Επικαιρότητα

Πατρίδα στον χρόνο χαμένη…

[cresta-social-share]

Ωραία το είχαν πει - τραγουδήσει, για την ακρίβεια- κάποτε οι «Διαπλεκόμενοι Α.Ε.» και, όταν συνειδητοποιείς ότι ήταν σε μία τετραετία «ευφορίας» (1997-2001), τρομάζεις ειλικρινά με το πόσο μεγάλη άγνοια υπήρχε, για την προδιαγεγραμμένη μετέπειτα πορεία της χώρας.

 

«Εδώ θα ζούμε για πάντα,

σε χώρα εγκλωβισμένη,

πατρίδα στον χρόνο χαμένη,

να ποια είναι η Ελλάδα»

 

Η χώρα αυτή, όντως έμεινε εγκλωβισμένη. Στο παρελθόν και τις ιδεοληψίες που την είχαν φέρει στον γκρεμό τον προηγούμενο αιώνα. Στις συνέπειες που το γεγονός αυτό έχει, ακόμη και σήμερα. Στην αδυναμία (εκούσια ή ακούσια, δε θα το εξετάσω) των πολιτών της, να αντιμετωπίσουν και να σταματήσουν μία κατάσταση που επαναλαμβάνεται συνεχώς, με την ίδια εξέλιξη και κατάληξη. Σαν τα κακογυρισμένα σήριαλ που γυρίζονται, ειδικά τα τελευταία χρόνια.

 

Ο τελευταίος χρόνος, ειδικά, ήρθε να μας την υπενθυμίσει ακόμη πιο έντονα. Ένα κόμμα ψηφίστηκε για να πουλήσει νταηλίκι, «γνήσιο» ελληνικό. Για την ακρίβεια, νεοελληνικό που θα έκανε τους «Ευρωπαίους» να μας παρακαλούν. Για λίγο καιρό, η νέα κυβέρνηση ακολούθησε το συγκεκριμένο δρόμο, με αποτέλεσμα να διασυρθούμε διεθνώς και ανεπανόρθωτα. Ήταν, ειδικά τότε, η πραγματική ενσάρκωση ενός λαού που τη λέξη «Ευρωπαίοι» την χρησιμοποιεί για να δείξει, ότι είναι… κάτι άλλο. Δεν έχουν άδικο, γιατί οι ίδιοι οι δημιουργοί της έννοιας της Ευρώπης, οι ίδιοι που έβαλαν τις βάσεις για όλο αυτό που λέγεται «ευρωπαϊκή ιδέα», απέχουν παρασάγγας από αυτό που «έχτισαν». Τι να την κάνουμε, άλλωστε, την Ευρώπη εμείς οι ανατολίτες; Αυτή η νοοτροπία μας γαλουχήθηκε, με αυτήν πορευόμαστε. Το αποτέλεσμα, βέβαια, το ζήσαμε και σήμερα μαθαίνουμε τι χειρότερο θα μπορούσε να είχε συμβεί, δια στόματος του τότε υπουργού Οικονομικών.

 

Σήμερα, αυτή η κυβέρνηση θα συνέχιζε να ακολουθεί την ίδια τακτική, αλλά τούτη την φορά στρεφόμενη στον ίδιο τον ψηφοφόρο της. Του παρουσίασε το σκληρό της πρόσωπο, υπογράφοντας μνημόνιο, διαιωνίζοντας το πελατειακό καθεστώς, πετώντας χημικά μέχρι και σε ηλικιωμένους που απλώς θέλησαν να διαμαρτυρηθούν και αρνούμενη τις πράξεις, στις οποίες προβαίνει αυτή τη στιγμή. Ιδιαίτερα το «υπογράψαμε μνημόνια, αλλά δεν είμαστε μνομονιακοί και θέλουμε να μας θυμάστε σαν Αριστερούς» του κυρίου Κατρούγκαλου, είναι ενδεικτικό του τι πρεσβεύει αυτή η κυβέρνηση. Όχι ότι διαφέρει από όσα πρέσβευαν οι προηγούμενες…

 

Το αποκορύφωμα όλων, όσα συμβαίνουν τον τελευταίο χρόνο, δεν είναι ασφαλώς αυτή η δήλωση. Κατά τη γνώμη μου, έστω κι αν έχει απομακρυνθεί από την επικαιρότητα, ακόμη είναι το τρομερό κείμενο μίσους του Ιάσονα Σχινά-Παπαδόπουλου, για να δικαιολογήσει το διορισμό του αδελφού, της μητέρας και της κοπέλας του. Ένα κείμενο που, μεταξύ άλλων, μιλούσε για περηφάνεια για το ότι ο παππούς του ήταν δικαστής στον Εμφύλιο. Εκεί φτάσαμε, να περηφανεύεται ένα άτομο κάτω των 30 ετών, για το ότι ο πρόγονός του καταδίκαζε συμπατριώτες του…

 

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που μένουμε κολλημένοι, σε αυτά για τα οποία… διακρινόμαστε από τους υπόλοιπους λαούς. Όπως και στην περίπτωση του θανάτου του Φύσσα, ή αμέσως μετά των δύο παιδιών που ανήκαν στην Χρυσή Αυγή. Δε με νοιάζει πού ανήκαν. Με νοιάζει, ότι είχαν πεθάνει τρία ελληνόπουλα, επειδή πρέπει να μας υπενθυμίζεται κάθε φορά ότι κάποτε σε αυτή την χώρα είχε γίνει ένας Εμφύλιος που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Ένας Εμφύλιος, του οποίου το κλίμα πρέπει να παραμένει μέχρι σήμερα, ώστε οι διακρίσεις μεταξύ των πολιτών να μη σταματούν, ώστε να συνεχίζονται οι εύνοιες που χαρακτηρίζουν κάθε κυβέρνηση. Κι άσε τους άλλους να τσακώνονται, να κάνουν μπλόκα, να διαμαρτύρονται. Στο τέλος, άλλωστε, θα μας ψηφίσουν…

 

Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, για την οποία έγραψε στο τελευταίο του άρθρο ο Χάρης Λευθεριώτης, είναι σίγουρες. Αυτές έρχονται και φεύγουν, αλλά φοβάμαι πως το κλίμα πόλωσης θα παραμείνει, όσες κι αν ακολουθήσουν. Το πρόβλημα είναι, ότι έχουμε ως υψηλά ισταμένους, ανθρώπους που είναι ικανοί σε αυτό, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

 

Υ.Γ. Αν γίνουν εκλογές με απλή αναλογική, μην εκπλαγείτε. Παλιό το κόλπο…