Επικαιρότητα

«Βρέξε» λίγη παιδεία…

[cresta-social-share]

Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, το τέλος του φέρνει τον απαραίτητο προσωπικό απολογισμό και τις ανάλογες ευχές εν όψει του λυκαυγούς του επόμενου. Φέτος οι γιορτές γίνονται σε πιο ήρεμο «κλίμα», καθώς πέρυσι τέτοια εποχή είχαμε εισέλθει στον «πόλεμο» των κρίσιμων εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, που είχαν διαδεχθεί την αποτυχία ψήφισης για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Για σκεφτείτε, ποια ήταν η ψυχολογία του μεγαλύτερου μέρους της μάζας και ποια είναι σήμερα…

Μία τρομερή αίσθηση ευφορίας είχε κατακλύσει τους Έλληνες πολίτες εκείνη την περίοδο, περιμένοντας να αποχωρήσουν από την εξουσία όσοι τους είχαν σύρει σε ένα σημείο που δεν φαντάζονταν πριν από 7-8 χρόνια, όταν δεν είχαμε ιδέα των επιπτώσεων που θα υπήρχαν από την «εποχή της ευημερίας» των αρχών του 2000. Ο λόγος ήταν η ολοένα και μεγαλύτερη απόκτηση δυναμικής του προσωποπαγούς κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ, με αρχηγό τον Αλέξη Τσίπρα. Ο ίδιος, δίχως φειδώ και δισταγμό, ακολούθησε τα βήματα των προκατόχων του, υποσχέθηκε τα πάντα σε όλους και είχε το μεγάλο πλεονέκτημα του ότι είχε μείνει ως ο τελευταίος δυνατός «αντιμνημονιακός πόλος».

Αυτά τα στοιχεία ήταν βέβαιο ότι θα τον έφερναν στην εξουσία, καθώς το «θα» είναι η αγαπημένη μας σύγκλιση και πάντα γοητευόμαστε από τέτοια λόγια. Η αλήθεια, όπως ήταν εξίσου φυσιολογικό, αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική. «Προσπαθήσαμε, οι Ευρωπαίοι ήταν άτεγκτοι και αναγκαστήκαμε να συμβιβαστούμε για το καλό του τόπου», ήταν πάνω-κάτω η ατάκα σαν να ακούγεται από μαγνητοφωνημένο μήνυμα των προηγούμενων πρωθυπουργών, ύστερα από έξι μήνες, όπου καταφέραμε να διασύρουμε τους εαυτούς μας πιο πολύ από ποτέ, όντες έτοιμοι να μείνουμε εκτός Ευρώπης. Τυπικά, δηλαδή, γιατί σε θέμα νοοτροπίας πάντοτε βρισκόμασταν στα Βαλκάνια ή ακόμη και στη λογική των Ανατολιτών…

Ο λαός που δεν έχει μάθει ακόμη ότι η ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται, την «πάτησε» για τρίτη συνεχόμενη φορά, με αποτέλεσμα ένα ισάριθμο, ακόμη πιο σκληρό μνημόνιο. Τρεις πρωθυπουργοί (Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας), ίδια ιστορία, ίδια απόφαση, ίδια απογοήτευση, ίδια ακριβώς λόγια για να δικαιολογήσουν την απόφασή τους. Κι όλα αυτά από το 2010 μέχρι το 2015, μόλις πέντε χρόνια.

Ένας λαός που δεν έχει μάθει να βλέπει πιο πέρα από αυτό που έχει μπροστά του, είναι «καταδικασμένος» σε μία τέτοια «μοίρα». Λυπάμαι, προσωπικά, που επιβεβαιώνεται το κείμενό μου δύο μέρες μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, λέγοντας πως δεν υπάρχει προοπτική. Ανάθεμα κι αν καταλάβαμε τι έγινε από τότε, ανάθεμα κι αν θα κατανοήσουμε ποτέ το συνεχόμενο λάθος μας, ώστε να σταματήσουμε να γυρίζουμε γύρω από τον ίδιο φαύλο κύκλο. Δεν είναι, δα, και το πρώτο που επαναλαμβάνουμε.

Εννέα μόλις μήνες μετά, θα καλούμασταν για δεύτερη φορά στις κάλπες. Εκείνη τη στιγμή ξέραμε, ότι θα ζητούσαμε από μία συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων να μας εκπροσωπήσει ως κοινωνικό σύνολο στα υψηλότερα πατώματα της εξουσίας. Και βγάλαμε τους εαυτούς μας αυτούσιους. Ειδικά μετά το Σεπτέμβριο, οι εξυπνακισμοί και η επίδειξη κόμπλεξ είναι δύο στοιχεία πιο τρανά από ποτέ. Από πού να αρχίσουμε; Από τη δήλωση του κ. Φίλη περί των Ποντίων; Από την επιλογή του να γράψει το βιβλίο της ιστορίας, ένας τύπος που θεωρεί τους Μακεδονομάχους ίδιους με τους Τζιχαντιστές; Από τον κ. Σταθάκη που «ξέχασε» να δηλώσει 38 σπίτια και μερικά «ψωροεκατομμύρια»; Από τη «Λέσβο, τη Μυτιλήνη και τα άλλα νησιά» του κ. Τσίπρα; Ή μήπως από νταηλίκια του τύπου «έτσι είναι το στυλ μου να μιλάω» του κ. Πολάκη; Η μία περίπτωση χειρότερη από την άλλη, με αποκορύφωμα στο τέλος τις αντιδράσεις μίας μερίδας των διαφωνούντων για το Σύμφωνο Συμβίωσης. Θα πει κανείς ότι αυτά δε συμβαίνουν πρώτη φορά. Σύμφωνοι, αλλά ποτέ δε συνέβησαν σε τέτοια κλίμακα και συχνότητα, με τα «κρούσματα» ανθρώπων υψηλά ισταμένων που δείχνουν ξεκάθαρο έλλειμμα παιδείας, παίρνοντας ρυθμό «πολυβόλου».

Τι λένε, όμως; Ότι είναι οι αντιπρόσωποί μας. Προσωπικά το πιστεύω. Είναι οι αντιπρόσωποι ενός λαού με έλλειψη παιδείας. Ωστόσο, τον εαυτό μας δεν τον κοιτάξαμε ποτέ στον καθρέφτη και προοπτική σε αυτή την περίπτωση, πάλι δεν υπάρχει. Ούτε είμαι αισιόδοξος ότι θα μπορέσουμε ποτέ να κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια του πώς συμπεριφέρεται το κοινωνικό σύνολο, με τα παραδείγματα του τελευταίου χρόνου, μάλιστα, να βρίθουν. Αλλά δεν πειράζει, θα περιμένουμε τον επόμενο που θα υποσχεθεί τα πάντα για να μην πετάξουμε τη λάσπη που έχει σκεπάσει ερμητικά τα μάτια μας. Οπότε, αφού πάντα θα βρισκόμαστε να παλεύουμε σε μία «αρένα» μέχρι να «εξολοθρεύσουμε» ο ένας τον άλλο, ας περιμένουμε μαζί με τη βροχή σε ημέρες όπου ο καιρός είναι πρωτόγνωρα αίθριος    , να φέρει μαζί της και λίγη παιδεία. Θα ήθελα αυτή να είναι η ευχή μας για το 2016. Θα την χρειαστούμε…