Επικαιρότητα

Η ψευδαίσθηση του μνημονιακού και του αντιμνημονιακού

[cresta-social-share]

-Φίλε, πρέπει να μείνουμε στο ευρώ πάση θυσία.

-Τι λες ρε; Θα κάτσουμε να μας κάνουν ότι θέλουν οι Γερμανοί; Καλά το είχα καταλάβει εγώ ότι είσαι μνημονιακός και γερμανοτσολιάς.

-Α ρε δραχμολάγνε. Όλοι εσείς οι αντιμνημονιακοί εξυπηρετείτε το λόμπι της δραχμής. Σας μάθαμε πλέον.  

Ένας τυπικός διάλογος σε κάποια καφετέρια ή κάποιο καφενείο μεταξύ δύο ανδρών. Ενός μνημονιακού και ενός αντιμνημονιακού.

Τι είναι τελικά το μνημόνιο; Είναι καλό ή κακό; Γιατί έχουμε μνημόνιο; Γίνεται να είσαι υπέρ ή κατά του μνημονίου; Γιατί να μην έχουμε μια ενιαία γραμμή και μια ενιαία πολιτική; Ουφ κουράστηκα. Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ας πούμε μια ιστορία για μια παράξενη και όμορφη χώρα. Αλήθεια, πόσο όμορφη είναι αυτή η χώρα, αλλά και πόσο παράξενη. Την λένε Ελλάδα.

Ας μπούμε στην μηχανή του χρόνου. Μπήκαμε όλοι; Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι μας. Η ιστορία, λοιπόν, ξεκινάει κάπως έτσι:

Κάπου σε ένα χωριό της Λακωνίας.

-Ελένη άντε ετοιμάσου. Ντύσου όμορφα. Πρέπει να κάνεις καλή εντύπωση.

-Ρε μπαμπά σου είπα βαριέμαι. Δεν μπορείς να πας μόνος σου;

-Τι λες Ελένη; Είναι τιμή μας που ο βουλευτής της περιοχής, μας δέχεται στο γραφείο του. Τον άνθρωπο τον ξέρω καλά. Του έχω μιλήσει για σένα. Εγώ ό,τι ήταν να κάνω το έκανα. Καιρός είναι να σε βολέψει και εσένα πουθενά σε κανα δημόσιο. Άντε ετοιμάσου.

Η Ελένη διορίστηκε. Μεγάλη χαρά στην οικογένεια. Επιτέλους να ανοίξει το δικό της σπιτικό. Και δεν ήταν μόνο η Ελένη. Πολύς κόσμος έμπαινε σε ένα βουλευτικό γραφείο και έβγαινε δημόσιος υπάλληλος. Μα τι χαρά. Η χώρα βρισκόταν σε μεγάλη ευημερία. Είχαμε μπει άλλωστε και στην Ευρώπη. Όχι γεωγραφικά, αλλά κάπως πολιτικά είχε γίνει. Εντάξει, ο κυρ Μπάμπης δεν πολυήξερε από αυτά. Μια μέρα ο μικρός γιος του Μπάμπη τον ρώτησε.

-Μπαμπά, που τα βρίσκεις τα λεφτά;

-Μου τα δίνει το κράτος γιέ μου επειδή δουλεύω γι αυτό.

-Τι είναι κράτος;

-Είναι ένας κύριος πολύ καλός που μας δίνει λεφτά. Ανδρέα τον λένε. Είναι ο πρωθυπουργός. Είναι τόσο καλός που μου διπλασίασε και τον μισθό μου. Λέγε, τι δώρο θες να σου κάνω;

Ο μικρός γιός μετά από λίγα χρόνια είχε μεγαλώσει λίγο. Ο πατέρας του ο Μπάμπης ήταν αγρότης και τώρα δεν πιανόταν. Είχε πάρει κάτι δάνεια για να μεγαλώσει λίγο την αγροτική παραγωγή του. Χρειάζεται να πάρουμε δάνειο; ρώτησε μια μέρα η γυναίκα του. Τούλα πολλά λες, είπε με αυστηρό ύφος. Δηλαδή ο Μάρκος ο βοσκός που πήρε πιο έξυπνος από εμάς είναι;  Εντάξει ο Μάρκος ο βοσκός ήταν και λίγο πιο προχωρημένος. Είχε πάρει και μετοχές στο χρηματιστήριο. Εκεί στο καφενείο που πήγαινε, όλοι έπαιζαν στον χρηματιστήριο. Μάρκοοοοοοοοο του φώναζαν όλοι. Ξύπνα. Ανήκουμε στην δύση. Εξυγχρονίσου. Αυτή την λέξη για κάποιο λόγο την έλεγαν όλοι. Νομίζω κάποιος την είχε πει και μετά την έλεγαν όλοι. Ε τι να κάνει και ο Μάρκος, έπαιξε. Νομιζώ ότι είχε χάσει στο χρηματιστήριο. Ναι, ναι τωρα που το σκέφτομαι καλύτερα είμαι σίγουρος. Είχε χάσει. Ένα εκατομμύριο ήταν νομίζω. Το 1999. Ωραία χρονιά. Αλλάζαμε millenium.

Δεν είναι καιρός για στενοχώριες. Η Ελλάδα αλλάζει σελίδα. Μπαίνουμε στο ευρώ. Ήταν τότε στα πράγματα ένας κοντούλης. Τι καλός άνθρωπος; Θυμάμαι είχε βγάλει και το πρώτο νέο χαρτονόμισμα. Ένας φίλος μου από το πολιτικό του γραφείο μου είχε πει ότι αυτός ο κυριούλης είχε δώσει σε κάτι ξένους κάτι πλαστά στοιχεία. Πάς καλά του λέω του φίλου μου; Και τι με νοιάζει εμένα;

Kάτι άσχετο. Πού θα γίνουν οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2016; Α, τώρα που είπα ολυμπιακοί αγώνες, οι δικοί μας ήταν οι καλύτεροι. Μπορεί να δώσαμε κάτι παραπάνω , αλλά δε πειράζει. Άξιζε τον κόπο. Όλοι στο καφενείο είναι πολύ περήφανοι. Ο ένας κερνάει τον άλλον, αλλά υπάρχουν και στιγμές έντασης. Κυρίως όταν μιλάνε για πολιτικά. Μέσα στο καφενείο όταν ανάβουν τα αίματα ακούγονται λέξεις που ο μικρός γιος του Μάρκου δεν καταλάβαινε. Μετά στο σπίτι όμως ήθελε να λύσει τις απορίες του.

-Μπαμπά τι είναι το ρουσφέτι; Tί είναι οι μίζες;

-Mήπως είναι αργά για σένα νεαρέ; Γρήγορα στο κρεβάτι σου.

-Θα έρθεις να μου πεις καληνύχτα;

-Θα έρθω.

Ο μικρός κοιμήθηκε. Ονειρεύτηκε ότι ήταν μεγάλος πια και είχε γίνει δικηγόρος. Του είχαν πει ότι οι δικηγόροι σώζουν τους ανθρώπους και ήθελε να γίνει ένας πετυχημένος δικηγόρος. Το πρωί ξύπνησε χαρούμενος. Ήθελε το όνειρό του να γίνει πραγματικότητα. Θα γίνει;

Η ιστορία της Ελλάδας στον κόσμο του παρελθόντος τελείωσε. Ας μπούμε και πάλι στην μηχανή του χρόνου για να ταξιδέψουμε σε έναν άλλο κόσμο. Στο κόσμο της πραγματικότητας.

Πραγματικότητα 2015. Η χώρα μας, η Ελλάδα, είναι χρεοκοπημένη. Μην εμπιστεύεστε σωτήρες γιατί δεν υπάρχουν. Μην εμπιστεύεστε ανθρώπους που υπόσχονται πολλά γιατί λαικίζουν. Δεν υπάρχει μνημόνιο και αντιμνημόνιο. Υπάρχει μόνο το σωστό και το λάθος. Υπάρχει ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων και ο δρόμος της καταστροφής. Το μνημόνιο επιβάλλεται από τους Ευρωπαίους γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι ανίκανες να δημιουργήσουν ένα δικό τους πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων γιατί φοβούνται μήπως χαλάσουν τις σχέσεις τους με το διεφθαρμένο κράτος που οι ίδιες δημιούργησαν. Για να ορθοποδήσει η χώρα μας, χρειάζεται να μην υπάρχει Ελένη, Μπάμπης, Μάρκος, Ανδρέας, ο άλλος ο κοντούλης, μίζες, ρουσφέτια, πελατειακό κράτος. Ο μικρός γιός είχε ένα όνειρο. Αναρωτήθηκα αν θα πραγματοποιηθεί. Του το έκλεψαν όλοι οι παραπάνω. Το όνειρο έχει μείνει κλειδωμένο σε εκείνο το καφενείο του χωριού. Χωρίς να φταίει. Κλείδωσαν κάποιοι και πέταξαν το κλειδί. Μπορείς να βοηθήσεις τον μικρό με το να υποστηρίζεις τις μεταρρυθμίσεις που θα μεταμορφώσουν το πελατειακό και διεφθαρμένο κράτος σε σύγχρονο, ευρωπαικό και κράτος δικαίου. Δεν χρειάζεται να βρεις αντικλείδι. Σπάσε την πόρτα και άσε τον μικρό να πάρει από μέσα το όνειρό του.

Μήπως τελικά για την χρεοκοπία της χώρας μας δεν φταίνε οι ξένοι, που κάθε μέρα βρίζουμε, αλλά ο κακός μας εαυτός;

Πόσο όμορφη χώρα η Ελλάδα, αλλά και πόσο παράξενη.

* ο είναι πολιτικός επιστήμονας, απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.