Πολίτες, πολιτικοί και άλλες ιστορίες

Το οικονομικό σύστημα που εφαρμόζεται δεν αποτελεί κάτι διαφορετικό από αυτό που θα ονομάζαμε οικονομία των αγορών.

Η βιωματική καθιέρωση του σε επίπεδο οικονομικό είχε ψυχολογικές προεκτάσεις, ώστε, είμαι πεπεισμένος, εγκαθίδρυσε μια ιδιόμορφη κοινωνία αγοράς σε πολιτικό επίπεδο.

Με απλά λόγια; Οι άνθρωποι ξεκίνησαν να βλέπουν την ενεργή πολιτική τους στάση, ως μια αγορά.

Βασική συνθήκη για να υπάρξει μια αγορά, αποτελεί η ύπαρξη δυο αξόνων, προσφοράς και ζητησης. Είδαν στο πρόσωπο των πολιτικών την προσφορά και στο πρόσωπο των ψηφοφόρων τη ζήτηση.

Το γεγονός ότι αντιμετώπισαν την πολιτική σαν αγορά έφερε την αντιμετώπιση της πολιτικής ως προϊόν. Κάθε φορά που καλούνταν στις κάλπες επέλεγαν το υποκειμενικά καλύτερο προϊόν για να καταναλώσουν στην επόμενη τετραετία. Όταν το προϊόν που επέλεγαν δεν τους ευχαριστούσε, αντιδρούσαν με το να αλλάζουν πολιτική επιλογή!

Από το 2008 και έπειτα η Ελλάδα μπήκε σε τροχιά πολιτικής αστάθειας. Ακόμα και ο ισχύων εκλογικός νόμος, που θα έπρεπε να στηρίζει ισχυρά το πρώτο κόμμα δε φαίνεται να κατάφερε κάτι άλλο πέρα από το να υπάρχει αυτοδυναμία της εκάστοτε κυβέρνησης, όχι όμως ισχυρή.

Η οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα χρόνια τώρα, άλλαξε στην αγορά της πολιτικής μία ριζική αναλογία: Έφερε στο προσκήνιο την οικονομία της χώρας, με αποτέλεσμα να υποβαθμίσει άλλους παράγοντες για τους οποίους θα μπορούσε ένα κόμμα να έλθει στην εξουσία.

Κανένας τα τελευταία χρόνια δε θα στήριζε ένα κόμμα αν προανήγγειλε ένα κατά την κρίση του καλό νομοσχέδιο για την παιδεία, ένα αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, ένα νομοσχέδιο για την καταπολέμηση της διαφθοράς και υπεράσπιση της δικαιοσύνης.

Αντίθετα τέθηκε πρώτο τι προτίθεται κάθε κόμμα να κάνει ως προς την αντιμετώπιση της υφιστάμενης κρίσης. Οι πολίτες είδαν την οικονομία να καθορίζει την πολιτική, ενώ χρόνια έβλεπαν την πολιτική να καθορίζει την οικονομία.

Άρχισαν να αντιμετωπίζουν την πολιτική με απάθεια. Όποια επιλογή και να έκαναν τα τελευταία χρόνια, στην ουσία δεν άλλαζε πολλά ως προς τη χάραξη οικονομικής πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης.

Μία ιδιόμορφη ανελαστικότητα που δεν είχε άλλο αποτέλεσμα από την αντιμετώπιση της πολιτικής με απάθεια και άλλες φορές με έχθρα. Με άλλα λόγια, πολλοί αποφάσισαν όχι να ενημερωθούν για τη ρίζα του προβλήματος, όχι να αντιληφθούν ποιες είναι πραγματικά οι παθογένειες που γέννησαν την οικονομική κρίση, όχι να αναλύσουν πως θα μπορούσε να προσπελαστεί μία κρίση σαν αυτή που μαστίζει την Ευρώπη, όχι δηλαδή να δείξουν το κατάματο ενδιαφέρον για την Ελλάδα.

Αντίθετα, η πλειονότητα οδηγήθηκε σε δύο εύκολες λύσεις: Είτε να μη συμμετέχει στην «αγορά» της πολιτικής, εφόσον κανένα προϊόν της δεν την ευχαριστούσε, είτε επέλεγε να συμμετέχει δοκιμάζοντας συνεχώς καινούρια προϊόντα.

Ο Joseph De Maistre, είχε αρθρώσει ένα απόφθεγμα που τα τελευταία χρόνια έχει ακουστεί πολύ: “Κάθε χώρα έχει την κυβέρνηση που της αξίζει.” Δεν είχε άδικο, αν αναλογιστούμε τις συνθήκες της αγοράς που ορίσαμε, αν αναλογιστούμε ότι κάθε φορά που κάποιος πολιτικός λαΐκιζε προεκλογικά, είχε πολύ μεγάλη πιθανότητα να βρίσκεται στο επόμενο κοινοβούλιο.

Δεν είχε άδικο, γιατί οι πολίτες, αντί να δουν τη σαθρότητα των επιχειρημάτων των λαϊκιστών, επέλεγαν να εξακολουθούν να βλέπουν την πολιτική σαν αγορά με τους όρους των προηγούμενων δεκαετιών, αδυνατούσαν να προσαρμοστούν στις εξελίξεις και εθελοτυφλούσαν αναζητώντας τη βέλτιστα ευχάριστη επιλογή.

Nα ελπίζουν σε οτιδήποτε ακούγονταν όμορφο. Και είναι πολύ λυπηρό αυτό, αν λάβουμε υπόψιν ότι μιλάμε για ένα κράτος του οποίου το μορφωτικό επίπεδο σε αριθμούς ανεβαίνει ραγδαία χρόνο με το χρόνο.

“Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού” και το εφικτό δε συνεπάγεται πάντα κομμάτι ευχάριστο. Η ανοησία πολλών στη μεταπολίτευση οδήγησε να ψηφίζουν όταν επρόκειτο να επιλέξουν μεταξύ καλών λύσεων, ενώ να απέχουν όταν επρόκειτο να ψηφίσουν μεταξύ κακών λύσεων. Αυτή η ανθρώπινη σαθρότητα σε συνδυασμό με την ανήθικη ασφάλεια αυτών που επέλεξαν να απέχουν είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της πολιτικής σήμερα.

Γι’ αυτό βρίσκεται το Σύνταγμα να θυμίσει ότι η ψήφος είναι υποχρεωτική. Βρίσκεται για να υπενθυμίσει ότι η ευθύνη είναι υποχρεωτική και επιμερίζεται σε όλους, όταν πρόκειται σε μία εκλογική μάχη να διαλέξει ο λαός μεταξύ καλών, αλλά και όταν καλούνται οι πολίτες να αποφασίσουν μεταξύ πραγμάτων που δεν είναι ευχάριστα.

Είναι κάτι που δεν αρέσει καθόλου σε ένα κομμάτι του λαού μας. Και σε συζήτηση με αυτή τη μερίδα ανθρώπων, θα δεις και κάποια ψευδοδημοκρατικά επιχειρήματα να εμφανίζονται, θα δεις ίσως τη δημοκρατία να γίνεται ένα κακό ανάχωμα της αποστροφής τους στο ρεαλισμό!

Από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης στη δήθεν ανάπτυξη

Πολύ ευαίσθητο ζήτημα να έχει χάσει κανείς την αξιοπιστία του. Πως μπορεί αν γίνει αυτό; Είτε προδίδοντας καταφανώς τα πιστεύω του, είτε αλλεπάλληλα αερολογώντας και αραδιάζοντας ασάφειες, ανακρίβειες και ψέματα.

Φαίνεται πως ο τωρινός πρωθυπουργός, ο κ. Τσίπρας, έχει επιλέξει να κάνει και τα δύο. Κατάφερε και άδραξε την εξουσία υποτίθεται για να «σώσει τη χώρα» και να ανακουφίσει τα κατώτερα στρώματα, διαμηνύοντας κατάργηση της δυσβάσταχτης φορολογίας, πάταξη της διαφθοράς και προστασία  της δημόσια περιουσίας.

Πλέον ζούμε κωμικοτραγικές στιγμές, καθώς μέσα σε περίπου ένα χρόνο, έχει ξεχάσει όλες τις υποσχέσεις του, έχει ολόκληρο το πρόγραμμα για το οποίο εκλέχθηκε (και της Θεσσαλονίκης και του Σεπτεμβρίου) και έχει εξελιχθεί (γοργά) στον μεγαλύτερο (αδέξιο) λαϊκιστή και αναξιόπιστο πρωθυπουργό.

Το χειρότερο είναι πως ακόμα και τώρα, προσπαθεί -και όλη η κυβέρνηση (βλ. Κατρούγκαλος)- να μας πείσει όχι με επιχειρήματα, αλλά με συνθηματολογία, πως όλα σχεδόν τα μέτρα που έχουν παρθεί  έχουν κοινωνικό πρόσημο, επιβαρύνουν τα υψηλότερα στρώματα και πως είναι δίκαια!

Γύρισα το ρολόι λοιπόν ένα μήνα πίσω και ξεδιάλεξα επτά μέτρα προσπαθώντας να διαπιστώσω εάν πράγματι μπορεί να ξεγελασθεί ο οποιοσδήποτε.

Αύξηση ΦΠΑ

Πριν από ένα μήνα ο υψηλός συντελεστής ΦΠΑ ήταν 23% και πλέον είναι 24%. Εάν πάω ένα χρόνο πιο πίσω θα βρω πως ο ΦΠΑ σε πολλά προϊόντα πρώτης ανάγκης ήταν 13%  και σκαρφάλωσε στον τότε υψηλό συντελεστή 23%. Θα είμαι δίκαιος όμως, πήγα το ρολόι μόνο ένα  μήνα πίσω.

Ο ΦΠΑ είναι ένας φόρος ο οποίος μετακυλίεται συνήθως στην κατανάλωση, δηλαδή με την αγορά του προϊόντος τον πληρώνεις, χωρίς να υπάρχει κριτήριο σε ποιο κοινωνικό στρώμα ανήκεις. Προϊόντα όπως μακαρόνια, ρύζι, αλεύρι και καφές είναι ταξικά προϊόντα κύριε Τσίπρα; Για τα ανώτερα λαϊκά στρώματα;

Αύξηση του ΕΝΦΙΑ

Έως και 25% θα είναι η αύξηση στους συντελεστές υπολογισμού του ΕΝΦΙΑ, ενώ πλέον αύξηση θα επιβληθεί και στα αγροτεμάχια. Θα έλεγε κανείς «Ναι, αυτός που έχει περιουσία θα πρέπει να φορολογείται». Κατανοητό, όταν όμως η περιουσία δεν αποδίδει; Όταν αποδίδει μισθώματα τότε φορολογούμαστε στα μισθώματα.

Η κατοχή ή όχι ενός ακινήτου, ερειπίου στο χωριό (σημειωτέον, πως η πενιχρή έκπτωση στα μη ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα εξαφανίσθηκε) πως χτίζει την φορολογική μου ικανότητα κατά το Σύνταγμα, του νόμους και την κοινή λογική; Ήδη ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας άδικος φόρος καθώς επιβάλλεται επί του κεφαλαίου, πως είναι δυνατόν να παραμένει και ενισχυμένος;

Αύξηση φόρων στις επιχειρήσεις , μείωση αφορολόγητου, κατάργηση ΕΚΑΣ

Όλες οι  επιχειρήσεις  με απλογραφικό σύστημα (ΟΕ και ΕΕ) φορολογούνται με 29% για το σύνολο των κερδών τους αντί για τους δύο συντελεστές 26% μέχρι τα 50.000 ευρώ και 33% από αυτό το ποσό και πάνω. Με μια απλή μαθηματική πράξη οι επιχειρήσεις των 20.000 ευρώ επιβαρύνονται κατά 600 ευρώ και οι επιχειρήσεις των 100.000 ευρώ κερδίζουν 500 ευρώ. Το αφορολόγητο από 9.545 ευρώ «έφτασε» τα 8.636 ευρώ. Το ΕΚΑΣ απευθύνεται σε χαμηλοσυνταξιούχους , καταργήθηκε. Αυτά είναι γεγονότα.

Αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα ΜΜΜ

Το εισιτήριο των μέσων που χρησιμοποιούν τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα αυξήθηκε από 1,20 ευρώ στα 1,40 ευρώ.

Αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης

Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης αυξήθηξε από 2,6 σε 5 ευρώ ανά 100 λίτρα στην μπύρα, τον καφέ και τα καύσιμα.

Μείωση εθνικής σύνταξης

Από 360 ευρώ για 15 έτη ασφάλισης πλέον η βασική σύνταξη θα είναι 345 ευρώ για τα αυτά 15 έτη ασφάλισης.

Μείωση των επικουρικών συντάξεων κατά 33-35%.

Πλέον, τα μερίσματα των συνταξιούχων του Δημοσίου θα εισπράττονται ανά τρίμηνο και μάλιστα μειωμένα στα 1/3.

Ξαναλέω όλα αυτά είναι γεγονότα, τα οποία κατά τον πρωθυπουργό, θα φέρουν δίκαιη ανάπτυξη και είναι δικαίως κατανεμημένα στα κοινωνικά στρώματα. Πως γίνεται να υποστηρίζει κάτι τέτοιο; Πως γίνεται καν να το σκέφτεται; Να μιλάει για επενδύσεις και όλα τα σχετικά; Πως γίνεται να ξεχνάει κοινή λογική, αλήθειες, πως γίνεται να ξεπουλά το πλούτο της χώρας, πως γίνεται να συνεχίζει; Πως δεν καταρρακώνεται η πιο αδύναμη τάξη;

Πως γίνεται να είναι ακόμα πρωθυπουργός;

Γιατί να είμαστε συνέχεια τα θύματα μεγάλων λόγων; Χωρίς αμφισβήτηση, χωρίς δυσπιστία, χωρίς αποδείξεις, χωρίς στοιχεία, μόνο με τα λόγια του.

Η «ελεύθερη» εντολή των βουλευτών και η πολιτική αδυναμία των πολιτών

Άραγε πόσο ελεύθερο και δημοκρατικό είναι το σημερινό σύστημα; Εγώ, φυσικά, πάντοτε υποστηρίζω ότι το σημερινό σύστημα είναι ολιγαρχικό και αντίθετο στην κοινωνία, όμως αυτή την φορά θα το υποστηρίξω με μάρτυρα το ίδιο το σύνταγμα της χώρας. Οι θιασώτες του συστήματος υποστηρίζουν συνεχώς ότι η δημοκρατία στην χώρα εξασφαλίζεται μέσω της βουλής και των βουλευτών. Οι βουλευτές είναι αντιπρόσωποι του Έθνους (άρθρο 51, παρ. 2) και έχουν ελεύθερη εντολή από τους πολίτες. Τί σημαίνει όμως «ελεύθερη» εντολή; Είναι σαν να δίνω εντολή σε κάποιον για κάποια δουλειά, αλλά να μην ορίζω εγώ το πώς και το γιατί, αλλά εκείνος να κάνει την δουλειά όπως θέλει αυτός. Πρακτικά, δηλαδή, ούτε ελεύθερη είναι, αλλά ούτε κι εντολή(!). Η επιλογή βουλευτού, είναι, τελικώς, μια απλή επιλογή μεταξύ ανθρώπων που έχουν επιλέξει οι μηχανισμοί των κομμάτων, η οποία χρησιμοποιείται για να νομιμοποιείται κάθε απόφαση του νομοθετικού σώματος. Όμως ας δούμε και νομικά, με βάση το Σύνταγμα, πώς αποδεικνύεται αυτό.

Σύμφωνα με το ισχύον σύνταγμα της Ελλάδος, και συγκεκριμένα σύμφωνα με τα άρθρα 60 και 61, «Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση» (άρθρο 60, παρ. 1) και «Ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων» (άρθρο 61, παρ. 1). Το ίδιο το σύνταγμα, λοιπόν, ομολογεί ότι δεν έχει καμία σημασία τί είχε υποσχεθεί ο βουλευτής στην προεκλογική περίοδο κι αν τήρησε τις δεσμεύσεις του. Το μόνο που δεσμεύει τον βουλευτή είναι η συνείδησή του και τίποτε άλλο. Από εκεί και πέρα δεν καταδιώκεται για καμία επιλογή του (αρκεί βεβαίως να μην παραβαίνει το σύνταγμα).

Το σύνταγμα μάλιστα φτάνει στο σημείο να δηλώνει ότι «Ο βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που περιήλθαν σ᾽ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ούτε για να τα πρόσωπα που του εμπιστεύθηκαν τις πληροφορίες ή στα οποία αυτός τις έδωσε» (άρθρο 61, παρ. 3). Εδώ μιλάμε για πλήρη αποποινικοποίηση αποκρύψεως πληροφοριών από την κοινωνία. Σαφώς, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτό συμβαίνει για την προστασία του βουλευτού, κι ότι μια τέτοια ρύθμιση θα μπορούσε να κάνει τον βουλευτή να λειτουργήσει πιο εύκολα υπέρ του «εθνικού» συμφέροντος, όμως είναι άλλο ένα δείγμα ότι η κοινωνία βρίσκεται σε πλήρη αδυναμία έναντι του πολιτικού συστήματος. Δεν έχει την δυνατότητα, καν, να ελέγξει τον βουλευτή που νομιμοποίησε προ ολίγου.

Τέλος, έχει ενδιαφέρον άλλο ένα άρθρο του συντάγματος σε σχέση με την μη δυνατότητα του κοινωνικού σώματος να ελέγξει και να δικάσει τους πολιτικούς. Σύμφωνα με το σύνταγμα «Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος. Επίσης δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Βουλής που διαλύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Βουλής». Με αυτό το άρθρο, εμμέσως (ίσως και άμεσα) αποποινικοποιείται η πολιτική ευθύνη. Είναι αυτό που ακούμε συνεχώς από τους συστημικούς πολιτικούς «μα θα ποινικοποιήσουμε την πολιτική; Αυτό είναι φασισμός».

Για κάθε άρθρο από το καθένα, μπορούν οι «νομικάριοι» να βρουν δικαιολογίες για την ύπαρξή του. Όμως είναι εμφανές ότι υπάρχει βαθύτερος λόγος. Κι αυτός είναι η πλήρης αδυναμία του κοινωνικού σώματος να ελέγξει το πολιτικό σύστημα, το οποίο προστατεύει με κάθε τρόπο τον εαυτό του. Ας μην ζούμε σε αυταπάτες. Οι βουλευτές δεν είναι εντολοδόχοι της κοινωνίας. Είναι κομμάτι του πολιτικού συστήματος, το οποίο έχει υπό κατοχή την κοινωνία. Η κοινωνία, αντιθέτως, είναι σε πολιτική αδυναμία. Και θα συνεχίσει να βρίσκεται όσο ψάχνει λύσεις εντός του υπάρχοντος συστήματος.

Ως πότε θα μας καταστρέφουν χωρίς να λογοδοτούν για τις πράξεις τους;

Η πολιτική ευθύνη είναι μια ευθύνη η οποία έχει εν πολλοίς αποενοχοποιηθεί. Ο σημερινός κόσμος δεν νοείται να προσαχθεί κάποιος στην δικαιοσύνη για τις πολιτικές του επιλογές. Τα κόμματα υπόσχονται τα πάντα και στο τέλος δεν τηρούν τίποτε από όσα έχουν πει, μη έχοντας την παραμικρή συνέπεια των πράξεών τους.

Όταν ορισμένοι μιλάνε για ποινικοποίηση της πολιτικής, φτάνουν οι θιασώτες του συστήματος να συγκρίνουν την άποψη αυτή με πρακτικές δικτατορικών καθεστώτων. Γνωστή πρακτική του σημερινού συστήματος να βαφτίζει την δική του άποψη δημοκρατική, και την αντίθετη ακραία-φασιστική. Είναι μια λογική που χρόνια τώρα χρησιμοποιείται από το σύστημα λόγω της ιδεολογικής του ηγεμονίας έναντι της επιστήμης.

Άραγε έχουμε ποτέ αναρωτηθεί ποιες θα ήταν οι πολιτικές που θα ακολουθούνταν από τις κυβερνήσεις εάν η πολιτική ευθύνη συνεπαγόταν και ποινική; Θα ήταν άραγε οι ίδιες; Προφανώς και όχι, καθώς θα γνώριζαν ότι εάν βλάψουν την κοινωνία θα είχαν συνέπειες. Σήμερα όμως ό,τι και να κάνουν μένουν στο απυρόβλητο. Μάλιστα λένε επιδεικτικά ότι ο λαός θα τους τιμωρήσει στην κάλπη, με την έπαρση ότι ομιλούν σε ηλίθιους. Και λένε ότι φταίει για όλα η κοινωνία. Ότι αυτή είναι υπόλογη των επιλογών τους, γιατί έχουμε… δημοκρατία. Κι ότι τους ψηφίσαμε και γι᾽ αυτό να μην αγανακτούμε. Και μάλιστα ντροπή μας που έχουμε και άποψη. Οι επιλογές τους είναι και δικές μας. Αυτό όμως είναι άλλο ένα δείγμα της ολιγαρχικής δομής του σημερινού συστήματος.

Όμως στην πραγματική δημοκρατία, όπως μας την δίδαξαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, όλοι οι πολίτες έχουν άποψη για όλα. Την άποψη του καθενός, εφόσον ακουστεί στην εκκλησία του δήμου, το σώμα θα κληθεί να την αξιολογήσει και να την υπερψηφίσει ή να την καταψηφίσει (εάν κριθεί λανθασμένη). Αν το σώμα της εκκλησίας κάνει λάθος δεν έχει σημασία. Όπως λέει και ο (ψευδο)Ξενοφών, η δημοκρατική κοινωνία δεν ενδιαφέρεται να κυβερνάται καλά, αλλά να αποφασίζει μόνη της για τον εαυτό της. Γιατί η κοινωνία έχει δικαίωμα να βλάπτει τον εαυτό της. Οι άλλοι (π.χ. κομματικό σύστημα) δεν έχουν δικαίωμα να την βλάπτουν.

Έτσι είναι και σήμερα. Αν δεν αποφασίσουμε να θέσουμε υπό έλεγχο τις πολιτικές των… ηγητόρων μας, αυτοί θα συνεχίσουν να μας καταστρέφουν χωρίς να έχουν την παραμικρή συνέπεια, παρά μόνο τη μη εκλογή τους (sic). Όσο δεν λογοδοτούν για τις πράξεις τους, απλά θα συνεχίσουν να κάνουν καθημερινά σόου εντυπωσιασμού στα κανάλια, μη κάνοντας κάτι το ουσιώδες υπέρ της κοινωνίας. Γιατί βλέπουν το κράτος ως ιδιοκτησία τους, κι όχι ως ιδιοκτησία της κοινωνίας την οποία πρέπει να σεβαστούν. Κι όσο δεν αλλάζει η δομή του συστήματος, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει…

Όταν ο διεκδικητής γίνεται απεργολάγνος

Πόσο ωραίες είναι οι απεργίες όταν αυτές φέρνουν αποτελέσματα;

Πόσο ωραίες είναι οι ανθρώπινες και εργατικές διεκδικήσεις που έχουν γίνει στο παρελθόν; Η ιστορία μας είναι γεμάτη από νίκες των εργαζομένων και της ανθρωπότητας γενικά, που κατοχυρώθηκαν από πορείες, διεκδικήσεις και μαζικές κινητοποιήσεις.

Την ιστορία πρέπει να την σέβεσαι, αλλά χρειάζεται να αντιλαμβάνεσαι και το παρόν, δηλαδή τον πραγματικό υπαρκτό κόσμο.

Έχω την εντύπωση ότι στην Ελλάδα η απεργία έχει γίνει περισσότερο επάγγελμα, παρά πραγματικές διεκδικήσεις. Δεν είμαι κατά των απεργιών, απλά θεωρώ ότι αυτές πρέπει να είναι μαζικές και αγνές και όχι αποτέλεσμα επιρροής μερικών ατόμων.

Ακόμα και η συχνότητα των απεργιών στην χώρα μας έχει εξευτελίσει το νόημα τους και τις έχουν καταστήσει μια καθημερινότητα χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Δε γίνεται να οργανώνονται απεργίες κάθε βδομάδα. Δε γίνεται να συμμετέχουν σε αυτές ένα μικρό ποσοστό κλείνοντας δρόμους και να εμποδίζουν τους υπόλοιπους στις μετακινήσεις τους.

Δέχομαι ότι κάθε κινητοποίηση έχει και το τίμημά της, αλλά και από την άλλη είμαι υπέρμαχος της άποψης ότι η ελευθερία μου σταματάει εκεί που ξεκινάει η ελευθερία του άλλου.

Θα ήθελα να γίνονται απεργίες μόνο για θέματα που χρειάζεται. Θα ήθελα να είναι μαζικές. Θα ήθελα να συμμετέχουν νέοι, ηλικιωμένοι, φοιτητές και εργαζόμενοι. Όταν, όμως, ο διεκδικητής γίνεται απεργολάγνος δημιουργείται ένας ατέρμονος κύκλος.

Καμία φωνή δεν ακούγεται και επίσης όσες απεργίες και να γίνουν το κράτος δε μπορεί να κάνει δεκτά τα αιτήματα καθώς είναι αδύνατο οικονομικά. Οι απαιτήσεις των ανθρώπων έχουν μείνει σε παλαιότερα χρόνια, όπου τα χρήματα σκορπιζόντουσαν σε ανθρώπους χωρίς να το αξίζουν. Για να διεκδικήσεις κάτι, πρέπει πρώτα να παράξεις.

Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας χρήζει μεταρρυθμίσεις, μείωση δαπανών και επενδυτικότητα. Όσο πολεμάμε αυτά ή όσο δεν τα κάνουμε, ο κύκλος των μνημονίων θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα ή στο χειρότερο σενάριο θα οδηγηθούμε στην δραχμή.

Ως ανθρώπινη οντότητα είμαι εκ φύσεως υπέρ των ανθρωπίνων και εργασιακών διεκδικήσεων και κινητοποιήσεων. Όμως, ως έλλογο ον είμαι υπέρ της εργασίας, της επιστήμης και της επιχειρηματικότητας, τα οποία θα δημιουργήσουν τις απαραίτητες συνθήκες, ώστε να μη χρειάζονται αυτές διεκδικήσεις. Τροφή για σκέψη.

Μεταβατική κυβέρνηση τώρα

Πολλές εβδομάδες των Παθών έπονται για την ελληνική κοινωνία, καθώς η παρούσα κυβέρνηση μερίμνησε για ακόμα μια φορά να πορευθεί χωρίς σχέδιο. Το μείζον ελάττωμα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν η απουσία ενός ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδιασμού, βάσει του οποίου θα εφαρμόζονταν το κυβερνητικό πρόγραμμα. Βέβαια, ούτε πρόγραμμα σαφές υπήρχε, ούτε και σχέδιο.

Πέρα απο την πρόδηλη ανακολουθία λόγων και έργων, ίδιον γνώρισμα αυτής της κυβέρνησης αποτελεί η αμφιταλάντευση ανάμεσα στην παραμονή και την έξοδο της χώρας μας απο την Ευρωζώνη. Είτε η μια ή άλλη επιλογή ακολουθούνται απο δύο διαφορετικούς στρατηγικούς σχεδιασμούς. Σε καμία των περιπτώσεων, οι εκπρόσωποι της ελληνικής κυβέρνησης δεν πρέπει να διαπραγματεύονται με τους ευρωπαικούς θεσμούς, έχοντας κατα νού ένα grexit. Όταν η κυβέρνηση αποβλέπει στην βέλτιστη δυνατή συμφωνία (μνημόνιο-MoA Memorandum of Understanding), δεν μπορεί παράλληλα να απεργάζεται σχέδια εξόδου απο την ευρωζώνη. Ως γνωστόν, όταν πατάς σε δύο βάρκες βουλιάζεις. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ διαχειρίστηκε κατ’ αυτόν τον τρόπο την διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, χρονοτριβώντας και αγνοώντας τους κινδύνους που εγκυμονεί αυτή η παρατεταμένη περίοδος αδράνειας-αβεβαιότητας.

Η μόνη εγνοια της τωρινής κυβέρνησης, προεξάρχοντος του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους αλλα και της διακυβέρνησης της χώρας συνολικά. Είναι κοινώς παραδεκτό ότι σχεδίασαν άψογα την επικοινωνιακή τους στρατηγική περιπαίζοντας την ελληνική κοινωνία εις τριπλούν. Λησμόνησαν παντελώς, όμως, την ίδια την διακυβέρνηση της Ελλάδας, την εφαρμογή δημοσίων πολιτικών προς όφελος του κοινωνικού συμφέροντος. Τούτο καταδεικνύεται απο την παράλυση του κρατικού μηχανισμού στην διαχείριση της προσφυγικής κρίσης.

Υπο το καθεστώς του απεργιακού μπλακ-άουτ και της σιωπής των τηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης, το (αντι)- Ασφαλιστικό νομοσχέδιο συζητείται και ψηφίζεται στην ολομέλεια της Βουλής των Ελλήνων. Ένα νομοσχέδιο που στρέφεται κατα παντων, χωρις να αφήνει καμια κοινωνική ομάδα στο απυρόβλητο εξαιρουμένων των προνομιούχων και των κομματικά τακτοποιημένων. Την κοινωνική αδικία και την ταξική αμεροληψία του ασφαλιστικού , την έχω αναλύσει σε παλαιότερα άρθρα μου. Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο προστίθεται σε μια σειρά άλλων αντικοινωνικών μέτρων, κατα κύριο λογο φορολογικών, που αναμένεται να πλήξουν ακόμα περισσότερο τα μεσαία και χαμηλά κοινωνικά στρώματα. Η συνταγή του <<αργού θανάτου>> για την ελληνική οικονομία συνεχίζεται.

Αυτή τη φορά, η φτώχεια και η μυζέρια των πολιτών μονιμοποιείται με την σφραγίδα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τα δύο αυτά πολιτικά κόμματα, που έφεραν το μανδύα του <<νέου και άφθαρτου>>, ενσάρκωσαν όλες τις πτυχές του παλαιοκομματισμού, χωρίς να διστάσουν να διακινδυνέυσουν ακόμα και την ίδια την ευρωπαική πορεία της χώρας. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαπέντε μηνών έδειξε ότι αυτή η κυβέρνηση διακατέχεται απ’ όλα τα σύνδρομα του παλαιού πολιτικού συστήματος και κατα κύριο λόγο την κοινωνική αναλγησία.

Τι μέλλει γενέσθαι; Μια πολιτική διέξοδος

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών καταδεικνύουν ότι η παρούσα κυβέρνηση κρίνεται ως η πλέον αναξιόπιστη απο την πλευρά των δανειστών. Η διαπραγμάτευση βρίσκεται στον αέρα. Όπως προαναφέρθηκε, σε περίπτωση συμφωνίας ο αργός θάνατος της ελληνικής οικονομίας είναι βέβαιος, λογω του αρνητικού μείγματος της οικονομικής πολιτικής. Το πακέτο θα είναι μεστό απο δυσβάσταχτους φόρους και αναπάντεχες περικοπές εισοδημάτων. Ουδεμία γενναία μεταρρύθμιση δεν συμπεριλαμβάνεται στο πακέτο των μέτρων. Οι χρόνιες παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος, όχι απλώς δεν αντιμετωπίστηκαν, αλλα <<νομιμοποιήθηκαν>> επι των ημερών του ΣΥΡΙΖΑ.

Η παρούσα κυβέρνηση, απρόθυμη να προβεί σε τολμηρές μεταρρυθμίσεις και αναξιόπιστη συνομιλητής των εταίρων δείχνει να καταρρέει. Η αξιωματική αντιπολίτευση, σε μια προσπάθεια εσωτερικής ανασύνταξης, δηλώνει δια στόματος Κυριάκου Μητσοτάκη, πανέτοιμη να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας. Λόγω του ρευστού κοινωνικο-οικονομικού περιβάλλοντος, οφείλει να συνάψει ένα <<συμβόλαιο τιμής>> με το εκλογικό σώμα, ένα δεσμευτικό πλαίσιο εντολής, δια του οποίου θα σπάσει το απόστημα του κομματικού κράτους και θα καταργήσει τις ασυλίες του πολιτικού προσωπικού. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα αντιμετωπίζει απο την ρίζα το ελληνικό πρόβλημα που είναι πρωτίστως πολιτικό. Αμφίβολο παραμένει, βέβαια εάν ένα κόμμα που φέρει σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την ελληνική καταστροφή, εκκαθαρίσει το πολιτικο σύστημα και το κράτος.

Πολλοί εντός της ΝΔ, σπεύδουν να συγκρατήσουν τον Κ. Μητσοτάκη ,επισημαίνοντας ότι σε περίπτωση ανάληψης της διακυβέρνησης απο την ΝΔ, θα κληρονομήσει μια αδιέξοδη κατάσταση, την οποία δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί. Συνεπώς, πρέπει να εξευρεθεί μια πολιτική διέξοδος μέσα απο ένα οικουμενικό σχήμα, όχι σύμφωνα με το σκεπτικό Λεβέντη απαραίτητα, που θα σταθεροποιήσει την κατάσταση και θα οδηγήσει σε συνθήκες ομαλότητας την χώρα σε εκλογές.

Προ ενός πολιτικού αδιεξόδου και δεδομένων των δυσμενών συνθηκών, προτείνεται η συγκρότηση μεταβατικής κυβέρνησης με βραχεία θητεία που θα απαρτίζεται απο μη πολιτικά πρόσωπα( όχι τεχνοκράτες, προερχόμενους απο τον κομματικό σωλήνα). Σκοποί του κυβερνητικού αυτού σχήματος θα είναι:

α) θέσπιση γενναίων μεταρρυθμίσεων που θα αντιμετωπίζουν τις αιτίες του ελληνικού(μεταρρύθμιση της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης, αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής

β) η επίσπευση της συνταγματικής αναθεώρησης για την κατάργηση των ασυλιών του πολιτικού προσωπικού ή συγκέντρωση της απαραίτητης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας(180 βουλευτών) για να επιτευχθεί

γ) η ομαλή προσφυγή στις κάλπες, είτε στα τέλη του 2016, είτε στις αρχές του 2017.

Αν ο κύριος Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ επιθυμούν να μείνουν στην ιστορία, ως <<πολιτικά έντιμοι>> και όχι ως ατύχημα οφείλουν να παραιτηθούν. Είναι εθνική και επιτακτική ανάγκη, οι άριστοι σε όλους τους τομείς, πρόσωπα μη πολιτικά, να διαλύσουν το κομματικό κράτος που προκάλεσε την οικονομική κρίση στην χώρα μας.

Η δημοκρατία δεν είναι αυτονόητη..

Στις 22 Απριλίου, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του ιδρύματος Ωνάση, φιλοξένησε τον Rainer Höss, εγγονό του Rudolf Höss, διοικητή του Άουσβιτς, όπου βρήκαν τραγικό θάνατο 2.500.000 άνθρωποι κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συζήτηση που είχε με τον ιστορικό Τάσο Σακελλαρόπουλο, μεταξύ άλλων, τόνισε: «Υπάρχει άγνοια. […] Όταν κάποιος ξεχνάει την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα ίδια λάθη. Ακόμα και σήμερα, τα ατομικά δικαιώματα και η δημοκρατία δεν πρέπει να θεωρούνται αυτονόητα».

Δυστυχώς, τα λεγόμενα του Höss, επιβεβαιώνονται, μάλιστα, στην περίπτωση της χώρας του. Στις κρατιδιακές εκλογές που έγιναν στις 13 Μαρτίου 2016, το ακροδεξιό κόμμα, Εναλλακτική για την Γερμανία (AFD) εκπροσωπείται σε 8 από τα 16 κρατίδια. Πιο συγκεκριμένα, αναδεικνύεται σε αξιωματική αντιπολίτευση στο ανατολικογερμανικό κρατίδιο Σαξονία- Άνχαλτ λαμβάνοντας το 24% των ψήφων και απέχοντας από το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα της Μέρκελ μόλις 6 ποσοστιαίες μονάδες. Αξίζει να σημειωθεί ότι πρόκειται για το καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα που έχει σημειώσει ποτέ μια νεοϊδρυθείσα πολιτική δύναμη στην Γερμανία. Επίσης, στο κρατίδιο Βάδη- Βιρτεμβέργη το AFD συγκεντρώνει ποσοστό 15%  κατακρημνίζοντας το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα SPD στο 10,6%. Αρκετά υψηλά ποσοστά εμφανίζει το ακροδεξιό κόμμα και στο κρατίδιο Ρηναρία- Παλατινάτο με ποσοστό 12,5%, αναδεικνύοντάς το και σε αυτό το κρατίδιο τρίτη δύναμη. Η δυναμική του κόμματος δεν εξαντλείται στις επιτυχίες του σε κρατιδιακό επίπεδο, καθώς, μπορεί το 2013 στις ομοσπονδιακές εκλογές, οριακά να μην πέρασε το εκλογικό κατώφλι συγκεντρώνοντας το 4,7%, σύμφωνα, όμως, με δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε από την YouGov πάνω από το 70% των Γερμανών πιστεύει ότι το AFD έχει σταθερή πορεία για να κερδίσει έδρες στο Εθνικό Κοινοβούλιο της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας το επόμενο έτος.

Που οφείλεται, όμως, η επιτυχία του κόμματος, ειδικά αν λάβουμε υπόψιν μας τα δεδομένα του χώρου; Πρόκειται για ένα κόμμα που ξεκίνησε κατά του ευρώ αλλά υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το επιχείρημα ότι το ευρώ είναι ένα αποτυχημένο νόμισμα που απειλεί την ευρωπαϊκή ενοποίηση κάνοντας χώρες με λιγότερο ανταγωνιστικές οικονομίες πιο φτωχές ενώ, παράλληλα, καταστρέφοντας χώρες με ανταγωνιστικές οικονομίες. Προτείνει, μάλιστα, δημοψήφισμα στην Γερμανία για το αν θα πρέπει να παραμείνουν στο ευρώ ή να επιστρέψουν στο εθνικό τους νόμισμα, κάτι που σχετίζεται άμεσα με το γεγονός ότι η Γερμανία δίνει χρήματα στις φτωχές χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Ωστόσο, την εκτίναξη των ποσοστών του οφείλει στον έντονα ξενοφοβικό και αντι-ισλαμικό του λόγο, ο οποίος αναπτύχθηκε ως αντίδραση στον μεγάλο αριθμό προσφύγων που δέχτηκε η Γερμανία –περισσότεροι από 1.000.000 πρόσφυγες το 2015 ζήτησαν άσυλο στην Γερμανία, η πλειοψηφία των οποίων ήταν μουσουλμάνοι- με αποκορύφωμα την δήλωση της αρχηγού του κόμματος, Φράουκε Πέτρι, «[…] αν οι πρόσφυγες έρθουν στα σύνορά μας, η αστυνομία θα πρέπει να σηκώσει τα όπλα».

Το παράδοξο και ταυτόχρονα εντυπωσιακό στοιχείο του AFD είναι ότι δημιουργήθηκε από 300 καθηγητές πανεπιστημίου και το εκλογικό τους κοινό είναι κυρίως άντρες (κατά 72%), υψηλού μορφωτικού επιπέδου (το 51% έχει τελειώσει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση ή είναι κάτοχοι πτυχίου πανεπιστημίου), οι οποίοι έχουν δουλειά (κατά 62%), το 46% των οποίων έχουν μηνιαίο οικογενειακό εισόδημα μεγαλύτερο των 3000 ευρώ και πολιτικά αυτοτοποθετούνται στο Κέντρο (με 45%) σε σχέση με την Δεξιά (38%) και την Αριστερά (17%). Το κοινό τους γνώρισμα, πάντως, είναι η απαισιοδοξία τους αναφορικά με την οικονομία, σε ποσοστό 78%!

Στις 2 Μαΐου το AFD παρουσίασε το εκλογικό αντι- ισλαμικό του μανιφέστο τονίζοντας ότι το Ισλάμ δεν είναι συμβατό με το Σύνταγμα της Γερμανίας και δηλώνοντας πως το κόμμα τάσσεται υπέρ της απαγόρευσης των μιναρέδων και της μπούρκας. Με αφορμή  το πρώτο συνέδριο του ακροδεξιού κόμματος στην Στουτγάρδη αλλά και την κινητοποίηση των, τουλάχιστον, 2000 διαδηλωτών αριστερών κομμάτων που συγκρούστηκαν με την αστυνομία, όταν επιχείρησαν να εισβάλουν στο πρώτο συνέδριο των μελών του AFD, πραγματοποιήθηκε δημοσκόπηση για την γερμανική εφημερίδα Bild από την INSA Institute με τα αποτελέσματα να παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Καταρχάς, το ποσοστό του AFD για τις επόμενες εκλογές υπολογίζεται ότι θα αυξηθεί φτάνοντας στο 15%, σε αντίθεση με το SPD που αναμένεται να πέσει στο 20%. Όσον αφορά τους μουσουλμάνους, το 22% πιστεύει ότι το Ισλάμ ανήκει στην Γερμανία, σε αντίθεση με το 61% που υποστηρίζει ότι δεν ανήκει. Πάντως, η πλειοψηφία των Γερμανών απορρίπτει την ιδέα ότι το Ισλάμ είναι μέρος της Γερμανίας, πιστεύει, όμως, ότι οι Μουσουλμάνοι που μένουν στην χώρα, ανήκουν στην Γερμανία. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ήδη βρίσκονται στην χώρα 4.000.000 Μουσουλμάνοι που υπολογίζεται ότι αποτελούν το 5% του συνολικού πληθυσμού της Γερμανίας. Τέλος, το 49% των Γερμανών πιστεύει ότι το AFD δεν μπορεί να εδραιωθεί ως πολιτική δύναμη μακροπρόθεσμα προτάσσοντας την συγκεκριμένη αντιμουσουλμανική ατζέντα.

Το AFD δεν είναι το μοναδικό ακροδεξιό κόμμα που εμφανίζει υψηλά ποσοστά στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Η άκρα δεξιά έχει κερδίσει πολλά σε περιόδους όπου παρουσιάζεται άμβλυνση της διάκρισης Αριστεράς- Δεξιάς, ακριβώς γιατί επιβεβαιώνεται η άποψή της ότι όλα τα κόμματα είναι ίδια. Με δεδομένο ότι οι μισοί ψηφοφόροι του AFD δεν είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές του 2011 αλλά και ότι μεγάλο μέρος του εκλογικού του κοινού είναι άνεργοι και δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι από όλα τα παραδοσιακά κόμματα, αυτή η εξέλιξη θα πρέπει να προβληματίσει σε μεγάλο βαθμό τα εδραιωμένα κόμματα σε ολόκληρη την Ευρώπη, γιατί, όπως φαίνεται, η δημοκρατία δεν είναι αυτονόητη

Τον θεό μας δεν έχουμε

Άγιες Μέρες; Ομόνοια; Αγάπη; Σεβασμός; Δε λες ιδιαίτερα, ότι επικράτησαν τόσο αυτά τα χαρακτηριστικά. Οι γιορτές του Πάσχα πέρασαν, οι κοιλιές γέμισαν με τα παραδοσιακά εδέσματα, αλλά πιο «βαριές» έπεσαν οι ουκ ολίγες «κατάρες» και προκλήσεις μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών.

Ποιες είναι αυτές; Από τη μία πλευρά οι πιστοί με τους «πνευματικούς ηγέτες» τους και από την άλλη εκείνοι που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη οποιουδήποτε μεταφυσικού όντος με δυνατότητα να ελέγχει όπως θέλει τον πλανήτη, πόσο μάλλον τον αποκαλούμενο ως «θεό». Το θέμα μας δεν είναι, αν υπάρχει θεός και ποια είναι η σωστή θρησκεία για να εκφραστεί ο «λόγος» του.

Έχουμε αναφέρει παλιότερα, άλλωστε, ότι είναι δευτερεύουσας σημασίας ζήτημα και πως πιο ουσιώδες, είναι το κατά πόσο γίνεται σεβαστό το δικαίωμα του συμπολίτη μας στην πίστη ή την άγνοια. Και στην αγαπημένη μας ανατολίτικη χώρα των Βαλκανίων, δεν υφίσταται καν… η σκέψη να το σεβαστούμε.

Ξεκινάμε με την ανακοίνωση της Ένωσης Αθέων για «Φανερό Δείπνο» τη Μ. Παρασκευή, σε αντιπαραβολή με το Μυστικό Δείπνο που όλοι μας έχουμε μάθει από τα παιδικά μας χρόνια. Είναι αλήθεια, ότι από το 2011 υπάρχει η συγκεκριμένη εκδήλωση, αλλά για πρώτη φορά πήρε τόσο μεγάλες διαστάσεις, όπως δήλωσε και ο πρόεδρος της Ένωσης, Φώτης Φραγκόπουλος. Αυτή ήταν η δικαιολογία τους, αναφορικά με το «σάλο» που «ξέσπασε» κυρίως στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Με την τεχνολογία να έχει γίνει «συνώνυμη» της καθημερινότητάς μας και τα social media να έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον ακόμη και ατόμων που δε μεγάλωσαν καν με υπολογιστές, δε θα μπορούσαν να έχουν υποθέσει, πως μια μέρα θα υπήρχε αυτή η απήχηση; Αυτό είναι το πιο βασικό ερώτημα, γιατί δεν υπάρχει καν ερώτημα, στο αν προκαλείται το θρησκευτικό αίσθημα των πιστών.

Ούτε εγώ είμαι θιασώτης κάποιου δόγματος, αλλά δεν νομίζω πως μπορεί κανείς να πιστέψει τον ισχυρισμό του κυρίου Φραγκόπουλου, ότι ο «Φανερός Δείπνος» πραγματοποιείται για να εκφραστεί η άποψη, ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να επιλέξει τη διατροφή του για οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου, χωρίς να υπάρχει κάποια σχετική απαγόρευση. Το δικαίωμα στην αγνόηση της νηστείας, άλλωστε, πάντοτε υπήρχε και ήταν διαδεδομένο χωρίς τον «Φανερό Δείπνο».

Τα «καλύτερα» δεν άργησαν να έρθουν, όταν ο μητροπολίτης Αμβρόσιος ξεκίνησε μια επίθεσης μίσους, τόσο εναντίον των αθέων όσο και εναντίον του Υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη. Τη Μ. Παρασκυή ένας «εκπρόσωπος του θεού» στη Γη, εύχεται «δηλητήρια» και «σάπισμα χεριών». Πόσο «χριστιανικό» είναι κάτι τέτοιο;

Πόσο ανταποκρίνεται στη μετάδοση αγάπης, που αποτελεί έργο των συγκεκριμένων ανθρώπων; Πόσο απηχεί στο «μήνυμα» που υποτίθεται πως περνά η Ανάσταση του Χριστού; Τέλος, πώς γίνεται οι θρησκευτικοί άρχοντες της χώρας, να μην αντιδρούν επ’ ουδενί σε τέτοιες εκφράσεις; Μήπως συμφωνούν κι αυτοί με τα λεγόμενα του «μητροπολίτη του μίσους»;

Και αυτά δεν είναι τα κύρια ερωτήματα. Το πιο σημαντικό, είναι το πού μπορεί να οδεύει μια χώρα, όταν ανάλογες «ευχές» ανταλλάσσονται μεταξύ πολιτών με διαφορετικές πεποιθήσεις στο συγκεκριμένο θέμα.

Είτε σε προσωπικές συζητήσεις, είτε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, θα ακουστούν και από τις δύο πλευρές μερικές «Αμβροσιές» και θα επιβεβαιώσουν για άλλη μια φορά τον χαρακτήρα μας, ως ενός κράτους που «θυμάται» την Ευρώπη, μόνο όταν ζητά σαν «ζητιάνος» δανεικά και όταν θέλει να «θυμίσει» στους «Ευρωπαίους», τι τους έχει προσφέρει διαχρονικά η Ελλάδα.

Δε βλέπουμε καλύτερα, με κορυφαίο παράδειγμα τη συμπεριφορά μας σε μέρες «άγιες», τι μπορούμε να τους προσφέρουμε; Μερικούς Μουτζαχεντίν, οι οποίοι εμφανίζονται όχι μόνο σε θρησκευτικό, αλλά και σε πολιτικό, κοινωνικό ή αθλητικό επίπεδο. Ωραία προσφορά εν έτει 2016…

Σε μια χώρα, όπου οι πολίτες της έχουν μάθει να είναι από την φύση τους αγενείς, αυτή είναι η μοίρα της. Να ειρωνεύονται με τρόπο «εμετικό» μια χούφτα ανθρώπων που απλά κάνουν το «κομμάτι» τους και να την κυβερνούν κάτι «Αμβρόσιοι». Να την κυβερνούν, όπως το ακούσατε.

Και όλοι οι ακόλουθοι των δύο πλευρών, να περνούν το «ξεκατίνιασμα» στο επόμενο επίπεδο, καθώς κανείς δε μας έμαθε να σεβόμαστε τις προσωπικές επιλογές και απόψεις του άλλου. Το θεό μας δεν έχουμε…

Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή του Ελληνικού Πολιτικού Συστήματος

Ως ιδεοψυχαναναγκαστική διαταραχή στην ψυχολογία ορίζεται  μια αγχώδης διαταραχή που περιλαμβάνεται στις νευρώσεις. Χαρακτηρίζεται από ιδεοληψίες αλλά και ψυχαναγκασμούς και προκαλεί έντονα αισθήματα δυσφορίας και άγχους στον πάσχοντα, για πράγματα συνήθως απλά και μη ενέχοντα κίνδυνο.

Ακόμα και αν ο ίδιος ο πάσχων αναγνωρίζει το ανούσιο των φόβων του δεν μπορεί παρ’ όλα αυτά εύκολα να τους αποβάλει. Έτσι υποκύπτει συχνά σε «τελετουργικού» τύπου επαναληπτικές πράξεις και σκέψεις για να κατευνάσει το άγχος. Η λύση αυτή παραμένει όμως ανεπαρκής αφού η πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση φαίνεται να είναι η έκθεση στο φόβο και στις σκέψεις μη καταφεύγοντας σε επαναληπτικές πράξεις.

Το ελληνικό κράτος και γενικότερα το ελληνικό πολιτικό σύστημα (δηλαδή οι πολίτες και οι πολιτικοί) παρουσιάζει μια παρόμοια παθολογία. Και εάν, αντίθετα με ένα πάσχον από ιδεοψυχαναγκασμούς άτομο, υπάρχουν πολλές, πραγματικές και σοβαρές απειλές και προβλήματα να φοβάται πάντως δεν αποκομίζει τίποτα από «τελετουργίες». Ας εξηγηθώ όμως.

Ο μόνιμος φόβος και το κακό που πιστεύεται ότι θα συμβεί είναι (κυρίως) η χρεωκοπία της χώρας μαζί με τα πολλά παρελκόμενα ενός τέτοιου γεγονότος. Αυτή είναι μία πιθανότητα υπαρκτή. Αυτό δεν σημαίνει πάντως πως πρέπει να αντιμετωπιστεί με διαφορετικό τρόπο από τον φανταστικό φόβο του αγαπητού μας προαναφερθέντα πάσχοντα.

Όταν αυτός ο καλός κύριος έχει μια άσχημη σκέψη, π.χ πως ο σκύλος του θα αρρωστήσει αν ο ίδιος δεν ανοιγοκλείσει την βρύση 4 φορές, γνωρίζει πως δεν υπάρχει καμία λογική αλληλουχία που να οδηγεί σε μια τέτοια αιτιότητα πραγμάτων. Με άλλα λόγια γνωρίζει ότι ο σκύλος του δεν θα αρρωστήσει αν δεν ανοιγοκλείσει την βρύση 4 φορές. Παρ’ όλα αυτά το κάνει, διότι προσβλέπει στην γνώριμη ανακούφιση που θα του προσφέρει αυτή η πράξη. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η σκέψη, εφόσον ενέδωσε, θα επανέλθει.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με το ελληνικό κράτος. Ενδίδει. Καταφεύγει σε γνώριμες «τελετουργίες» για να κουκουλώσει τα προβλήματα θεωρώντας ότι αυτή η, προσωρινή μονάχα, λύση θα γίνει ως δια μαγείας μόνιμη. Τα οικονομικά της χώρας είναι χάλια; Ας κατευνάσουμε το θηρίο με προσλήψεις, αφαίμαξη δημοσίων πόρων και γενικά διαιώνιση πρακτικών που έφεραν την Ελλάδα σε αυτό το σημείο. Είναι πιο γνώριμες άλλωστε…

Λύση αντιθέτως, και σε αυτή την περίπτωση, αποτελεί η έκθεση στον κίνδυνο. Η ανυπακοή στις προσταγές του ιδεοψυχαναγκασμού. Κανείς δεν πρέπει να αυταπατάται ως προς τις δυσκολίες που θα προκύψουν από αυτή την πρακτική. Και εδώ θα υπάρξουν συμπτώματα κατάπτωσης (μείωση μισθών, έλλειψη ρευστότητας, στάσεις πληρωμών κλπ) με απώτερο σκοπό όμως την αποτίναξη του φόβου, ανάκαμψης και τελικά άρνησης επιστροφής στις ψυχαναγκαστικές κινήσεις (σε διογκωμένο δημόσιο, δημοκόλακες πολιτικούς, μη εφαρμογή μέτρων κλπ).

Η δυσκολία στην εφαρμογή αυτής της δύσκολης διαδικασίας έγκειται σε διάφορους λόγους. Θα αναφερθώ όμως ακροθιγώς σε πέντε εξ αυτών:

  • Η κοντόφθαλμη αντίληψη για το παγκόσμιο γίγνεσθαι από τον Έλληνα πολίτη και πολιτικό. Βεβαία, είναι λογικό όλα να εξετάζονται εκ του προσωπικού πρίσματος, όσο ασήμαντο ή μικρό και αν είναι αυτό. Και αν ακόμα ο μέσος πολίτης δεν καθίσταται υπόχρεος να γνωρίζει πλήρως τον τρόπο λειτουργίας των πολιτικών διεργασιών σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, το πρόβλημα πηγάζει από την υιοθέτηση ανάλογης “μυωπικότητας” εκ των κυβερνώντων, είτε προς συμμόρφωση με την αμάθεια του πολίτη ή (ακόμα χειρότερα) από παρόμοια “αμορφωσιά” επί του θέματος. Λόγω δημοκολακίας ή απαιδευσιάς λοιπόν.
  • Ακόμα όμως και μια διατεθειμένη για έργο κυβέρνηση θα προσκρούσει στο τοίχος που συνθέτει η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης επί της πολιτικής ηγεσίας, του κυβερνητικού και γενικότερα πολιτικού μηχανισμού και της πολιτικής οντότητας. Πως όμως να μην συμβεί κάτι τέτοιο όταν όλοι θεωρούνται και, δυστυχώς, αποδεικνύονται πλευρές τους ίδιου νομίσματος…
  • Ο ανεπαρκής και χρονίως πάσχων διοικητικός μηχανισμός ο οποίος εάν είχε την πρέπουσα λειτουργία, υποδομή και «παιδεία» δεν θα ήταν έρμαιο της εκάστοτε κυβέρνησης μα αντίθετα θα μπορούσε να λειτουργήσει σταθεροποιητικά σε καιρούς τρικυμιών, ανεπηρέαστος από τις αλλαγές στην εξουσία.
  • Η ψυχολογία του θύματος. Το σύμπλεγμα θύτη-θύματος. Κοινό και αυτό σε πολίτη και πολιτικό. Ο Έλληνας παρουσιάζεται στον εαυτό του ως μόνιμα αδικημένος εξωγενώς. Το εάν αυτό αληθεύει ή όχι είναι εκτός θέματος. Η πεποίθηση του αναπόδραστου της μοίρας που έχει εναποτεθεί στους ώμους του την καθιστά αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Αυτό με τη σειρά του φέρνει στην επιφάνεια μηχανισμούς μετάθεσης ευθυνών και κατεύθυνσης του θυμού, όπως η ξενοφοβία.
  • Ο βαθιά ριζωμένος νεποτισμός, παθογένεια της ελληνικής πολιτικής ζωής που δεν φαίνεται πιθανό να πνεύσει τα λοίσθια στο άμεσο μέλλον. Το θέμα αυτό ξεπερνά την απλή διαπίστωση ότι 30 χρόνια μετά ένα κόμμα προεδρεύεται ξανά από άνθρωπο που φέρει το ίδιο επώνυμο. Πρόκειται για την διαπίστωση ότι τα μυαλά που διοικούν παραμένουν ίδια, σε έναν συνεχώς όμως εξελισσόμενο κόσμο.

Η κατάσταση επιτάσσει (δυστυχώς όμως δεν μπορεί και να επιβάλλει, ακόμα) μια επανάσταση, μα για πρώτη φορά όχι από τον λαό αλλά από την πολιτική ηγεσία. Μια επανάσταση αυτής προς τον (κακό) εαυτό της. Μια αυτοαναίρεση, έναν “αυτοξεπερασμό”.

Και αν ακόμα ο Έλληνας δεν φαίνεται να εμπιστεύεται τόσο τον πολιτικό μηχανισμό και την ηγεσία ώστε να την ακολουθήσει, έχει όμως αποδείξει στο παρελθόν ότι κινητοποιείται, παραπάνω από ικανοποιητικώς, στο πλαίσιο των επιταγών του «Έθνους» (Ως Έθνος θα μπορούσαμε να ορίσουμε την αφαιρετική έννοια της Ελλάδος. Χωρίς αναφορές σε συγκεκριμένα άτομα και κοινωνικές ομάδες, ούτε και γεωγραφικά σύνορα, αλλά ως συλλογικής οντότητας/υπάρξεως, χωρίς ανθυγιεινές εθνικιστικές αξιώσεις).

Αν λοιπόν μια κυβέρνηση μπορέσει επαρκώς να «προσωποποιήσει» το αίτημα του Έθνους για ανάταση και ακόμα καλύτερα να ταυτιστεί, βραχυπρόθεσμα μονάχα, με αυτό, ο Έλληνας θα ακολουθήσει. Μιλούμε όμως για ειλικρινή προσπάθεια και πρόθεση να αποτελματωθεί ο τόπος αυτός και όχι κούφιες υποσχέσεις και οράματα προς ίδιον όφελος. Και ας μην ξεχνάμε, η μόνη λύση είναι να μην ανοιγοκλείσεις την βρύση…

Ένας δικομματισμός του σήμερα

Το δίπολο δεξιάς-αριστεράς στην Ελλάδα καταβαραθρώθηκε. Κατέρρευσε σα χάρτινος πύργος σε ένα διάστημα 15 μηνών και μαζί του συμπαρέσυρε τις αυταπάτες εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων, οι οποίοι πιστά, σθεναρά και παρωπίδες φερόμενοι αυταπατώνταν οραματιζόμενοι αριστεροϊδεατές οάσεις σε κοινωνία καπιταλιστικών κρατών. Δεν αντιλήφθηκα ποτέ πως θα μπορούσε να χαράξει οικονομική πολιτική ένας ηγέτης οποίος δεν ελέγχει τη νομισματική κυκλοφορία του χρήματος, αλλά η δύναμή του περιορίζεται στην εμπλοκή του στα δημοσιονομικά της χώρας.

Είναι Ιούλιος του 2015 και ο Γιάνης Βαρουφάκης αποχωρεί από την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών. Στο επόμενο διάστημα δίνει συνεχείς συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους εντός και εκτός της χώρας, αποκαλύπτει συζητήσεις, τακτικές, προφίλ υψηλόβαθμων προσώπων. Μέσα σε όλα, γίνεται αναφορά στις IOU υποσχετικές πληρωμές (“I Owe You”). Κάπως έτσι, παίρνω κι εγώ την απάντηση στο πως θα μπορούσε η κυβέρνηση δυνητικά να εμπλακεί στη νομισματική κυκλοφορία. Με παράλληλη νομισματική κυκλοφορία, η οποία, δε θα επιβαλόταν από άνωθεν, αλλά θα προωθούταν σα λύση στο εσωτερικό της χώρας από τους κυβερνώντες! Δε θα σημειώσω ούτε ότι η λύση αυτή θα πετύχαινε, ούτε ότι θα ήταν καταδικασμένη. Αυτό θα είχε άμεση σχέση με τον τρόπο υλοποίησής της.

Ένα χρόνο μετά, η κυβέρνηση ενεπλάκη σε όσα ενεπλάκησαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Το μήκος κύματος παρέμεινε σε δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν γίνει από οποιαδήποτε κυβέρνηση της τελευταίας εξαετίας, οι οποίες κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν γίνει από κυβέρνηση της δεξιάς. Με αυτόν τον τρόπο η ελληνική πολιτική πραγματικότητα έχει διαμορφωθεί εδώ και μερικούς μήνες ως εξής: Τα δύο πρώτα κόμματα δεν απέχουν ως προς το εάν αντιπροσωπεύουν δεξιές ή αριστερές πολιτικές, αλλά ως προς το βαθμό που ενστερνίζονται το φιλελευθερισμό. Στη μία πλευρά βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, προσωπικά θεωρώ, ότι έχει καταλήξει να προσεγγίζεται από ένα είδος ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού. Στην άλλη πλευρά βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία, η οποία αυτοπροσδιορίζεται και χτίζει ένα προφίλ κλασικού φιλελεύθερου κόμματος.

Η οικονομική κρίση δεν πάραξε αυτό το δίπολο ως προϊόν. Το δίπολο αυτό, θεωρώ, έχει αρχίσει να διαμορφώνεται από τότε που ο δυτικός κόσμος αποφάσισε ότι ο καπιταλισμός είναι το οικονομικό σύστημα που του ταιριάζει. Η οικονομική κρίση είχε σαν προϊόν να πέσουν τα πολιτικά προσωπεία και να αποκαλυφθεί ποιο είναι όντως το δίλημμα του Έλληνα ψηφοφόρου που επιλέγει να στηρίξει, ένα από τα δύο πρώτα κόμματα, δημοσκοπικά, που διεκδικούν την εξουσία.

Καταλήγοντας, και γνωρίζοντας ότι δεν έχω ασκήσει καμία κριτική σε κανένα από τα δύο στρατόπεδα, αλλά κάνοντας απλώς διαπιστώσεις, δε μπορώ να αφήσω ασχολίαστη τη φράση του Υπουργού Εργασίας. Μιλώντας στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο της Αθήνας αυτοπροσδιορίστηκε ως κομμουνιστής και διεκδίκησε το δικαίωμά του να αυτοπροσδιορίζεται όπως αισθάνεται και επιθυμεί. Θα θυμίσω, λοιπόν, ότι ένας πολιτικός δε χαρακτηρίζεται από τον τρόπο με τον οποίο αυτοπροσδιορίζεται αλλά από την πολιτική την οποία χαράζει ή την πολιτική στην οποία επιλέγει να συμμετέχει.

Πόσω μάλλον σε μία περίοδο που οι πολιτικές μάσκες πέφτουν…

Η ακροδεξιά του τίποτα

Με αφορμή το νεοσύστατο κόμμα του Καρατζαφέρη και του Μπαλτάκου, το οποίο θα κινείται προφανώς στον χώρο της ακροδεξιάς, θα μπορούσε να γίνει μια εκτενής αναφορά για την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη.

Στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή έχει υψηλά ποσοστά τα τελευταία χρόνια, αλλά και στο παρελθόν υπήρχαν κόμματα όπως το ΛΑΟΣ. Στην Ευρώπη σε πολλές χώρες τα ακροδεξιά κόμματα παρουσιάζουν άνοδο σημαντική με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το κόμμα της Λεπέν. Στην Σουηδία το κόμμα των Σουηδών Δημοκρατών δείχνει πιο ισχυρό από ποτέ. Αλλά και στην Γερμανία και την Ολλανδία, τα ακροδεξιά κόμματα έχουν ανεβάσει πολύ τα ποσοστά τους. Ίδιο σκηνικό υπάρχει και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στην Αυστρία υπάρχει το ‘’freedomparty’’ και στην Ιταλία η σκληρή δεξιά της Λίγκας του Βορρά.

Τα ακροδεξιά κόμματα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την οικονομική κρίση στην Ευρώπη, καθώς και το προσφυγικό. Οι προτάσεις της ακροδεξιάς ουσιαστικά περιστρέφονται γύρω από τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και την διατήρηση των εθνών-κρατών. Φυσικά, τέτοιες απόψεις ελοχεύουν κινδύνους και οδηγούν τους ανθρώπους στο να μη ζουν ελεύθερα. Η Ευρώπη δεν πρέπει να αφήσει κανένα περιθώριο στην ακροδεξιά, γιατί αντιτίθεται στις αξίες της.

Όλοι οι μουσουλμάνοι δεν είναι τζιχαντιστές. Όλοι οι έγχρωμοι δεν είναι κακοποιοί. Προφανώς μπορεί να υπάρχουν κάποιοι ανάμεσά τους, αλλά δεν είναι όλοι. Μια ακόμα πιο ενισχυμένη ευρωπαϊκή ακροδεξιά θα είναι ένα τεράστιο πισωγύρισμα. Θα σημαίνει τον κίνδυνο για την δημοκρατία και την ελευθερία.

Άλλωστε αναρωτιέμαι. Τι ευεργετικό έχει να προσφέρει η ακροδεξιά; Η απάντηση είναι τίποτα. Είναι η ακροδεξιά του τίποτα. Μπορεί να προσφέρει μόνο φόβο για το διαφορετικό. Μπορεί, όμως, ο άνθρωπος να ζήσει με τον φόβο;

ISIS-Ισλαμικό Kράτος: Σκέψεις και απαντήσεις

Οι τζιχαντιστές είναι η σύγχρονη ομάδα τρομοκρατών που πλήττουν την υφήλιο. Δρουν οργανωμένα και γι΄αυτό  υπάρχουν πολλά ερωτήματα γύρω από την φήμη τους, όμως κάθε πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπίζεται χωρίς υπερβολές και  φανατισμό, αλλά με λογική.

Όλοι οι μουσουλμάνοι είναι τζιχαντιστές;

Όχι. Τζιχαντιστές είναι οι φανατικοί μουσουλμάνοι που προσπαθούν να επιβάλουν την ιδεολογία τους και αντιτίθενται σε οτιδήποτε διαφορετικό. Είναι ακραίο και ρατσιστικό να αντιμετωπίζουμε όλους τους μουσουλμάνους ως τρομοκράτες. Είναι σαν να λέμε ότι όλοι οι αστυνομικοί είναι γουρούνια επειδή κάποιοι ίσως να είναι βίαιοι ή ότι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες επειδή κάποιοι είναι αργόσχολοι ή ότι όλοι οι φίλαθλοι είναι χούλιγκαν επειδή κάποιοι κάνουν επεισόδια. Το γεγονός ότι κάποια άτομα από κάποια κοινωνική ομάδα ολισθαίνουν σε παραπτώματα, δε σημαίνει ότι ολόκληρη η κοινωνική ομάδα ολισθαίνει. Το γεγονός είναι περισσότερο ατομικό και όχι συλλογικό.

Πρέπει να κλείσουν τα ευρωπαϊκά σύνορα;

Αν κλείσουν τα σύνορα, θα σημαίνει ότι ο φόβος για νέο χτύπημα ή γενικότερα η ξενοφοβία νίκησε. Το ευρωπαϊκό όραμα δεν συγκροτήθηκε με την σκέψη ότι όλα θα κυλούν για πάντα όμορφα. Αν με την πρώτη δυσκολία γυρίσουμε πολλές δεκαετίες πίσω, αυτό σημαίνει πως η Ευρώπη ηττήθηκε. Άρα όχι δεν πρέπει να κλείσουν τα σύνορα, ούτε να απομονωθούν κάποιες χώρες ή η Ευρώπη από τον υπόλοιπο κόσμο. Η λύση θα είναι ευρωπαϊκή.

Πρέπει να ταυτίζουμε τις τρομοκρατικές επιθέσεις με το προσφυγικό;

Μα και στην Συρία θύματα τρομοκρατικών επιθέσεων είναι. Γι’ αυτό φεύγουν. Το να ταυτίσουμε τα δύο γεγονότα είναι σα να κλείνουμε τα μάτια στο πρόβλημα. Η λύση είναι να υπάρξει ταυτοποίηση των όσων έρχονται και αυστηρός έλεγχος, γιατί τα μεταναστευτικά κύματα δεν είναι όλοι από την Συρία, αλλά και από άλλες χώρες που δεν πλήττονται από τρομοκρατία ή πόλεμο καθώς στους λεγόμενους πρόσφυγες μπορεί να υπάρχουν και τζιχαντιστές.

Κινδυνεύει η Αθήνα;

Προφανώς, όπως και κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη. Πολλοί λένε ότι η Αθήνα δεν κινδυνεύει γιατί είναι η πύλη εισόδου. Ίσως να ισχύει αυτό τώρα, αλλά όταν η Ελλάδα αναγκαστεί να σκληρύνει την στάση της στο θέμα υποδοχής προσφύγων, κάτι που θα γίνει, τότε ίσως να υπάρξει αντίδραση. Άλλωστε, δεν νομίζω ότι στην τρομοκρατία υπάρχουν ηθικές αξίες του τύπου ΄΄μην χτυπήσω αυτόν γιατί μας βοηθάει΄΄. Αν είναι να τον χτυπήσω, θα τον χτυπήσω. Μία σοβαρή χώρα και οι επίσημοι θεσμοί δεν μπορούν να βασιστούν σε αστεία επιχειρήματα και καφενειακού τύπου συζητήσεις.

Η Τουρκία έχει ευθύνη για τα προσφυγικά ρεύματα;

Ναι. Έχω την εντύπωση ότι το μόνο που ενδιαφέρει την Τουρκία είναι να κερδίσει όσα περισσότερα μπορεί από την Ευρώπη και δεν ενδιαφέρεται για τους πρόσφυγες. Άλλωστε, στους πρόσφυγες, με βάση τους κανόνες, παρέχεται άσυλο στην πρώτη ασφαλή χώρα που θα πάνε. Η Τουρκία δεν θεωρείται ασφαλής χώρα;

Ποιες χώρες είναι στόχοι; 

Όλες οι χώρες μπορεί να θεωρηθούν επόμενοι στόχοι, αλλά οι ανεπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου πιστεύω πως είναι οι πρώτοι στόχοι, λόγω μεγάλης ιδεολογικής διαφοράς μεταξύ τους.

Πού στηρίζεται οικονομικά το ISIS και πού βρίσκει όπλα;

Το Isis κάνει εμπόριο ανθρώπων και λαθρεμπόριο πετρελαίου. Πήρε όπλα από την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, καθώς και από τα στρατόπεδα που κατέλαβε σε Συρία και Ιράκ.

Ποια είναι η λύση για τον ISIS;

Η λύση θα δοθεί μέσα από την βοήθεια του δυτικού κόσμου στις κυβερνήσεις της Συρίας και του Ιράκ, ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την τρομοκρατία. Οι στρατιωτικές παρεμβάσεις το μόνο που κάνουν είναι να γίνεται αντιπαθητική η δύση και να θεωρείται από όλο και περισσότερους μουσουλμάνους εχθρός με αποτέλεσμα να τάσσονται στο πλευρό του ISIS.

Στον Πειραιά, δίπλα στους πρόσφυγες…

Αναμφισβήτητα, η χώρα μας έχει τα τελευταία χρόνια πολλά ανοιχτά μέτωπα. Από την οικονομική κρίση και τα μνημόνια, μέχρι την διαφθορά εντός συνόρων και την ονομασία της ΠΓΔΜ. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, που έχουν δημιουργήσει, σαφώς, μία κοινωνικοπολιτική κρίση και έχουν επαναφέρει την διχόνοια (το εθνικό μας… σπορ) ξανά στο προσκήνιο, ήρθε και το προσφυγικό ζήτημα να γνωρίσει τη μεγαλύτερή του έξαρση και μέρα με τη μέρα να γίνεται χειρότερο και να μας διχάζει ακόμα πιο πολύ.

Είναι, εντελώς, αδιανόητο το γεγονός ότι μία χώρα που έχει πληγεί απίστευτα τα τελευταία χρόνια (κι όχι μόνο) από σκληρές πολιτικές, την Τρόικα, το ΔΝΤ, μνημόνια, φτώχεια και εξαθλίωση να έχει να αντιμετωπίσει από μόνη της, χωρίς καμία σχεδόν στήριξη από έξω, το προσφυγικό ζήτημα. Χιλιάδες πρόσφυγες καταφθάνουν στην χώρα μας καθημερινά και εγκλωβίζονται εδώ, με αποτέλεσμα η επιβάρυνση της Ελλάδας να γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη. Υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο το συγκεκριμένο θέμα, ωστόσο, στην υπάρχουσα κατάσταση που επικρατεί στην χώρα, αποτελεί ακόμα έναν γολγοθά στην κυβερνητική ατζέντα. Κι όμως, την ώρα που η Τουρκία αθετεί τη συμφωνία δισεκατομμυρίων που έκανε με την ΕΕ και συνεχίζει να «στέλνει», ουσιαστικά, με αμείωτο ρυθμό πρόσφυγες στην Ελλάδα, η χώρα μας συνεχίζει να είναι αλληλέγγυα προς ανθρώπους που είναι ως επί το πλείστον πρόσφυγες πολέμου, κι όχι λαθρομετανάστες, όπως ισχυρίζονται ηλιθιωδώς εθνικιστές, ακροδεξιοί και γιαλαντζί πατριώτες.

Οι άνθρωποι που έρχονται εδώ είναι σαν εμάς, οικογενειάρχες, νέοι που θέλουν να σπουδάσουν και να ονειρευτούν ελεύθερα, παιδιά που θέλουν και πρέπει να μεγαλώσουν σαν όλα τα παιδιά του κόσμου, με πολλή αγάπη, παιχνίδι και μόρφωση, γονείς που επιθυμούν  μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά τους και αξίζουν να έχουν δικαιώματα, που στερούνται. Οι ευθύνες της Δύσης για την παγίωση της κατάστασης αυτής είναι τεράστιες και η ΕΕ συνεχίζει να παραμένει στα λόγια, και στην πράξη να αποδεικνύεται διαρκώς, λίγη. Το θετικό, όμως, είναι ότι παρόλο που η χώρα μας δεν έχει καμία βοήθεια από το εξωτερικό, κάνει τα αδύνατα δυνατά και βρίσκεται καθημερινά και αδιάλειπτα στο πλευρό των προσφύγων, κάτι που προκαλεί συγκίνηση, εθνική περηφάνια και δείχνει σε όλο τον κόσμο ποιο είναι το πραγματικό ποιόν των Ελλήνων.

12874376_1195921503766545_1486039732_o

Με απουσία χρημάτων, με τις συντάξεις και τους μισθούς να έχουν υποστεί ουκ ολίγες περικοπές, με τους μισούς νέους να είναι άνεργοι και τον αριθμό των φτωχών να αυξάνεται δραματικά, άνθρωποι από όλη την Ελλάδα βρίσκονται δίπλα στους πρόσφυγες καθημερινά με μοναδικό τους μέσο, την αγάπη τους και τον ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Άλλωστε, η Ελλάδα γνωρίζει από πρώτο χέρι τι θα πει να είσαι πρόσφυγας και η χώρα σου να είναι σε πόλεμο. Ο μέσος Έλληνας κλείνει τα αυτιά του στις εθνικιστικές κορώνες και κάνει, απλά, το αυτονόητο, είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Προσωπικά, βρέθηκα στον Πειραιά και πέρα από την χαρά που είχα να βοηθήσω όσο μπορώ με τους πολλούς εθελοντές που βρίσκονται εκεί, είχα και την ευκαιρία να παρατηρήσω ιδίοις όμμασι και από τη δημοσιογραφική μου ιδιότητα τι συμβαίνει εκεί σε μία συνηθισμένη μέρα της εβδομάδας.

Το σημαντικό είναι ότι υπάρχει οργάνωση. Οι εθελοντές έχουν διαφορετικές αρμοδιότητες και πόστα. Όλες οι πύλες του λιμανιού είναι γεμάτες από πρόσφυγες και εθελοντές υπάρχουν παντού, με την ίδια θέληση και αποφασιστικότητα. Οι αποθήκες είναι γεμάτες από τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, όπως χαρτί υγείας, πάνες, οδοντόβουρτσες, σαπούνια και άλλα. Καθημερινά, ο Δήμος Πειραιά, σε συνδυασμό με την ΠΑΕ Ολυμπιακός, μοιράζει μεγάλες ποσότητες φαγητού στους πρόσφυγες, οι οποίοι εξυπηρετούνται όλη την ημέρα, κάθε στιγμή, από τους εθελοντές. Είναι, επίσης, εξαιρετικά θετικό το γεγονός ότι η πλειοψηφία των εθελοντών είναι νέοι άνθρωποι με όρεξη να βοηθήσουν και να «στριμώχνουν» τα μαθήματα ή τις καθημερινές τους υποχρεώσεις και να στερούνται τον ελεύθερο χρόνο τους για να είναι εκεί, παρόντες. Αυτό το καταλαβαίνω απόλυτα, γιατί η χαρά του να προσφέρεις και το χαμόγελο των προσφυγόπουλων είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση.

Από την άλλη, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι πρόσφυγες είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι σαν εμάς. Άνθρωποι με τις χαρές, τις λύπες, τους μικροκαβγάδες αλλά και τον χαβαλέ. Δεν είναι, άλλωστε, λίγα τα… πάρτυ που οργανώνονται καθημερινά στο λιμάνι του Πειραιά, με άφθονη μουσική και πολλά χαμόγελα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι έχουν ξενιτευτεί, είδαν την πατρίδα τους να καταστρέφεται, τα σπίτια και τις περιουσίες τους να χάνονται κι έχουν περάσει τα πάνδεινα για να φτάσουν στην Ελλάδα. Η αβεβαιότητα επικρατεί, το ταξίδι τους προς τη Γερμανία ή άλλες μεγάλες χώρες της Ευρώπης έχει διακοπεί. Δεν το βάζουν κάτω, συνεχίζουν. Και, μάλιστα, είναι πολύ ευγνώμονες προς τους Έλληνες. Γνωρίζουν την τραγική κατάσταση της χώρας και συνειδητοποιούν το πόσο υπεράνθρωπες είναι οι προσπάθειες που καταβάλλει ο ελληνικός λαός για να είναι στο πλάι τους. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που ξεχνιέσαι και νομίζεις ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν περάσει τίποτα. Είναι τόσο θετικοί κι αισιόδοξοι, τόσο πρόθυμοι να παλέψουν και να τα καταφέρουν. Για την ζωή τη δική τους και των παιδιών τους πρόκειται. Πολύ συγκινητικό είναι και το να βλέπεις μωρά, παιδιά μέχρι 5-6 ετών και να αναλογίζεσαι τι περιπέτειες έχουν περάσει άδικα, σε τόσο μικρή ηλικία.

Το κράτος έχει λίγα μέσα για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση. Η κυβέρνηση έχει πολλά ανοιχτά μέτωπα και δεν μπορεί να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στους πρόσφυγες. Παρά τα πολλά λάθη που έχει κάνει και τις άστοχες πολιτικές, η πολιτική που ακολουθεί στο προσφυγικό ζήτημα είναι ένα από τα θετικά της και είναι προς τιμήν της. Όμως, χωρίς την κινητοποίηση των εθελοντών όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα, αν όχι αδύνατα. Δεν είναι εύκολο, άλλωστε, να αφιερώνεις πάρα πολύ χρόνο καθημερινά για να είσαι εκεί, στους πρόσφυγες, όταν έχεις και ένα σωρό προβλήματα να να αντιμετωπίσεις. Από την άλλη, δε, είναι, απόλυτα, ηλίθιο να ισχυρίζεται κανείς ότι δεν πρέπει να βοηθάμε τους πρόσφυγες, γιατί πολλοί συνάνθρωποι μας πεινούν. Τουναντίων, πρέπει να βοηθάμε τους πάντες και να υπάρχει κοινωνική μέριμνα για όλους, με κανένα κριτήριο προέλευσης. Όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται μια καλή ζωή.

12887486_1195920737099955_121891952_o

Εν κατακλείδι, το μήνυμα που στέλνουμε καθημερινά στο εξωτερικό είναι απίστευτα ισχυρό. Δείχνουμε, για ακόμη μία φορά, το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής που έχει μάθει να αγωνίζεται, να υπομένει τα πάνδεινα αλλά και να είναι αλληλέγγυα. Με όποιον τρόπο και να βοηθάει κανείς, είναι εξίσου σημαντικό. Όταν βλέπεις συνταξιούχους των 400 ευρώ τον μήνα να μαγειρεύουν για τους πρόσφυγες και να αγκαλιάζουν με στοργή τα προσφυγόπουλα, σε πιάνουν ρίγη συγκίνησης. Οι Έλληνες, τέλος, δεν χρειάζονται βραβεία Νόμπελ, χρειάζονται βοήθεια και να ανακτήσουν το δικαίωμα να ζήσουν όπως πρέπει, με αξιοπρέπεια, το αξίζουμε. Γι’ αυτό, λοιπόν, REFUGEES WELCOME.

Η Τουρκία θέλει. Το αξίζει όμως;

Στη συζήτηση για το προσφυγικό η Τουρκία έχει σημαντικό ρόλο, καθώς από εκεί προέρχεται το κύμα των προσφύγων. Για να περιορίσει τον αριθμό, η Τουρκία ζητάει αρκετά. Ζητάει χρήματα, αλλά πάνω απ΄όλα ζητάει να εισχωρήσει περισσότερο στην Ευρώπη. Το να εισέλθει η Τουρκία στην ευρωπαϊκή ένωση είναι πάγιο αίτημά της, αλλά σε τι μπορεί να συγκριθεί η Τουρκία με την Ευρώπη;

Η Ευρώπη διακατέχεται από οικονομική ελευθερία και ελεύθερη αγορά. Από ελευθερία του τύπου. Από ανεξιθρησκία. Σίγουρα δεν λειτουργούν όλα τέλεια, αλλά η κουλτούρα της Τουρκίας έχει όλα αυτά που απεχθάνεται η ευρωπαϊκή ιδεολογία. Το τουρκικό κράτος επιβάλλει πολλά στον λαό της και προσπαθεί να τον κατευθύνει. Από την άλλη ο λαός της είναι ένας παρωχημένος λαός, εθνικιστικός σε αρκετό βαθμό και φανατικά θρησκευόμενος. Όλα αυτά φυσικά και ισχύουν και στην Ευρώπη, αλλά αφορούν κάποιον μικρό αριθμό σε κάποιες χώρες και δεν αφορούν ολοκληρωτικά κάποια χώρα. Μάλιστα, τα εθνικιστικά και θρησκευτικά παραληρήματα, η Ευρώπη προσπαθεί να τα εξοντώσει.

Κάθε χώρα έχει κάποια κουλτούρα και κάποιο πολιτισμό. Είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει φυσιογνωμία οποιαδήποτε χώρα, αλλά μερικές φορές επιβάλλεται. Η Τουρκία με το παρόν προφίλ της δεν έχει καμία θέση στην ευρώπη. Οι μπούρκες, τα χαρέμια, ο εθνικισμός και ο ισλαμικός φανατισμός δεν έχει καμία θέση στην Ευρώπη. Δεν έχει καμία θέση στο όραμα πάνω στο οποίο βασίστηκε η ιδέα την συμμαχίας. Αν επιθυμεί η Τουρκία να μπει στην ευρωπαϊκή ένωση πρέπει να κάνει μεταμόσχευση ιδεολογίας και κουλτούρας. Είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο, καθώς η συνήθεια είναι η μεγαλύτερη δύναμη. Ο λαός έτσι συνήθισε και αυτό δεν αλλάζει γιατί αυτά που πιστεύει θεωρεί ότι είναι και τα σωστά.

Δεν είμαι εναντίον της Τουρκίας σαν χώρα. Είμαι ενάντια σε αυτά που πρεσβεύει η Τουρκία. Είμαι εναντίον του φανατισμού και των εξτρεμιστικών ιδεολογιών. Είμαι εναντίον του εθνικισμού. Είμαι εναντίον του ισλαμικού φανατισμού, όπως και όλων των άλλων θρησκειών. Η ευρώπη δεν είναι καλύτερη επειδή έχει ανώτερης φύσης ανθρώπους, αλλά επειδή προσφέρει τα ερείσματα για να υπάρξουν ανώτερης κουλτούρας άνθρωποι. Προσφέρει κοινωνική, θρησκευτική και οικονομική ελευθερία. Η Τουρκία, από την άλλη, χωλαίνει. Μία ένταξή της, λοιπόν, θα αποτελεί έναν νάνο σε μια παρέα με γίγαντες. Θα είναι έξω από τα νερά της και δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορεί να δεχτεί την ευρωπαϊκή κουλτούρα και να κάνει προοδευτικές αλλαγές. Από την άλλη, οι λαοί όλου του κόσμου πρέπει να προοδεύουν και να εκσυγχρονίζονται με την βοήθεια αυτών που ξέρουν και όχι να παραγκωνίζονται. Το σίγουρο είναι ένα:

O νάνος πρέπει να ψηλώσει.

Η τελευταία ευκαιρία του παρόντος πολιτικού συστήματος.

Αύριο Παρασκευή, συγκαλείται εκτάκτως το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών υπο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Στην κορυφή της ατζέντας βρίσκεται αναπόφευκτα το μείζον ανθρωπιστικό ζήτημα του προσφυγικού, το οποίο τις τελευταίες εβδομάδες λαμβάνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και η χώρα μας καλείται να σηκώσει ένα βάρος που δεν της αναλογεί. Το αυριανό συμβούλιο των αρχηγών αποτελεί ουσιαστικά μια απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλιστεί το minimum της εθνικής συνεννόησης, απαραίτητης σε μια περίοδο διαρκών μεταβολών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

 Είναι η εθνική συνεννόηση, αυτή καθ’ αυτή, πολιτική διέξοδος ;

Όχι, αλλά σε πρώτο στάδιο, η πολιτική συνεννόηση είναι το πρώτο βήμα για την βέλτιστη αντιμετώπιση-διαχείριση της διπλής κρίσης( προσφυγικής και οικονομικής) που διέρχεται η πατρίδα μας και μεταγενέστερα η καθοριστική μετάβαση από το <<παρηκμασμένο παλαιό πολιτικό σύστημα>> σε μια νέα πολιτική εποχή, υπό την προϋπόθεση της εφαρμογής δομικών μεταρρυθμίσεων στο κράτος και στην δημόσια διοίκηση.

Είναι προφανές ότι ένα οικουμενικό κυβερνητικό σχήμα που θα αναπαράγει την φαυλότητα και το ίδιο πολιτικό προσωπικό δεν θα ωφελήσει επ’ ουδενί την χώρα. Δια τούτο, οι πολιτικοί ηγέτες με πρώτο τον νεαρό σε ηλικία πρωθυπουργό Α. Τσίπρα καλούνται να ανταποκριθούν στα κελεύσματα των καιρών, προλαβαίνοντας τις εξελίξεις στο εσωτερικό και διεθνές πεδίο. Σε πρώτη φάση, η υιοθέτηση μιας κοινής εθνικής γραμμής για την προσφυγικό, με αφορμή την κρίσιμη σύνοδο Κορυφής της Δευτέρας μοιάζει κάτι το αυτονόητο.

Pacta sunt servanta και όχι επιλεκτικά. Ο λόγος φυσικά για την Συνθήκη Λισαβόνας.

 Η ευθύνη για την διαχείριση του προβλήματος πρέπει να επιμεριστεί στα κράτη-μέλη της ΕΕ, ανάλογα με τις αντοχές και τις υποδομές της κάθε χώρας. Η Ελλάδα έχει υπερβεί κατα πολύ τις δυνατότητες της και χάρη στην έμπρακτη αλληλεγγύη των πολιτών της προς τους πρόσφυγες, έχει κατορθώσει να ανταποκριθεί σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό. Για να είμαστε δίκαιοι, ο κρατικός μηχανισμός κωλυσιέργησε για ακόμα μια φορά και την ύστατη κυριολεκτικά στιγμή, προσπαθεί να μάζεψει τα ασυμάζευτα. Φανταστείτε μόνον, τι θα συνέβαινε αν η ελληνική κοινωνία δεν έδειχνε κατανόηση και δεν συμπαρίσταντο στο ανθρώπινο αυτό δράμα. Έστω και τούτη την ώρα, πρέπει να επιδιωχθεί ο καλύτερος δυνατός συντονισμός τόσο των ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας όσο και των φιλανθρωπικών οργανώσεων.

Σε ότι αφορά τα υπόλοιπα ζητήματα και κυρίως το οικονομικό πρόβλημα βρισκόμαστε πάλι σε οριακό σημείο με την αξιολόγηση να βρίσκεται στον αέρα. Προς αποφυγήν της εφαρμογής επώδυνων μέτρων που θα αμβλύνουν τις ήδη έντονες κοινωνικές ανισότητες, προτείνεται η συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων επι ενός σχεδίου διάλυσης του κομματικού κράτους και θέσπισης μηχανισμών αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής. Η συνταγματική μεταρρύθμιση που θα περιλαμβάνει την κατάργηση του επαίσχυντου <<νόμου περί ευθύνης υπουργών>> (αρ.86 Σ), την οικοδόμηση μιας αυθεντικής σχέσης αντιπροσώπευσης πολίτη-πολιτικού καθώς και την πληρέστερη προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων πρέπει να επισπευστεί το συντομότερο δυνατόν.

Αυτά τα ολίγα! Θα μπορούσαν να καταναλωθούν τόνοι μελανιού και πολλές σελίδες για την εξονυχιστική ανάλυση των ως άνω ζητημάτων. Όμως, μπορούν να αποτελέσουν τις κατευθυντήριες αρχές της αυριανής κρίσιμης συνεδρίασης και στο προσεχές μέλλον, εάν εκδηλωθεί η βούληση, πολιτικές πράξεις που θα συμβάλλουν στην διάνοιξη μιας νέας περιόδου, μιας νέας σχέσης πολίτη-πολιτικού. Αύριο είναι η τελευταία ευκαιρία του παρόντος πολιτικού συστήματος να υπερβεί τα εσκαμμένα και να εξυπηρετήσει -έστω και υποτυπωδώς- το συλλογικό συμφέρον. Συνεννοηθείτε, γιατί χανόμαστε!