εμφύλιο. Εκεί φτάσαμε, να περηφανεύεται ένα άτομο κάτω των 30 ετών, για το ότι ο πρόγονός του καταδίκαζε συμπατριώτες του…

 

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που μένουμε κολλημένοι, σε αυτά για τα οποία… διακρινόμαστε από τους υπόλοιπους λαούς. Όπως και στην περίπτωση του θανάτου του Φύσσα, ή αμέσως μετά των δύο παιδιών που ανήκαν στην Χρυσή Αυγή. Δε με νοιάζει πού ανήκαν. Με νοιάζει, ότι είχαν πεθάνει τρία ελληνόπουλα, επειδή πρέπει να μας υπενθυμίζεται κάθε φορά ότι κάποτε σε αυτή την χώρα είχε γίνει ένας Εμφύλιος που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Ένας Εμφύλιος, του οποίου το κλίμα πρέπει να παραμένει μέχρι σήμερα, ώστε οι διακρίσεις μεταξύ των πολιτών να μη σταματούν, ώστε να συνεχίζονται οι εύνοιες που χαρακτηρίζουν κάθε κυβέρνηση. Κι άσε τους άλλους να τσακώνονται, να κάνουν μπλόκα, να διαμαρτύρονται. Στο τέλος, άλλωστε, θα μας ψηφίσουν…

 

Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, για την οποία έγραψε στο τελευταίο του άρθρο ο Χάρης Λευθεριώτης, είναι σίγουρες. Αυτές έρχονται και φεύγουν, αλλά φοβάμαι πως το κλίμα πόλωσης θα παραμείνει, όσες κι αν ακολουθήσουν. Το πρόβλημα είναι, ότι έχουμε ως υψηλά ισταμένους, ανθρώπους που είναι ικανοί σε αυτό, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

 

Υ.Γ. Αν γίνουν εκλογές με απλή αναλογική, μην εκπλαγείτε. Παλιό το κόλπο…

Μπλόκο στον «παραλογισμό»

Οι εξελίξεις των τελευταίων τριών εβδομάδων αποκαλύπτουν σιγά-σιγά το αληθινό πρόσωπο ενός κόμματος, κατ’ όνομα ριζοσπαστικά αριστερού, κατ’ ουσίαν νεοφιλελεύθερου <<αριστερού>> που επαγγέλοταν την κοινωνική προστασία, την δίκαιη ανακατανομή των βαρών και κατέληξε να πολιτεύεται με τον ίδιο τρόπο, όπως το αλήστου μνήμης κραταιό ΠΑΣΟΚ και η <<πασοκίζουσα>> Νέα Δημοκρατία.

 

Αξίζει να αναφερθεί, η συγγνώμη του Μανώλη Γλέζου προς τον ελληνική κοινωνία δίοτι,όπως υποστήριξε δεν γνώριζε ότι η μόνη έγγνοια των πρώην συντρόφων του ήταν η <<εξουσία>>. Ώστε να επιβεβαιώνεται πανηγυρικά ο προβληματισμός εκείνων των ανθρώπων που θέλουν την ίδια την εξουσία, ως έννοια και ως φαινόμενο, πλήρως αντίθετη προς την κοινωνική ελευθερία. Η εμμονή του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος να εφαρμόζει πολιτικές αναντίστοιχες προς την κοινωνική βούληση είναι μια άκομη επιβεβαίωση αυτού του προβληματισμού.

 

Αλήθεια, διεξήχθη, κάποιος ανοιχτός και ειλικρινής διάλογος της κυβέρνησης με την κοινωνία για το νέο Ασφαλιστικό; Ή μήπως ένα ωραίο πρωινό του Γενάρη, ο αρμόδιος υπουργός παρουσίασε ένα σχέδιο που έλαβε μόνον την έγκριση του κυβερνητικού συμβουλίου;

 

Συγχωρέστε με για τoν πρώτο ενικό αλλα είχα <<προειδοποιήσει>> απο την επομένη των εκλογών του Σεπτέμβρη, ότι εάν η νεοσύστατη τότε κυβέρνηση δεν μετριάσει τις κοινωνικές αδικίες του τρίτου μνημονίου και αθετήσει ξανά τις προεκλογικές της υποσχέσεις, θα συναντήσει αντιδράσεις, ανάλογες με εκείνες που συνάντησε η κυβέρνηση του Γ.Παπανδρέου (2009-2011). Εκέινον τον καιρό, όμως, οι πανηγυρισμοί στην Κουμουνδούρου δεν έλεγαν να κοπάσουν και οι κομματικοί ταγοί του ΣΥΡΙΖΑ έκλειναν τα αυτιά τους ή διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους προς οποιαδήποτε κριτική ή αντίθετη άποψη.

 

Πως θα επιτυγχάνονταν μια κοινωνικά δίκαιη εφαρμογή της συμφωνίας, χωρίς να θιγούν αυτοί που  προκάλεσαν την οικονομική κρίση στην χώρα μας;

 

Το οικονομικό πρόβλημα δεν δημιουργήθηκε από τους χαμηλοσυνταξιούχους που λαμβάνουν το ΕΚΑΣ, ούτε από τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες, ούτε από τους νέους δικηγόρους, ούτε από τους νέους επιστήμονες. Ένας δυσλειτουργικός κρατικός μηχανισμός σε αγαστή συνεργασία με ένα παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα μετέτρεψαν την διαφθορά, την φοροδιαφυγή σε <<τρόπο επιβίωσης>> και το ρουσφέτι σε <<επιλογή καριέρας>>.

 

Πρωτού οι μαζικές κοινωνικές αντιδράσεις(μπλόκα αγροτών, διαδηλώσεις, απεργιακές κινητοποιήσεις) λάβουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις, η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός οφείλουν σε πρώτο στάδιο να αποσύρουν αυτό το άθλιο σχέδιο για το Ασφαλιστικό και να ξεκινήσουν από μηδενική βάση έναν έντιμο διάλογο με την κοινωνία και τα υπόλοιπα κόμματα. Σε κάθε άλλη περίπτωση, έπονται ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που θα ανοίξουν έναν νέο κύκλο περιπέτειας για την ελληνική οικονομία και κοινωνία!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σένγκεν-Προσφυγικό: σημειώσατε Χ

Σε απειλούν ότι θα βγεις από την συνθήκη Σένγκεν, αν δεν υλοποιήσεις τα αναγκαία για την υποδοχή των προσφύγων. Προφανώς και στην Ευρώπη δεν επιθυμούν μια ανεξέλεγκτη εισροή προσφύγων, ειδικά μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι. Βγαίνεις από την συνθήκη, κλείνουν τα σύνορά σου και γίνεσαι αποθήκη ψυχών ή φτιάχνεις τα hot spot, γίνονται οι ταυτοποιήσεις και αρκετοί πρόσφυγες πηγαίνουν στη χώρα αρεσκείας τους; Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση και υπάρχει μια διττή διάσταση στο φλέγον ζήτημα.

Από την μία, η έξοδος από την Σένγκεν είναι μια εθνική ήττα. Δεν γίνεται να απομονώνεσαι με οποιαδήποτε μορφή από την Ευρώπη. Δεν γίνεται να θεωρείς εχθρό σου την Ευρώπη, πολύ απλά γιατί δεν είναι. Η ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων κερδίθηκε βάζοντας τα θεμέλια της υλοποίησης για το όραμα της Ευρώπης. Για τον λόγο αυτό, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τα ελληνικά σύνορα είναι τα ευρωπαϊκά σύνορα. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί χρειάζεται να μεριμνήσουν περισσότερο, καθώς η χρηματική βοήθεια δεν αρκεί. Η ελληνική κυβέρνηση είτε από απροθυμία, είτε από δειλία, είτε από ανικανότητα, δείχνει να μην μπορεί ή να μην ξέρει να διαχειριστεί το προσφυγικό ζήτημα. Η λύση της Ευρώπης δεν πρέπει να είναι ούτε τα τελεσίγραφα, ούτε οι απειλές, αλλά η άμεση βοήθεια για την επίλυση.

Από την άλλη, οι πρόσφυγες δεν κάνουν τουρισμό. Καθημερινά άνθρωποι πνίγονται. Προσπαθούν να ζήσουν λίγο καλύτερα. Προσπαθούν να γευτούν λίγο ευρωπαϊκό πολιτισμό, λίγο καλύτερες συνθήκες ζωής. Το να κλείσεις τα σύνορα ή να τους γυρνάς πίσω δεν αποτελεί λύση. Απλά με αυτόν τον τρόπο κλείνεις τα μάτια στο πρόβλημα. Το ότι τα κλείνεις, όμως, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει. Κάποτε η ιστορία θα γράψει γι΄αυτό. Πρέπει να γράψει για τις προσπάθειες υποστήριξης των ευρωπαϊκών θεσμών προς τους πρόσφυγες και όχι για την περιφρόνηση.

Σε μια Ελλάδα με οικονομικά προβλήματα και σε μια Ευρώπη υπό αμφισβήτηση, ξαφνικά σκάει και αυτό το πρόβλημα. Θα ήταν ουτοπικό να ευχηθώ να λυθούν γρήγορα τα προβλήματα, γι΄αυτό όντας πραγματιστής θα πω πως οι δυσκολίες, συνήθως, σε κάνουν πιο δυνατό. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη και η συνθήκη Σένγκεν θα συνεχίσουν να υπάρχουν και θα δυναμώσουν με την παρέλευση των προβλημάτων αστάθειας και κρίσης. Το ζήτημα είναι να βρίσκεται και η Ελλάδα εκεί, όχι ως ουραγός, αλλά ως ισότιμο μέλος.

 

 

 

Θα αντέξει η κυβέρνηση;

Μπορεί η 13η σύνταξη να μην καταβλήθηκε άλλα ο κ. Κατρούγκαλος φρόντισε να προσφέρει ως δώρο για την νέα χρονιά, το προσχέδιο διαπραγμάτευσης για το ασφαλιστικό. Ένα προσχέδιο, που στρέφεται κατά πάντων. Ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι, μικρομεσαίοι και αγρότες θα πληρώσουν ακριβά το τίμημα. Οι νέοι συνταξιούχοι θα λάβουν σύνταξη μειωμένη κατά 20%, ενώ οι νύν χαμηλοσυνταξιούχοι θα χάσουν το ΕΚΑΣ. Μια πρόχειρη πρόταση δεν μπορεί να θεωρείται μεταρρύθμιση. Πολλώ δε μάλλον, δεν χαρακτηρίζεται σε καμία περίπτωση από ταξική μεροληψία και κοινωνική δικαιοσύνη. Την ίδια στιγμή που οι χαμηλοσυνταξιούχοι χάνουν το ΕΚΑΣ, οι αδικαιολόγητα υψηλές συντάξεις των ΔΕΚΟ, αρκετές εξ αυτών διπλές και τριπλές, μένουν άθικτες.

Η κυβέρνηση ανοίγει «μέτωπα πολέμου» με πολλές κοινωνικές ομάδες, κάτι το οποίο επιφέρει πολιτικό κόστος. Η ασυνέπεια λόγων-έργων συνοδεύεται από μια υποκριτική «κοινωνική ευαισθησία» και ένα δήθεν «ηθικό πλεονέκτημα».

Ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει το ηθικό αυτό πλεονέκτημα, όταν αντιγράφει όλες τις απεχθείς παλαιοκομματικές πρακτικές, εδραιώνοντας ένα νέο πελατειακό δίκτυο εξυπηρετήσεων. Κομματάρχες, στελέχη, συγγενείς και φίλοι τακτοποιούνται κατα τήν συνήθη πελατειακή διαδικασία. Η δικαιολόγηση αυτών των επιλογών, μάλιστα, γίνεται στο όνομα των διαχρονικών αγώνων της Αριστεράς με αναφορές στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και τους πολιτικούς κρατουμένους (βασανισθέντες, εξορισμένους) επί δικτατορίας. Όλοι αυτοί οι αγωνιστές και πραγματικοί ιδεολόγοι δεν οραματίζονταν μια κυβέρνηση που θα εφάρμοζε λιτότητα εναντίον των οικονομικά ασθενέστερων, ούτε μια κυβέρνηση που θα διόριζε συγγενείς και φίλους. Και τούτο δεν σας το λέει ένας «αριστερός». Επιπρόσθετα, προκαλεί μόνον απαισιοδοξία η πολιτική παρέμβαση ενός νέου ανθρώπου με όρους της δεκαετίας του ‘50. Οι λύσεις στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας δεν θα προέλθουν με την επιστροφή στις πιο μαύρες στιγμές του ελληνισμού. Αναφέρομαι στο γνωστό θέμα που προέκυψε με τον Γραμματέα της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ας ελπίσουμε ότι η πρώτη του απάντηση εγράφη εν βρασμώ ψυχής! Διότι, αν μη τι άλλο, η νέα πολιτική γενεά οφείλει να πολιτεύεται με όρους του σήμερα, χωρίς να καλλιεργεί μια διχαστική ατμόσφαιρα και να αναπαράγει εμφυλιοπολεμικά συμπλέγματα.

Βιώνοντας μέρα με την μέρα τον συνδυασμό της άδικης οικονομικής πολιτικής και της εγκαθίδρυσης ενός νέου κομματικού κράτους, οι κοινωνικές δυνάμεις που στήριξαν προεκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Α. Τσίπρα, αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους και αντιδρούν στην επερχόμενη οικονομική τους εξόντωση. Για τους αγρότες, ειδικά, τα μέτρα αποτελούν «casus belli». Η κυβέρνηση υφίσταται έντονες πιέσεις και από τους δανειστές, οι οποίοι εξακολουθούν να είναι δύσπιστοι και να απορρίπτουν πολλές προτάσεις της ελληνικής πλευράς.

Το ασφαλιστικό, τα εργασιακά, η φορολογία των αγροτών απειλούν την κυβερνητική συνοχή. Η ισχνή πλειοψηφία των 153 δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως δεδομένη. Ο Ιωάννης Μιχελογιαννάκης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, προανήγγειλε πως δεν θα ψηφίσει τίποτα. Η πολιτική σταθερότητα διακυβεύεται για ακόμα μια φορά, δημιουργώντας μια αρνητική εικόνα της χώρας μας προς το εξωτερικό και αποθαρρύνοντας κάθε επένδυση. Η λύση, η προοπτική δηλαδή σχηματισμού μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, δείχνει να εγκαταλείπεται και να απορρίπτεται επί της αρχής από το ίδιο το κυβερνών κόμμα. Τα οφέλη από μια έντιμη, ειλικρινή και αποτελεσματική εθνική συνεννόηση θα ήταν πολλά τόσο για την κοινωνία, όσο και για το διεθνές κύρος της Ελλάδας. Ωστόσο, οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο δεν συντελούν καθώς δεν υπάρχει κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, το μοναδικό κόμμα που επιδιώκει τον σχηματισμό μιας οικουμενικής κυβέρνησης είναι η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ του Βασίλη Λεβέντη!

Υπό αυτές τις συνθήκες, της έλλειψης εμπιστοσύνης σε εσωτερικό και εξωτερικό, τις κοινωνικές αντιδράσεις στα μέτρα λιτότητας, θα ήταν δύσκολο κανείς να ‘πει με σιγουριά ότι η παρούσα κυβέρνηση θα ολοκληρώσει την τετραετή θητεία της!

Όταν η βεβύλωση θεωρείται πρόοδος και η αντίδραση κόμπλεξ, κάτι πάει λάθος…

Με αφορμή τον εξευτελισμό των γλυπτών του Παρθενώνος τα οποία έντυσαν με ρούχα γνωστού οίκου μοδός, μετά από άδεια του Βρετανικού Μουσείου, έγινε συζήτηση σε γνωστό πανεπιστήμιο των Αθηνών για το κατά πόσο ήταν ή όχι προκλητική αυτή η κίνηση. Δυστυχώς οι φωνές που ακούστηκαν, κυρίως, ήταν άνθρωποι οι οποίοι όχι απλά δεν είχαν πρόβλημα με αυτή την ιεροσυλία, αλλά αντιθέτως θεωρούσαν ότι όσοι αντέδρασαν ήταν συντηρητικοί (ωσάν να είναι κάτι προβλητικό), κομπλεξικοί και παλιομοδίτες. Η κίνηση αυτή θεωρήθηκε μάλιστα δείγμα… πολιτισμού και καλαισθησίας.

Δυστυχώς δεν μου φαίνεται και πολύ παράλογο. Γενικότερα στην χώρα μας παρατηρώ μια δυσκολία στο να καταδικάσουμε τον «προοδευτισμό» της Δύσεως, και αυτό το κόμπλεξ έχει μεγάλη σχέση με την ποινικοποίηση κάθε αντιδράσεως η οποία θεωρείται «έξαρση εθνικού αισθήματος». Στο όνομα της προόδου έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα. Στην ιδέα της εμφανίσεως μιας νέας οπτικής του πολιτισμού, της ιστορίας, των κοινωνικών φαινομένων, έχει ποινικοποιηθεί το συναίσθημα και γενικότερα ότι σχετίζεται με το πνεύμα. Ο υλισμός και το κέρδος, αντιθέτως, έχουν οριστεί ως στόχοι.

Κι όμως. Ο πραγματικός πολιτισμός που άντεξε μέσα στους αιώνες γεννήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα από το πνεύμα, το μυστήριο και το συναίσθημα. Ο σεβασμός στο άγνωστο, στο ανώτερο, στο Θείο και στην κληρονομιά των προγόνων τους ήταν πάντοτε αναπόσπαστο στοιχείο όλων σχεδόν των μεγάλων πολιτισμών. Και φυσικά του Ελληνικού. Η Δύση εισήγαγε πρώτη την Θεοποίηση της ύλης και της τεχνολογίας (κανένας άλλος πολιτισμός δεν ανέδειξε την τεχνολογία ως ύψιστο επίτευγμά του και αναλώθηκε σχεδόν αποκλειστικά σε αυτήν). Και δεδομένου ότι η Δύση έχει την δύναμη να επιβληθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη, έχει εμφανιστεί και στην χώρα μας το μικρόβιο της θεοποιήσεώς της.

Πρόοδος σήμερα θεωρείται ό,τι θεωρείται στην Ευρώπη. Κι αφού στην Ευρώπη ντύνουν ιερά γλυπτά με ρούχα, τσάντες και κινητά, αυτό είναι πρόοδος και όποιος αντιδράει είναι συντηρητικός, οπισθοδρομικός και προγονόπλητκος. Η ασέβεια όταν προέρχεται από την προηγμένη Ευρώπη είναι αποδεκτή.

Δεν είναι άσχημο πράγμα το συναίσθημα. Το να ζητάς σεβασμό σε νεκρούς, σε ιερά και στην τέχνη είναι δείγμα πολιτισμού. Η οργή για την ασέβεια δεν είναι κομπλεξισμός, είναι υγεία. Κομπλεξισμός, αντιθέτως, είναι να λες ότι επιτρέπεις τα πάντα στο όνομα της ελευθερίας, ενώ πρακτικά απαγορεύεις την αντίδραση.

Την στιγμή πάντως που κάποιοι Έλληνες θεωρούνε το ντύσιμο των λυπτών δείγμα πολιτισμού, ο ιδιοκτήτης του γνωστού οίκου μοδός ζήτησε συγγνώμη (ας ελπίσουμε όχι από υποχρέωση)…

Ο Κυριάκος μπορεί…;

Ευχάριστα τα νέα για την κεντροδεξιά παράταξη, καθώς ανέδειξε το νέο της αρχηγό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Διαψεύδοντας τα προγνωστικά που τον ήθελαν τρίτο στην εσωκομματική «μάχη», στον δεύτερο γύρο της διαδικασίας εκλογής προέδρου έκανε την ανατροπή κερδίζοντας τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη. Αν και κατηγορήθηκε λόγω του ονόματός του για «οικογενειοκρατία» και ότι προέρχεται από «τζάκι», το πλούσιο βιογραφικό του καθώς και το έργο που επιτέλεσε ως Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, έπεισαν τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας. Κάποιοι, μάλιστα, τον χαρακτήρισαν ως την μόνη επιλογή, ταυτίζοντας τη νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη με τη νίκη του ορθολογισμού απέναντι στον λαϊκισμό, πρώτα του Ευάγγελου Μεϊμαράκη και στη συνέχεια του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα.

Τι είναι αυτό που κάνει το βιογραφικό του Κυριάκου, όμως, τόσο εντυπωσιακό; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφοίτησε το 1986 από το Κολέγιο Αθηνών κι έπειτα ακολούθησε ανώτατες σπουδές στον τομέα των Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών στο Harvard (1986-1990). Τρία χρόνια αργότερα έκανε μεταπτυχιακές σπουδές με αντικείμενο τις Διεθνείς Σχέσεις και ειδίκευση στην Ευρωπαϊκή Ενοποίηση στο πανεπιστήμιο Stanford, USA. Τέλος, το 1995 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Harvard, ενώ μιλάει αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Επιπλέον, έχει διακριθεί με τα βραβεία “Hoopes” και “Tocqueville” του πανεπιστημίου του Harvard για την εκπόνηση διπλωματικής εργασίας με θέμα τις “Ελληνο- Αμερικανικές Σχέσεις”. Επίσης, διακρίθηκε με τον τίτλο του «ενός εκ των 100 πιο πολλά υποσχόμενων ηγετών του αύριο» από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός.

Είναι, όμως, ο τίτλος αυτός αρκετός για να πείσει τους Έλληνες πολίτες ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μπορεί να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας; Θα έλεγα πως ναι. Ο ελληνικός λαός φαίνεται «εθισμένος» στην ελπίδα. Ας μην ξεχνάμε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε σε κυβέρνηση επειδή «έταξε τα πάντα σε όλους» κι επειδή κατάφερε να φέρει ένα κλίμα αισιοδοξίας και ελπίδας στο εσωτερικό της κοινωνίας. Η δεύτερη εκλογική του νίκη οφείλεται, όχι φυσικά στο έργο που έπραξε ως κυβέρνηση, αλλά αφενός επειδή δεν είχε τον χρόνο να κάνει κάποιες από τις αλλαγές που είχε υποσχεθεί- και αυτό αποτελεί και το κύριο επιχείρημα των ψηφοφόρων του στις εκλογές της 21ης Σεπτεμβρίου- και αφετέρου στο ότι κατ’ ουσίαν δεν υπήρχε κάποιος αξιόλογος πολιτικός αντίπαλος. Με την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, δημιουργείται  μια πιθανή εναλλακτική επιλογή. Το γεγονός ότι έχει συγκεκριμένες θέσεις και πλάνο αποδεικνύεται μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι σε μια κυβέρνηση που διέπεται από το αίσθημα της «δημιουργικής ασάφειας», όπως το είχε θέσει ο Γιάνης Βαρουφάκης. Μιας δημιουργικής ασάφειας που φαίνεται να έχει επαναφέρει τα αρνητικά συναισθήματα που κυριαρχούσαν στους Έλληνες πολίτες πριν την 25η Ιανουαρίου καθιστώντας το σύνθημα «η ελπίδα έρχεται», παρελθόν.

Από την άλλη πλευρά, το Harvard σε λίστα του με τις 10 χειρότερες τακτικές διαπραγμάτευσης του 2015, κατατάσσει τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα στην πρώτη θέση εξηγώντας, μάλιστα, πως «… Ο Αλέξης Τσίπρας προσεγγίζοντας τους ξένους δανειστές, προκειμένου να εξασφαλίσει ένα νέο πακέτο οικονομικής βοήθειας για την Ελλάδα, εμφανίστηκε υπερβολικά επιθετικός, κάτι που προφανώς δεν έγινε αποδεκτό από την άλλη πλευρά. Επειδή ήταν δυσαρεστημένος μ ε τους όρους της συμφωνίας που βρισκόταν την δεδομένη στιγμή στο τραπέζι, ο κ. Τσίπρας την έθεσε σε δημοψήφισμα. Όταν οι Έλληνες την απέρριψαν, η ελληνική οικονομία κατακρημνίστηκε ακόμα περισσότερο, και ο κ, Τσίπρας με την ομάδα του αναγκάστηκαν να συνάψουν μια ακόμα δυσμενέστερη συμφωνία με την Ευρώπη. Ποιο είναι το μάθημα από όλη αυτή την υπόθεση; Ένας συγκαταβατικός τόνος θα βοηθήσει πολύ περισσότερο στα επικίνδυνα παιχνίδια και τις μπλόφες, όταν έχεις υπερβολικές απαιτήσεις». Η πρώτη θέση που κατέλαβε ο πρωθυπουργός για την χειρότερη διαπραγμάτευση του 2015, είναι απότοκο –μεταξύ των άλλων- και της μη παραμονής του στο εξωτερικό για κάποιο χρονικό διάστημα. Όταν ένας άνθρωπος ζει στο εξωτερικό για κάποια χρονική περίοδο, μαθαίνει για τον πολιτισμό, και στην περίπτωσή μας, τον πολιτικό πολιτισμό μιας χώρας και συνεπώς αντιλαμβάνεται πως πρέπει να κινηθεί σε μια διαπραγμάτευση για να έχει τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη από αυτήν. Σε αυτό το κομμάτι, ο κ. Τσίπρας υστερεί δραματικά αποτελώντας ένα ξεκάθαρο πλεονέκτημα για τον πολιτικό του αντίπαλο, Κυριάκο Μητσοτάκη.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι αν εκλεγεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρωθυπουργός, θα σωθεί η χώρα και θα βγούμε από την οικονομική κρίση, ας ξεπεράσουμε, επιτέλους, αυτές τις μεσσιανιστικές αντιλήψεις. Όσες αλλαγές κι αν ευαγγελίζεται ο νέος πρόεδρος της κεντροδεξιάς παράταξης, οι δομές δεν αλλάζουν τόσο εύκολα. Πρωτίστως, πρέπει να υπάρξει πολιτική βούληση και ένα σχέδιο για αναπτυξιακά έργα που θα βοηθήσουν να βελτιωθούν οι επενδύσεις στην χώρα και σε συνδυασμό με καμία επιπλέον μείωση σε μισθούς και συντάξεις, να αρχίσει να κινείται ξανά ο κύκλος της οικονομίας. Συνεπώς, το ερώτημα που τίθεται με την εκλογή του νέου προέδρου είναι αν ο Κυριάκος μπορεί..

‘Μαθήματα Ευρωπαϊκής συμπεριφοράς στους πρόσφυγες’

Υπάρχουν διάφορα πράγματα για τα οποία θα ήταν προτιμότερο να τα γνωρίζουμε σαν –κακόγουστα ίσως- αστεία, παρά ως πραγματικότητα. Εν προκειμένω, η πρόταση αυτή αφορά τη στάση της Νορβηγίας, την οποία αποφάσισε να υιοθετήσει και το Βέλγιο, στους εισερχόμενους πρόσφυγες, στους οποίους θα παραδίδονται μαθήματα συμπεριφοράς, ώστε να φέρονται με σεβασμό στις γυναίκες.

Έχει γίνει γνωστό, ότι την αφορμή για την απόφαση αυτή, την έδωσε ο ογκώδης αριθμός σεξουαλικών επιθέσεων και παρενοχλήσεων σε κοπέλες στη Γερμανία, (Κολονία και Βερολίνο) από αιτούντες άσυλο μετανάστες. Είναι επίσης γνωστό, το ότι το «Προσφυγικό» συνιστά πρόβλημα και μάλιστα μείζον. Οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε αυτό. Αλλά ανεξαρτήτως των πολιτικών και κοινωνικών μας πεποιθήσεων, οφείλουμε πρώτα στους εαυτούς μας να είμαστε δίκαιοι με τους ανθρώπους. Το ζήτημα ασφαλώς και είναι λεπτό, μα όχι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Εάν ένας άνθρωπος θέλει να συμπεριφερθεί με κακία, θα το κάνει. Είτε τον «διδάξει» η Ευρώπη αλλιώς, είτε όχι. Ασφαλώς και η κουλτούρα και ο τρόπος ζωής των προσφύγων, διαφέρουν από τα Ευρωπαϊκά δεδομένα. Μα τόσο η καλοσύνη όσο και η κακία είναι αισθήματα που υπερβαίνουν την ανθρώπινη κουλτούρα.

Η προσπάθεια διδαχής της «καλής ευρωπαϊκής συμπεριφοράς» στους αιτούντες άσυλο πρόσφυγες, αποφαίνεται άκρως ρατσιστική. Ένας εγκληματίας θα είναι πάντοτε κατακριτέος,  αλλά η στάση που ακολουθούν Νορβηγία και Βέλγιο προς επίλυση του θέματος αγγίζει τα όρια του τραγικού. Αρχικά διότι ταυτίζονται όλοι οι πρόσφυγες ως εγκληματίες και έπειτα, όταν τείνεις την χείρα προς βοήθεια στον αδύναμο, δεν μπορείς να του ζητάς με αυτόν τον τρόπο το αντάλλαγμα. Δεδομένης της χρονικής συγκυρίας και του ότι οι άνθρωποι αυτοί, άφησαν πίσω τα σπίτια τους, η στάση της «διδαχής» παρατίθεται εκβιαστική.

Αντί για αυτά τα «μαθήματα» ίσως θα ήταν αρκετό να γνωστοποιηθούν στους πρόσφυγες τα δικαιώματά τους από την εκάστοτε χώρα υποδοχής. Όποια διαφορετική συμπεριφορά προς το πρόσωπό τους κρύβει τον κίνδυνο να αντιμετωπιστούν σαν «δεύτερης τάξεις» πολίτες. Και αυτό θα καλούσε την Ευρώπη να αντιμετωπίσει ένα ακόμα προβληματικό παρακλάδι στο «δέντρο» του Προσφυγικού.

Γενναίο άνοιγμα στην κοινωνία ή συντήρηση των θυλάκων του παλαιοκομματισμού;

Το 2016 ήλθε και πρόεδρος στην ΝΔ δεν εξελέγη ακόμα. Αυτήν την φορά, δεν ήταν τα τεχνικά προβλήματα, καθώς η διαδικασία εξελίχθηκε ομαλά και η προσέλευση του κόσμου ικανοποίησε αρκετά τους κομματικούς ταγούς της ΝΔ. Σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από το καταστατικό, η επανάληψη της διαδικασίας θα μπορούσε να αποφευχθεί σε δύο περιπτώσεις:

α) Αν ο πρώτος συγκέντρωνε 50% συν μία ψήφο

β) Ακόμα και αν ο πρώτος συγκέντρωνε ποσοστό λιγότερο του 50% και ο δεύτερος παραιτείτο της υποψηφιότητας του, τότε ο πρώτος θα εκλεγόταν πρόεδρος από τον α’ γύρο.

 

Τίποτα απο τα δύο δεν συνέβη και την ερχόμενη Κυριακή 10/1, θα διεξαχθεί ο δεύτερος γύρος των εσωκομματικών εκλογών της ΝΔ. Βαγγέλης Μεϊμαράκης και Κυριάκος Μητσοτάκης διεκδικούν την ηγεσία της ΝΔ.

 

Αναλυτικά τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου.

Ευάγγελος Μεϊμαράκης : 39,8%   (160.823 ψήφους)

Κυριάκος Μητσοτάκης :  28,5%   (115.162 ψήφους)

Απόστολος Τζιτζικώστας : 20,3 %  (82.028 ψήφους)

Άδωνις Γεωργιάδης :       11,4 %  (46.065 ψήφους)

Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου ερμηνεύθηκε ως μια κεντρώα επιλογή των ψηφοφόρων της ΝΔ, καθότι οι υποψηφιότητες Ά. Γεωργιάδη και Άπ. Τζιτζικώστα απέκτησαν έναν καθαρά έως και σκληρά δεξιό χαρακτήρα τόσο ως προς τα στελέχη που τους στήριζαν(βλέπε Μπαλτάκος-Βορίδης σε Τζιτζικώστα), όσο και ως προς την πολιτική τους ρητορική(Ο Άδωνις δήλωνε καθαρά δεξιός).

Η Νέα Δημοκρατία ανήκει ιδεολογικά στον χώρο της κεντροδεξιάς. Τούτο, όμως, ποτέ δεν αποτελούσε πανάκεια. Πάντοτε υπήρχαν τρείς τάσεις στην παράταξη αυτή: η φιλοευρωπαϊκή-μεταρρυθμιστική-κεντρώα, η λαϊκή δεξιά και η συντηρητική πτέρυγα που συγκέντρωναν μέχρι και ακροδεξιούς, βασιλόφρονες κτλ. Καθ’ όλη την διαδρομή της ΝΔ υπερείχε η πρώτη τάση, καθώς ήταν αυτή που ακολουθούσε την παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Κανείς δεν ξεχνά, άλλωστε, την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος. Οι αρχές που τέθηκαν σε αυτό το κείμενο ήταν πολύ πιο μπροστά από την εποχή που εγράφησαν. Σε μια περίοδο με έντονα ακόμα τα πολιτικά πάθη, ήταν προοδευτικό να μιλήσει κάποιος για «διχαστικές, παραπλανητικές ετικέτες Αριστερά-Δεξιά» και να θέσει υπεράνω όλων την ενότητα του ελληνικού λαού, που επαπειλούνταν όσο τίποτα άλλο. Πέρασαν 42 χρόνια από τότε. Στην διάρκεια αυτών των ετών, η ΝΔ τήρησε ελάχιστα αυτές τις αρχές και διέπραξε σφάλματα, βλαπτικά για την χώρα, μιμούμενη σε αρκετές περιπτώσεις τις πρακτικές του βαθέως και κραταιού ΠΑΣΟΚ. Εν έτει 2016, δεν μπορείς να πολιτευθείς, προτάσσοντας μόνον τις καραμανλικές αρχές, αλλά χρησιμοποιώντας τις ως το ηθικοπολιτικό σου θεμέλιο και προσαρμόζοντάς τις στις σύγχρονες απαιτήσεις.

Οι τρείς προαναφερόμενες ιδεολογικές τάσεις εντός του κόμματος, αν και ως εκ της φύσεως τους συγκρουόμενες, δεν στάθηκαν ως αφορμή για τους «εσωκομματικούς εμφυλίους» που ξεσπούσαν κατά καιρούς. Οι όποιες διασπάσεις, προκλήθηκαν μόνον εξαιτίας της πολιτικής αλαζονείας ορισμένων και όχι λόγω ιδεολογικών διαφορών. Οι τελευταίες χρησιμοποιούνταν ως «προφάσεις εν αμαρτίαις» για να δικαιολογήσουν την υπέρμετρη φιλοδοξία που τύφλωνε κατά κυριολεξία στελέχη ικανά, που απολάμβαναν της εμπιστοσύνης του εκάστοτε προέδρου, με πιο τρανταχτό παράδειγμα την αποχώρηση του Αντώνη Σαμαρά το 1993 και την ίδρυση της Πολιτικής Άνοιξης. Προηγήθηκε αυτής η Δημοκρατική Αναγέννηση του Στεφανόπουλου και ακολούθησαν αυτής: το ΚΕΠ του Αβραμόπουλου, το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη καθώς επίσης οι εκ των έσω υπονομευτές, όπως οι συνδικαλιστικές ομάδες και συντεχνίες, που πάντοτε καιροφυλακτούσαν, ιδιαίτερα την περίοδο του Κ. Καραμανλή 2004-2009. Ενώ οι εντάσεις και οι διασπάσεις δεν αποτελούν εγγενές στοιχείο της κεντροδεξιάς, όπως συμβαίνει στην ριζοσπαστική Αριστερά, η κεντροδεξιά στην Ελλάδα είχε πάντοτε αυτήν την ιδιαιτερότητα.

Γιατί κάνουμε αυτήν την ιστορική αναδρομή; Ποια η σημασία της;

Όλες σχεδόν οι διασπάσεις έγιναν σε περιόδους που η Νέα Δημοκρατία κυριαρχούσε πολιτικά και απολάμβανε την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Στην τωρινή συγκυρία, που η πολιτική της κυριαρχία έχει χαθεί και η εσωκομματική γκρίνια έχει γίνει καθημερινότητα, πως μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο μιας διάσπασης ή αυτοδιάλυσης, υποκινούμενη ξανά από προσωπικά συμφέροντα με πρόσχημα τις δήθεν «πολιτικές διαφορές» ;

 

Οι δύο διεκδικητές , Β.Μειμαράκης και Κ.Μητσοτάκης, δεν απέχουν πολύ ιδεολογικά. Βέβαια αποτελούν δύο διαφορετικές προσωπικότητες, με διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετική «κοινωνική καταγωγή» και κυρίως διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας με τον κόσμο.

 

Αδιαμφισβήτητα ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, με την λαϊκότητα, την αμεσότητα και τον αυθορμητισμό του είναι ιδιαίτερα προσφιλής προς τα μεσαία και χαμηλά στρώματα της κοινωνίας, εκείνους δηλαδή τους ανθρώπους που επλήγησαν και αδικήθηκαν περισσότερο στην κρίση. Η ΝΔ σημείωσε τις μεγαλύτερες εκλογικές απώλειες σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα, την άλλοτε παραδοσιακή βάση ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς. Αρκεί κανείς να ανατρέξει στον «εκλογικό χάρτη» και να κοιτάξει τα ποσοστά της ΝΔ στις λαϊκές γειτονιές. Ο Μεϊμαράκης απολαμβάνει την στήριξη μεγάλου αριθμού στελεχών, ενώ η καραμανλική πτέρυγα τον θεωρεί «εγγυητή της ενότητας».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, νέος, οπαδός του φιλελευθερισμού και των μεταρρυθμίσεων, με πολύ καλό βιογραφικό, πείθει μια σημαντική μερίδα Νεοδημοκρατών. Διαθέτει ένα συγκεκριμένο πλάνο, χρονικά προσδιορισμένο για την αναγέννηση του κόμματος. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι τον Μάιο, η ΝΔ θα διαθέτει ολοκληρωμένη πρόταση διακυβέρνησης, αφού πρώτα θα έχει προβεί στην απαραίτητη εσωκομματική αναδιοργάνωση.

 

Στους δυο υποψηφίους έχουν προσάψει ουκ ολίγα. Ο Βαγγέλης Μειμαράκης έχει κατηγορηθεί ως «εκπρόσωπος του παλαιού», ενώ αρκετοί κάνουν λόγο για «βαρωνίες» και για «έλλειψη σχεδίου». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λόγω του ότι είναι γιός του τέως πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, κατηγορείται ως «τζάκι», ως «συνέχιση της οικογενειοκρατίας». Οι επικριτές του έχουν φθάσει μάλιστα σε σημείο να υποστηρίζουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχτισε την επαγγελματική και πολιτική του καριέρα, αξιοποιώντας το όνομά του. Άλλοι τον χαρακτηρίζουν «νεοφιλελεύθερο».

 

Για όλες τις παραπάνω «κατηγορίες» θα μπορούσαν να λεχθούν αρκετά. Είθισται, τα δημόσια πρόσωπα να υφίστανται αρνητική κριτική, η οποία πολλές φορές υπερτονίζεται έναντι των προτερημάτων τους. Κανέναν και καμιά, όμως, δεν απασχολούν οι εσωκομματικές έριδες για μικροπολιτικούς λόγους.

 

Όποιος εκ των δύο εκλεγεί, οφείλει να προχωρήσει σε έκτακτο συνέδριο εντός του Φεβρουαρίου, ώστε να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες αλλαγές στο καταστατικό που θα επιτρέψουν την ενδοκομματική δημοκρατία (συμμετοχή όλων στην διαμόρφωση των θέσεων του κόμματος μέσω ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων κτλ) και ακολούθως θα ανοίξουν τις πόρτες των γραφείων της ΝΔ στην κοινωνία. Για τα ελληνικά δεδομένα, ένα γενναίο άνοιγμα στην κοινωνία θα στείλει το μήνυμα της αλλαγής σελίδας, μέσα από μια πρωτότυπη μέθοδο λήψης αποφάσεων. Ενδέχεται ένα τέτοιο άνοιγμα να συναντήσει αντιδράσεις από τους γνωστούς θύλακες του «παλαιοκομματισμού», οι οποίοι βρίσκονται σε ετοιμότητα για να προκαλέσουν διάσπαση. Στην περίπτωση αυτή, βέβαια, πιθανές αποχωρήσεις και διασπάσεις δεν θα επηρεάσουν αρνητικά το κόμμα, αφ’ ης στιγμής η νέα ηγεσία θα έχει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας στο πλευρό της, με ενεργό ρόλο. Η ολοκληρωμένη, εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης μπορεί να διαμορφωθεί στην βάση αυτού του μοντέλου λήψης αποφάσεων, κατά την εφαρμογή του οποίου, όλες και όλοι, από τον απλό φίλο μέχρι και τον πρόεδρο του κόμματος, θα συναποφασίσουν τις θέσεις και προτάσεις της παράταξης.

 

Ίσως κάποιοι να πουν ότι τα ως άνω λεγόμενα μου είναι «σενάρια επιστημονικής φαντασίας», αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη η ενεργός συμμετοχή όλων στις αποφάσεις του κόμματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για το «άνοιγμα στην κοινωνία» που συνεχώς διατείνονται ότι θα κάνουν οι δύο υποψήφιοι. Η εποχή, κατά την οποία οι ολιγομελείς ομάδες που περιστοίχιζαν τον εκάστοτε πρόεδρο, αποφάσιζαν σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, πρέπει να περάσουν ανεπιστρεπτί. Η σιδηρά και αυστηρή εσωκομματική ολιγαρχία είναι ίδιον της παρακμής ενός κόμματος.

 

Με τις απαραίτητες καταστατικές αλλαγές, με τους φίλους και τα μέλη σε ενεργό ρόλο και όχι ως χειροκροτητές, η Νέα Δημοκρατία μπορεί να επιτύχει την ανανέωση της . Με κλειστές πόρτες, πρακτικές του παρελθόντος και εκ των έσω υπονόμευση η κεντροδεξιά παράταξη θα διολισθήσει σε ιστορικά χαμηλά και τότε αναπόφευκτα θα επέλθει διάσπαση ή αυτοδιάλυση. Εναπόκεινται στην διακριτική ευχέρεια του νέου πρόεδρου, οι αποφάσεις για το μέλλον του κόμματος.

Γενναίο άνοιγμα στην κοινωνία ή συντήρηση των θυλάκων του «παλαιοκομματισμού»;

Χειροκροτητές ή ενεργά συμμετέχοντες οι απλοί υποστηρικτές και τα μέλη;

 

Όλα τα ερωτήματα θα απαντηθούν από την νέα ηγεσία!

Όσα θα ζήσουμε στο νέο έτος

20150704_FNP501

Το πέρασμα του 2015 τελείωσε. Ένα έτος ντυμένο το μανδύα της τρομοκρατίας, του εξτρεμισμού, της κόλασης στη Μέση Ανατολή, της προσφυγιάς, της ύφεσης. Ο λαός μας θα βρεθεί και στη νέα χρονιά,  να στηρίζεται σε αυτό το άγνωστο «κάτι» που ευγενικά μας υποδείχνει να συνεχίζουμε να ελπίζουμε στο καλύτερο ξημέρωμα. Ενώ στον υπόλοιπο πλανήτη, θα συνεχίσουν να γράφονται μερικά από τα σημαντικότερα κεφάλαια του αιώνα μας και ειδικότερα της δεκαετίας που διανύουμε.

3500

-Οι εκλογές των ΗΠΑ για την ανάδειξη του νέου πλανητάρχη βρίσκονται σε εξέχουσα θέση στο νέο έτος.

Trump or Hilary, who’s gonna be?

Hillary-Trump

Η πραγματικότητα είναι ότι η εκλογή ενός από τους δύο, θα κάνει την προεδρία Ομπάμα να λησμονηθεί. Διότι η μεν, στηρίζει την πολιτική καμπάνια της στο ότι είναι γυναίκα. Ο δε, δοκιμάζει τα όρια της ανοχής των Αμερικανών στους ρατσιστές, με τις δηλώσεις του. Παρ΄όλα αυτά, ο ίδιος προηγείται. Μαζί του και το σχέδιό του να χτίσει φράχτες στα σύνορα.

Μέγιστη διεθνής πρόκληση συνιστά το προσφυγικό ζήτημα

Το οποίο διακλαδώνεται σε δύο σημεία. Στην ανάγκη να παύσει ο εμφύλιος πόλεμος που είναι και η αιτία των μεταναστευτικών ροών, μα και την ανάγκη η Ε.Ε. να οργανώσει την ένταξη και αφομοίωση των ζωντανών θυμάτων του πολέμου, στους κόλπους της Ευρώπης. Σημειώνεται ότι περίπου 800.000 άνθρωποι μπήκαν στη Γηραιά Ήπειρο το έτος που πέρασε.

RTX1T0QI_IV

Βεβαίως στο φόντο του προσφυγικού προβλήματος βρίσκεται το χαλιφάτο των Τζιχαντιστών (Daesh). Θα παρακολουθήσουμε άραγε μια Ευρωπαϊκή χερσαία στρατιωτική επέμβαση κατά των εξτρεμιστών; Ιστορικά έχει φανεί, ότι οι εναέριες επιδρομές δεν αρκούν για να νικηθούν τέτοιες οργανώσεις. Ενδεχομένως να χρειαστεί να ληφθούν πιο δραστικά μέτρα, προς εξάλειψη του Daesh, από τη Δύση. Ακόμη και αν αυτό σημαίνει για τα ισχυρά Ευρωπαϊκά κράτη να παύσουν τις αγορές πετρελαίου και τη συνεργασία με το ISIS, για χάρη της παγκόσμιας ειρήνης. Μια νίκη της Δύσης, ενάντια στους Τζιχαντιστές θα σηματοδοτούσε και ένα καλό πρόσχημα ώστε να αρχίσουν να βελτιώνονται οι σχέσεις με τη Ρωσία.

Η γειτονική μας χώρα, Τουρκία,  αναμένεται να διαδραματίσει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στο διεθνές γίγνεσθαι.

turkey

Αμέσως μετά την είσπραξη των δισεκατομμυρίων από την Ευρώπη, προς επίλυση του προσφυγικού προβλήματος, προέβη σε ακόμα περισσότερες πράξεις βιαιότητας κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μέλη της αντιπολίτευσης και δημοσιογράφοι συνελήφθηκαν από την αστυνομία καθώς και μέλη του Κουρδικού κόμματος.  Από εκεί ξεκινά και ο σημερινός άτακτος πόλεμος με τους κούρδους αντάρτες και τις τουρκικές δυνάμεις.

kurds-isis

Απορίας άξιο, καθώς είναι η μόνη χερσαία δύναμη που αντιμετωπίζει το Daesh με επιτυχία.

Οι Τούρκοι όμως, όπως απέδειξαν Ρωσικά μέσα, έχουν ένα καλά στημένο εμπόριο με τους Τζιχαντιστές.

isis-oil

Η Ρωσία αναμένεται να προχωρήσει σε χερσαίες επιχειρήσεις κατά των Τζιχαντιστών και των εχθρών του Άσαντ. Πολλοί είναι εκείνοι που πίστεψαν ότι η κατάρριψη του Ρωσικού αεροσκάφους από τους Τούρκους ήταν μια προσπάθεια να ξεκινήσει πόλεμος του ΝΑΤΟ ενάντια στην Τουρκία. Το σίγουρο είναι ότι οι Ρώσοι θα είναι σε εγρήγορση και με τα δάχτυλα στη σκανδάλη.

spetsnaz_unit_by_makarov771-d6xsfj7

Μακριά από τα της Ευρώπης, ο πλανήτης θα ασχοληθεί και με την ταραγμένη σχέση των ΗΠΑ με την Κίνα.

Ενώ για τα φώτα της δημοσιότητας οι δύο χώρες φαίνονταν να τα πηγαίνουν αρκετά καλά, ιδιαίτερα μετά και τις συμφωνίες σχετικά με τις κλιματικές αλλαγές και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στον τομέα των διεκδικήσεων φαίνονται να βρίσκονται σε έντονη ρήξη. Η Κίνα, χτίζοντας αρκετά τεχνητά νησιά στα νότια παράλιά της, διεκδικεί και αρκετά μίλια γύρω από αυτά, ως δικά της ύδατα.

ThePalmDeiraJul07CopyrightNakheel2S

Οι ΗΠΑ θέλοντας να δείξουν την άρνησή τους επ’ αυτού, διότι κατά τους ίδιους θεωρούνται -ακόμα- διεθνή ύδατα, έστειλαν καταδιωκτικό πλοίο εντός αυτών των μιλίων, προκαλώντας έντονες κινέζικες αντιδράσεις. Η πολιτική ιδιαιτερότητα αυτών των πράξεων, βρίσκεται στο ότι πιθανόν η Κίνα σε λίγα χρόνια να μπορέσει να οδηγήσει τις ΗΠΑ σε χρεοκοπία, με μια πιθανή υποτίμηση των ομολόγων της.

Ελπίζουμε για το καλύτερο.

«Βρέξε» λίγη παιδεία…

Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, το τέλος του φέρνει τον απαραίτητο προσωπικό απολογισμό και τις ανάλογες ευχές εν όψει του λυκαυγούς του επόμενου. Φέτος οι γιορτές γίνονται σε πιο ήρεμο «κλίμα», καθώς πέρυσι τέτοια εποχή είχαμε εισέλθει στον «πόλεμο» των κρίσιμων εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, που είχαν διαδεχθεί την αποτυχία ψήφισης για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Για σκεφτείτε, ποια ήταν η ψυχολογία του μεγαλύτερου μέρους της μάζας και ποια είναι σήμερα…

Μία τρομερή αίσθηση ευφορίας είχε κατακλύσει τους Έλληνες πολίτες εκείνη την περίοδο, περιμένοντας να αποχωρήσουν από την εξουσία όσοι τους είχαν σύρει σε ένα σημείο που δεν φαντάζονταν πριν από 7-8 χρόνια, όταν δεν είχαμε ιδέα των επιπτώσεων που θα υπήρχαν από την «εποχή της ευημερίας» των αρχών του 2000. Ο λόγος ήταν η ολοένα και μεγαλύτερη απόκτηση δυναμικής του προσωποπαγούς κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ, με αρχηγό τον Αλέξη Τσίπρα. Ο ίδιος, δίχως φειδώ και δισταγμό, ακολούθησε τα βήματα των προκατόχων του, υποσχέθηκε τα πάντα σε όλους και είχε το μεγάλο πλεονέκτημα του ότι είχε μείνει ως ο τελευταίος δυνατός «αντιμνημονιακός πόλος».

Αυτά τα στοιχεία ήταν βέβαιο ότι θα τον έφερναν στην εξουσία, καθώς το «θα» είναι η αγαπημένη μας σύγκλιση και πάντα γοητευόμαστε από τέτοια λόγια. Η αλήθεια, όπως ήταν εξίσου φυσιολογικό, αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική. «Προσπαθήσαμε, οι Ευρωπαίοι ήταν άτεγκτοι και αναγκαστήκαμε να συμβιβαστούμε για το καλό του τόπου», ήταν πάνω-κάτω η ατάκα σαν να ακούγεται από μαγνητοφωνημένο μήνυμα των προηγούμενων πρωθυπουργών, ύστερα από έξι μήνες, όπου καταφέραμε να διασύρουμε τους εαυτούς μας πιο πολύ από ποτέ, όντες έτοιμοι να μείνουμε εκτός Ευρώπης. Τυπικά, δηλαδή, γιατί σε θέμα νοοτροπίας πάντοτε βρισκόμασταν στα Βαλκάνια ή ακόμη και στη λογική των Ανατολιτών…

Ο λαός που δεν έχει μάθει ακόμη ότι η ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται, την «πάτησε» για τρίτη συνεχόμενη φορά, με αποτέλεσμα ένα ισάριθμο, ακόμη πιο σκληρό μνημόνιο. Τρεις πρωθυπουργοί (Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας), ίδια ιστορία, ίδια απόφαση, ίδια απογοήτευση, ίδια ακριβώς λόγια για να δικαιολογήσουν την απόφασή τους. Κι όλα αυτά από το 2010 μέχρι το 2015, μόλις πέντε χρόνια.

Ένας λαός που δεν έχει μάθει να βλέπει πιο πέρα από αυτό που έχει μπροστά του, είναι «καταδικασμένος» σε μία τέτοια «μοίρα». Λυπάμαι, προσωπικά, που επιβεβαιώνεται το κείμενό μου δύο μέρες μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, λέγοντας πως δεν υπάρχει προοπτική. Ανάθεμα κι αν καταλάβαμε τι έγινε από τότε, ανάθεμα κι αν θα κατανοήσουμε ποτέ το συνεχόμενο λάθος μας, ώστε να σταματήσουμε να γυρίζουμε γύρω από τον ίδιο φαύλο κύκλο. Δεν είναι, δα, και το πρώτο που επαναλαμβάνουμε.

Εννέα μόλις μήνες μετά, θα καλούμασταν για δεύτερη φορά στις κάλπες. Εκείνη τη στιγμή ξέραμε, ότι θα ζητούσαμε από μία συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων να μας εκπροσωπήσει ως κοινωνικό σύνολο στα υψηλότερα πατώματα της εξουσίας. Και βγάλαμε τους εαυτούς μας αυτούσιους. Ειδικά μετά το Σεπτέμβριο, οι εξυπνακισμοί και η επίδειξη κόμπλεξ είναι δύο στοιχεία πιο τρανά από ποτέ. Από πού να αρχίσουμε; Από τη δήλωση του κ. Φίλη περί των Ποντίων; Από την επιλογή του να γράψει το βιβλίο της ιστορίας, ένας τύπος που θεωρεί τους Μακεδονομάχους ίδιους με τους Τζιχαντιστές; Από τον κ. Σταθάκη που «ξέχασε» να δηλώσει 38 σπίτια και μερικά «ψωροεκατομμύρια»; Από τη «Λέσβο, τη Μυτιλήνη και τα άλλα νησιά» του κ. Τσίπρα; Ή μήπως από νταηλίκια του τύπου «έτσι είναι το στυλ μου να μιλάω» του κ. Πολάκη; Η μία περίπτωση χειρότερη από την άλλη, με αποκορύφωμα στο τέλος τις αντιδράσεις μίας μερίδας των διαφωνούντων για το Σύμφωνο Συμβίωσης. Θα πει κανείς ότι αυτά δε συμβαίνουν πρώτη φορά. Σύμφωνοι, αλλά ποτέ δε συνέβησαν σε τέτοια κλίμακα και συχνότητα, με τα «κρούσματα» ανθρώπων υψηλά ισταμένων που δείχνουν ξεκάθαρο έλλειμμα παιδείας, παίρνοντας ρυθμό «πολυβόλου».

Τι λένε, όμως; Ότι είναι οι αντιπρόσωποί μας. Προσωπικά το πιστεύω. Είναι οι αντιπρόσωποι ενός λαού με έλλειψη παιδείας. Ωστόσο, τον εαυτό μας δεν τον κοιτάξαμε ποτέ στον καθρέφτη και προοπτική σε αυτή την περίπτωση, πάλι δεν υπάρχει. Ούτε είμαι αισιόδοξος ότι θα μπορέσουμε ποτέ να κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια του πώς συμπεριφέρεται το κοινωνικό σύνολο, με τα παραδείγματα του τελευταίου χρόνου, μάλιστα, να βρίθουν. Αλλά δεν πειράζει, θα περιμένουμε τον επόμενο που θα υποσχεθεί τα πάντα για να μην πετάξουμε τη λάσπη που έχει σκεπάσει ερμητικά τα μάτια μας. Οπότε, αφού πάντα θα βρισκόμαστε να παλεύουμε σε μία «αρένα» μέχρι να «εξολοθρεύσουμε» ο ένας τον άλλο, ας περιμένουμε μαζί με τη βροχή σε ημέρες όπου ο καιρός είναι πρωτόγνωρα αίθριος    , να φέρει μαζί της και λίγη παιδεία. Θα ήθελα αυτή να είναι η ευχή μας για το 2016. Θα την χρειαστούμε…

Είναι ο εξτρεμισμός ηλίθιε

Δανειζόμενος τον τίτλο του βιβλίου του Νίκου Μπογιόπουλου “είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε”, προσπαθώ να ερμηνεύσω το φαινόμενο των πολιτικών αντιπαραθέσεων που αγγίζουν τα όρια του φανατισμού και της βίας.

Πολιτικοί και ιδεολογικοί χώροι θα υπάρχουν παντού, καθώς θα υπάρχουν πάντα και άνθρωποι που ανήκουν σε αυτούς και θα τους υπερασπίζονται. Άκρως δημοκρατικό, άκρως πλουραλιστικό. Μία υγιής κοινωνία επιβάλλεται να έχει ποικίλες φωνές για να προοδέψει και να αναπτυχθεί. Κάποιος πρέπει να κάνει εποικοδομητική αντιπολίτευση στην εκάστοτε κυβέρνηση. Μέχρι εδώ όλα καλά. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτές οι φωνές φεύγουν από τα όρια της αντιπαράθεσης και του διαλόγου και πηγαίνουν στα όρια του φανατισμού και της επίθεσης;

Το πρόβλημα της σημερινής πολιτικής σκηνής είναι ο εξτρεμισμός. Ακούγονται απόψεις ότι η τάδε ιδεολογία φταίει. Λάθος. Δεν φταίει η ιδεολογία, φταίνε οι εξτρεμιστές της ιδεολογίας. Οι άνθρωποι που προσπαθούν να περάσουν τις ιδέες τους με την βία. Τα παραδείγματα πολλά. Η εθνικιστική ιδεολογία υπήρχε και θα υπάρχει. Το πρόβλημα είναι οι εξτρεμιστές  χρυσαυγίτες και οι χρυσαυγίτες κάθε χώρας. Άνθρωποι ενάντια στην εξουσία υπήρχαν και θα υπάρχουν. Το πρόβλημα είναι οι τύποι που σπάνε και καίνε τις περιουσίες συνανθρώπων τους με φασιστικό τρόπο. Ακόμα και στους κόλπους των θρησκειών. Όλοι οι μουσουλμάνοι δεν είναι τζιχαντιστές. Δεν κατακρίνω το Ισλάμ που κάποιοι ενστερνίζονται, αλλά τους εξτρεμιστές μουσουλμάνους που προσπαθούν να επιβάλλουν την ιδεολογία τους.

Είναι ο εξτρεμισμός, λοιπόν, αυτός που ευθύνεται. Αυτός που κάνει τους ανθρώπους να μάχονται ο ένας τον άλλον, όχι η ιδεολογία. Η ιδεολογία υπάρχει. Δεν αλλάζει αυτό. Όταν η παγκόσμια κοινωνία καταφέρει να περιορίσει τους εξτρεμιστές, σίγουρα θα γίνει καλύτερη. Όταν η παιδεία έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, σίγουρα οι εξτρεμιστές θα λιγοστευόσουν. Άλλωστε, το έχει πει και ο Νέλσον Μαντένα. “Το μεγαλύτερο όπλο που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να αλλάξεις τον κόσμο είναι η παιδεία”.