Επικαιρότητα

Να’ ναι καλά πρώτα… ο βραχνάς μας!

[cresta-social-share]

 

Έτος 1975. Λίγο μετά την ανάληψη της ηγεσίας της χώρας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ύστερα από την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών, ο Γενικός Διευθυντής του BBC Sir Hugh Greene επισκέπτεται την χώρα μας, αποδεχόμενος πρόσκληση του ιδίου του πρωθυπουργού. Σκοπός αυτής της επίσκεψης, είναι μεταξύ άλλων η εκτίμηση της κατάστασης που ίσχυε τότε στο ελληνικό δημόσιο. Ο Βρετανός δημοσιογράφος, δεν αργεί να εξάγει τα συμπεράσματά του και να κάνει τις προτάσεις του. Μία εξ αυτών, είναι απαραίτητα η μείωση των δημοσίων υπαλλήλων, καθώς ο τομέας αυτός ουσιαστικά δεν παράγει κέρδος. Ποιος ήταν τότε ο αριθμός τους; Περίπου 220.000! Και έπρεπε να μειωθούν!

Σήμερα, μπορεί να έχουν γίνει αποκρατικοποιήσεις και απολύσεις υπαλλήλων, αλλά ο αριθμός τους δεν πρέπει να έχει πέσει κάτω από το ένα εκατομμύριο, αν σκεφτούμε ότι η μείωσή του δεν ήταν δραστική, ενώ πριν αρχίσει η συγκεκριμένη πολιτική, υπολογίζονταν κοντά στο 1.5 εκατομμύριο. Και μάλιστα σε μία χώρα των περίπου 11.000.000 κατοίκων. Αριθμός απίστευτος σε αναλογία που εξηγεί σε ιδιαίτερα σημαντικό βαθμό τις παθογένειες της χώρας μας. Και δεν είναι μόνο ο αριθμός τους, αλλά και ο… παραδοσιακός τρόπος με τον οποίο πολλοί διορίστηκαν. Όλοι μας θα έχουμε τουλάχιστον ακούσει περί πελατειακών σχέσεων, οικογενειοκρατίας, άκρατου κρατισμού, ρουσφετιών και λοιπών τακτικών που έχουν άμεση σχέση ασφαλώς με την άνοδο ή την πρώτη ενός κόμματος στην εξουσία. Δε θα κατηγορήσουμε την Ελλάδα ως τη μοναδική χώρα που ακολουθεί τέτοιες πρακτικές. Παντού συμβαίνει αυτό, αλλά όχι και σε τέτοιο βαθμό.

Γιατί εδώ πλέον, δε διατηρούμε καν οποιαδήποτε προσχήματα. Αλλιώς, δε θα έκανε την «ιστορική» δήλωση ο κύριος Παναγούλης «να αποκατασταθούν στην ΕΡΤ όσοι στήριξαν την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να βρεθεί στην εξουσία». Έκανε, επομένως, ευθαρσώς γνωστό ένα βασικό λόγο που το κόμμα αυτό κέρδισε τη «μάχη» των εκλογών. Και δεν ήταν άλλος από τις αμέτρητες υποσχέσεις που είχαν άμεση σχέση με το δημόσιο τομέα. Και όποιος υποσχεθεί τα περισσότερα εδώ, κερδίζει!

Για ποιο λόγο, δηλαδή, αρνείται η σημερινή κυβέρνηση οποιαδήποτε αποκρατικοποίηση; Γιατί ανοίγει την ΕΡΤ; Γιατί έχει ψηλά στη λίστα των προγραμματικών της δηλώσεων, από τις διπλές εκλογές του 2012 κιόλας, την αύξησή τους; Κάπως έτσι, κατάφερε να θριαμβεύσει στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Και κάπως έτσι, θα ψάχνει και αυτή, αλλά και οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση τη διαδεχθεί, μάταια μία λύση-«ανάσα» της οικονομίας και συνάμα ελάφρυνση των ατόμων που εδώ και πολλά χρόνια έχουν πληρώσει καθ’ ολοκληρίαν αυτή την ανικανότητα. Δηλαδή, τους απλούς ιδιώτες. Δεν αναφερόμαστε σε μεγαλοεπιχειρηματίες, ούτε εφοπλιστές. Αυτοί, άλλωστε, δε ζημιώνονται από αυτήν την κατάσταση, αποφεύγοντας την πληρωμή φόρων. Μιλάμε για απλούς, καθημερινούς οικογενειάρχες, οι οποίοι προσπαθούν υπό πολύ δύσκολες συνθήκες να εξασφαλίσουν το μέλλον της οικογένειάς τους, και δη των παιδιών τους. Θα μπορούσε να πει κανείς πως το ίδιο ισχύει και για τους δημοσίους υπαλλήλους. Δε θυμάμαι, όμως, να είναι ποτέ αυτοί τα «θύματα» αυτής της κατάστασης, περισσότερο σαν «θύτες» μάλλον.

Γι’ αυτούς, άλλωστε, γίνεται όλη αυτή η ιστορία από την ημέρα που βρέθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου, το 2009 στην εξουσία. Και ακόμη περισσότερο, τη στιγμή που η Ελλάδα εισχώρησε στο μηχανισμό στήριξης, το 2010. Η λογική της εισόδου στο ΔΝΤ, ήταν ουσιαστικά η εξασφάλιση των μισθών, άρα και της θέσης τους, προκειμένου να μην χαθεί η πίστη τους προς το κόμμα. Οι μισθοί αυτοί, όμως, έπρεπε να μειωθούν, κάτι που έφερε το ΠΑΣΟΚ σε αυτή τη θέση. Αυτό ήταν που «έριξε» και την ΝΔ από την εξουσία, κοντεύοντας βέβαια να… αυτοκτονήσει για να μην την πάρει το 2012. Αυτό είναι και το στοιχείο που στις δημοσκοπήσεις δίνει αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτο μέλημα κάθε μήνα, είναι η εξασφάλιση των μισθών που διαθέτουν αυτή τη στιγμή, ενώ μία από τις πρώτες πράξεις της νέας κυβέρνησης ήταν το άνοιγμα της ΕΡΤ. Για να μη θυμηθούμε την αύξηση κατά έξι ευρώ του μισθού των υπαλλήλων της ΔΕΗ… για το κολατσιό τους.

Όσο το δημόσιο έχει τέτοια εξουσία, τότε οποιαδήποτε πράξη κάθε κυβέρνησης, θα πρέπει να τον βρίσκει ουσιαστικά σύμφωνο. Ένα «κράτος εν κράτει», το οποίο ειδικά από το 1981 κι εντεύθεν κυριεύει την χώρα και δεν της επιτρέπει να «ανασάνει» χωρίς να… το εγκρίνει. Αν θέλει η χώρα να ελπίζει κάποια στιγμή να ορθοποδήσει, πρέπει να ξεφορτωθεί, έστω και τμηματικά και όχι κινήσεις «μπαμ και κάτω» όπως το κλείσιμο της ΕΡΤ (μπορεί να μην ήταν λανθασμένη πράξη για τη συγκεκριμένη υπηρεσία, αλλά δεν ενδείκνυται για όλες τις περιπτώσεις), το μεγάλο «βραχνά» της. Όσο τον «προστατεύει», τόσο θα συζητά με τους εταίρους της, για να είμαστε ειλικρινείς, από θέση μειονεκτική.