Επικαιρότητα

Παλαιολιθικότητα μέσω… εξουσιομανίας μεταφερόμενη!

[cresta-social-share]

Το ζήτημα απασχόλησε την κοινή γνώμη για μία εβδομάδα. Κακώς. Πρόκειται για ένα από τα θέματα - «ταμπού» της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο εν έτει 2015 (ναι, στον 21ο αιώνα), δεν έχει συζητηθεί και δεν έχει αναλυθεί σε όλες τις πτυχές του. Πραγματικά, το θέμα της θρησκείας και των διαφόρων εκφάνσεών της, αποτελεί την πιο «ζωντανή» απεικόνιση της λέξης «παρωπίδα» στα υπέροχα… Βαλκάνια μας.

Ήρθε η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, Σία Αναγνωστοπούλου και είπε κάτι ξεκάθαρο, απόλυτα λογικό. Πρότεινε, συγκεκριμένα, την ιδέα της απλοποίησης της διαδικασίας της απαλλαγής από το μάθημα των θρησκευτικών. Με λίγα λόγια, μας είπε ότι δεν πρέπει να χρειάζεται ολόκληρη γραφειοκρατική διαδικασία, στην οποία θα καθιστάς γνωστή τη (διαφορετική) θρησκευτική σου ταυτότητα για να κερδίσεις την απαλλαγή σου. Και δεν υπάρχει τίποτα περίεργο σε αυτό που είπε.

Αρχικά, ποιος ο λόγος να γνωρίζει το κράτος τα «πιστεύω» σου; Είναι ακριβώς ίδια περίπτωση με τα κοινωνικά κριτήρια του παρελθόντος, με σκοπό τη διάκριση των πολιτικών ιδεολογιών που πρέσβευε κάθε πολίτης και τις ανάλογες συνέπειες στην προσωπική και επαγγελματική του ζωή. Έπειτα, ο προπαγανδιστικός τρόπος με τον οποίο διδάσκεται συνήθως το μάθημα, είναι ένας ακόμη λόγος να θέλει κάποιος να δηλώσει απαλλαγή. Αν μπορούσα να το κάνω με μία απλή δήλωση, θα προτιμούσα μέχρι και τα μαθηματικά, την φυσική και ό, τι υπήρχε σε θετικές επιστήμες, από το να προσπαθώ να αποστηθίσω ένα βιβλίο που έχει ως στόχο να αναδείξει το δόγμα που κυριαρχεί στην χώρα, ως το πιο σωστό που υπάρχει ανάμεσα σε όλα, όσα υφίστανται στον πλανήτη. Υπάρχει σε κάτι τόσο προσωπικό, το σωστό και το λάθος; Δεν είναι υποκειμενική υπόθεση; Παρενθετικά, θέλω προσωπικά να πω ότι στα δύο τελευταία χρόνια του Λυκείου, ευτύχησα να «πέσω» σε καθηγητές που προσπάθησαν να διδάξουν θρησκευτικά με την πραγματική έννοια του όρου. Έγινα, όντως, κατά τι σοφότερος από την επαφή με την κυρία Σουρή και τον κύριο Σταματίου (καλά να’ ναι εκεί που είναι).

Στη συνέχεια του θέματος, ήρθε ως «κερασάκι στην τούρτα» η δήλωση του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, ότι «η Παιδεία μας πρέπει να είναι εθνική, ελληνοχριστιανική Παιδεία, σύμφωνα με το Σύνταγμα». Για ποιο Σύνταγμα μιλούσε, όμως; Αυτή η φράση προβλεπόταν στο Σύνταγμα της Χούντας και το άρθρο 17! Στο ισχύον Σύνταγμα και το άρθρο 16, παρατηρώ πως στο «φλέγον» θέμα, έχει αποφασιστεί πως «η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». Διαβάσατε πουθενά κάτι για «ελληνοχριστιανική Παιδεία». Σαφώς και όχι, καθώς (υποτίθεται πως) υπάρχει ανεξιθρησκεία.

Και τις δηλώσεις του εκκλησιαστικού άρχοντα, έρχεται να συνεπικουρήσει ο υπουργός Νίκος Φίλης, ο οποίος έκανε λόγο για τον αγαθό ρόλο της Εκκλησίας. Ακριβώς, ο υπουργός της αριστερής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τον πρωθυπουργό που δήλωνε άθεος και που μιλούσε για τον πλούτο της εκκλησίας.

Η κυβέρνηση αυτή, μάλιστα, δεν υπερασπίστηκε την αναπληρώτρια υπουργό της, με πολλές φωνές να μιλούν για «κατάργηση των θρησκευτικών». Χωρίς να έχει πει ποτέ τέτοια κουβέντα. Μίλησε απλά για απλοποίηση της διαδικασίας της απαλλαγής, όχι για κατάργηση. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα και η ίδια η κυβέρνηση δεν προέβη σε αυτή την απλούστατη διευκρίνιση. Πώς να το κάνει, όμως, όταν την ίδια ώρα «αποθεώνει» το έργο της εκκλησίας;

Με ένα κράτος που διατηρεί ακόμη μερικά «κοινωνικά κριτήρια», μία εκκλησία που… δεν φαίνεται να έχει παρακολουθήσει τα γεγονότα μετά το 1974 και μία πλειάδα πολιτών και θεσμών να παραφράζει τα απλούστατα και κατανοητά ελληνικά μίας υπουργού, είναι άξιο απορίας πώς μπορεί να θέλεις να πορεύεσαι σαν μία σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Κι ακόμη περισσότερο, πώς να προχωρήσεις από τη στιγμή που τέτοια «ταμπού» είναι βαθιά ριζωμένα μέσα στο DNA σου, με όλα αυτά να οφείλονται στην απίστευτη εξουσιομανία των ανθρώπων που διαχειρίζονται αυτά τα ζητήματα, κατευθύνοντας αναλόγως το κοινό. Δεν εξηγούνται αλλιώς οι απαντήσεις του Ιερωνύμου, ούτε και η στάση της κυβέρνησης.

Σε μία τέτοια κατάσταση, ποια είναι ελπίδα για εξέλιξη, ακόμη και σε ένα τόσο απλό θέμα, όπως είναι αυτό της θρησκευτικής πίστης; Εκτός κι αν στην Ελλάδα του 2015, πρέπει όλοι να ξέρουν τι πιστεύεις για να κάνεις «βήματα» προς τα μπρος…