Επικαιρότητα

Στον Πειραιά, δίπλα στους πρόσφυγες...

[cresta-social-share]

Αναμφισβήτητα, η χώρα μας έχει τα τελευταία χρόνια πολλά ανοιχτά μέτωπα. Από την οικονομική κρίση και τα μνημόνια, μέχρι την διαφθορά εντός συνόρων και την ονομασία της ΠΓΔΜ. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, που έχουν δημιουργήσει, σαφώς, μία κοινωνικοπολιτική κρίση και έχουν επαναφέρει την διχόνοια (το εθνικό μας... σπορ) ξανά στο προσκήνιο, ήρθε και το προσφυγικό ζήτημα να γνωρίσει τη μεγαλύτερή του έξαρση και μέρα με τη μέρα να γίνεται χειρότερο και να μας διχάζει ακόμα πιο πολύ.

Είναι, εντελώς, αδιανόητο το γεγονός ότι μία χώρα που έχει πληγεί απίστευτα τα τελευταία χρόνια (κι όχι μόνο) από σκληρές πολιτικές, την Τρόικα, το ΔΝΤ, μνημόνια, φτώχεια και εξαθλίωση να έχει να αντιμετωπίσει από μόνη της, χωρίς καμία σχεδόν στήριξη από έξω, το προσφυγικό ζήτημα. Χιλιάδες πρόσφυγες καταφθάνουν στην χώρα μας καθημερινά και εγκλωβίζονται εδώ, με αποτέλεσμα η επιβάρυνση της Ελλάδας να γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη. Υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο το συγκεκριμένο θέμα, ωστόσο, στην υπάρχουσα κατάσταση που επικρατεί στην χώρα, αποτελεί ακόμα έναν γολγοθά στην κυβερνητική ατζέντα. Κι όμως, την ώρα που η Τουρκία αθετεί τη συμφωνία δισεκατομμυρίων που έκανε με την ΕΕ και συνεχίζει να "στέλνει", ουσιαστικά, με αμείωτο ρυθμό πρόσφυγες στην Ελλάδα, η χώρα μας συνεχίζει να είναι αλληλέγγυα προς ανθρώπους που είναι ως επί το πλείστον πρόσφυγες πολέμου, κι όχι λαθρομετανάστες, όπως ισχυρίζονται ηλιθιωδώς εθνικιστές, ακροδεξιοί και γιαλαντζί πατριώτες.

Οι άνθρωποι που έρχονται εδώ είναι σαν εμάς, οικογενειάρχες, νέοι που θέλουν να σπουδάσουν και να ονειρευτούν ελεύθερα, παιδιά που θέλουν και πρέπει να μεγαλώσουν σαν όλα τα παιδιά του κόσμου, με πολλή αγάπη, παιχνίδι και μόρφωση, γονείς που επιθυμούν  μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά τους και αξίζουν να έχουν δικαιώματα, που στερούνται. Οι ευθύνες της Δύσης για την παγίωση της κατάστασης αυτής είναι τεράστιες και η ΕΕ συνεχίζει να παραμένει στα λόγια, και στην πράξη να αποδεικνύεται διαρκώς, λίγη. Το θετικό, όμως, είναι ότι παρόλο που η χώρα μας δεν έχει καμία βοήθεια από το εξωτερικό, κάνει τα αδύνατα δυνατά και βρίσκεται καθημερινά και αδιάλειπτα στο πλευρό των προσφύγων, κάτι που προκαλεί συγκίνηση, εθνική περηφάνια και δείχνει σε όλο τον κόσμο ποιο είναι το πραγματικό ποιόν των Ελλήνων.

12874376_1195921503766545_1486039732_o

Με απουσία χρημάτων, με τις συντάξεις και τους μισθούς να έχουν υποστεί ουκ ολίγες περικοπές, με τους μισούς νέους να είναι άνεργοι και τον αριθμό των φτωχών να αυξάνεται δραματικά, άνθρωποι από όλη την Ελλάδα βρίσκονται δίπλα στους πρόσφυγες καθημερινά με μοναδικό τους μέσο, την αγάπη τους και τον ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Άλλωστε, η Ελλάδα γνωρίζει από πρώτο χέρι τι θα πει να είσαι πρόσφυγας και η χώρα σου να είναι σε πόλεμο. Ο μέσος Έλληνας κλείνει τα αυτιά του στις εθνικιστικές κορώνες και κάνει, απλά, το αυτονόητο, είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Προσωπικά, βρέθηκα στον Πειραιά και πέρα από την χαρά που είχα να βοηθήσω όσο μπορώ με τους πολλούς εθελοντές που βρίσκονται εκεί, είχα και την ευκαιρία να παρατηρήσω ιδίοις όμμασι και από τη δημοσιογραφική μου ιδιότητα τι συμβαίνει εκεί σε μία συνηθισμένη μέρα της εβδομάδας.

Το σημαντικό είναι ότι υπάρχει οργάνωση. Οι εθελοντές έχουν διαφορετικές αρμοδιότητες και πόστα. Όλες οι πύλες του λιμανιού είναι γεμάτες από πρόσφυγες και εθελοντές υπάρχουν παντού, με την ίδια θέληση και αποφασιστικότητα. Οι αποθήκες είναι γεμάτες από τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, όπως χαρτί υγείας, πάνες, οδοντόβουρτσες, σαπούνια και άλλα. Καθημερινά, ο Δήμος Πειραιά, σε συνδυασμό με την ΠΑΕ Ολυμπιακός, μοιράζει μεγάλες ποσότητες φαγητού στους πρόσφυγες, οι οποίοι εξυπηρετούνται όλη την ημέρα, κάθε στιγμή, από τους εθελοντές. Είναι, επίσης, εξαιρετικά θετικό το γεγονός ότι η πλειοψηφία των εθελοντών είναι νέοι άνθρωποι με όρεξη να βοηθήσουν και να "στριμώχνουν" τα μαθήματα ή τις καθημερινές τους υποχρεώσεις και να στερούνται τον ελεύθερο χρόνο τους για να είναι εκεί, παρόντες. Αυτό το καταλαβαίνω απόλυτα, γιατί η χαρά του να προσφέρεις και το χαμόγελο των προσφυγόπουλων είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση.

Από την άλλη, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι πρόσφυγες είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι σαν εμάς. Άνθρωποι με τις χαρές, τις λύπες, τους μικροκαβγάδες αλλά και τον χαβαλέ. Δεν είναι, άλλωστε, λίγα τα... πάρτυ που οργανώνονται καθημερινά στο λιμάνι του Πειραιά, με άφθονη μουσική και πολλά χαμόγελα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι έχουν ξενιτευτεί, είδαν την πατρίδα τους να καταστρέφεται, τα σπίτια και τις περιουσίες τους να χάνονται κι έχουν περάσει τα πάνδεινα για να φτάσουν στην Ελλάδα. Η αβεβαιότητα επικρατεί, το ταξίδι τους προς τη Γερμανία ή άλλες μεγάλες χώρες της Ευρώπης έχει διακοπεί. Δεν το βάζουν κάτω, συνεχίζουν. Και, μάλιστα, είναι πολύ ευγνώμονες προς τους Έλληνες. Γνωρίζουν την τραγική κατάσταση της χώρας και συνειδητοποιούν το πόσο υπεράνθρωπες είναι οι προσπάθειες που καταβάλλει ο ελληνικός λαός για να είναι στο πλάι τους. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που ξεχνιέσαι και νομίζεις ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν περάσει τίποτα. Είναι τόσο θετικοί κι αισιόδοξοι, τόσο πρόθυμοι να παλέψουν και να τα καταφέρουν. Για την ζωή τη δική τους και των παιδιών τους πρόκειται. Πολύ συγκινητικό είναι και το να βλέπεις μωρά, παιδιά μέχρι 5-6 ετών και να αναλογίζεσαι τι περιπέτειες έχουν περάσει άδικα, σε τόσο μικρή ηλικία.

Το κράτος έχει λίγα μέσα για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση. Η κυβέρνηση έχει πολλά ανοιχτά μέτωπα και δεν μπορεί να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στους πρόσφυγες. Παρά τα πολλά λάθη που έχει κάνει και τις άστοχες πολιτικές, η πολιτική που ακολουθεί στο προσφυγικό ζήτημα είναι ένα από τα θετικά της και είναι προς τιμήν της. Όμως, χωρίς την κινητοποίηση των εθελοντών όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα, αν όχι αδύνατα. Δεν είναι εύκολο, άλλωστε, να αφιερώνεις πάρα πολύ χρόνο καθημερινά για να είσαι εκεί, στους πρόσφυγες, όταν έχεις και ένα σωρό προβλήματα να να αντιμετωπίσεις. Από την άλλη, δε, είναι, απόλυτα, ηλίθιο να ισχυρίζεται κανείς ότι δεν πρέπει να βοηθάμε τους πρόσφυγες, γιατί πολλοί συνάνθρωποι μας πεινούν. Τουναντίων, πρέπει να βοηθάμε τους πάντες και να υπάρχει κοινωνική μέριμνα για όλους, με κανένα κριτήριο προέλευσης. Όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται μια καλή ζωή.

12887486_1195920737099955_121891952_o

Εν κατακλείδι, το μήνυμα που στέλνουμε καθημερινά στο εξωτερικό είναι απίστευτα ισχυρό. Δείχνουμε, για ακόμη μία φορά, το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής που έχει μάθει να αγωνίζεται, να υπομένει τα πάνδεινα αλλά και να είναι αλληλέγγυα. Με όποιον τρόπο και να βοηθάει κανείς, είναι εξίσου σημαντικό. Όταν βλέπεις συνταξιούχους των 400 ευρώ τον μήνα να μαγειρεύουν για τους πρόσφυγες και να αγκαλιάζουν με στοργή τα προσφυγόπουλα, σε πιάνουν ρίγη συγκίνησης. Οι Έλληνες, τέλος, δεν χρειάζονται βραβεία Νόμπελ, χρειάζονται βοήθεια και να ανακτήσουν το δικαίωμα να ζήσουν όπως πρέπει, με αξιοπρέπεια, το αξίζουμε. Γι' αυτό, λοιπόν, REFUGEES WELCOME.