Επικαιρότητα

Είναι αυτή η τηλεόραση που θέλουμε;

[cresta-social-share]

Χτες έφτασε, δυστυχώς, και σε εμένα το viral του Feel Fantastic από το Mega Κύπρου. Το Feel Fantastic είναι από αυτά τα φανταχτερά σκουπίδια-παραγωγές talent reality show που απελπισμένοι και ψώνια πάνε με σκοπό να ανακαλύψει κάποιος το «ταλέντο» τους και να βρουν μια δουλειά με λίγη περισσότερη αξιοπρέπεια.

Στο εν λόγω viral βλέπουμε την Νάταλι Ριαρ να αποδεικνύει πως ο άνθρωπος δεν έχει κοινό πρόγονο με τον πίθηκο. Τα πρωτεύοντα θηλαστικά παρουσιάζουν μεγαλύτερη ευφυΐα από την αμοιβάδα Νάταλι (ζητώ συγγνώμη από τους μονοκύτταρους οργανισμούς).

Παρακολουθήστε και θα καταλάβετε:

http://www.youtube.com/watch?v=rudUQRoxxkM

Ναι λοιπόν, συγχαρητήρια σε όλους τους οροθετικούς. Συγχαρητήρια και στις οροθετικές εκδιδόμενες που διαπόμπευσε ο «κύριος» Λοβέρδος εδώ στο Ελλαδιστάν, η δημοσιότητα ήταν το δώρο που ήταν φορείς του ιού HIV.

Όπως καταλαβαίνετε, η τηλεόραση με τέτοια show μάλλον θα γίνει μια πολύ όμορφη γλάστρα. Αναρωτιέμαι όμως, είναι τελικά αυτή η τηλεόραση που θέλουμε ή που μας αξίζει;

Και αν όχι τότε γιατί καταναλώνουμε κάθε τελευταίο πρόγραμμα; Ναι το cult είναι ένα είδος αισθητικής, δημοφιλές κυρίως για τη χαμηλή ποιότητα που προκαλεί γέλιο. Στην προκειμένη περίπτωση όμως τα talent show με τους μελλοντικούς τηλεμαϊντανούς μόνο λύπη μπορούν να προκαλέσουν για την άγνοια και την πορεία που έχει πάρει η νέα γενιά.

Σκεφτείτε ποσά κοριτσάκια και αγοράκια προσπαθούν κάθε χρόνο να βγουν στο γυαλί για να «καταφέρουν» κάτι. Είναι το κοινό του αυτοαποκαλούμενου συναδέλφου David Avramidis. Είναι μια χαμένη γενιά λόγω κακής κουλτούρας, ημιμάθειας και χαμηλών προσδοκιών. Το κυνήγι του εύκολου χρήματος και αναγνωσιμότητας τους έκανε αυτό που είναι σήμερα. Είναι αυτοί που βλέπουμε να ποζάρουν περήφανοι με το iPhone (2-3 μισθοί) σε κάποιο τελευταίο μαγαζί ανάμεσα σε μπουκάλια με ποτά μπόμπα που απλά λαμβάνουν ευχαρίστηση όχι από το όλο σκηνικό και τις ουσίες αλλά από τον τίτλο που του βάζουν ή καλύτερα του έχουν αποδώσει κάποιοι άλλοι.

Η τελετουργία του χαμηλού πολιτισμού και των «ονομάτων» είναι αυτό που μας δίδαξε η τηλεόραση του Μαλέλη (και άλλων πολλών). Ας την απολαύσουμε διότι μας αξίζει και ίσως να την θέλαμε τελικά από τις επιλογές που κάναμε...