Από την κατασκευή της «απόδρασης» στην κατασκευή της συναίνεσης

Ήταν 6 Ιανουαρίου, όταν ο Χριστόδουλος Ξηρός δεν παρουσιάστηκε στο Α.Τ. Καλλικράτειας, διαπράττοντας κατάχρηση δικαιώματος περί άσκησης εξόδου. Αμέσως, τα μιντιακά φερέφωνα των κυβερνητικών εκπροσώπων άρπαξαν την σκυτάλη, επαναφέροντας -με τον χειρότερο τρόπο- το ζήτημα της τρομοκρατίας στον ελληνικό δημόσιο λόγο. Εντός λίγων ημερών, καλλιεργήθηκε η κοινωνική αναταραχή και δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες για την επερχόμενη «θεραπεία-σοκ» στο νομοθετικό καθεστώς του σωφρονιστικού συστήματος.

Ήδη από την πρώτη στιγμή, ο υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου, πάτησε πάνω στον κατασκευασμένο κοινωνικό φόβο των πολιτών και έσπευσε στην επανεξέταση του νομοθετικού καθεστώτος χορήγησης αδειών. Σταδιακά, υπό την δικαιολογία της «απόδρασης», τα δικαιώματα των φυλακισμένων άρχισαν να μετατρέπονται σε κενού περιεχομένου νοήματα για το σωφρονιστικό σύστημα.

Αποκορύφωμα της όλης διαδικασίας, αποτέλεσε η -προ ολίγων ημερών- ανακοίνωση του νέου Νομοσχέδιου, «Ρυθμίσεις Ποινικού και Σωφρονιστικού Δικαίου και Άλλες Διατάξεις». Εντός του νέου νομοθετικού πλαισίου, προβλέπεται συγκεκριμένη μεταχείριση για τους κρατούμενους «ειδικής κατηγορίας και εξέχουσας επικινδυνότητας». Άτομα, έτσι, που είτε έχουν καταδικαστεί για τρομοκρατία ή οργανωμένο έγκλημα είτε χαρακτηρίζονται ως «επικίνδυνοι κρατούμενοι», πρόκειται να επανδρώσουν μία πτέρυγα φυλακής, επονομαζόμενη ως «τύπου Γ», που θα λειτουργεί υπό την συνεχή αστυνομική παρουσία και τις χειρότερες συνθήκες κράτησης. Βάσει νόμου, οι φυλακισμένοι αυτής της κατηγορίας χάνουν κάθε δικαίωμα παροχής άδειας ενώ τους περιορίζεται αυστηρά η δυνατότητα επικοινωνίας.

Οι νέες συνθήκες που προβάλει το πρόσφατο νομοθετικό πλαίσιο αποτέλεσαν κεντρικό εφαλτήριο για την μαζικότερη απεργία πείνας στο πλαίσιο των ελληνικών φυλακών. Περίπου 4.500 κρατούμενοι από συνολικά 15 σωφρονιστικά ιδρύματα επέλεξαν να θέσουν την ζωή και την υγείας τους σε κίνδυνο, αποσκοπώντας σε δικαιότερες συνθήκες κράτησης. Εν τέλει, μετά από 9 ημέρες αιματηρού αγώνα, η κατάσταση υγείας μέρους των απεργών ώθησε την πρωτοβουλία επιτροπής αγώνα φυλακών στην αναστολή της απεργίας.

Το ζήτημα, ωστόσο, παρά το εγγενές μέγεθός του και την σημαντική αλληλεγγύη μέρους των πολιτών, πέρασε στα ψηλά από τα μέσα ενημέρωσης. Σύσσωμα τα κυρίαρχα μίντια αποφάσισαν τον μαζικό αποκλεισμό του θέματος, κρατώντας όρκο σιωπής απέναντι στην ισχύ του νέου νομοθετικού πλαισίου και στην απεργιακή κινητοποίηση των κρατουμένων.

Πρόκειται, φυσικά, για τα ίδια μίντια τα οποία μισό χρόνο πριν έχτισαν τις κατάλληλες συνθήκες για να φαντάζει ένα τέτοιο νομοσχέδιο θεμιτό, στην κοινή συνείδηση.

Πρόκειται για τα ίδια μίντια που επιλέγουν και αποκρύπτουν, κατασκευάζουν και καταστρέφουν, μυθοποιούν και απομυθοποιούν ανάλογα με τα επιχειρησιακά και πολιτικά τους συμφέροντα.

Πρόκειται για τα ίδια μίντια που εσύ πιστεύεις.

Δημοψήφισμα για τη ΔΕΗ: Λύση Ή πυροτέχνημα;

Πολιτική αντιπαράθεση πολλών Watt έχει προκληθεί μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, με αφορμή το νομοσχέδιο για την μικρή ΔΕΗ.Οι διεργασίες των κομμάτων σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο είναι έντονες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται στο πλευρό των συνδικαλιστών της ΓΕΝΟΠ, οι οποίοι προτίθενται να συνεχίσουν μέχρι τέλους τις απεργιακές κινητοποιήσεις, κλείνοντας τους διακόπτες του ηλεκτρικού ρεύματος σε πολλές περιοχές ανά την Ελλάδα. Με πρωτοβουλία της αξιωματικής αντιπολίτευσης επρόκειτο να κατατεθεί πρόταση για την διενέργεια δημοψηφίσματος προκειμένου ο ελληνικός λαός να αποφασίσει άμεσα για την ιδιωτικοποίηση ή μή της ΔΕΗ.

Για να υποβληθεί αυτή η πρόταση απαιτείται συγκέντρωση υπογραφών από τα 2/5 του όλου αριθμού των βουλευτών, δηλαδή 120 βουλευτές. Κάτι τέτοιο είναι δυνατόν, αφού την πρόταση θα υπογράψουν και οι βουλευτές των ΑΝ.ΕΛ. και της ΔΗΜ.ΑΡ., υπό όρους.

Όμως,το Σύνταγμα μας θέτει αυστηρά όρια ως προς την διαδικασία διενέργειας δημοψηφίσματος. Συγκεκριμένα,το άρθρο 44 παρ.2 προβλέπει ότι δημοψήφισμα προκηρύσσεται με προεδρικό διάταγμα για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρά κοινωνικά ζητήματα ή εθνικά θέματα, εκτός από τα δημοσιονομικά.

Η σχετική συνταγματική διάταξη περί δημοψηφίσματος είναι ρητά απαγορευτική για νομοσχέδια που ρυθμίζουν δημοσιονομικά ζητήματα.
Θα αναρωτηθεί κανείς: Δεν είναι σοβαρό κοινωνικό ζήτημα η ανάθεση της ιδιοκτησίας μιας δημόσιας επιχείρησης σε ιδιώτες; Aσφαλώς και είναι.

Από τη στιγμή, όμως, που το Σύνταγμα απαγορεύει την διενέργεια δημοψηφίσματος για δημοσιονομικά νομοσχέδια, η Κυβέρνηση δύναται να ακυρώσει την πρόταση, ακόμα και αν έχουν συγκεντρωθεί οι υπογραφές των 120 βουλευτών.

Στην ίδια παράγραφο του άρθρου 44, προβλέπεται ότι για να γίνει το δημοψήφισμα, η πρόταση πρέπει να υπερψηφιστεί από 180 βουλευτές. Λαμβάνοντας, υπ’ όψιν την προαναφερόμενη συνταγματική απαγόρευση γίνεται κατανοητό πως κάτι τέτοιο είναι πρακτικά ανέφικτο. Στην περίπτωση ακόμα που τα δημοσιονομικά νομοσχέδια προκαλούν σοβαρά κοινωνικά ζητήματα, αποκλείεται η οποιαδήποτε προσφυγή σε δημοψήφισμα. Οι συζητήσεις περί δημοψηφίσματος έχουν αναδειχθεί από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προκειμένου να αποκομίσει περιστασιακά επικοινωνιακά οφέλη, χωρίς κανένα ουσιαστικό πρακτικό αποτέλεσμα. Ο θόρυβος περί δημοψηφίσματος που έχει προκληθεί τις τελευταίες ημέρες δεν έχει νόημα.

Περί της ιδιωτικοποίησης

Το κράτος πλέον δεν θα συμμετέχει στην «μικρή ΔΕΗ». Η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας απελευθερώνεται και ιδιωτικοποιείται πλήρως. Οι κίνδυνοι, οι οποίοι εγείρονται είναι οι εξής:

1)Η ποιότητα και η συνέχεια της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος τίθεται σε κίνδυνο, αφού από εδώ και στο εξής η επιχείρηση θα λειτουργεί με γνώμονα το ιδιωτικό κέρδος και όχι το δημόσιο συμφέρον.

2)Εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του ιδιώτη να διακόψει την παροχή του ηλεκτρικού ρεύματος, στερώντας από τους πολίτες ένα από τα βασικότερα κοινωνικά αγαθά.
Απ’την άλλη πλευρά, πολλοί υπέρμαχοι της ιδιωτικοποίησης ισχυρίζονται ότι σε άλλες χώρες ,στις οποίες το κράτος δεν διοικεί καμία επιχείρηση ηλεκτρισμού δεν έχουν δημιουργηθεί τέτοια προβλήματα. Ξεχνούν, όμως, ότι στην Ελλάδα ετούτη την στιγμή, πολλοί άνθρωποι αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στους λογαριασμούς της «μεγάλης ΔΕΗ».

Βέβαια, λόγω του ότι τα τελευταία χρόνια στην ΔΕΗ κυριαρχούν οι λεγόμενες συντεχνίες δεν έχει επιτευχθεί καμιά προσπάθεια για καινοτομίες όπως η αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και η επιχείρηση δεν είναι κερδοφόρα. Έτσι, η συνεισφορά των ιδιωτών είναι αναγκαία, αλλά –συνεισφορά– και όχι πλήρης έλεγχος. Η σύμπραξη δημόσιου-ιδιωτικού τομέα θα ήταν η καλύτερη δυνατή λύση προκειμένου να νοικοκυρευτεί η ΔΕΗ, να εισαχθούν καινοτομίες στην παραγωγή ενέργειας, να υπάρξει χαμηλότερο κόστος στα τιμολόγια κ.α.

Όλα αυτά,φυσικά, κάτω από τον έλεγχο του Κράτους ούτως ώστε να προστατεύεται το δημόσιο συμφέρον.

Συμπερασματικά, λοιπόν, η λύση πρέπει να δοθεί σε πολιτικό επίπεδο.Οι μέν κυβερνώντες οφείλουν να αντιληφθούν ότι σκοπός μιας επιχείρησης που παράγει και παρέχει ένα βασικό κοινωνικό αγαθό δεν μπορεί να είναι είναι το ιδιωτικό κέρδος.Οι δε αντιπολιτευόμενοι οφείλουν να αντιληφθούν ότι,χωρίς την συνεισφορά ιδιωτών,καθίσταται αδύνατη η εξυγίανση της ΔΕΗ. Αντί να διεξάγεται μια ανούσια επικοινωνιακή κόντρα δίχως κανένα πραγματικό αποτέλεσμα κάλο θα ήταν να διεξαχθεί ένας πολιτικός διάλογος προκειμένου να υπάρξει μια συνεννόηση και να μην τεθεί σε κίνδυνο το συμφέρον του ελληνικού λαού.

Βασική προϋπόθεση να πάψουν οι εμμονές σε κρατισμό (ΣΥΡΙΖΑ) και σε άκρατο νεοφιλελευθερισμό (κυβέρνηση).

Ώρα για εναλλακτικές πηγές ρεύματος…

«Ναι, τα καταφέραμε» δήλωσε ο πρωθυπουργός της χώρας Αντώνης Σαμαράς στο Ευρωκοινοβούλιο την περασμένη εβδομάδα. Συνέχισε λέγοντας «Δεν θα επιτρέψω σε φανατικούς λαϊκιστές και δημιουργούς ψεύτικων εντυπώσεων να εμποδίσουν αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» .

Όπως ξεκάθαρα φάνηκε, αναφερόταν στο νέο σόφισμα-παγκόσμια πρωτοπορία της κυβέρνησης με την κωδική ονομασία «μικρή ΔΕΗ». Την πρώτη φορά που άκουσα αυτόν τον όρο αναρωτήθηκα αν πρόκειται για κάποιο κακόγουστο αστείο ή κάποιο τεχνοκρατικό τέχνασμα. Τελικά ίσως το παραπήρα σοβαρά. Η «Μικρή ΔΕΗ» αποτελεί ένα εγχείρημα για τη δημιουργία μιας ανταγωνιστική επιχείρησης ηλεκτρισμού, η οποία θα διαθέτει το 30% περίπου του παραγωγικού δυναμικού, των εργαζομένων και της πελατειακής βάσης της ήδη υφιστάμενης ΔΕΗ. Πρόκειται για μια προσπάθεια περιορισμού της δεσπόζουσας θέσης που κατέχει η «παλαιά ΔΕΗ», στα πλαίσια υποτίθεται υγιούς ανταγωνισμού.

«Εθνικό έγκλημα που πρέπει να αποτραπεί» χαρακτήρισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για το επίμαχο εγχείρημα, προτείνοντας μάλιστα δημοψήφισμα. Αν μπορούσε να κάνει και πρόταση μομφής θα έκανε.

Από την πλευρά της, η ΓΕΝΟΠ έχει ήδη ανακοινώσει 48ωρες κυλιόμενες απεργίες κατά του νομοσχεδίου για τη μικρή ΔΕΗ, ενώ σε εξέλιξη βρίσκονται κινητοποιήσεις έξω από τα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ στην οδό Χαλκοκονδύλη, αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Επικουρικά, με μπλακ άουτ απειλείται η χώρα ήδη από τα ξημερώματα της Πέμπτης εν όψει της κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων τους αντιδρώντας στην ιδιωτικοποίηση του 30% της εταιρείας.

Έκκληση προς τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ να μην προχωρήσουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις απηύθυνε ο υπουργός Ανάπτυξης Νίκος Δένδιας μετά τη συνάντηση που είχε με το προεδρείο της ΕΣΕΕ , χωρίς ωστόσο κανείς να περιμένει την παραμικρή ανταπόκριση. Ο Κερκυραίος υπουργός κάλεσε τα συνδικαλιστικά σωματεία να μην προχωρήσουν σε βεβιασμένες κινήσεις που θα προκαλούσαν ανεπανόρθωτα προβλήματα στην αγορά και στον επιχειρηματικό κόσμο, θυμίζοντας πολύ την ανακοίνωση των βιομηχάνων που αναφέρει πως μεγάλο μέρος των μεταφερόμενων αγαθών θα καταστραφεί λόγω των επικείμενων διακοπών (βρείτε γεννήτριες!). Η ελληνική οικονομία, συνέχισε ο υπουργός, δεν αντέχει και άλλα προβλήματα τη στιγμή που ο τουρισμός πάει καλά ∙ παρά τον ήπιο αυτό τόνο του ήδη από άλλες πλευρές έχουμε φτάσει σε κυβερνητικές απειλές επιστράτευσης! Γιατί ως γνωστόν, όταν η κυβέρνηση δεν μπορεί να προβάλει λογικά επιχειρήματα και να κινηθεί δημοκρατικά, τι κάνει; Επιστρατεύει…

Το 49% της ΔΕΗ πάντως ήδη ανήκει σε ιδιώτες, κυρίως σε μεγάλες Κοινοπραξίες Ελληνικών και πολυεθνικών επιχειρησιακών Ομίλων (ΓΕΚ, ΤΕΡΝΑ Α.Ε., Ρόκας-IBEDROLA, ΕΟΝ), ενώ ήδη πρόσφατα άλλες εταιρείες τύπου ENERGA έκαναν την εμφάνιση τους, οπότε… αλήθεια είναι θέμα ανταγωνισμού η ιδιωτικοποίηση;

Για να βάλουμε λίγο τα πράγματα στη θέση τους (όσο μπορούμε δηλαδή), το ρεύμα αποτελεί κοινωνικό αγαθό και ίσως από τα πιο σημαντικά, δεδομένου και της σημερινής τεχνολογικής ανέλιξης που γνώρισε η κοινωνία. Τώρα το πόσα «megabytes, gigabytes ή terabytes» παράγεται είναι αδιάφορο (ίσως μας το διευκρινίσει κάποια στιγμή ο κ.Ταμήλος, ο οποίος είμαι σίγουρος πως ακόμα παλεύει με βιβλία πληροφορικής). Το κόστος του ρεύματος θα πρέπει να παραμένει σε κατώτατα επίπεδα και ήδη έχει ξεφύγει κατά πολύ από την λογική της τιμής «κόστους», αφού κάθε εξάμηνο το τιμολόγιου της ΔΕΗ αυξάνεται κατά 10% τουλάχιστον. Ο έλεγχος του ρεύματος είναι αναγκαίο να βρίσκεται υπό κρατική αιγίδα και ευθύνη ώστε να αποφευχθούν φαινόμενα καρτέλ, μονοπωλίου ή αισχροκέρδειας. Θα μου πείτε: «και τώρα μονοπώλιο είναι η ΔΕΗ»; Αυτό έχει συμβεί καθώς έχει εξοκείλει υπερβολικά από την αρχική λογική του κοινωνικού φορέα που θα έπρεπε να ήταν η ΔΕΗ. Εξάλλου, εν έτει 2014 είναι πολλά πράγματα που δεν θα έπρεπε να ήταν, όπως φοροεισπράκτορας  επισπεύδων την εκτέλεση, εκβιαστής του κράτους και άλλα. Δεν χρειάζεται ιδιωτικοποίηση στο «όνομα» της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, αλλά αναδιάρθρωση και επαναπροσδιορισμό της ως φορέα.

Αλλά λογικό, όταν το κράτος ότι δεν μπορεί να εξυγιάνει έναν φορέα του (βλέπε ΟΤΕ , ΟΣΕ) τον ιδιωτικοποιεί.

Καθώς ο παλαιός φορέας (το 70% της αρχικής ΔΕΗ) θα συνεχίσει να βρίσκεται υπό κρατική ευθύνη θα μπορεί να συνεχίσει να βρίσκεται μέχρι του ποσοστού του 49% σε ιδιωτικό χέρια. Συνυπολογίζοντας όμως πως ήδη η μικρή ΔΕΗ θα είναι εξ ολοκλήρου ιδιωτική άρα το 30% του όλου) επί του αρχικού συνόλου θα έχουμε ένα ποσοστό ιδιωτικοποίησης περίπου 65%. Αλλά κανείς δεν μας λέει τίποτα γι’αυτό. Ίσως δεν είναι επί του παρόντος, οπότε ας ησυχάσω και εγώ.

Εν κατακλείδι, μην ελπίζετε και πολλά από αυτή την δήθεν ανταγωνιστική αλλαγή. Είναι άλλος ένας τρόπος εξάλειψης του κρατικού πρίσματος από την οικονομία. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως καλοκαιριάτικα είμαστε σε θέση μάχης.

«Πλημμύρισε» χίπστερ το Λαύριο

Κατά τη διάρκεια του τριημέρου 27-29 Ιουνίου διεξήχθη το πρώτο επίσημο συνέδριο του Ποταμιού, στο τεχνολογικό πάρκο Λαυρίου. Λαύριο γιατί θυμίζει το αύριο, σύμφωνα με τον «επικεφαλή» του κόμματος και γνωστό δημοσιογράφο, Σταύρο Θεοδωράκη.

Ο Θεοδωράκης ήταν ο μοναδικός υποψήφιος για τη θέση του επικεφαλής και εκλέχθηκε έπειτα τη σύμφωνη γνώμη όλων με ανάταση χειρός.

86 μέλη εξελέγησαν στην Πανελλήνια επιτροπή του Ποταμιού, αντί για 70 όπως είχε ανακοινωθεί. Ο αριθμός αυτός προέκυψε απ’ την εξομάλυνση, που προβλέπεται στο καταστατικό του κινήματος. Σκοπός είναι τόσο να εκπροσωπούνται όλοι οι νομοί της χώρας απ’ τους οποίους προήλθαν υποψηφιότητες, όσο και να υπάρχει η ποσόστωση ανά φύλο (58 άνδρες και 28 γυναίκες).

Τα μέλη εξελέγησαν απ’ τους 466 συνέδρους. Πρώτος στις προτιμήσεις εξελέγη ο Δημήτριος Κοντοπίδης, ο οποίος ήταν και υποψήφιος ευρωβουλευτής. Παράλληλα, ανέλαβε ρόλο στο Πειθαρχικό (Επιτροπή Δεοντολογίας).

Μέσα σε ένα σαββατοκύριακο, λοιπόν, το ποτάμι απέκτησε «επικεφαλής» αντί για αρχηγό και «εθελοντές», (ονομασία βάσει καταστατικού για όσους επιθυμούν να συμμετάσχουν στο κίνημα) αντί για μέλη, όπως ονομάζονται οι αντίστοιχες θέσεις στα υπόλοιπα κόμματα.

Στην ομιλία του, ο Θεοδωράκης έδωσε έμφαση στις μέχρι τώρα αποτυχίες των «παλαιών κομμάτων», τόσο της Δεξιάς, ως κυβερνήσεις, όσο και της Αριστεράς με τον αντιπολιτευτικό της ρόλο, ασκώντας έντονη κριτική και στις δύο πλευρές και ιδιαίτερα στην αριστερά. «Θυμηθείτε τι υποσχέσεις έδιναν οι περισσότεροι Πρωθυπουργοί και τι από όλα αυτά έκαναν. Οι μάγοι που θα μεταμόρφωναν τα άδεια ταμεία, σε γεμάτα. Αλλά και οι καινούργιοι εραστές της εξουσίας, αυτοί που έγιναν ισχυροί μέσα στην απελπισία της κρίσης, ακολουθούν την ίδια συνταγή.»

Επιπρόσθετα, έγινε εκτενής αναφορά στα προβλήματα που έχουν προκύψει για κάθε ομάδα πολιτών ξεχωριστά, λόγω της οριζόντιας φορολόγησης αλλά και της εμπλοκής συμφερόντων. Εντούτοις, δεν έγινε αναφορά σε ενδεικτικές μορφές εναλλακτικής οικονομικής πολιτικής.

Ο ίδιος διαχώρισε τη θέση του κινήματος απ’ τα παλαιά κόμματα, δηλώνοντας ότι «Το Ποτάμι» επιδιώκει ριζοσπαστικές λύσεις και αποτελεσματικές πολιτικές. Ταυτόχρονα, έκανε λόγο για αντιμετώπιση του συστήματος του «ρουσφετιού» και εδραίωση αξιοκρατίας. Ωστόσο, δεν έχει γίνει σαφής αναφορά τόσο σε τρόπους για την πάταξη των πελατειακών σχέσεων, όσο και σε ενδεικτικές καινοτόμες λύσεις για φλέγοντα ζητήματα, όπως η οικονομική πολιτική.

Συνεχίζοντας, έδωσε έμφαση στη μη χρησιμότητα ιδεολογικών προσήμων (Αριστερά-Δεξιά) με βάση τα σύγχρονα προβλήματα. Μ’ αυτό τον τρόπο, θέτοντας ως ιδεολογία του κόμματος τον ανθρωπισμό, απέφυγε να ταυτιστεί ή έστω να δείξει μία ροπή προς πιο συγκεκριμένες ιδεολογικές αντιλήψεις, άρα και πολιτικές. Αυτή η παράλειψη, μπορεί να ερμηνευτεί, βέβαια, και ως έλλειψη σαφούς ιδεολογικού προσανατολισμού, έλλειψη πρακτικών αρχών για πολιτικές που αφορούν την οικονομία, τη δημόσια διοίκηση, την εκπαίδευση. Σε άλλο σημείο του λόγου του αλλά και σε προγενέστερες δηλώσεις, δεν απέκλεισε τη συνεργασία και με τα δύο μεγάλα κόμματα.

Ποιος είναι όμως τελικά ο στόχος του Ποταμιού;

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Ο Θεοδωράκης στοχεύει στους νέους που χαρακτηρίζονται «απολιτίκ», όσους απορρίπτουν τόσο την αριστερά όσο και τη δεξιά.

«Ας το ξέρουν όμως όλοι. Το Ποτάμι δεν χρωστάει πουθενά. Δεν έχει βαρίδια. Δεν έχει προστάτες. Δεν έχει συμφέροντα να εξυπηρετήσει. Γι αυτό η κυβερνητική μας πρόταση όταν έρθει η ώρα θα εξυπηρετεί μόνο το δημόσιο συμφέρον.»

Στο λόγο του μετά την επιλογή του ως «επικεφαλής», δήλωσε ότι το κίνημα δε θα έχει δραστηριότητα-μετακινήσεις σε όλες τις πόλεις, ούτε σταθερό πρόγραμμα δράσης. Θα δρα σε περιπτώσεις εντοπισμού σημαντικών προβλημάτων, οπότε και θα προτείνει εναλλακτικές, ριζοσπαστικές αλλά και εφικτές λύσεις.

«Θα παρεμβαίνουμε σε συγκεκριμένα προβλήματα που υπάρχουν σε όλη τη χώρα, υποδεικνύοντας συγκεκριμένες πρακτικές ρεαλιστικές, επαναστατικές λύσεις.»

Η έννοια της καινοτομίας αλλά και τις εναλλακτικής δράσης είχε βασική θέση στην ομιλία του. Θα λέγαμε ίσως ότι το Ποτάμι είναι ένα κίνημα «χίπστερ»- είναι στη μόδα, προσεγγίζει πρώτα τους νέους χωρίς πολιτικό προσανατολισμό, λειτουργεί «εναλλακτικά» χωρίς να εξηγεί ξεκάθαρα τι είναι αυτό το «εναλλακτικά». Η ομιλία στο σύνολο της θύμιζε πιο πολύ μια καλά μονταρισμένη εκπομπή των Πρωταγωνιστών, λέξεις με υπονοούμενα, σκοτεινά σημεία, διάχυτος ρομαντισμός, κορύφωση με αισιοδοξία. Το σακίδιο ήταν παρόν· χρειαζόταν ίσως λίγο πιο σκοτεινός φωτισμός, ένα εντατικό μοντάζ με έμφαση στον πρωταγωνιστή Θεοδωράκη και ένα κομμάτι των Calexico για να χτυπήσει για άλλη μια φορά το βαρόμετρο της AGB.

Η αλτερνατίβα άλλωστε είναι στη μόδα. Κρατώντας μία απόσταση και απ’ την Αριστερά όσο και από τη Δεξιά, το Ποτάμι επιτυγχάνει να συγκεντρώνει ψηφοφόρους ανεξαρτήτου ιδεολογίας, κερδίζοντας αυτό το 7% με μόνο τρεις μήνες στα πολιτικά πράγματα. Αλτερνατίβα στη σκέψη, αλτερνατίβα στη δράση, αλτερνατίβα στην παρουσίαση. Είναι όμως αυτό το φαίνεσθαι αρκετό;

Αν ο κύριος Θεοδωράκης επιθυμεί όντως να ασχοληθεί σοβαρά με την πολιτική και να δώσει πρακτικές λύσεις, θα έπρεπε ίσως να αφήσει στην άκρη τις αισθητικές παρεμβάσεις, να απομακρυνθεί απ’ τη συνταγή της επιτυχημένης τηλεοπτικής εκπομπής και να δώσει στους πολίτες ακριβή και σαφή ενημέρωση για τη δράση και τις θέσεις του κινήματος του. Η πολιτική δεν είναι μόνο θέματα που «καίνε», κοντινά πλάνα και ψαγμένες ατάκες.

Μόνο αν ο δημοσιογράφος αποφασίσει να αποβάλει το δημοσιογραφικό του ταμπεραμέντο, μόνο τότε το Ποτάμι θα γίνει η «ανοιχτή δεξαμενή» που επιθυμεί και θα μας «συμπαρασύρει όλους το ρεύμα του».

Κατά πόσο είναι αυτό επιθυμητό και κυρίως, εφικτό; Για υιοθετήσω την αγαπημένη φράση του δημοσιογράφου, σας αφήνω να το σκεφτείτε.

Η στολή δίνει αναστολή στις περικοπές

Φαίνεται ότι τον τελευταίο καιρό η κυβέρνηση δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία στους ανθρώπους με στολές. Πόσο κύρος μπορεί να έχει η δικαστική τήβεννος και πόση αίγλη μπορεί να κρύβει μια στολή με διακριτικά; Κι εδώ που τα λέμε, η ρόμπα της καθαρίστριας συνοδευόμενη από τη σκούπα και το φαράσι είναι κάπως αδιάφορη – μάλλον άχρηστη για το success-story που εκτυλίσσεται στην Ελλάδα. Καιρός λοιπόν να ξεμπερδεύουμε με το μεγάλο και αχανές Δημόσιο. Προσοχή όμως, μη θίξουμε τα συμφέρονται εκείνων που μας συγκαλύπτουν και μας προστατεύουν.

Έτσι, λοιπόν, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε τις περικοπές των μισθών τω ενστόλων και των δικαστικών παράνομες. Μάλιστα, θα γίνει άμεση αποκατάσταση των εισοδημάτων τους στα επίπεδα του 2012, μετά από τροπολογία της κυβέρνησης.

Από την άλλη, όμως, πρέπει να εξυγιάνουμε το Δημόσιο υπακούοντας στις εντολές των δανειστών. 600 καθαρίστριες στο δρόμο, λοιπόν. Τα 400 ευρώ που είχαν μισθό αυτές οι γυναίκες θα καλύψουν το δημόσιο χρέος. Τι κι αν δικαιώθηκε ο αγώνας τους για επαναπρόσληψη; Το Υπουργείο Οικονομικών με εμμονή θα καταφεύγει στον Άρειο Πάγο για να αναστείλει την επαναπρόσληψή τους. Ίσως μέχρι τότε να βάλουν μυαλό, να αποδεχτούν ότι για να έρθει η ανάπτυξη δεν έχουν δικαίωμα στην εργασία. Ούτε αυτές, ούτε άλλοι 17.000 εργαζόμενοι στο Δημόσιο Τομέα. Είναι η πρωτοφανής και πρωτοποριακή συνταγή της κυβέρνησης, η οποία χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τα υψηλά ποσοστά της ανεργίας, απολύει εργαζομένους.

Το έλλειμμα των 270 εκ. που θα δημιουργηθεί από την καταβολή των αμοιβών στους ένστολους και τους δικαστικούς, θα καλυφθεί με νέα μέτρα που θα αφορούν τους αδύναμους. Αν και οι στολές των δικαστικών και των ενστόλων είναι πολύ επιβλητικές, εάν υπήρχε βραβείο καλύτερης στολής, θα το έπαιρνε άξια η κυβέρνηση, η οποία φόρεσε τη στολή του προστάτη των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων και της σταθερότητας.

Κυνηγώντας… το κέρδος

Οι εικόνες των αιμόφυρτων, σφαγμένων ή κακοποιημένων ζώων σίγουρα σοκάρουν. Παράλληλα, όμως, εκπλήσσουν, καθώς κανείς απορεί με την απανθρωπιά και τη βαρβαρότητα αυτών των κυνηγών. Πώς είναι δυνατόν να φέρονται τόσο φρικτά και αποτρόπαια απέναντι σε τόσο όμορφα και ξεχωριστά πλάσματα της φύσης; Δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι η αναλγησία του ανθρώπου δεν έχει όρια μπροστά στα χρήματα και το κέρδος.

1 4 5

Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες αποτυπώνουν τα τραγικά αποτελέσματα ενός φαινομένου που έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για τη λαθροχειρία, το παράνομο δηλαδή κυνήγι, που διεθνώς είναι γνωστό ως poaching. Μέσα στον ορισμό της λέξης συμπεριλαμβάνεται οποιαδήποτε ενέργεια που αντιβαίνει στο εφαρμοσμένο νομικό δίκαιο σχετικά με την προστασία των ανανεώσιμων φυσικών πηγών ή που αποσκοπεί στην κατοχή, μεταφορά, κατανάλωση ή πώληση μελών της άγριας πανίδας και χλωρίδας. Οι συνέπειες είναι καταστροφικές, καθώς απειλούνται με εξαφάνιση ολόκληροι πληθυσμοί και διαταράσσεται η βιοποικιλότητα.

Σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Διεθνές Εμπόριο των Απειλούμενων με Εξαφάνιση Ειδών (CITES), περισσότεροι από 20.000 χιλιάδες αφρικανικοί ελέφαντες έπεσαν θύματα λαθροθηρίας μέσα στο 2013, ένας αριθμός που αποκαλύπτει την αδυναμία των διεθνών μέτρων για τον περιορισμό του φαινομένου. Ο ελέφαντας είναι ένα από τα κατεξοχήν αγαπητά θηράματα των κυνηγών λόγω του ελεφαντόδοντου, το οποίο προέρχεται κυρίως από την Τανζανία, την Κένυα και την Ουγκάντα. Θεωρείται σύμβολο οικονομικής δύναμης και είναι περιζήτητο στις ασιατικές αγορές, όπως στην Κίνα, την Ταϊλάνδη, τη Μαλαισία, το Βιετνάμ και τις Φιλιππίνες. Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, αφού η λαθροχειρία απειλεί σοβαρά την επιβίωση του είδους, παρά τη μείωση του μέχρι πριν λίγα χρόνια ανοδικού ρυθμού της.

2

Το φαινόμενο βέβαια αγγίζει κι άλλα μέρη του κόσμου εκτός από την Αφρική. Στη Β. Αμερική η μαύρη αρκούδα είναι στο στόχαστρο για να χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς λόγους, σε εξωτικά φαγητά ή σαν αφροδισιακό. Στο Μεξικό χιλιάδες άγριοι παπαγάλοι αιχμαλωτίζονται κάθε χρόνο για να πουληθούν σε επίδοξους αγοραστές. Στην Κόστα Ρίκα, το Μπελίζ και τον Παναμά σπάνια θηλαστικά όπως ο τάπιρος του Μπερντ ζουν υπό την απειλή των λαθροκυνηγών.

Όλα τα προϊόντα που προέρχονται από τη λαθροχειρία διοχετεύονται συνήθως στη μαύρη αγορά. Η σπανιότητά τους έχει οδηγήσει στη δημιουργία μύθων γύρω από το όνομά τους κυρίως σε χώρες της Ασίας, όπου είναι συνήθης η διάδοση τέτοιων πρακτικών. Χαρακτηριστικά, η τίγρης ή ο ρινόκερος θεωρούνται ότι συμβάλλουν μέχρι και στη θεραπεία του καρκίνου. Το παράνομο κυνήγι εντείνεται, επίσης, λόγω της φτώχειας των ανθρώπων που ζουν στις περιοχές αυτές. Στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν, σκοτώνουν τα ζώα για να φάνε το κρέας τους ή για να το πουλήσουν κι έτσι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Σε πολλές περιπτώσεις οι δρόμοι του εμπορίου ελέγχονται από εγκληματικές ομάδες, που βλέπουν στη λαθροχειρία έναν εύκολο τρόπο αύξησής των κερδών τους. OLYMPUS DIGITAL CAMERA6

Το κυνήγι των άγριων ζώων φαίνεται ότι συνδιάζεται με το κυνήγι του κέρδους: όσο περισσότερα ζώα θανατώνονται, τόσο περισσότερα χρήματα βγάζουν κάποιοι. Ας ελπίσουμε τα διεθνή μέτρα προστασίας να δημιουργήσουν ένα φραγμό στο φαινόμενο αυτό και να μην έρθει η στιγμή που θα βλέπουμε τους ελέφαντες και τους ρινόκερους στα ντοκιμαντέρ σαν ένα είδος που ΚΑΠΟΤΕ υπήρξε.

Διαδίκτυο δύο ταχυτήτων

Καταλαβαίνω ότι είναι καλοκαίρι, ότι έχουμε Μουντιάλ, πως ήρθε η ανάπτυξη, οπότε γι’ αυτή την εβδομάδα δεν θα θίξουμε πολιτικό θέμα. Δεν γκρεμίστηκε κανένας φούρνος, μην ανησυχείτε. Ποιο θέμα θα μπορούσαμε να σχολιάσουμε αυτή την εβδομάδα; Για την κοινή έξοδο Μπαλατσινού-Μενεγάκη; Για τον 36χρονο εργολάβο με εικονικά τιμολόγια ύψους 7,5 εκατ. Ευρώ; Για το Μουντιάλ;  Για το γεγονός πως η Ελλάδα βρίσκεται 24 ποσοστιαίες μονάδες κάτω από το μέσο όρο της Ευρώπης σε ατομική κατανάλωση;

Ας πιάσουμε ένα ιντερνετικό.

Το YouTube -που ανήκει στην Google- πρόκειται να ξεκινήσει μέσα στις επόμενες ημέρες τις πρώτες δοκιμές μιας νέας συνδρομητικής υπηρεσίας αναπαραγωγής βίντεο και μουσικής που θα γίνει διαθέσιμη τους προσεχείς μήνες. Η συνδρομητική αυτή υπηρεσία σύμφωνα με το Associated Press θα προσφέρει αναπαραγωγή βίντεο χωρίς διαφημίσεις καθώς και προβολή χωρίς σύνδεση στο Ίντερνετ (!) σε φορητές συσκευές.

Απίστευτο έτσι; Ωστόσο σχετικά προβλέψιμο, καθώς μπορεί το Διαδίκτυο να είναι «ελεύθερο», χαοτικό και «δωρεάν», όταν πρόκειται να παρέχει σωστές υπηρεσίες θα το κάνει με αζημίωτο φυσικά. Να το τυράκι λοιπόν, να και η φάκα. Ωστόσο για να συμμετέχουν οι καλλιτέχνες σε αυτού του είδους την υπηρεσία είναι αναγκαίο να υπογράψουν την νέα, ενημερωμένη πρόταση της Google σχετικά με τα κέρδη από τα πνευματικά δικαιώματα των τραγουδιών… και εκεί ξεκινούν τα παρατράγουδα.

Η εταιρεία δήλωσε πως αναμένεται άμεσα η παρεμπόδιση της αναπαραγωγής βίντεο μέχρι τώρα άγνωστου αριθμού ανεξάρτητων καλλιτεχνών στο (δωρεάν ακόμα) YouTube που δεν έχουν υπογράψει τους νέους όρους συμβολαίου της Google για την ανωτέρω υπηρεσία. Το μπλόκο αυτό (όπως αναφέρουν οι παράγοντες της εταιρείας) θα γίνει για να μην δημιουργούνται ψευδείς προσδοκίες στους πρώτους χρήστες που θα δοκιμάσουν την συνδρομητική υπηρεσία.

Οι ανεξάρτητοι καλλιτέχνες που δεν συμμετέχουν στο νέο πακέτο συμβολαίου με μειωμένες απολαβές κατηγορούν την Google ότι εκβιάζει με μπλόκο από το YouTube όσους δεν υπογράψουν τελικά τους δυσμενέστερους όρους πληρωμής δικαιωμάτων σε σχέση με τους καλλιτέχνες των τριών μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών (Warner Bros, Sony και Universal), οι οποίες κι έχουν ήδη υπογράψει και θα συμμετέχουν στην νέα υπηρεσία. Και στο τέλος της μέρας έχουν απόλυτο δίκιο καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που η Google επιδεικνύει ελιτιστική συμπεριφορά, κάνοντας κατάχρηση στην δεσπόζουσα θέση της και δημιουργώντας ένα Διαδίκτυο δύο ταχυτήτων.

Πάντως, η αμερικανική ένωση των ανεξάρτητων μουσικών, American Association of Independent Music, διαφωνεί με την υφιστάμενη εικόνα. Ο επικεφαλής της Ριτς Μπένγκλοφ δήλωσε πως η φήμη πως «οι περισσότεροι ανεξάρτητοι καλλιτέχνες έχουν συμφωνήσει με την Google και το 90% του καλλιτεχνικού κόσμου συντάσσεται με αυτή την ενέργεια» είναι ανυπόστατη και τονίζει πως αδικούνται επειδή δεν διαθέτουν την ισχύ των μεγάλων δισκογραφικών εταιρειών.

Η αντίστοιχη ευρωπαϊκή ένωση ανεξάρτητων έχει απευθύνει κάλεσμα στην Ε.Ε. με κεντρικό επιχείρημα την ελευθερία της μουσικής αλλά και την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Συγκεκριμένα η Helen Smith, Εκτελεστικός Πρόεδρος της IMPALA (της ένωσης ανεξαρτήτων) , δήλωσε πως «Το YouTube συμπεριφέρεται σαν δεινόσαυρος, προσπαθεί να λογοκρίνει ό,τι δεν του αρέσει. Αυτό είναι εντελώς εκτός συγχρονισμού στην Ευρώπη∙ η ΕΕ συστηματικά επειμένει ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να είναι σε θέση να έχουν πρόσβαση στην πολιτιστική πολυμορφία και στην που απαιτούν. Η Ευρώπη θα έπρεπε ήδη να έχει λάβει μια σκληρή γραμμή με τη Google σε θέματα όπως η αναζήτηση της ιδιωτικής ζωής των ατόμων. Η έγκαιρη παρέμβαση στο YouTube θα πρέπει να είναι το επόμενο βήμα».

Ο Άγγλος μουσικός Billy Bragg πρόσθεσε πως «το YouTube πυροβολεί τον εαυτό του στο πόδι με την προσπάθειά του να επιβάλλει τη θέλησή του στις ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες να υπογράψουν επάνω σε αυτές τις χαμηλές τιμές. Θα είστε σε κίνδυνο της καθιέρωσης μιας υπηρεσίας streaming που διαθέτει ως αιχμή της το «καινοτόμο».

Γενικότερα η συλλογική δεσπόζουσα θέση που κατέχουν Apple, Google και Microsoft δημιουργούν όλα και περισσότερα αδιέξοδα ως προς τις ελεύθερες επιλογές των χρηστών αλλά και της ασφάλειας των προσωπικών τους δεδομένων. Όλες αυτές οι ελιτιστικές συμπεριφορές έχουν οδηγήσει στο Google Street View (μια εφαρμογή που κυριολεκτικά φωτογραφίζει ακριβώς το εξωτερικό του σπιτιού σου) στον ελιτισμό των λογαριασμών στο Youtube (με την κατοχή βίντεο κλιπ τραγουδιών μόνο από ορισμένα προφίλ) και στην «ανάγκη» να ενημερώνουμε τα email μας με τον αριθμό των κινητών μας κ.ο.κ.

Πλέον υπάρχει η θέληση να γίνει στροφή σε εναλλακτικά μέσα με περισσότερες αποδόσεις στους καλλιτέχνες όπως Spotify, Rdio και Deezer. Αυτό θα πρέπει να αποτελέσει αφορμή για την δημιουργία θεσμικού πλαισίου για την διατήρηση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο , αλλά και την στήριξη των χρηστών και των ανεξάρτητων καλλιτεχνών.

A Long Way from Home

Η τρομοκρατική επίθεση της 11ης  Σεπτεμβρίου του 2001 έκανε γνωστή την αμερικανική βάση του Γκουαντάναμο στην Κούβα, καθώς δημιουργήθηκε σε αυτή μια φυλακή-στρατόπεδο συγκέντρωσης, για τους υπόπτους τρομοκρατίας. Οι πρώτοι κρατούμενοι έφτασαν τον Ιανουάριο του 2002, έκτοτε, έχουν ακολουθήσει εκατοντάδες. Η τρομοκρατία στην φυλακή του Γκουαντάναμο χτυπά κατευθείαν στην ψυχή των κρατούμενων. Εκείνων που βρέθηκαν στην ναυτική βάση, δίχως να τους έχουν απαγγελθεί ποτέ κατηγορίες και χωρίς να έχουν περάσει από δίκη.

Μια εξαιρετικά χαρακτηριστική ιστορία για τη φυλακή του Γκουαντάναμο διαδραματίστηκε μερικά χρόνια πριν. Πρόκειται, για το ίσως πιο χαρακτηριστικό γεγονός της ζωής, τριών βρετανικής καταγωγής, μουσουλμάνων ανδρών. Το 2001 συνελήφθησαν στο Αφγανιστάν από δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Το ταξίδι τους είχε ξεκινήσει με προορισμό το Πακιστάν, όπου ένας φίλος τους θα παντρευόταν. Σύντομα, αποφάσισαν να περάσουν στο Αφγανιστάν, για να δουν από κοντά τα γεγονότα που τάραζαν τη χώρα την περίοδο εκείνη. Ύστερα από μια σειρά γεγονότων, που θα κλόνιζαν τη ζωή τους, θεωρήθηκαν τρομοκράτες από τις δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών, και μεταφέρθηκαν, μαζί με δεκάδες άλλους θεωρούμενους ως μέλη της Αλ Κάιντα, στην φυλακή του Γκουαντάναμο. Κρατήθηκαν εκεί για περίπου δύο χρόνια. Δεν τους απαγγέλθηκε ποτέ καμία επίσημη κατηγορία. Δεν τους επιτράπηκε ποτέ να δικαστούν.

Όμοια είναι και η ιστορία του, ίσως πιο γνωστού, Μοαζέμ Μπέγκ. Η κράτηση στη φυλακή του Γκουαντάναμο είναι αποτυπωμένη πλέον στις σελίδες του βιβλίου που έγραψε ο ίδιος. Ήταν φθινόπωρο του 2002 όταν συνελήφθηκε στο Πακιστάν, θεωρούμενος ως μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης. Ο ίδιος ήταν πολίτης της Μεγάλης Βρετανίας. Η απελευθέρωσή του ήρθε τρία χρόνια αργότερα. Όταν γύρισε στην Αγγλία, οδηγήθηκε αμέσως στο αστυνομικό τμήμα για να ανακριθεί και να επιβεβαιωθεί το ότι δεν υπήρξε τρομοκράτης. Το σπίτι είχε γίνει φύλλο και φτερό από τις δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής. Ο Μοαζέμ δεν πέρασε ποτέ από δίκη.

Το Μάρτιο του 2012, κρατούμενοι της φυλακής του Γκουαντάναμο, αποφάσισαν να ξεκινήσουν απεργία πείνας, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν, άλλοτε σωματικά και άλλοτε ψυχικά, καθώς και στην κράτησή τους στην φυλακή δίχως να μπορούν να δικαστούν. Κάνοντας την απεργία πείνας διεκδικούν την ελευθερία τους. Είναι αξιοσημείωτο το ότι ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς, σύμφωνα με τα «χαρτιά», πρέπει να αποφυλακιστεί και όμως βρίσκεται ακόμα εκεί! Σε ένα ποίημα που έγραψε κάποιος κρατούμενος μέσα στο Γκουαντανάμο υπήρχε η εξής φράση: «Ο βασιλιάς του λευκού παλατιού, δεν μπορεί να καταλάβει την υπομονή μας…»

Ενδεχομένως να είναι σκληρό να το λέει κανείς, μα οι άνθρωποι στη ναυτική βάση του Γκουαντάναμο δεν «ζουν», απλώς υπάρχουν. Διατηρούνται στα σπλάχνα ενός καθεστώτος που βιάζει καθημερινά το δικαίωμα της ανθρώπινης ιδιότητας. Αυτό που μένει, σαν απόσταγμα, από τους ίδιους τους κρατούμενους όταν, και αν, τελικά αποφυλακιστούν δεν είναι παρά μια σκιά στη θέση της ύπαρξής τους. Διότι τούτες οι ψυχές, βασανίστηκαν στα χέρια αυτών που προστατεύουν την ειρήνη.

πρωτοδημοσιεύθηκε στο anexartiti.gr

In Search of a Sunrise

Μέρα με τη μέρα τα βλέμματα του κόσμου στρέφονται προς τη Βραζιλία, και ειδικότερα, στην ιδιαίτερης ομορφιάς, πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο. Φυσικά, ο λόγος δεν είναι άλλος από το παγκόσμιο κύπελλο. Οι ρυθμοί της χώρας είναι ταχείς, με τις απαιτούμενες προετοιμασίες, για την υποδοχή της διοργάνωσης, να είναι αρκετές.

Η απάντηση των πολιτών, στην αποδοχή του κράτους να φιλοξενήσει το θεσμό αυτό, δεν θα μπορούσε να είναι πιο χαρακτηριστική. Η μία διαδήλωση διαδέχθηκε την άλλη, με σαφές μήνυμα, ότι το παγκόσμιο κύπελλο και η FIFA δεν είναι ευπρόσδεκτες στους δρόμους του Ρίο. Όχι, σίγουρα δεν έπαυσε η αγάπη τους για το ποδόσφαιρο, -δεν θα ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο εκεί που η μπάλα είναι, δίχως υπερβολή τρόπος ζωής- μάλλον έπαυσε η υπομονή τους, τη στιγμή που, η εκπαίδευση δίχως τις απαραίτητες υποδομές και την οικονομική ενίσχυση από το κράτος φαντάζει σαν… βραζιλιάνικη φαβέλα! Οι δρόμοι είναι πλημμυρισμένοι από ναρκωτικά, και καλά-καλά δεν υπάρχει μαζική μεταφορά. Παρακολουθούν, λοιπόν, την κυβέρνηση να ξοδεύει, ξαφνικά, τεράστια ποσά για την διεξαγωγή ενός ποδοσφαιρικού θεσμού, που η διάρκειά του δεν θα ξεπεράσει τους 3 μήνες. Η αγανάκτησή τους, αν μη, τι άλλο, είναι δίκαιη.

Την ίδια στιγμή, ένα άλλο ποδοσφαιρικό γεγονός λαμβάνει χώρα στους δρόμους μιας φαβέλας. Από το χαμόγελο της πρώτης ηλιόλουστης ακτίνας, για τους μικρούς Βραζιλιάνους, η καθημερινότητα περιστρέφεται γύρω από το ποδόσφαιρο. Και πράγματι, τούτο φαντάζει με ευλογία, διότι στις γειτονίες αυτές, το ποσοστό διακίνησης ναρκωτικών είναι υψηλότατο, με συχνό φαινόμενο να χρησιμοποιούνται ακόμα και αυτοί οι μικροί ποδοσφαιριστές για την τέλεση της διακίνησής του.

Το ποδόσφαιρο λοιπόν για εκείνους κρατά ζωντανή τη φλόγα του ονείρου του να γίνουν διάσημοι χάρις σε αυτό. Μια φλόγα που μόνο οι νότες του απόβραδου, την κάνουν να σωπάσει προσωρινά.

Είναι, δίχως υπερβολή, ο τρόπος ζωής τους. Μα περισσότερο απ’ όλα, για τα περισσότερα παιδιά στις φαβέλες του Ρίο, το ποδόσφαιρο είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να τους χαρίσει ένα καλύτερο μέλλον. Είναι το κλειδί εκείνης της εξόδου που έκρυβε μέσα της το φόβο που δημιουργούν η ηρωίνη και η πλέον διαδεδομένη κοκαΐνη.

Ο αριθμός των παιδιών που μοιράζονται την ίδια επιθυμία είναι τόσο μεγάλος, που θα έλεγε κανείς ότι μπορεί να προκαλέσει το -διστακτικό- γέλιο κάποιου. Όμως, κανείς δεν μπορεί να γελάσει με το όνειρο.

πρωτοδημοσιεύθηκε στο anexartiti.gr