Επικαιρότητα

Πρώτη φορά… συνεργασία!

[cresta-social-share]

Οι εποχές που διανύουμε είναι πολύ περίεργες, σε κάθε περίπτωση. Οι εκλογές που προκηρύχθηκαν, είναι κρίσιμες για το μέλλον της χώρας και ειδικά στο σημείο, όπου επιλέχθηκε να γίνουν από τον Αλέξη Τσίπρα. Δε θα χρησιμοποιήσω το κλασικό «κλισέ» των «κρισιμότερων εκλογών της εποχής μετά τη Μεταπολίτευση», γιατί κάθε φορά πλέον, αυτόν τον χαρακτήρα παίρνουν για να πειστεί το κοινό να πάει στην κάλπη. Επομένως, ας προχωρήσουμε στις εκλογές αυτές καθαυτές.

Το σημείο, όπου προκηρύσσονται, λοιπόν, είναι ιδιαίτερα σημαντικό, με ένα «γιατί» να αιωρείται ακόμη πάντως, όχι μόνο για τώρα αλλά και για την ιστορία. Η συμφωνία έχει μόλις υπογραφεί με τους εταίρους και το ερώτημα που έθεσε ο απελθών πρωθυπουργός με το κάλεσμα στον κόσμο είναι για το ποιον θέλουν να την εφαρμόσει. Δεν είναι λίγο περίεργο να κάνεις τέτοια ερώτηση στο λαό που σε εμπιστεύτηκε δύο φορές; Δεν είναι λίγο περίεργο, από τη στιγμή μάλιστα που το μεγαλύτερο μέρος της αντιπολίτευσης (εκτός δηλαδή των κομμάτων που δε βρίσκονται εντός δημοκρατικού «τόξου») στηρίζει την επιλογή σου, γεγονός ανεπανάληπτο κατά τον 21ο αιώνα στην χώρα μας; Έχει περάσει η προεκλογική περίοδος και το ερώτημα αυτό, δυστυχώς, δεν απαντήθηκε επαρκώς.

Πολύ λογικό αποτέλεσμα, λοιπόν, είναι η αβεβαιότητα στον ελληνικό λαό. Για το ποιο θα είναι το μέλλον του μετά τις 20 Σεπτεμβρίου, πόσα χρόνια θα συνεχίσει να «αιμορραγεί» και θα βρίσκεται στην «εντατική», καθώς και το τι θα αλλάξει, όποιος κι αν βγει πρώτος. Είναι δικαιολογημένο το εξής ερώτημα: «Αφού όποιος και να βγει, δεν φεύγουμε από το μνημόνιο, τι να ψηφίσω;»

Και ερχόμαστε στο σημείο της ψήφου. Είχα εκφράσει προσωπικά τις ανησυχίες μου, από την επομένη των εκλογών του Ιανουαρίου, πιστεύοντας ότι δεν υπήρχε κάποια προοπτική, όποιος και αν ψηφιζόταν. Με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση για πρώτη φορά, δυστυχώς επαληθεύθηκε η πεποίθησή μου. Το «πρώτη φορά Αριστερά», βέβαια, συνοδεύτηκε από «πολλοστή φορά» απογοήτευση, με μία διαπραγμάτευση που μπορεί να κράτησε θεωρητικά πολλούς μήνες, αλλά δεν έχουν γίνει γνωστές ακόμη όλες οι παράμετροί της. Πολλά ερωτήματα έχουν μείνει αναπάντητα, όπως η μη δικαιολογημένη (ή μήπως όχι;) καθυστέρηση της διαπραγμάτευσης από την πρώτη (μη παρουσιασθείσα) συμφωνία στις 20 Φεβρουαρίου μέχρι το δημοψήφισμα και τη 17ωρη προσπάθεια, ο ρόλος απάντων από ελληνικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, καθώς και οι σχέσεις που υπήρχαν τελικά με τους εταίρους. Ερωτήματα που καλό είναι κάποια στιγμή να απαντηθούν, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Όχι γιατί δεν έχουν σημασία. Αλλά γιατί αν αρχίσουμε με αυτά τα ερωτήματα και τα «σκάνδαλα» που έγιναν επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ (Κατρούγκαλος, Φωτίου, Βαλαβάνη μερικά παραδείγματα), θα αρχίσουμε με τις αμαρτίες του παρελθόντος (και του παρόντος) από Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Αμαρτίες που ακόμη δεν έχουν συζητηθεί, οπότε είναι ίσως τρόπον τινά άδικο να επιμείνουμε για τις νέες «ατασθαλίες», την ώρα που δεν έχουν εξεταστεί οι παλιές.

Μία τέτοια συζήτηση, θα ξεκινήσει έναν νέο γύρο… πολιτικού ξεκατινιάσματος. Το τελευταίο πράγμα που έχουμε ανάγκη. Όπως επίσης, δεν είναι καλύτερη λύση η κυβέρνηση του ενός (αδύνατο σενάριο) ή αυτή της συνεργασίας με φανερό κεντρικό πρωταγωνιστή. Μοναδικό είδος κυβέρνησης που μπορεί να φέρει κάποια ελπίδα, είναι αυτή της στήριξης μεταξύ όλων των κομμάτων του συνταγματικού «τόξου». Ο Αλέξης Τσίπρας φοβάται και δικαίως ένα τέτοιο σενάριο, σκεπτόμενος την άνοδο των πιο ακραίων δυνάμεων σε περίπτωση αποτυχίας. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, ο Σταύρος Θεοδωράκης και η Φώφη Γεννηματά κάνουν αυτή την πρόταση, σκεπτόμενοι οφέλη για το κόμμα τους.

Προσωπικά, θεωρώ ότι θα είναι επωφελές για τον ελληνικό λαό. Έχω τονίσει ξανά από εδώ, ότι η συνεργασία όλων των κομμάτων στην επίτευξη της συμφωνίας, ήταν ίσως μία αρχή για να γίνει μία αλλαγή προς αυτή την κατεύθυνση. Οι ξένοι είναι άνθρωποι που εξυπηρετούν δικά τους συμφέροντα, το ίδιο κι εμείς. Ας ασχοληθούμε, λοιπόν, με τους εαυτούς μας και ας καταλάβουμε πως ο διαχωρισμός σε «στρατόπεδα» ποτέ δεν οδήγησε πουθενά. «Χτενίστε» ολόκληρη την ελληνική ιστορία να επιβεβαιωθείτε.

Δεν ξέρω αν θα είναι επιτυχημένο το πείραμα και ποια θα είναι η αντιμετώπιση όλων των κομμάτων μεταξύ τους, ύστερα από αυτό. Δε με ενδιαφέρει για τα κόμματα, αλλά για τον κόσμο. Αυτός αν πάρει το παράδειγμα, έστω κι αν οι πολιτικοί θα το χρησιμοποιήσουν για άλλους σκοπούς, πρέπει να το εκμεταλλευτεί και να κάνει για πρώτη και, μακάρι τελευταία, φορά αυτή την ένωση… πράξη!

Γιατί από εκεί ξεκινούν όλα. Ένας λαός διχασμένος που δηλώνει… άγνοια στην έννοια της συνεργασίας διαχρονικά, δεν μπορεί να ξεφύγει ποτέ από τις νοοτροπίες που τον έχουν θέσει έσχατο μεταξύ των λαών της Ηπείρου που εκπροσωπεί, παρά την φοβερή εξέλιξη που βλέπουμε παντού γύρω μας. Ένας λαός που είναι πραγματικά ενωμένος και δε διαλύεται με την πρώτη… στραβή, μπορεί και από μόνος του να πετύχει πολλά. Ρωτήστε και τους Βέλγους που κάποτε είχαν μείνει χωρίς κυβέρνηση για παραπάνω από έναν χρόνο, κι ας έχουν μέχρι και θέματα εθνικά να λύσουν. Ας αφήσουμε, λοιπόν, τους πολιτικούς να κάνουν την αρχή κι ας τα χαλάσουν μεταξύ τους στη συνέχεια. Εμείς ας πάρουμε τουλάχιστον το μήνυμα, ας εφαρμόσουμε τη «συνταγή» και ο δρόμος θα ανοίξει. Μόνο έτσι, μπορεί όντως να έρθει μία ελπίδα και για πρώτη φορά, θα μπορούμε να μακαρίζουμε για κάτι καλό εκείνους που στέλνουμε στο κοινοβούλιο ως αντιπροσώπους μας.