Επικαιρότητα

Τον θεό μας δεν έχουμε

[cresta-social-share]

Άγιες Μέρες; Ομόνοια; Αγάπη; Σεβασμός; Δε λες ιδιαίτερα, ότι επικράτησαν τόσο αυτά τα χαρακτηριστικά. Οι γιορτές του Πάσχα πέρασαν, οι κοιλιές γέμισαν με τα παραδοσιακά εδέσματα, αλλά πιο «βαριές» έπεσαν οι ουκ ολίγες «κατάρες» και προκλήσεις μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών.

Ποιες είναι αυτές; Από τη μία πλευρά οι πιστοί με τους «πνευματικούς ηγέτες» τους και από την άλλη εκείνοι που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη οποιουδήποτε μεταφυσικού όντος με δυνατότητα να ελέγχει όπως θέλει τον πλανήτη, πόσο μάλλον τον αποκαλούμενο ως «θεό». Το θέμα μας δεν είναι, αν υπάρχει θεός και ποια είναι η σωστή θρησκεία για να εκφραστεί ο «λόγος» του.

Έχουμε αναφέρει παλιότερα, άλλωστε, ότι είναι δευτερεύουσας σημασίας ζήτημα και πως πιο ουσιώδες, είναι το κατά πόσο γίνεται σεβαστό το δικαίωμα του συμπολίτη μας στην πίστη ή την άγνοια. Και στην αγαπημένη μας ανατολίτικη χώρα των Βαλκανίων, δεν υφίσταται καν… η σκέψη να το σεβαστούμε.

Ξεκινάμε με την ανακοίνωση της Ένωσης Αθέων για «Φανερό Δείπνο» τη Μ. Παρασκευή, σε αντιπαραβολή με το Μυστικό Δείπνο που όλοι μας έχουμε μάθει από τα παιδικά μας χρόνια. Είναι αλήθεια, ότι από το 2011 υπάρχει η συγκεκριμένη εκδήλωση, αλλά για πρώτη φορά πήρε τόσο μεγάλες διαστάσεις, όπως δήλωσε και ο πρόεδρος της Ένωσης, Φώτης Φραγκόπουλος. Αυτή ήταν η δικαιολογία τους, αναφορικά με το «σάλο» που «ξέσπασε» κυρίως στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Με την τεχνολογία να έχει γίνει «συνώνυμη» της καθημερινότητάς μας και τα social media να έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον ακόμη και ατόμων που δε μεγάλωσαν καν με υπολογιστές, δε θα μπορούσαν να έχουν υποθέσει, πως μια μέρα θα υπήρχε αυτή η απήχηση; Αυτό είναι το πιο βασικό ερώτημα, γιατί δεν υπάρχει καν ερώτημα, στο αν προκαλείται το θρησκευτικό αίσθημα των πιστών.

Ούτε εγώ είμαι θιασώτης κάποιου δόγματος, αλλά δεν νομίζω πως μπορεί κανείς να πιστέψει τον ισχυρισμό του κυρίου Φραγκόπουλου, ότι ο «Φανερός Δείπνος» πραγματοποιείται για να εκφραστεί η άποψη, ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να επιλέξει τη διατροφή του για οποιαδήποτε ημέρα του χρόνου, χωρίς να υπάρχει κάποια σχετική απαγόρευση. Το δικαίωμα στην αγνόηση της νηστείας, άλλωστε, πάντοτε υπήρχε και ήταν διαδεδομένο χωρίς τον «Φανερό Δείπνο».

Τα «καλύτερα» δεν άργησαν να έρθουν, όταν ο μητροπολίτης Αμβρόσιος ξεκίνησε μια επίθεσης μίσους, τόσο εναντίον των αθέων όσο και εναντίον του Υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη. Τη Μ. Παρασκυή ένας «εκπρόσωπος του θεού» στη Γη, εύχεται «δηλητήρια» και «σάπισμα χεριών». Πόσο «χριστιανικό» είναι κάτι τέτοιο;

Πόσο ανταποκρίνεται στη μετάδοση αγάπης, που αποτελεί έργο των συγκεκριμένων ανθρώπων; Πόσο απηχεί στο «μήνυμα» που υποτίθεται πως περνά η Ανάσταση του Χριστού; Τέλος, πώς γίνεται οι θρησκευτικοί άρχοντες της χώρας, να μην αντιδρούν επ’ ουδενί σε τέτοιες εκφράσεις; Μήπως συμφωνούν κι αυτοί με τα λεγόμενα του «μητροπολίτη του μίσους»;

Και αυτά δεν είναι τα κύρια ερωτήματα. Το πιο σημαντικό, είναι το πού μπορεί να οδεύει μια χώρα, όταν ανάλογες «ευχές» ανταλλάσσονται μεταξύ πολιτών με διαφορετικές πεποιθήσεις στο συγκεκριμένο θέμα.

Είτε σε προσωπικές συζητήσεις, είτε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, θα ακουστούν και από τις δύο πλευρές μερικές «Αμβροσιές» και θα επιβεβαιώσουν για άλλη μια φορά τον χαρακτήρα μας, ως ενός κράτους που «θυμάται» την Ευρώπη, μόνο όταν ζητά σαν «ζητιάνος» δανεικά και όταν θέλει να «θυμίσει» στους «Ευρωπαίους», τι τους έχει προσφέρει διαχρονικά η Ελλάδα.

Δε βλέπουμε καλύτερα, με κορυφαίο παράδειγμα τη συμπεριφορά μας σε μέρες «άγιες», τι μπορούμε να τους προσφέρουμε; Μερικούς Μουτζαχεντίν, οι οποίοι εμφανίζονται όχι μόνο σε θρησκευτικό, αλλά και σε πολιτικό, κοινωνικό ή αθλητικό επίπεδο. Ωραία προσφορά εν έτει 2016…

Σε μια χώρα, όπου οι πολίτες της έχουν μάθει να είναι από την φύση τους αγενείς, αυτή είναι η μοίρα της. Να ειρωνεύονται με τρόπο «εμετικό» μια χούφτα ανθρώπων που απλά κάνουν το «κομμάτι» τους και να την κυβερνούν κάτι «Αμβρόσιοι». Να την κυβερνούν, όπως το ακούσατε.

Και όλοι οι ακόλουθοι των δύο πλευρών, να περνούν το «ξεκατίνιασμα» στο επόμενο επίπεδο, καθώς κανείς δε μας έμαθε να σεβόμαστε τις προσωπικές επιλογές και απόψεις του άλλου. Το θεό μας δεν έχουμε…