Tην ώρα της έξωσης, ένιωθε ντροπή γιατί δεν είχε στρώσει καλά το κρεβάτι της…

Η Κάρμεν είναι 85 ετών. Επί 50 χρόνια έμενε στο ίδιο σπίτι στη Μαδρίτη στην οδό 10 rue Sierra de Palomeras, στη γειτονιά της Μαδρίτης Entrevias /Valleca. Αυτό το σπίτι είναι πλέον παρελθόν για εκείνη.

Η 85χρονη Carmen Martínez Ayuso, χήρα από το 2007, είχε μπει εγγυήτρια στο δάνειο του μοναχογιού της Luis Jimenez Martinez, όταν έχασε τη δουλειά του πριν από τέσσερα χρόνια, το οποίο με τα έξοδα και τους τόκους έφτασε στις 77.000 ευρω. Η οικογένεια δεν ήταν σε θέση να το αποπληρώσει. Τον περασμένο μήνα έλαβαν την πρώτη ειδοποίηση, καθώς είχαν βάλει το σπίτι υποθήκη. Η κυβέρνηση δεν έδειξε όμως οίκτο και την προχώρησε σε κατάσχεση του διαμερίσματος.

Οι αρμόδιοι που θα πετάξουν έξω απ το σπίτι της μια γυναίκα που έζησε όλη της τη ζωή μέσα σ’ αυτό, συνοδεύονται από κάμερες και μικρόφωνα δημοσιογράφων που έχουν γίνει καταγραφείς ανθρώπινου πόνου και δυστυχίας για το ηρωικό μεροκάματο.

«Εργαζόμουν όλη μου τη ζωή», είπε κλαίγοντας η Κάρμεν, που η δουλειά της ήταν καθαρίστρια. «Σηκωνόμουν στις έξι το πρωί και δούλευα σαν σκλάβα και μετά ξαφνικά έρχονται και μου τα παίρνουν όλα. Το μόνο που θέλω είναι να με αφήσουν ήσυχη».

cΣε μια τέτοια αφάνταστης τραγικότητας στιγμή, η ηλικιωμένη γυναίκα παρακαλεί να τής δώσουν λίγο χρόνο να στρώσει καλύτερα το κρεβάτι της . Μέσα στην τραγωδία της και στον ξεριζωμό της αισθάνεται άβολα, νιώθει ντροπή με τις κάμερες και θέλει να είναι νοικοκυρεμένη άκομα και την τελευταία στιγμή που περνά σε αυτό το σπίτι. Μετά από αυτό την πετάνε έξω και διώχνουν μια εξαθλιωμένη οικονομικά γυναίκα στο δρόμο.

Στη Μαδρίτη ο δρόμος έξω από το σπίτι της 85χρονης Κάρμεν Μαρτίνεθ Αγιούντο θυμίζει πεδίο μάχης, καθώς ακτιβιστές συγκρούονται με δυνάμεις της αστυνομίας. Χάνουν όμως τη μάχη, την ίδια ώρα που η ηλικιωμένη χάνει το σπίτι της…

Η Κάρμεν  ξεσπά σε λυγμούς τη στιγμή που αντικρίζει για εσχάτη φορά το σπίτι όπου άφησε 50 χρόνια ζωής. προκαλώντας συγκίνηση σε μια χώρα που έχει συγκλονιστεί, από την έναρξη της κρίσης το 2008, από το κύμα εξώσεων ιδιοκτητών που δε μπορούν πια να πληρώσουν τα χρέη τους. Για του λόγου το αληθές, Μόνο το 2013, οι τράπεζες κατέσχεσαν 49.694 ακίνητα, δηλ. 11,1% περισσότερα από το 2012, από τους ιδιοκτήτες που δε μπορούσαν να πληρώσουν τα χρέη τους, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ισπανίας.

Και τώρα τι θα απογίνει αυτή η γυναίκα; Από ποιον θα προστατευθεί ο αδύναμος;

Τη στιγμή που οι φωτογραφίες ντροπής από την κατάσχεση του σπιτιού της κάνουν το γύρο του διαδικτύου και προκαλούν κύμα αντιδράσεων στην Ισπανία, μια ποδοσφαιρική ομάδα εμφανίζεται σαν «από μηχανής θεός». Για καλή της τύχη λοιπόν, η ομάδα Rayo Vallecano πήρε πρωτοβουλία και ανακοίνωσε μέσω του μάνατζέρ της ότι θα κάνουν τα πάντα για να βοηθήσουν την Κάρμεν.

bΟ προπονητής της Ράγιο Βαγιεκάνο, Πάκο Χέμεθ, δήλωσε για το θέμα: «Θα βοηθήσουμε την κυρία, όχι μόνο εγώ, αλλά το προπονητικό τιμ, οι παίκτες, όλοι. Θα βρούμε ένα μέρος για να μείνει με αξιοπρέπεια και να μην είναι μόνη. Είμαι περήφανος που θα βοηθήσω και θα ήθελα να βοηθήσω και άλλο κόσμο αν ήταν δυνατόν. Ειδικότερα στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι μια κυρία από την γειτονία, κάτι που μας αφορά και σαν σύλλογος δεν μπορούσαμε να αφήσουμε την ευκαιρία που είχαμε να βοηθήσουμε να περάσει. Εκείνη και η οικογένεια της δεν πρέπει να ανησυχούν, θα κάνουμε το καλύτερο. Αυτό που συνέβη σε εκείνη μπορεί να συμβεί στον καθένα».

Ευτυχώς το δράμα της Κάρμεν είχε αυτή τη γλυκιά κατάληξη. Μετά από  την σωτηρία της από έναν αναπάντεχο ευεργέτη η ηλικιωμένη δήλωσε συγκινημένη «Θεωρώ ότι αυτό είναι πολύ όμορφο, είναι αξιολάτρευτοι, τους ευχαριστώ βαθύτατα. Ζήτω η Ράγιο! Είναι υπέροχοι»

Σουλεϊμάν ο Κάπτεν Αμέρικα

Σάλο έχουν προκαλέσει το τελευταίο διάστημα οι ισχυρισμοί του τούρκου ηγέτη, Ταγίπ Ερντογάν, που θέλουν την Αμερική να ανακαλύφθηκε από Ισλαμιστές και όχι από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Η ακραία και σουρεαλιστική προπαγάνδα ήταν ισχυρό όπλο κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, κάτι που ευελπιστούμε δεν ισχύει στις μέρες μας.

Απροκάλυπτα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό απαιτεί από τους Τούρκους εκπαιδευτικούς να το διδάσκουν στα σχολεία αγνοώντας επιδεικτικά την παγκόσμια κοινότητα. Οι ιμπεριαλιστικές τάσεις του Τ. Ερντογάν φαίνεται να μην έχουν τέλος. Έπειτα από το παλάτι δισεκατομμυρίων που έχτισε προς τιμήν του κι ενώ παράλληλα διαταράσσει τις διεθνείς σχέσεις με μικροεπεισόδια στην Κύπρο, άνοιξε ένα νέο μεγάλο κεφάλαιο που θέλει Τούρκο ισλαμιστή αυτόν που ανακάλυψε την Αμερική.

Ο Ταγίπ Ερντογάν ίσως είναι από τους πιο φιλόδοξους και ιμπεριαλιστές ηγέτες των τελευταίων αιώνων, σίγουρα όμως δεν πράττει χωρίς σχέδιο και δίχως έναν απώτερο σκοπό.

Ο Ταγίπ Ερντογάν ίσως είναι από τους πιο φιλόδοξους και ιμπεριαλιστές ηγέτες των τελευταίων αιώνων, σίγουρα όμως δεν πράττει χωρίς σχέδιο και δίχως έναν απώτερο σκοπό. Μπορεί ο κόσμος να γελάει βλέποντας τον εκπεσόντα ηγέτη να προκαλεί ασύστολα την κοινή γνώμη, η κατάστασή του ωστόσο μαρτυρεί μία επιτακτική ανάγκη του ίδιου για επαναπροσδιορισμό και επανατοποθέτηση της Τουρκίας σε παγκόσμια κλίμακα. Από την άλλη, ίσως να υπάρχει κάπου ανάμεσα και το συναίσθημα της ζηλοφθονίας για την γείτονα χώρα, που αβίαστα ήρθε στο προσκήνιο με την ανακάλυψη ενός ταφικού μνημείου.

Οι αιτίες της συμπεριφοράς αυτής θα μπορούσαν να είναι εκατοντάδες, ο στόχος παρόλα αυτά φαίνεται να είναι ένας. Σε συνδυασμό με τις ακραίες ισλαμικές δράσεις στη Μέση Ανατολή, αχνοφαίνεται μία νέα Ισλαμική Αυτοκρατορία χωρίς σύνορα με ενιαία γλώσσα και θρησκεία που θα επιβάλλεται δια ροπάλου. Έπειτα από μία χρόνια μακρόσυρτη σιωπή η Τουρκία επέστρεψε πιο δυναμική και θρασύς από ποτέ να κατακτήσει τον κόσμο με άγνωστες συνέπειες. Κλυδωνιζόμενη ανάμεσα στο ζενίθ και το ναδίρ, είτε θα καταστρέψει είτε θα καταστραφεί.

Η απομυθοποίηση ενός θρύλου

«Blade Runner”, «Ο γρηγορότερος άνθρωπος χωρίς πόδια” ή απλώς Όσκαρ Πιστόριους. Είναι ο άνθρωπος που έκανε τον κόσμο να δακρύσει από συγκίνηση και να δώσει κίνητρο και δύναμη στα άτομα με ειδικές ανάγκες, αποδεικνύοντας πως δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους αρτιμελείς συναθλητές του.

Πριν από 28 χρόνια και ενώ ήταν μόλις 11 μηνών έχασε τα κάτω άκρα του λόγω ενός προβλήματος στην περόνη. Δύο μήνες αργότερα βγήκε από το νοσοκομείο και φόρεσε τα πρώτα του τεχνητά μέλη. Το ίδιο μωρό κατάφερε όσα του στέρησε η φύση να τα αναπληρώσει χάρη στην ατσάλινη θέληση του. Ο Πιστόριους αντιμετώπισε εξαρχής με ρεαλισμό, ομοψυχία και ωριμότητα το ανατομικό του πρόβλημα, το οποίο δεν τον πτόησε αλλά τον παρακίνησε να ασχοληθεί με τον αθλητισμό από πολύ μικρή, μάλιστα, ηλικία. Αποφασίζει να ασχοληθεί ενεργά με το στίβο, κάνοντας την παρθενική του συμμετοχή σε Παραολυμπιακούς Αγώνες το 2004, στην Αθήνα, όπου και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.

Όσο περνούσε ο καιρός γινόταν εμφανές στον Πιστόριους, που ήδη ήταν χρυσός Παραολυμπιονίκης στα 200 μέτρα της Αθήνας, πως έχει τη δυνατότητα να παλέψει για τη συμμετοχή του στους Αγώνες των αρτιμελών αθλητών έχοντας ως αντιπάλους του μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου.

Olympic Games 2012 Athletics, Track and Field

Το ερώτημα που τέθηκε από την ημέρα που ο Πιστόριους εμφανίστηκε στο διεθνές προσκήνιο ήταν εάν ένας αθλητής με ελαφριά τεχνητά μέλη είχε το πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων; Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Στίβου (IAAF) είχε στοχοποιήσει τον Νοτιοαφρικανό και άλλαξε τους κανονισμούς συμμετοχής τον Μάρτιο του 2007, προσθέτοντας την εξής φράση: «απαγορεύεται η συμμετοχή αθλητή που φέρει οποιαδήποτε τεχνική βοηθητική συσκευή που μπορεί να δώσει προβάδισμα έναντι άλλων συμμετεχόντων». Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν πως τα τεχνητά μέλη πουχρησιμοποιεί ο Πιστόριους για να τρέχει, του προσφέρουν μεγαλύτερο διασκελισμό, επομένως και μεγαλύτερο πλεονέκτημα έναντι των συναθλητών του. Μάλιστα, σύμβουλοι της Διεθνούς Ομοσπονδίας Στίβου (IAAF), δε δίστασαν να χαρακτηρίσουν τα πρόσθετα μέλη του Πιστόριους, ως ένα είδος «ντοπαρίσματος»…

Ο Πιστόριους έχει την δική του απάντηση στους αμφισβητίες του. «Αφού οι λεπίδες μου δίνουν τόσο μεγάλο πλεονέκτημα γιατί άλλοι αθλητές που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση με μένα δεν είναι εξίσου γρήγοροι;»

Το γεγονός πως ο Πιστόριους δεν θεωρείται επίδοξος ολυμπιονίκης, βοηθά ώστε να καμφθούν οι όποιες αντιρρήσεις. Παρά τις επικρίσεις και τις αμφισβητήσεις που δέχεται, προσφεύγει στο Διεθνές Αθλητικό Δικαστήριο, το οποίο και τελικά τον δικαιώνει, επιτρέποντας του τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έτσι γίνεται ο πρώτος ακρωτηριασμένος αθλητής που κατάφερε να συμμετάσχει σε αυτή την παγκόσμια διοργάνωση. Εκεί, θα μπορέσει να επιβεβαιώσει για μια ακόμη φορά το αθλητικό του μότο: «Δεν είστε άνθρωποι με ειδικές ανάγκες λόγω των ειδικών αναγκών που έχετε, αλλά είστε άνθρωποι ικανοί λόγω των ικανοτήτων που διαθέτετε».

Έξι μήνες μετά από την μεγαλύτερη στιγμή στη ζωή και την καριέρα του, ήρθε η 14η Φεβρουαρίου του 2013, μέρα που έμελε να στιγματιστεί με αίμα και μεγάλη θλίψη. Ο «δρομέας με τις λεπίδες» μετονομάστηκε σε «φονέα με τις λεπίδες». Ο Όσκαρ Πιστόριους αντιμετώπιζε βαρύτατη κατηγορία, φόνου εκ προμελέτης, για τον θάνατο της αγαπημένης του, Ρίβα Στίνκαμπ. Συγκεκριμένα, πυροβόλησε τέσσερις φορές στο κεφάλι και τον ώμο τη σύντροφο του μέσα στο σπίτι του στη Pretoria, θεωρώντας πως ήταν διαρρήκτης.

εικονα κατω απο ηταν διαρρηκτης

Η αγάπη του για τα όπλα είναι γνωστή. Έγραφε για τα ρεκόρ του στη σκοποβολή ακόμα και στα social media. Πήγαινε συχνά στο σφαιριστήριο ακόμα και τα βράδια που δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Φαίνεται δηλαδή ότι ήταν εξοικειωμένος με τα όπλα και δεν τα είχε μόνο για προστασία, αν και είχε εμμονή με την ασφάλεια, αλλά και για διασκέδαση. Να σημειωθεί ότι πριν τον τραγικό θάνατο του μοντέλου είχε προηγηθεί έντονος καβγάς, τη στιγμή που πυροβόλησε δεν φορούσε τα προσθετικά του μέλη, ενώ στις εξετάσεις που έκανε ο Νοτιοαφρικανός σπρίντερ όταν πήγε στο νοσοκομείο φάνηκε πως είχε αλκοόλ στο αίμα. Η κατηγορούσα αρχή επεδίωξε να τεκμηριώσει ότι ο Πιστόριους συμπεριφέρεται με παράτολμο τρόπο και υποστήριξε ότι ένας λογικός άνθρωπος θα ήλεγχε πριν πυροβολήσει έξω από την κλειδωμένη πόρτα του μπάνιου.

Η δίκη του απασχόλησε την παγκόσμια κοινή γνώμη, ενώ η οριστική απόφαση του δικαστηρίου θεωρείται ίσως η πιο σκανδαλώδης στα παγκόσμια χρονικά. Κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία από αμέλεια, ενώ αθωώθηκε από τις κατηγορίες για φόνο εκ προμελέτης και φόνο β’ βαθμού. «Είμαι της γνώμης ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε υπερβολικά γρήγορα και έκανε υπερβολική χρήση βίας. Στις συνθήκες αυτές, είναι σαφές πως επέδειξε αμέλεια”, δήλωσε η δικαστής.

εικονα κατω απο δηλωσε η δικαστης

Ανέκφραστος ο Όσκαρ Πιστόριους παρακολουθούσε την δικαστή να ανακοινώνει την ποινή για την δολοφονία της φίλης του. Και πως να μην είναι ανέκφραστος αφού η ποινή των 5 ετών που του επιβλήθηκε μεταφράζεται σύμφωνα με το BBC σε μόλις 10 μήνες κάθειρξη! Όπως προβλέπει το νομικό σύστημα της Νότιας Αφρικής, ο Πιστόριους θα εκτίσει στην φυλακή το 1/6 της ποινής του. Τη γλύτωσε με γάντι, επιβεβαιώνοντας τις φήμες που ακούγονταν τόσο καιρό ότι όποιος έχει χρήματα στη Νότια Αφρική δεν αισθάνεται να πέφτει βαρύς επάνω του ο πέλεκυς του νόμου, ό,τι και αν αυτός πράξει, ακόμα και φόνο! Ο ‘Οσκαρ Πιστόριους εκτέλεσε μια νέα γυναίκα, την σύντροφό του και γι’ αυτό δεν θα τιμωρηθεί ενώ η οικογένεια της Ρίβα Στέενκαμπ δεν θα νιώσει ποτέ ικανοποίηση…

Ο αθλητικός κόσμος, όπως ήταν αναμενόμενο είναι πλέον απέναντί του, ενώ παράλληλα οι χορηγοί του αποσύρονται με γοργούς ρυθμούς. Πλεόν ο πάλαι ποτέ άνθρωπος και αθλητής- σύμβολο είναι στο σκοτάδι και στο περιθώριο… Πιθανότατα να μην έχει ξανά την ευκαιρία να αγωνιστεί ξανά στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Στα μάτια του κόσμου, των διοργανωτών των μίτινγκ, θα είναι πάντοτε ο άνθρωπος που αφαίρεσε μια ζωή. 

Για λόγους τιμής

Ανατριχιάζω στην είδηση του απαγχονισμού μιας νεαρής γυναίκας η ο οποία καταδικάστηκε σε θάνατο με βάση την αρχή «οφθαλμός αντί οφθαλμού». H 26χρονη Ρεϊάνεχ Τζαμπαρί είχε συλληφθεί το 2007, τότε 19 ετών, για τη δολοφονία του 47χρονου Μορτέζα Αμπντολαλί Σαρμπαντί, πρώην υπάλληλου του υπουργείου Πληροφοριών και Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν, ο οποίος την είχε καλέσει ισχυριζόμενος ότι ήθελε τη συμβουλή της πάνω στην εσωτερική διακόσμηση.  Έπειτα προσπάθησε να τη βιάσει και όπως ισχυρίζονται οι αρχές, εκείνη τον μαχαίρωσε με ένα σουγιά.

Η 26χρονη Ιρανή αρνούμενη κάθε κατηγορία, είχε υποστηρίξει στη δίκη, ότι υπεύθυνος για το θάνατο του θύματος είναι ένας άνδρας που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο σπίτι της, κάτι όμως που δεν ερευνήθηκε ποτέ από τις αρχές. Σύμφωνα όμως με ιατρική έκθεση που παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της δίκης, ο 47χρονος χειρούργος μαχαιρώθηκε πισώπλατα και το έγκλημα ήταν αποτέλεσμα προμελέτης.

CE4F6E64671C98841E5DBBB9920536A4

Ένας ειδικός απεσταλμένος του Ιράν απηύθυνε έκκληση τον Απρίλιο στην Τεχεράνη να αναστείλει την εκτέλεσή της, επισημαίνοντας ότι το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του όλες τις αποδείξεις και ότι η απόσπαση της ομολογίας της διακοσμήτριας είχε επιτευχθεί έπειτα από πιέσεις.

Έκτοτε πολλοί καλλιτέχνες και σημαίνουσες προσωπικότητες της κοινωνίας των πολιτών είχαν απευθύνει και αυτοί έκκληση για επιείκια όπως όλοι οι διεθνείς οργανισμοί για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά κανείς δεν τους έδωσε σημασία…

Η Δικαιοσύνη στο Ιράν είχε αναβάλει πολλές φορές την εκτέλεση προκειμένου η οικογένεια του θύματος να δώσει συγχώρεση στη γυναίκα, μιας και αυτή ήταν η μόνη εναπομείνασα της ελπίδα, ενδεχόμενο που σύμφωνα με τα σαρία (ισλαμικό νόμο), που εφαρμόζεται στο Ιράν, επιτρέπει σε έναν καταδικασθέντα σε θάνατο για φόνο να μην εκτελεστεί και να εκτίσει ποινή κάθειρξης. Κάτι που σίγουρα έμοιαζε ουτοπικό… Οι συγγενείς του δολοφονηθέντος, για λόγους τιμής φυσικά, αρνήθηκαν να της δώσουν χάρη ζητώντας από την Τζαμπαρί να «πει την αλήθεια» για το έγκλημα.

Αμέσως μετά την εκτέλεσή της το γραφείο του εισαγγελέα εξέδωσε ανακοίνωση δικαιολογώντας πλήρως τον απαγχονισμό της νεαρής κοπέλας. «Η Τζαμπάρι είχε επανειλημμένα ομολογήσει ότι είχε σχεδιάσει τη δολοφονία και μετά προσπάθησε να εκτρέψει την υπόθεση επινοώντας την κατηγορία του βιασμού», ανέφερε η ανακοίνωση.

Στην αντίπερα όχθη το υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών εξέφρασε «σοβαρές ανησυχίες για τη τη δίκαιη έκβαση» της δίκης της, συμπεριλαμβανομένων «αναφορών για ομολογίες υπό μεγάλη πίεση». Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η Βρετανία, με τον υπουργό Εξωτερικών Τομπάιας Έλγουντ να δηλώνει πως «τέτοιες ενέργειες δεν βοηθούν το Ιράν να οικοδομήσει εμπιστοσύνη με τη διεθνή κοινότητα».

740748_13-april-2014-reyhaneh-jabbari-1-cropped-sm

Συγκλονίζει, ανατριχιάζει στο έπακρο και σίγουρα συγκινεί τον καθένα μας το μήνυμα που ηχογράφησε για τη μητέρα της τον Απρίλη η 26χρονη Ιρανή που εκτελέστηκε. Σε αυτό φαίνεται να έχει συμβιβαστεί με τη μοίρα της μετά από πέντε χρόνια που είναι «στην ουρά» για να εκτελεστεί ενώ κάνει έκκληση προς τη μητέρα της να μην κλάψει γι’ αυτήν καθώς και να δώσει τα όργανά της σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Αναρωτιέμαι πόση δύναμη ψυχής θέλει μια τέτοια σκέψη…

«Δεν θέλω να σαπίσω κάτω από το χώμα. Δεν θέλω τα μάτια μου ή η νεαρή μου καρδιά να γίνουν σκόνη. Παρακάλεσε να κανονιστεί έτσι ώστε με το που απαγχονιστώ η καρδιά μου, τα νεφρά, τα μάτια, τα κόκκαλά μου και οτιδήποτε άλλο μπορεί να μεταμοσχευτεί να παρθεί από το σώμα μου και να δωθεί σε κάποιον που το έχει ανάγκη, σαν δώρο. Δεν θέλω ο παραλήπτης να γνωρίζει το όνομά μου, να μου αγοράσει λουλούδια ή ακόμα και να προσευχηθεί για μένα», είναι μερικά από τα τελευταία λόγια της 26χρονης διακοσμήτριας.

Σε άλλο σημείο του μηνύματος, το οποίο κοινοποίησαν ιρανοί ακτιβιστές, η 26χρονη λέει στη μητέρα της αναφερόμενη στο βράδυ του βιασμού: «Εκείνο το απαίσιο βράδυ εγώ ήμουν εκείνη που έπρεπε να έχει πεθάνει. Το σώμα μου θα είχε πεταχτεί σε κάποια γωνιά της πόλης και, ύστερα από λίγες μέρες, η αστυνομία θα σε είχε πάει στο γραφείο του ανακριτή για να αναγνωρίσεις το πτώμα μου και εκεί θα μάθαινες ότι με είχαν βιάσει κιόλας. Ο δολοφόνος δεν θα είχε βρεθεί ποτέ, εφόσον δεν έχουμε ούτε τα πλούτη ούτε τη δύναμή τους. Ύστερα θα συνέχιζες τη ζωή σου υποφέροντας και ντροπιασμένη. Λίγα χρόνια αργότερα θα πέθαινες από αυτό το βάσανο και αυτό θα ήταν όλο». Συμβιβασμένη  και με τον υποβιβασμό της γυναικείας υπόστασης στο Ισλαμικό, ανδροκρατούμενο Ιράν…

«Δεν έχω σκοτώσει ούτε κουνούπι και τις κατσαρίδες της απομάκρυνα πιάνοντάς τες από τις κεραίες τους», αναφέρει κάποια στιγμή η Ιρανή, ενώ το σπαρακτικό γράμμα κλείνει γράφοντας: Ας δούμε τι θέλει ο Θεός. Ήθελα να πεθάνω στην αγκαλιά σου. Σ’ αγαπώ»

Και όμως την εκτέλεσαν για το φόνο μιας ανθρώπινης ψυχής…

Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί το Ισλαμικό Κράτος;

 

Έχοντας εξασφαλίσει μια σιωπηρή συμφωνία με την Δαμασκό και ερχόμενη σε επαφή και με το Ιράν, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι της άρχισαν να σφυροκοπούν από αέρος τις δυνάμεις των τζιχαντιστών, δοκιμάζοντας παράλληλα για πρώτη φορά τελευταίας τεχνολογίας μαχητικά αεροπλάνα.

Η επιχειρηματολογία πίσω από τους βομβαρδισμούς βασίζεται στην τρομοκρατική δράση της ISIS(ή ISIL) στην περιοχή, ενώ ταυτόχρονα οι αεροπορικές αυτές επιθέσεις στοχεύουν και άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις, όπως το Μέτωπο αλ Νούσρα.

Όσο ελκυστική και να φαίνεται όμως αυτή η στρατηγική, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τους λόγους που έκαναν την απειλή της ISIS τόσο ισχυρή. Οι αεροπορικές επιθέσεις σίγουρα μπορούν να σκοτώσουν ένα μεγάλο μέρος των τζιχαντιστών. Δεν μπορούν όμως να επιλύσουν τα πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά ζητήματα που έχουν κάνει μέχρι στιγμής εκατοντάδες, ακόμα και χιλιάδες, νεοσύλλεκτους είτε από τις τοπικές περιοχές είτε από ξένες χώρες να συρρέουν στις τάξεις των τζιχαντιστών και να πολεμούν κάτω από τα λάβαρα της ISIS.

Καθώς οι αεροπορικές επιθέσεις έχουν αποδειχτεί ικανές να επιφέρουν καίρια πλήγματα απέναντι σε κράτη (π.χ. Γιουγκοσλαβία), η ικανότητα τους απέναντι σε μια μη κρατική οντότητα δεν έχει ακόμα φανεί. Επίσης, η χρήση συντριπτικής δύναμης ισχύος απέναντι στην ISIS μπορεί να αυξήσει κατακόρυφα την «δημοτικότητα» του και να προσελκύσει επιπρόσθετη στήριξη στους σκοπούς του, όπως ακριβώς και έγινε στην πρόσφατη σύγκρουση Χαμάς-Ισραήλ.

Η απεικόνιση της ΙSIS ως «αουτσάιντερ» που αντιστέκεται απέναντι σε μια πανίσχυρη και ιμπεριαλιστική Δύση και αντιτίθεται σε ένα αποκλίνων Σιιτικό καθεστώς, είναι μια ακαταμάχητη εικόνα για πολλούς νέους Σουνίτες μουσουλμάνους ανά τον κόσμο που προσπαθούν να χτίσουν μια προσωπική ταυτότητα. Η αίσθηση που τους προσφέρει το ISIS δεν αφορά μόνο την συμμετοχή σε έναν δυναμικό και ρομαντικό για αυτούς αγώνα, αλλά την αναβίωση μιας ουτοπικής ιδέας-του Χαλιφάτου.

Το Ισλαμικό Κράτος μέχρι στιγμής δείχνει να αντέχει απέναντι στις αεροπορικές επιθέσεις. Η ταχύτατη προέλαση του σε όλα τα μέτωπα δεν έχει εμποδιστεί, με τις ιρακινές δυνάμεις να υποχωρούν παντού και τους Κούρδους, την αμέσως επόμενη ελπίδα, να πολεμούν λυσσαλέα στην βόρεια Συρία, προσπαθώντας να κρατήσουν την στρατηγικής σημασίας πόλη Κομπάνι, με τον κίνδυνο όμως κατάληψης της πόλης από τους τζιχαντιστές να είναι μεγάλος, κάτι που έχει ήδη οδηγήσει χιλιάδες Κούρδους κατοίκους να περάσουν τα Συροτουρκικά σύνορα για να βρουν ασφαλές καταφύγιο.

Η ελαστικότητα και η αντοχή που έχει επιδείξει το ISIS σε όλες τις κινήσεις των αντιπάλων του δείχνει ότι οι αεροπορικές επιθέσεις από μόνες τους δεν μπορούν να φέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Οι τζιχαντιστές έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων και θα συνεχίζουν να πετυχαίνουν γρήγορες και αποφασιστικές νίκες έναντι των αντιπάλων τους στην περιοχή, την ίδια ώρα που ο συνασπισμός της Δύσης ,μαζί με τους Άραβες συμμάχους, δεν έχει ακόμα αποφασίσει για το αν θα πρέπει να αντιμετωπίσει το Ισλαμικό Κράτος με χερσαίες δυνάμεις. Καμία εναέρια επίθεση και καμία στρατηγική ανάσχεσης ή υποβάθμισης δεν μπορεί να κερδίσει έναν τέτοιο εχθρό όπως το Ισλαμικό Κράτος.

 

Forget it, Jean Claude!

Τρείς ειδήσεις των τελευταίων ημερών συζητούνται όσο καμία άλλη αυτή την περίοδο στην Ευρώπη και ηχούν σαν χαστούκια στις παρειές όσων ρομαντικών επιμένουν να ονειρεύονται την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση πέρα και έξω από εθνικά συμφέροντα.

Η πρώτη είδηση μας έρχεται από το Βερολίνο και αφορά το αυστηρό και κατηγορηματικό «όχι» του Σόιμπλε στο σχέδιο του νέου προέδρου της Κομισιόν, του Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, να διατεθούν για αναπτυξιακούς σκοπούς 100 δισεκατομμύρια ευρώ από τα κεφάλαια του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης, του λεγόμενου EFSF. Το σχέδιο που παρουσίασε και στην Αθήνα προ ημερών και προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου.

Η δεύτερη ήρθε στο τέλος της περασμένης εβδομάδας από την Φρανκφούρτη και αφορά δήλωση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, ότι η ΕΚΤ θα αγοράσει ελληνικούς τραπεζικούς τίτλους χαμηλής πιστωτικής διαβάθμισης μόνο εφ’ όσον η χώρα συνεχίσει να βρίσκεται σε πρόγραμμα προσαρμογής!

Η τρίτη είδηση, με προέλευση τις Βρυξέλλες, θέλει την Κομισιόν έτοιμη να επιστρέψει στο Παρίσι για διόρθωση το σχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού για το 2015. Εκείνου του προϋπολογισμού, μέσω του οποίου η κυβέρνηση Βαλς δηλώνει ρητά, ότι δεν θα προσπαθήσει ούτε την επόμενη χρονιά να μειώσει στο 3% το δημοσιονομικό της έλλειμμα.

Αν στις ειδήσεις αυτές προσθέσουμε και μια άλλη για την πρόθεση του ΔΝΤ να αναθεωρήσει επί τα χείρω (στο 1,5%) τις εκτιμήσεις του για την ανάπτυξη στη Γερμανία φέτος και του χρόνου, έχουμε αφενός την εικόνα μιας Ευρώπης, που εξακολουθεί να βρίσκεται στη δίνη της κρίσης και αφ΄ετέρου βλέπουμε να διαμορφώνονται σ΄αυτήν δυνάμεις και συμμαχίες, οι οποίες επιχειρούν να χαράξουν μιάν άλλη πολιτική εξόδου από την κρίση. Μια προσπάθεια, όμως, που σκοντάφτει και πάλι στην μονολιθική, τιμωρητική, αντιαναπτυξιακή πολιτική λιτότητας που εκπορεύεται από το Βερολίνο.

Μέσα σ΄αυτό το κλίμα, με τον Γιούνκερ, τον Ντράγκι, τον Ολάντ να στέκονται προσοχή στα γερμανικά κελεύσματα, η Αθήνα αντί να σπεύσει να συνάψει συμμαχίες ή να εκμεταλλευτεί τη διάσταση Βερολίνου- ΔΝΤ, στον δικό της αυτιστικά εικονικό μικρόκοσμο και με ορίζοντα κάθε φορά την επόμενη ψηφοφορία στη Βουλή (είτε αυτή αφορά έναν νόμο, ένα μεσοπρόθεσμο, έναν προϋπολογισμό, μια ψήφο εμπιστοσύνης ή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας), εξακολουθεί να συμπεριφέρεται ωσάν να μην την αφορούν όλα εκείνα που διαδραματίζονται στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο των ευρωπαϊκών κέντρων αποφάσεων.

Στην Αθήνα ο Πρωθυπουργός υπόσχεται «έξοδο από τα μνημόνια νωρίτερα απ΄ότι αναμενόταν», διώχνει την Τρόϊκα και το ΔΝΤ(!), διατυμπανίζει, ότι η Ελλάδα «δεν χρειάζεται πλέον δανεικά» και τάζει στους… πελάτες-ψηφοφόρους «διόρθωση των αδικιών»…
Στην ίδια γραμμή και ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, «διαπραγματεύεται», «σκίζει», «καταγγέλει» τα μνημόνια, «αποσύρει», «διαγράφει» ή «παγώνει» το χρέος και τάζει στους πολυπληθείς… πελάτες-ψηφοφόρους επιστροφή στην προμνημονιακή εποχή των παχέων αγελάδων.

Κι από κοντά προς τον έναν ή τον άλλον, βέβαια, και όλοι οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί, που μας έλαχαν στη δυσκολότερη μεταπολεμικά περίοδο της πατρίδας μας…

Η Κατάρα της Αργεντινής

Εμβρόντητη έχει μείνει η κοινή γνώμη έπειτα από την ανακοίνωσης της τρίτης κατάρρευσης της Αργεντινής. Ποιοι είναι οι παράγοντες που επέδρασαν καταλυτικά για την κατάρρευση τη εν λόγω χώρας και ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες σε διεθνές επίπεδο;

Σε διάστημα δεκατριών ετών η χώρα της Αργεντινής βρίσκεται μπροστά σε άλλη μία οικονομική κατάρρευση. Διεθνείς ερευνητές αναλογίζονται εάν το πρόβλημα βρίσκεται σε λανθασμένη εσωτερική διαχείριση ή εάν όλα αυτά συσχετίζονται με εξωτερικούς παράγοντες. Η Αμερική βρίσκεται στο στόχαστρο εφόσον φέρεται να είναι ηθικός αυτουργός της οικονομικής εξαθλίωσης της χώρας. Έχοντας τον ρόλο του διαιτητή υποτίθεται πως θα έπρεπε να κρατά τις ισορροπίες και να φροντίσει να αποφευχθεί μία επικείμενη οικονομική κρίση. Εν αντιθέσει, έχει προκαλέσει τρία μεγάλα οικονομικά κραχ σε μία μόνο χώρα. Είναι άξιο περιέργειας πως από όλες τις χώρες της Αμερικής η Αργεντινή είναι η μόνη χώρα που βρίσκεται τρίτη φορά στην ίδια δυσμενή θέση. Εικάζεται πως έχει μετατραπεί σε θησαυροφυλάκιο επιτήδειων Αμερικανών που μπορούν να πλουτίζουν και να ξεχρεώνουν μέσω της Αργεντινής.

Παλαιότερα σενάρια αναφέρουν πως κυκλοφορούν ανάμεσά μας οικονομικοί δολοφόνοι που τοποθετούν στο στόχαστρο χώρες με ρευστή οργάνωση και μηδενική κοινωνική δομή για να πλουτίζουν οι τράπεζες. Σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή πραγματικότητα; Το μόνο σίγουρο είναι πως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Είναι μαθηματικά, σχεδόν, αδύνατο να χρεοκοπήσει η ίδια χώρα τρεις φορές σε  διάστημα μίας δεκαετίας, παρόλα αυτά συνέβη.

Το πλέον ανησυχητικό για την παγκόσμια αγορά είναι η αλυσιδωτές επιδράσεις που δύναται να προκληθούν σε χώρες που είναι ευάλωτες σε μία οικονομική κατάρρευση. Οι μετοχές, αλλά και οποιαδήποτε οικονομική και εμπορική συναλλαγή, θα επηρεαστούν από την πτώχευση της Αργεντινής. Οι Ευρωπαϊκές χώρες είναι από τις πρώτες που τείνουν να  επηρεαστούν, εφόσον έχουν καταστεί ευάλωτες τα τελευταία χρόνια. Ενώ η Ευρώπη παλεύει να διατηρήσει την ισχύ του ευρώ έχει κληθεί να αντιμετωπίσει έναν ακόμη κίνδυνο, αυτόν της Αργεντινής. Η Ελλάδα κλυδωνίζεται επικίνδυνα ανάμεσα στην επιβίωση και την κατάρρευση. Ας ελπίσουμε πως η πτώση της Αργεντινής θα αφήσει ανεπηρέαστη την ελληνική οικονομία.

Σε μία δεκαετία όπου υποτίθεται πως στη δύση κυριαρχεί ένα εξελιγμένο μοντέλο οικονομίας και οικονομικής διαχείρισης είναι ανεπίτρεπτο και ευλόγως ανεξήγητο το πώς μία χώρα χρεοκοπεί για τρίτη συνεχή φορά. Οι ιθύνοντες θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να βρουν νέους τρόπους να εξελίξουν τις καπιταλιστικές κοινωνίες, αποφεύγοντας τις επεκτάσεις των σκλαβοπάζαρων σε Ευρώπη και Αμερική. Εκτός κι αν το τίμημα του καπιταλισμού είναι οι κοινωνίες ειλώτων.

Νέα εποχή κατάρρευσης για την Αργεντινή

Τελικά το Μουντιάλ δεν ήταν το μόνο στραβοπάτημα της Αργεντινής για το 2014…

«Αύριο είναι μια άλλη μέρα» δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής Άξελ Κισιλόφ κατόπιν της αποτυχίας διαπραγματεύσεων με τα κερδοσκοπικά funds στην προσπάθεια αποφυγής νέας στάσης πληρωμών.

Η Αργεντινή σύμφωνα με την Standard & Poor’s έχει ήδη ξεκινήσει να εισέρχεται σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας, υποβαθμίζοντας την στην κατηγορία SD από τη βαθμίδα CCC-, αφού δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώσει το ποσό των 538 εκατ. δολαρίων στους «κουρεμένους» ομολογιούχους.

Δύο χρεοκοπίες μέσα σε δώδεκα χρόνια, δεν το λες και πολύ καλά στατιστικά. Ειδικά όταν υπήρξαν άπειρες προσπάθειες προσέλκυσης νέων ξένων κεφαλαίων, δημοσιονομικής βελτίωσης δεικτών αλλά και δημιουργίας οικονομικών δικλείδων ασφαλείας. Και αφήνω απέξω ότι άλλη πρωτοπορία έχει επιτευχθεί για αργότερα. Ένα πραγματικό σενάριο βγαλμένο από τραγωδία, που επιβεβαιώνει το τραγούδι «Don’t Cry for me Argentina». Τραγικό αλλά ίσως όχι και τόσο παράλογο.

Η Αργεντινή, εφόσον ερχόταν σε συμφωνία με τα κερδοσκοπικά funds  θα μπορούσε σύμφωνα με μελέτη να ανακάμψει από την κρίση μέσα στο 2014, έστω και με μηδενικό ρυθμό ανάπτυξης. Εφόσον γινόταν κάτι τέτοιο, και πέρα από την αναμενόμενη οικονομική της εκμετάλλευση από άλλα συμφέροντα, πώς θα μπορούσε να συνεχίσει να είναι το «τρανό παράδειγμα» και ο «μπαμπούλας» της χρεoκοπίας;

Πώς να θα μπορούσε να συνεχίσει να αποτελεί το παράδειγμα σε κάθε ομιλία υπέρ της αυστηρής δημοσιονομικής προσαρμογής; Ήδη η χώρα είχε κάνει πολλές ριζοσπαστικές κινήσεις για την επανάκαμψη της όπως  η κρατικοποίηση της YPF, της μεγαλύτερη πετρελαϊκή εταιρεία της χώρας το 2012. Πώς θα ήταν δυνατόν να «αφεθεί» μια χώρα να επανακάμψει με τέτοιες μεθόδους; Ξαφνικά όλοι θα επαναστατούσαν. Προς Θεού!

Το νόμισμα της χώρας (πέσο) θα υποστεί τεράστια πίεση, θα αποξενωθεί ακόμη περισσότερο από τις αγορές, ενώ το κόστος δανεισμού των επιχειρήσεων θα εκτοξευθεί.

Διαφορετική άποψη είχε ο Υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής, δηλώνοντας ότι «δεν πρόκειται για επιλεκτική χρεοκοπία. Επιλεκτική χρεοκοπία υπάρχει όταν κάποιος δεν είναι σε θέση να πληρώσει. Η Αργεντινή έχει ήδη πληρώσει».

Ας δούμε τη συνέχεια, και τις λίγες ευκαιρίες επανάκαμψης που έχουν απομείνει.

Η ISIS της Κρίσης

Στις αρχές Ιουνίου οι τζιχαντιστές του Ιράκ και Λεβάντε (ISIS) ανακοίνωσαν την ίδρυση χαλιφάτου που θα έχει την μορφή ισλαμικού πολιτικού καθεστώτος. Ως αρχηγό τους, και συνεπώς αρχηγό των απανταχού μουσουλμάνων, όρισαν τον Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, ο οποίος αποδέχθηκε τον τίτλο. Η κρίση αυτή της Μέσης Ανατολής έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και ταλανίζει τις εξωτερικές πολιτικές, όχι μόνο των γειτονικών χωρών, αλλά και των Ευρωπαίων και Αμερικανών ηγετών.

Η ISIS επανέφερε στο προσκήνιο τους ιερούς πολέμους, οι οποίοι τείνουν να ευνουχίζουν το κράτος και να εγκαθιδρύουν νόμους και νόρμες σύμφωνα με την εκάστοτε θρησκεία. Ποιοι είναι, όμως, οι ηθικοί αυτουργοί και ποιες θα είναι οι συνέπειες ενός ιερού πολέμου; Πολλοί έσπευσαν να επιρρίψουν ευθύνες σε Αμερικανούς και Βρετανούς ηγέτες για την λαθεμένη εξωτερική πολιτική που ακολούθησαν και για τα σημάδια που αγνόησαν. Οι συνεχείς πολεμικές συγκρούσεις που πραγματοποιούνταν στη Μέση Ανατολή εξήγειραν ακόμα περισσότερο τα συναισθήματα των εξτρεμιστών μουσουλμάνων με αποτέλεσμα να θέλουν να αναλάβουν οι ίδιοι τα ηνία ενός νέου θρησκευτικού κράτους.

Πολλές είναι και οι ευθύνες των ηγετών τις Μέσης Ανατολής που παρά τις παρατεταμένες προσπάθειες τις CIA και των ξένων πρέσβεων αγνοούσαν τους εμφανείς κινδύνους που είχαν αρχίσει να διαφαίνονται από πολύ νωρίς. Ο Αλ Μαλίκι έχει βρεθεί στο στόχαστρο των τελευταίων ημερών φερόμενος ως ηθικός αυτουργός, παραβλέποντας και εκνευρίζοντας τους τζιχαντιστές.

Πολλοί θα έλεγαν πως είναι κάτι που δεν αφορά άμεσα την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο. Οι τζιχαντιστές όμως έχουν αντίθετη άποψη, καθώς η χώρα μας συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα σε αυτές που ευελπιστούν να την προσαρτήσουν στον χάρτη του νέου Ισλαμικού τους κράτους. Ανάμεσά τους βρίσκονται πολλές ακόμα χώρες των Βαλκανίων, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Οι συνέπειες από την προσπάθειά τους και μόνο θα ήταν καταστροφικές για την παγκόσμια οικονομία και για τον κάθε λαό ξεχωριστά. Οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις, η κατάλυση του καπιταλιστικού συστήματος, το μπλοκάρισμα του εμπορίου και η κατάλυση, ουσιαστικά, της δημοκρατίας θα άλλαζαν δια παντός την παγκόσμια ισορροπία. Διακόσια περίπου χρόνια μετά, η Ελλάδα βρίσκεται πάλι στο στόχαστρο αλλόθρησκων δυνάμεων. Η ιστορία μας έχει μάθει πως μία οικονομική κρίση συνοδεύεται πάντα από έναν «ιερό» ή «ψυχρό» πόλεμο. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά θα διαψευσθεί.

Τι κρύβεται πίσω από την νέα σύγκρουση Ισραηλινών-Παλαιστινίων;

Ένας πόλεμος αρχίζει, όταν η ηγεσία της μίας πλευράς είναι αισιόδοξη σχετικά με την έκβαση του και προσδοκά στα οφέλη μιας νικηφόρας αντιπαράθεσης, διαφορετικά προσπαθεί να αποφύγει την ένοπλη σύγκρουση. Για ποιο λόγο τότε η Χαμάς προκάλεσε αυτόν τον πόλεμο, εκτοξεύοντας, από το πουθενά, ρουκέτες στο έδαφος του Ισραήλ; Και γιατί η αντίδραση των Ισραηλινών ήταν χλιαρή προσπαθώντας να αποφύγουν την χερσαία επίθεση;

Και οι δύο πλευρές γνωρίζουν ότι οι δυνάμεις του Ισραήλ υπερτερούν συντριπτικά απέναντι σ’ αυτές της Χαμάς. Έχουν υπεροχή σε κάθε πεδίο σύγκρισης, από τον τομέα των πληροφοριών μέχρι και την δύναμη πυρός.

Πως εξηγείται επομένως αυτή η «αντιστροφή ρόλων»;

Ανά τακτά διαστήματα(2006,2008,2014) η Χαμάς αποφασίζει να επιτεθεί στο Ισραήλ ξέροντας πολύ καλά ότι θα χάσει στρατιωτικά, ελπίζοντας όμως ότι θα κερδίσουν πολιτικά από αυτή την επίθεση. Από την άλλη, οι Ισραηλινοί ηγέτες γνωρίζουν ότι θα κερδίσουν(λογικά) στο στρατιωτικό τομέα, φοβούνται όμως μια πολιτική ήττα, η οποία θα περιλαμβάνει κατακραυγή του διεθνή (αλλά και του εγχώριου μερικές φορές) τύπου, καταδικαστικές αποφάσεις του από διεθνείς οργανισμούς κ.ο.κ.

Η Χαμάς, από τις συγκρούσεις με το Ισραήλ(2006 και μετά) κατάφερε να αποκαταστήσει την χαμένη της αξιοπιστία. Δείχνει σε όλους ότι «αντιστέκεται», προκαλεί αναταραχή ανάμεσα στους Άραβες και τους Εβραίους στο Ισραήλ, εξασφαλίζει καταδικαστικές αποφάσεις του Συμβούλιου Ασφάλειας απέναντι στο Ισραήλ, ενώ, παράλληλα, κέρδισαν και μεγαλύτερη υποστήριξη από το Ιράν.

Στην τωρινή όμως σύγκρουση, η τακτική αυτή δεν έχει απτά αποτελέσματα μέχρι στιγμής. Οι στρατιωτικές της αποτυχίες είναι μεγαλύτερες από όσο περίμενε ενώ δεν έχει έρθει  ακόμα η «παγκόσμια καταδίκη» του Ισραήλ όπως περίμενε. Τα Αραβικά ΜΜΕ παραμένουν σχετικά ήρεμα ενώ ακόμα και ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής (PLO) Μαχμούντ Αμπάς δήλωσε πρόσφατα πως η τακτική

αυτή της Χαμάς ευνοεί περισσότερο τους Ισραηλινούς παρά τον Παλαιστινιακό λαό. Ότι προκαλεί, με λίγα λόγια, τις ισραηλινές επιθέσεις οι οποίες έχουν ως θύματα και αθώους κατοίκους, των οποίων οι θάνατοι τους φέρνουν πολλαπλά οφέλη.

Τι κάνει επομένως η Χαμάς;

Ούτε σκοπεύει να νικήσει το Ισραήλ, ούτε προσδοκά σε κάποια εδαφικά οφέλη. Από την άλλη, ούτε το Ισραήλ πρόκειται να υποχωρήσει εξαιτίας της εκτόξευσης μερικών ρουκετών στο έδαφος του.

Ο αντισημιτισμός είναι διάχυτος στον μουσουλμανικό κόσμο. Μια επίθεση απέναντι στο Ισραήλ είναι μια «καλή» και «δοκιμασμένη» μέθοδος στο να κερδίσεις την συμπάθεια και την υποστήριξη του μουσουλμανικού κόσμου, παράλληλα με τα προσδοκώμενα πολιτικά οφέλη. Και μπορείς να τα αποκτήσεις όλα αυτά είτε κερδίσεις είτε χάσεις τον πόλεμο.

Οι Βρετανοί ζητούν Σύνταγμα

Η Magna Carta των Βρετανών θα γιορτάσει τα οκτακοσιοστά της γενέθλια σε έξι μήνες από σήμερα και οι Βρετανοί άρχισαν να αναρωτιούνται μήπως έφτασε η στιγμή να συντάξουν ένα… Σύνταγμα. Την Πέμπτη η Πολιτική και Συνταγματική Μεταρρυθμιστική Επιτροπή της Βρετανικής Βουλής, θα δημοσιεύσει ένα προσχέδιο ενός ολοκληρωμένου Συντάγματος.

Περίπου 1,5 εκατομμύριο Βρετανικές Κοινοβουλευτικές αποφάσεις από το 1497 έως σήμερα είναι εγγεγραμμένες σε επίσημα έγγραφα που βρίσκονται στο Βικτοριανό Πύργο, στο παλάτι του Westminster. Παρ’ όλα αυτά, οι Βρετανοί δεν έχουν όλες αυτές τις αποφάσεις, που στην ουσία ορίζουν τον ορθό τρόπο λειτουργίας της χώρας τους, συγκεντρωμένες σε ένα βιβλίο.

Οι Συντηρητικοί αντιτάσσονται σε αυτή την προοπτική, ενώ οι Φιλελεύθεροι υποστηρίζουν ότι είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη να μπορεί να ανατρέξει σε ένα Σύνταγμα και να γνωρίζει ποια είναι τα δικαιώματά του και ποιες οι υποχρεώσεις του.

Παράλληλα, Τη Πέμπτη στο Βρετανικό Κοινοβούλιο θα διεξαχθεί debate που ίσως οδηγήσει και σε ψηφοφορία, σχετικά με τον εάν το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να υιοθετήσει μια σειρά μεταρρυθμιστικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης, το οποίο εγκρίθηκε το 2002 και αφορά τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών. Η απόφαση αυτή καθιστά τη διαδικασία ταχύτερη και απλούστερη, καθώς καταργεί κάθε πολιτική και διοικητική διαδικασία υπέρ της δικαστικής διαδικασίας.

Και εκεί ίσως βρίσκεται το κλειδί της αντιπαράθεσης μεταξύ Συντηρητικών και Φιλελεύθερων. Η ψήφιση και η σύνταξη ενός ολοκληρωμένου Συντάγματος θα μπορέσει να προστατέψει κάποιες αρχαίες Βρετανικές ελευθερίες από τη διάβρωση τους μέσω της ΕΕ;

Στεφανί Κεϊρούζ

Κυνηγώντας… το κέρδος

Οι εικόνες των αιμόφυρτων, σφαγμένων ή κακοποιημένων ζώων σίγουρα σοκάρουν. Παράλληλα, όμως, εκπλήσσουν, καθώς κανείς απορεί με την απανθρωπιά και τη βαρβαρότητα αυτών των κυνηγών. Πώς είναι δυνατόν να φέρονται τόσο φρικτά και αποτρόπαια απέναντι σε τόσο όμορφα και ξεχωριστά πλάσματα της φύσης; Δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι η αναλγησία του ανθρώπου δεν έχει όρια μπροστά στα χρήματα και το κέρδος.

1 4 5

Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες αποτυπώνουν τα τραγικά αποτελέσματα ενός φαινομένου που έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις τις τελευταίες δεκαετίες. Πρόκειται για τη λαθροχειρία, το παράνομο δηλαδή κυνήγι, που διεθνώς είναι γνωστό ως poaching. Μέσα στον ορισμό της λέξης συμπεριλαμβάνεται οποιαδήποτε ενέργεια που αντιβαίνει στο εφαρμοσμένο νομικό δίκαιο σχετικά με την προστασία των ανανεώσιμων φυσικών πηγών ή που αποσκοπεί στην κατοχή, μεταφορά, κατανάλωση ή πώληση μελών της άγριας πανίδας και χλωρίδας. Οι συνέπειες είναι καταστροφικές, καθώς απειλούνται με εξαφάνιση ολόκληροι πληθυσμοί και διαταράσσεται η βιοποικιλότητα.

Σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Διεθνές Εμπόριο των Απειλούμενων με Εξαφάνιση Ειδών (CITES), περισσότεροι από 20.000 χιλιάδες αφρικανικοί ελέφαντες έπεσαν θύματα λαθροθηρίας μέσα στο 2013, ένας αριθμός που αποκαλύπτει την αδυναμία των διεθνών μέτρων για τον περιορισμό του φαινομένου. Ο ελέφαντας είναι ένα από τα κατεξοχήν αγαπητά θηράματα των κυνηγών λόγω του ελεφαντόδοντου, το οποίο προέρχεται κυρίως από την Τανζανία, την Κένυα και την Ουγκάντα. Θεωρείται σύμβολο οικονομικής δύναμης και είναι περιζήτητο στις ασιατικές αγορές, όπως στην Κίνα, την Ταϊλάνδη, τη Μαλαισία, το Βιετνάμ και τις Φιλιππίνες. Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, αφού η λαθροχειρία απειλεί σοβαρά την επιβίωση του είδους, παρά τη μείωση του μέχρι πριν λίγα χρόνια ανοδικού ρυθμού της.

2

Το φαινόμενο βέβαια αγγίζει κι άλλα μέρη του κόσμου εκτός από την Αφρική. Στη Β. Αμερική η μαύρη αρκούδα είναι στο στόχαστρο για να χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς λόγους, σε εξωτικά φαγητά ή σαν αφροδισιακό. Στο Μεξικό χιλιάδες άγριοι παπαγάλοι αιχμαλωτίζονται κάθε χρόνο για να πουληθούν σε επίδοξους αγοραστές. Στην Κόστα Ρίκα, το Μπελίζ και τον Παναμά σπάνια θηλαστικά όπως ο τάπιρος του Μπερντ ζουν υπό την απειλή των λαθροκυνηγών.

Όλα τα προϊόντα που προέρχονται από τη λαθροχειρία διοχετεύονται συνήθως στη μαύρη αγορά. Η σπανιότητά τους έχει οδηγήσει στη δημιουργία μύθων γύρω από το όνομά τους κυρίως σε χώρες της Ασίας, όπου είναι συνήθης η διάδοση τέτοιων πρακτικών. Χαρακτηριστικά, η τίγρης ή ο ρινόκερος θεωρούνται ότι συμβάλλουν μέχρι και στη θεραπεία του καρκίνου. Το παράνομο κυνήγι εντείνεται, επίσης, λόγω της φτώχειας των ανθρώπων που ζουν στις περιοχές αυτές. Στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν, σκοτώνουν τα ζώα για να φάνε το κρέας τους ή για να το πουλήσουν κι έτσι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Σε πολλές περιπτώσεις οι δρόμοι του εμπορίου ελέγχονται από εγκληματικές ομάδες, που βλέπουν στη λαθροχειρία έναν εύκολο τρόπο αύξησής των κερδών τους. OLYMPUS DIGITAL CAMERA6

Το κυνήγι των άγριων ζώων φαίνεται ότι συνδιάζεται με το κυνήγι του κέρδους: όσο περισσότερα ζώα θανατώνονται, τόσο περισσότερα χρήματα βγάζουν κάποιοι. Ας ελπίσουμε τα διεθνή μέτρα προστασίας να δημιουργήσουν ένα φραγμό στο φαινόμενο αυτό και να μην έρθει η στιγμή που θα βλέπουμε τους ελέφαντες και τους ρινόκερους στα ντοκιμαντέρ σαν ένα είδος που ΚΑΠΟΤΕ υπήρξε.

A Long Way from Home

Η τρομοκρατική επίθεση της 11ης  Σεπτεμβρίου του 2001 έκανε γνωστή την αμερικανική βάση του Γκουαντάναμο στην Κούβα, καθώς δημιουργήθηκε σε αυτή μια φυλακή-στρατόπεδο συγκέντρωσης, για τους υπόπτους τρομοκρατίας. Οι πρώτοι κρατούμενοι έφτασαν τον Ιανουάριο του 2002, έκτοτε, έχουν ακολουθήσει εκατοντάδες. Η τρομοκρατία στην φυλακή του Γκουαντάναμο χτυπά κατευθείαν στην ψυχή των κρατούμενων. Εκείνων που βρέθηκαν στην ναυτική βάση, δίχως να τους έχουν απαγγελθεί ποτέ κατηγορίες και χωρίς να έχουν περάσει από δίκη.

Μια εξαιρετικά χαρακτηριστική ιστορία για τη φυλακή του Γκουαντάναμο διαδραματίστηκε μερικά χρόνια πριν. Πρόκειται, για το ίσως πιο χαρακτηριστικό γεγονός της ζωής, τριών βρετανικής καταγωγής, μουσουλμάνων ανδρών. Το 2001 συνελήφθησαν στο Αφγανιστάν από δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Το ταξίδι τους είχε ξεκινήσει με προορισμό το Πακιστάν, όπου ένας φίλος τους θα παντρευόταν. Σύντομα, αποφάσισαν να περάσουν στο Αφγανιστάν, για να δουν από κοντά τα γεγονότα που τάραζαν τη χώρα την περίοδο εκείνη. Ύστερα από μια σειρά γεγονότων, που θα κλόνιζαν τη ζωή τους, θεωρήθηκαν τρομοκράτες από τις δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών, και μεταφέρθηκαν, μαζί με δεκάδες άλλους θεωρούμενους ως μέλη της Αλ Κάιντα, στην φυλακή του Γκουαντάναμο. Κρατήθηκαν εκεί για περίπου δύο χρόνια. Δεν τους απαγγέλθηκε ποτέ καμία επίσημη κατηγορία. Δεν τους επιτράπηκε ποτέ να δικαστούν.

Όμοια είναι και η ιστορία του, ίσως πιο γνωστού, Μοαζέμ Μπέγκ. Η κράτηση στη φυλακή του Γκουαντάναμο είναι αποτυπωμένη πλέον στις σελίδες του βιβλίου που έγραψε ο ίδιος. Ήταν φθινόπωρο του 2002 όταν συνελήφθηκε στο Πακιστάν, θεωρούμενος ως μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης. Ο ίδιος ήταν πολίτης της Μεγάλης Βρετανίας. Η απελευθέρωσή του ήρθε τρία χρόνια αργότερα. Όταν γύρισε στην Αγγλία, οδηγήθηκε αμέσως στο αστυνομικό τμήμα για να ανακριθεί και να επιβεβαιωθεί το ότι δεν υπήρξε τρομοκράτης. Το σπίτι είχε γίνει φύλλο και φτερό από τις δυνάμεις της αντιτρομοκρατικής. Ο Μοαζέμ δεν πέρασε ποτέ από δίκη.

Το Μάρτιο του 2012, κρατούμενοι της φυλακής του Γκουαντάναμο, αποφάσισαν να ξεκινήσουν απεργία πείνας, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν, άλλοτε σωματικά και άλλοτε ψυχικά, καθώς και στην κράτησή τους στην φυλακή δίχως να μπορούν να δικαστούν. Κάνοντας την απεργία πείνας διεκδικούν την ελευθερία τους. Είναι αξιοσημείωτο το ότι ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς, σύμφωνα με τα «χαρτιά», πρέπει να αποφυλακιστεί και όμως βρίσκεται ακόμα εκεί! Σε ένα ποίημα που έγραψε κάποιος κρατούμενος μέσα στο Γκουαντανάμο υπήρχε η εξής φράση: «Ο βασιλιάς του λευκού παλατιού, δεν μπορεί να καταλάβει την υπομονή μας…”

Ενδεχομένως να είναι σκληρό να το λέει κανείς, μα οι άνθρωποι στη ναυτική βάση του Γκουαντάναμο δεν «ζουν», απλώς υπάρχουν. Διατηρούνται στα σπλάχνα ενός καθεστώτος που βιάζει καθημερινά το δικαίωμα της ανθρώπινης ιδιότητας. Αυτό που μένει, σαν απόσταγμα, από τους ίδιους τους κρατούμενους όταν, και αν, τελικά αποφυλακιστούν δεν είναι παρά μια σκιά στη θέση της ύπαρξής τους. Διότι τούτες οι ψυχές, βασανίστηκαν στα χέρια αυτών που προστατεύουν την ειρήνη.

πρωτοδημοσιεύθηκε στο anexartiti.gr

In Search of a Sunrise

Μέρα με τη μέρα τα βλέμματα του κόσμου στρέφονται προς τη Βραζιλία, και ειδικότερα, στην ιδιαίτερης ομορφιάς, πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο. Φυσικά, ο λόγος δεν είναι άλλος από το παγκόσμιο κύπελλο. Οι ρυθμοί της χώρας είναι ταχείς, με τις απαιτούμενες προετοιμασίες, για την υποδοχή της διοργάνωσης, να είναι αρκετές.

Η απάντηση των πολιτών, στην αποδοχή του κράτους να φιλοξενήσει το θεσμό αυτό, δεν θα μπορούσε να είναι πιο χαρακτηριστική. Η μία διαδήλωση διαδέχθηκε την άλλη, με σαφές μήνυμα, ότι το παγκόσμιο κύπελλο και η FIFA δεν είναι ευπρόσδεκτες στους δρόμους του Ρίο. Όχι, σίγουρα δεν έπαυσε η αγάπη τους για το ποδόσφαιρο, -δεν θα ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο εκεί που η μπάλα είναι, δίχως υπερβολή τρόπος ζωής- μάλλον έπαυσε η υπομονή τους, τη στιγμή που, η εκπαίδευση δίχως τις απαραίτητες υποδομές και την οικονομική ενίσχυση από το κράτος φαντάζει σαν… βραζιλιάνικη φαβέλα! Οι δρόμοι είναι πλημμυρισμένοι από ναρκωτικά, και καλά-καλά δεν υπάρχει μαζική μεταφορά. Παρακολουθούν, λοιπόν, την κυβέρνηση να ξοδεύει, ξαφνικά, τεράστια ποσά για την διεξαγωγή ενός ποδοσφαιρικού θεσμού, που η διάρκειά του δεν θα ξεπεράσει τους 3 μήνες. Η αγανάκτησή τους, αν μη, τι άλλο, είναι δίκαιη.

Την ίδια στιγμή, ένα άλλο ποδοσφαιρικό γεγονός λαμβάνει χώρα στους δρόμους μιας φαβέλας. Από το χαμόγελο της πρώτης ηλιόλουστης ακτίνας, για τους μικρούς Βραζιλιάνους, η καθημερινότητα περιστρέφεται γύρω από το ποδόσφαιρο. Και πράγματι, τούτο φαντάζει με ευλογία, διότι στις γειτονίες αυτές, το ποσοστό διακίνησης ναρκωτικών είναι υψηλότατο, με συχνό φαινόμενο να χρησιμοποιούνται ακόμα και αυτοί οι μικροί ποδοσφαιριστές για την τέλεση της διακίνησής του.

Το ποδόσφαιρο λοιπόν για εκείνους κρατά ζωντανή τη φλόγα του ονείρου του να γίνουν διάσημοι χάρις σε αυτό. Μια φλόγα που μόνο οι νότες του απόβραδου, την κάνουν να σωπάσει προσωρινά.

Είναι, δίχως υπερβολή, ο τρόπος ζωής τους. Μα περισσότερο απ’ όλα, για τα περισσότερα παιδιά στις φαβέλες του Ρίο, το ποδόσφαιρο είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να τους χαρίσει ένα καλύτερο μέλλον. Είναι το κλειδί εκείνης της εξόδου που έκρυβε μέσα της το φόβο που δημιουργούν η ηρωίνη και η πλέον διαδεδομένη κοκαΐνη.

Ο αριθμός των παιδιών που μοιράζονται την ίδια επιθυμία είναι τόσο μεγάλος, που θα έλεγε κανείς ότι μπορεί να προκαλέσει το -διστακτικό- γέλιο κάποιου. Όμως, κανείς δεν μπορεί να γελάσει με το όνειρο.

πρωτοδημοσιεύθηκε στο anexartiti.gr