Διεθνή

In Search of a Sunrise

[cresta-social-share]

Μέρα με τη μέρα τα βλέμματα του κόσμου στρέφονται προς τη Βραζιλία, και ειδικότερα, στην ιδιαίτερης ομορφιάς, πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο. Φυσικά, ο λόγος δεν είναι άλλος από το παγκόσμιο κύπελλο. Οι ρυθμοί της χώρας είναι ταχείς, με τις απαιτούμενες προετοιμασίες, για την υποδοχή της διοργάνωσης, να είναι αρκετές.

Η απάντηση των πολιτών, στην αποδοχή του κράτους να φιλοξενήσει το θεσμό αυτό, δεν θα μπορούσε να είναι πιο χαρακτηριστική. Η μία διαδήλωση διαδέχθηκε την άλλη, με σαφές μήνυμα, ότι το παγκόσμιο κύπελλο και η FIFA δεν είναι ευπρόσδεκτες στους δρόμους του Ρίο. Όχι, σίγουρα δεν έπαυσε η αγάπη τους για το ποδόσφαιρο, -δεν θα ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο εκεί που η μπάλα είναι, δίχως υπερβολή τρόπος ζωής- μάλλον έπαυσε η υπομονή τους, τη στιγμή που, η εκπαίδευση δίχως τις απαραίτητες υποδομές και την οικονομική ενίσχυση από το κράτος φαντάζει σαν… βραζιλιάνικη φαβέλα! Οι δρόμοι είναι πλημμυρισμένοι από ναρκωτικά, και καλά-καλά δεν υπάρχει μαζική μεταφορά. Παρακολουθούν, λοιπόν, την κυβέρνηση να ξοδεύει, ξαφνικά, τεράστια ποσά για την διεξαγωγή ενός ποδοσφαιρικού θεσμού, που η διάρκειά του δεν θα ξεπεράσει τους 3 μήνες. Η αγανάκτησή τους, αν μη, τι άλλο, είναι δίκαιη.

Την ίδια στιγμή, ένα άλλο ποδοσφαιρικό γεγονός λαμβάνει χώρα στους δρόμους μιας φαβέλας. Από το χαμόγελο της πρώτης ηλιόλουστης ακτίνας, για τους μικρούς Βραζιλιάνους, η καθημερινότητα περιστρέφεται γύρω από το ποδόσφαιρο. Και πράγματι, τούτο φαντάζει με ευλογία, διότι στις γειτονίες αυτές, το ποσοστό διακίνησης ναρκωτικών είναι υψηλότατο, με συχνό φαινόμενο να χρησιμοποιούνται ακόμα και αυτοί οι μικροί ποδοσφαιριστές για την τέλεση της διακίνησής του.

Το ποδόσφαιρο λοιπόν για εκείνους κρατά ζωντανή τη φλόγα του ονείρου του να γίνουν διάσημοι χάρις σε αυτό. Μια φλόγα που μόνο οι νότες του απόβραδου, την κάνουν να σωπάσει προσωρινά.

Είναι, δίχως υπερβολή, ο τρόπος ζωής τους. Μα περισσότερο απ’ όλα, για τα περισσότερα παιδιά στις φαβέλες του Ρίο, το ποδόσφαιρο είναι το μοναδικό πράγμα που μπορεί να τους χαρίσει ένα καλύτερο μέλλον. Είναι το κλειδί εκείνης της εξόδου που έκρυβε μέσα της το φόβο που δημιουργούν η ηρωίνη και η πλέον διαδεδομένη κοκαΐνη.

Ο αριθμός των παιδιών που μοιράζονται την ίδια επιθυμία είναι τόσο μεγάλος, που θα έλεγε κανείς ότι μπορεί να προκαλέσει το -διστακτικό- γέλιο κάποιου. Όμως, κανείς δεν μπορεί να γελάσει με το όνειρο.

πρωτοδημοσιεύθηκε στο anexartiti.gr
* ο είναι φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, του Παντείου Πανεπιστημίου. Στα πλαίσια του προγράμματος Erasmus, βρέθηκε για έξι μήνες στην Κωνσταντινούπολη.