7 λεπτά σιωπής

Στην πραγματικότητα το βίντεο που θα παρακολουθήσετε έχει πρωτοδημοσιευθεί πριν από πάνω από ένα χρόνο. Η αμεταβλητότητα συνθηκών στην περιοχή, όμως, το καθιστά κάθε μέρα επίκαιρο.

21ος αιώνας, Βόρεια Κορέα. Ακούς τα βιώματα ενός κοριτσιού και σύντομα αντιλαμβάνεσαι ότι σου φαίνονται να είναι βγαλμένα από μια άλλη εποχή. Βιώματα μιας κοπέλας που εύκολα θα χαρακτήριζες βγαλμένα από ένα σύγχρονο μεσαίωνα.

Τι να πεις για όλες αυτές τις ψυχές που απειλούνται και υποφέρουν. Καθημερινά. Η μόνη διέξοδός σου είναι να ψάχνεις σε κάθε φράση της, σε κάθε λέξη της μια σταγόνα ανθρωπιάς. Να ψάχνεις κόκκους ηθικής σε άμμο ανθρώπινης ανηθικότητας. Να κυλάνε τα δευτερόλεπτα και να είσαι έτοιμος να πεις ότι.. Να! εδώ βρέθηκε ένας άνθρωπος και τη βοήθησε! Τίποτα.. Η έλλειψη ανθρωπιάς σε όλο της το μεγαλειο. Σα να μην ήρθε σε επαφή ποτέ με ανθρώπους. Σα να γεννήθηκε και να ζει από τότε στο φόβο που χάραξαν στη ψυχή της ανθρώπινα κτήνη. Μια ζωή μόνο πόνο. Και πως μπορείς να μιλησεις σ’αυτο το κορίτσι τώρα για αγάπη; Πως μπορείς να της μιλήσεις για αξίες, για ιδανικα; Και περισσότερο, πως μπορείς να της αλλαξεις τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τους ανθρώπους;

Είναι κάποια τραύματα που δεν επουλώνονται ποτέ, που και ο χρόνος να περάσει δεν αλλάζει τίποτα. Μόνο η λήθη θα μπορούσε ίσως να βοηθήσει.

Είναι και το καθεστώς τετοιο, ένας σταλινικος μιλιταρισμος χειριστου ειδους, μα περισσοτερο είναι οι άνθρωποι. Δεν είναι ο σωματικός πόνος, είναι η ψυχή που υποφέρει. Ένα αιωρούμενο γιατί το οποίο θα μένει αναπάντητο μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο του λόγου της. Γιατί η καταπίεση της ανθρώπινης ψυχής θα ειναι πάντα μια χιονοστιβάδα απέναντι στη νιφαδα χιονιού του σωματικού πόνου.

Και κάπως έτσι γαλουχούνται εκατομμύρια πλάσματα τις τελευταιες δεκαετίες να αγνοούν την ελπίδα, στον απόηχο της καταπάτησης της προσωπικότητας τους. Γιατί μαθαίνουν να ζουν χωρίς να έχουν προσωπικότητα, χωρίς να έχουν άποψη. Ψευδοάνθρωποι μηχανές  που μόνο άνω δε μπορούν να θρώσκουν.

Και ηχούν στα αυτιά μου ξανά και ξανά οι τελευταίες της φράσεις: «Όμως ακούσατε την ιστορία μου και σας ευχαριστώ γι’αυτο”. Όχι γιατί τη βοηθησες, γιατί στην πραγματικότητα με το να την ακουσεις δεν της προσφερεις τίποτα, αλλά γιατί όταν ένας άνθρωπος έχει μάθει ψυχολογικά να τον χτυπούν αναίτια, καθημερινά από τη στιγμή της γέννησης του, φαντάζει όαση να σε αντικρύζει και να μπορεί να αρθρωνει λόγο ελεύθερα.

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν πράγματα που δε μπορούμε να εκτιμήσουμε. Θεωρούμε πολλά ως δεδομένα και αγνοούμε την αξία τους. Πράγματα αυτονόητα που για άλλους φαντάζουν αδιανόητα. Σκέφτομαι, παράλληλα,ότι στα μάτια των κυβερνώντων, αυτού του είδους η δικτατορία φαντάζει αναγκαία. Κι οι δύο σκέψεις, πτυχές ανθρώπινης ανοησίας.

Τρεις το βράδυ και ψάχνω κάποιες παραπάνω πληροφορίες για τη βόρεια Κορέα σε διάφορες σελίδες. Πέφτει το μάτι μου τυχαία σε μια σελίδα που χαρακτηρίζει το πολίτευμα της ως λαϊκή μονοκομματική δημοκρατία. Να πως μπορείς να προσβάλεις μια λέξη για την οποία έχουν γίνει αγώνες και αγώνες.

Ύβρις και ντροπή. Μόνο.

«Η τέχνη της ισοπέδωσης»

Ή εγώ είμαι από άλλο πλανήτη ή στραβά αρμενίζουμε. Και μπαίνω απευθείας στο θέμα, το οποίο δεν είναι άλλο από αυτό εδώ http://m.athensvoice.gr/index.php?r=site/page&view=article&id=110624&cat=topics το άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Με έκπληξη διάβασα την πλήρη απαξίωση των προσπαθειών ενός ανθρώπου, αθλητή, ο οποίος-άκουσον άκουσον- τόλμησε να διαμαρτυρηθεί για κάτι το οποίο δικαιούται από το ελληνικό κράτος και δεν έχει λάβει, το πριμ για τις επιδόσεις του στους τελευταίους ολυμπιακούς αγώνες. Παράλληλα, η αγανάκτηση του εκφράστηκε με την υπερβολική δήλωσή του ότι θα φτάσει σε σημείο να αφήσει τον πρωταθλητισμό και να δουλέψει. Ως πέτρα του σκανδάλου η δήλωση αυτή προκάλεσε την έκρηξη του αρθρογράφου κυρίου Βουλαρινού. Προσπερνώ το γεγονός ότι με βάση την είδηση ο δημοσιογράφος προτιμά να ασχοληθεί με το λόγο του αθλητή και όχι με την αντιμετώπισή του από το κράτος και σας παραθέτω τα εξής:

 

Αρχικά, όποιος συγχέει τον αθλητισμό με τον πρωταθλητισμό είναι το λιγότερο ημιμαθής. Δε χρειάζονται συστάσεις. Άνθρωπος που θέλει να κάνει το κέφι του, ασχολείται με τον αθλητισμό. Η έννοια του πρωταθλητισμού δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το «κέφι” ενός ανθρώπου ή την ευχάριστη και ανέμελη ενασχόλησή του με το αντικείμενο. Δευτερευόντως, η ακρότητα της έκφρασης του πρωταθλητή πηγάζει από την οργή ότι λόγω της κρατικής αναξιοπιστίας, η διατήρηση του υψηλού επιπέδου στο οποίο βρίσκεται ο πρωταθλητής θα πρέπει να παραγκωνιστεί.

 

Έκανα, τις τελευταίες μέρες, μία σκέψη η οποία αφορά τη συνολική κατάσταση στην Ελλάδα. Η οικονομική κατάσταση τραγική, τα επίπεδα διαφθοράς μεγάλα, οι άνθρωποι σε μεγάλο βαθμό ανέντιμοι και λάτρεις της αναξιοκρατίας. Σε τέτοιες συνθήκες γίνεται κατά κόρον της μόδας η ανάδειξη αυτής της παρακμής. Μοιάζει προοδευτικός κάποιος ο οποίος παραδέχεται και παρατηρεί γύρω του τέτοιες συνθήκες. Ο κίνδυνος, όμως, που ελοχεύει είναι η ύπαρξη των ανθρώπων που θα ψάχνουν παντού αυτές τις συνθήκες, θα ψάχνουν παντού, κυρίως, έναν Έλληνα με λάθος νοοτροπίες, για να τον κατηγορήσουν γι’αυτές. Παρά τις συνθήκες, όμως, αυτές που υφίστανται πράγματι, αρνούμαι να δεχθώ ότι πρέπει να ψάχνω μία δυλειτουργική νοοτροπία σε κάθε Έλληνα. Γιατί απλούστατα δεν έχουν όλοι οι Έλληνες λάθος σε αυτά που υποστηρίζουν, σε ο,τι λένε.

 

Εντυπωσιάστηκα, ειλικρινά, με τον ισχυρισμό ότι ο Έλληνας ακοντιστής «κάνει το κέφι του”. Ο πρωταθλητισμός σημαίνει θυσίες, ο πρωταθλητισμός σημαίνει αφοσίωση. Μάλιστα κάποιοι πονηροί ισχυρίζονται ότι οι θυσίες ενός ακοντιστή δε συγκρίνονται με τις θυσίες που καταβάλει ένας σερβιτόρος… Κι ο προηγούμενος ισχυρισμός απαξιώνει τόσο τον ακοντισμό, όσο και το σύνολο των αθλημάτων γενικεύοντας.

 

Ο De Coubertin θεωρούσε ότι η τέχνη αποτελεί τμήμα της ολυμπιακής κίνησης και πίστευε ακράδαντα ότι τέχνη και αθλητισμός αλληλοεμπνέονται. Παρουσιάζουν ομοιότητες ομολογώ και γι’αυτό θα ήθελα να παρατηρήσω το εξής: Λαμβάνοντας και τα δύο ως στοιχεία πολιτισμού συμπεραίνω ότι βάσει συλλογισμού το μεγαλύτερο κομμάτι των ανθρώπων που παράγουν πολιτισμό είναι για κάποιους ανθρώπους άχρηστοι. Κι επειδή κάνω διάφορα σενάρια με το μυαλό μου, σκέφτομαι ότι εάν ένας Ελύτης ή κάποιος Σεφέρης έπρεπε ξεκινώντας τα πρώτα τους βήματα να χρηματοδοτηθούν ή να μη ξαναγράψουν, υπάρχουν άνθρωποι που θα υποστήριζαν τη δεύτερη επιλογή, φωτογραφίζοντας την ασχολία τους ως άχρηστη. Κάπως άβολο ακούγεται αυτό αλλά σίγουρα προοδευτικό! Ο δήθεν προοδευτισμός, εγώ θα έλεγα, μπορεί να ισοπεδώσει τα πάντα…

 

Δε θα ασχολούμουν εάν το εν λόγω άρθρο ασκούσε κριτική στο μέγεθος του πριμ, αλλά σίγουρα θα ήθελα να έχω και άποψη πάνω στη διαμόρφωση της ισορροπίας αυτού του μεγέθους. Δε θα είχα λόγο να ασχοληθώ εάν ο αρθρογράφος ασκούσε κρατική στο μείζον ζητημα που προκύπτει, που δεν είναι άλλο από την αφερεγγυότητα του κράτους. Σίγουρα θα την παρουσίαζα σε αντιδιαστολή με την περίπτωση που μία επιχείρηση ή ένα φυσικό πρόσωπο ήταν αφερέγγυο απέναντι στο κράτος. Είναι, όμως, άδικη η κατάκριση ενός λόγου που ειπώθηκε συναισθηματικά φορτισμένα και δε θα είχε λεχθεί εάν το κράτος ήταν εντάξει απέναντι στον εν λόγω αθλητή.

 

Και τώρα ας διακρίνουμε την διαφορά δύο εννοιών. Άχρηστο καλλείται κάτι, το οποίο δεν είναι χρήσιμο. Χρηματικά μη επικερδές είναι κάτι το οποίο δεν αποφέρει χρηματικό κέρδος. Παρόλαυτά η χρησιμότητα δε μετριέται εξ ολοκλήρου σε χρήμα, αλλά και σε είδος.

Αυτή η σύγχυση εννοιών, κύριε Βουλαρινέ, έχει σαν αποτέλεσμα, μάλλον, να είναι τελείως άχρηστο για εσάς, εάν κάποιος Έλληνας αθλητής καταφέρνει να υψώνει την ελληνική σημαία με τις επιδόσεις του, να σας γεμίζει εθνική υπερηφάνεια. Θα ήταν τελείως άχρηστο για εσάς και αδιάφορο αν η υπομονή του, η επιμονή του, η δύναμή του, η αντοχή και οι θυσίες του ενέπνεαν άλλους όχι στην ενασχόλησή τους με τον αθλητισμό απαραίτητα, αλλά και σε άλλα επίπεδα της καθημερινότητάς τους. Κι αν υπάρχουν άνθρωποι σαν εσάς να με λυπούνται για τις απόψεις μου και την αντικειμενικότητα που εκπροσοπώ, είναι τιμή μου να με λυπούνται. Είναι τιμή μου να με λυπούνται κάποιοι προοδευτικοφανείς.

Επιχειρηματικότητα. Η λύση στην κρίση

Μέχρι πριν λίγα χρόνια το δημόσιο αποτελούσε το παράδεισο για τους πολίτες. Όλοι ήθελαν να δουλέψουν στο δημόσιο, γιατί τους παρείχε μια σταθερότητα, οικονομική και εργασιακή. Πλέον, το δημόσιο έχει χρεοκοπήσει και η χώρα χρειάζεται να μπει σε τροχιά ανάπτυξης. Η ανάπτυξη δεν έρχεται από το δημόσιο, αλλά από τον ιδιωτικό τομέα.

Ο ιδιωτικός τομέας είναι αυτός που παράγει . Το δημόσιο πρέπει να φροντίζει για την καλή λειτουργία του κράτους. Πρέπει να είναι νοικοκυρεμένο και σύγχρονο. Η ανάπτυξη ,όμως , θα έρθει από τον ιδιωτικό τομέα μέσα από διττή διάσταση. Από την μία η κυβέρνηση πρέπει να επιδιώξει να φέρει επενδύσεις και από την άλλη ο κάθε νέος Έλληνας πρέπει να έχει στο μυαλό του την επιχειρηματικότητα για την δημιουργία μιας δικής του καινοτόμας ιδέας. Έτσι, το κράτος ευεργετείται ως εξής. Μειώνεται η ανεργία με τις νέες θέσεις που δημιουργούνται και αυξάνονται τα έσοδα του κράτους μέσω της φορολογίας στις νέες επιχειρήσεις.

Η λύση, λοιπόν, στην κρίση είναι η επιχειρηματικότητα. Οι νέοι πρέπει να κάνουν την αρχή και να σταματήσουν να ονειρεύονται βολέματα. Το δημόσιο είναι άκρως σημαντικό, γιατί εξασφαλίζει την ομαλή λειτουργία του κράτους. Πρέπει να είναι ,όμως, σύγχρονο και ευρωπαικό και όχι προοπτική για όσους θέλουν να πληρώνονται και να κάθονται. Όσοι και να διοριστούν στο δημόσιο, ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει, πολύ απλά γιατί αυτή είναι δουλειά του ιδιωτικού τομέα. Οι Έλληνες πρέπει να πάνε κόντρα στα ρουσφέτια και στα βολέματα που τους έμαθαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και να μάθουν αυτό που ισχύει σε όλες τις προηγμένες χώρες της Ευρώπης. Ο δημόσιος τομέας συντηρεί και ο ιδιωτικός παράγει. Και οι δύο τομείς είναι εξίσου σημαντικοί, αλλά όταν έχουμε ύφεση τόσα χρόνια, προφανώς πρέπει να δοθεί το βάρος στον ιδιωτικό τομέα.

Επενδύσεις από το εξωτερικό, κίνητρα της πολιτείας σε νέους ανθρώπους για επιχειρηματικές ιδέες και δίκαιη φορολόγηση στις επιχειρήσεις τους, αλλαγή νοοτροπίας των Ελλήνων σχετικά με τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Αυτά είναι τα σημεία που θα οδηγήσουν την οικονομία να κινείται με αναπτυξιακούς ρυθμούς.

Η ποινικοποίηση των ανθρώπινων σχέσεων.

Αποφυλακίστηκε η απεργός πείνας Εύη Στατήρη μετά από 7 μήνες κράτησης στις φυλακές Κορυδαλλού. Η συγκεκριμένη γυναίκα, προφυλακίστηκε για τη συμμέτοχη της στους Πυρήνες της Φωτιάς, χωρίς κανένα επιβαρυντικό στοιχείο, πλην της σχέσης που είχε με τον Γ. Τσάκαλο. Στις 14/9 ξεκίνησε απεργία πείνας, λόγω της παράτασης και πέρα πλέον από το εξάμηνο της προφυλάκισης της. Οδηγώντας την έτσι στο νοσοκομείο με σοβαρό υπογλυκαιμικό επεισόδιο, και με την γνωμάτευση των γιατρών να μιλά ¨για σοβαρές και μη αναστρέψιμες επιπτώσεις στον οργανισμό της¨.

Παρ’ όλες τις νομοθετικές ρυθμίσεις για τη μη προφυλάκιση συγγενών με όρους ή με κατ΄ οίκον περιορισμό, η ελληνική δικαιοσύνη για άλλη μια φορά δείχνει το πόσο βαθιά νοσεί. Υπάρχουν βέβαια και οι περιπτώσεις που ο νόμος ακολουθείται κατά γράμμα, τη στιγμή που άνετα έμποροι ναρκωτικών, δολοφόνοι,  κ.α δεν προφυλακίζονται καν, και τη στιγμή που οι κατηγορούμενοι τη Χρυσής Αυγής αποφυλακίστηκαν πριν τη λήξη του 18μήνου, εδώ για έχουμε πάλι επιλεκτική εφαρμογή νόμων.

Ενώ η μητέρα του Γ.Τσάκαλου αποφυλακίστηκε με πολύ σκληρούς όρους η σύντροφος του παραμένει ακόμα μετά από 7 μήνες στη φυλακή. Αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να προσβάλει το αίσθημα δικαίου κάθε πολίτη, το ότι η Εύη Στατήρη πληρώνει τη σχέση που είχε με ένα από τα μέλη της οργάνωσης, και την ιδεολογία της.

Όλο αυτό τον καιρό όμως, δεν με τρόμαξε τόσο η κατάσταση της υγείας της που επιβαρυνόταν όλο και περισσότερο, όσο η αδυναμία αυτής της χώρα ασκήσει τη  δημοκρατία. Για άλλη μια φορά, ξεχάσαμε ότι οι νόμοι απ τη στιγμή που υπάρχουν πρέπει να εφαρμόζονται το ίδιο και προς όλες τις κατευθύνσεις. Αν πολιτεία κρίνει ότι ο νόμος δεν είναι σωστός τότε τον αλλάζει, όσο όμως ο νόμος υπάρχει και δεν εφαρμόζεται τότε είναι παράφορη παραβίαση του Συντάγματος.

Άλλωστε είναι πολλοί οι κατηγορούμενοι για σοβαρά εγκλήματα που δεν προφυλακίστηκαν ή αποφυλακίστηκαν κάνοντας χρήση των διατάξεων του νόμου, και δεν κουνήθηκε φύλλο. Υπό ποία έννοια δικαίου ένας δολοφόνος που δεν εκτίει ολόκληρη την ποινή του και αποφυλακίζεται, είναι λιγότερο επικίνδυνος από μια γυναίκα που απλά διατηρούσε σχέση με κάποιον κατηγορούμενο.

Αλλά όχι δεν είναι ένας οποιοσδήποτε κατηγορούμενος, κατηγορείται για πολιτικά εγκλήματα, και αυτό είναι κάτι που δυσκολεύει τα πράγματα. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, αυτή και τη σκοτώνει, έχουμε φτάσει στο σημείο να ποινικοποιούμε ανθρώπινες σχέσεις και ιδεολογίες. Δεν χρειάζεται να είσαι αριστερός ή δεξιός για να καταλάβεις ότι η ιστορία της Εύης Στατήρη και όχι μόνο είναι απάνθρωπη και άδικη. Αρκεί μόνο να είσαι ανθρωπιστής και δίκαιος.

Κάρτα φιλάθλου… μια τρύπα στο νερό

γράφει ο Μάριος Στάντζος

Μάθαμε λοιπόν πως απο το 2016 όποιος θα θέλει να πάει να δει την ομάδα του απο κοντά θα πρέπει να έχει μαζί του την κάρτα φιλάθλου,πάνω σε αυτή θα είναι η φωταγραφία του καθώς και τα στοιχεία του (όνομα,επίθετο,και ΑΜΚΑ).Δεν έχει γίνει γνωστό ακόμα το που θα μπορεί ο καθένας να την βγάλει.Η κυβέρνηση και ο κύριος Κοντονής πιστεύουν πως με αυτό το τρόπο θα καταπολεμηθεί η βια στα γήπεδα,όποιον βρουν δηλαδή να προκαλεί επεισόδια θα τον πιάνουν και θα του παίρνουν την κάρτα με συνέπεια να μην μπορεί να ξαναπάει γήπεδο.

Με μια πρώτη ματιά φαίνεται ωραίο,να δούμε ομως που αλλού έγινε πράξη αυτό το μέτρο και τι αποτελέσματα είχε.Ας πάρουμε λοιπόν το παράδειγμα της Κύπρου που δεν διαφέρουν και πολύ οι φίλαθλοι της με τους δικούς μας,δύο λέξεις είναι αρκετές να περιγράψουν την κατάσταση…ΑΔΕΙΑ ΓΗΠΕΔΑ, αν πάρουμε δεδομένο πως στην χώρα μας υπάρχει το πρόβλημα των άδειων γηπέδων φανταζόμαστε τι έχει να γίνει μετά.Διότι σιγά μην πάει ο οικογενειάρχης που έχει την δουλειά του η ο ηλικιωμένος να κάτσει να πληρώσει ένα 10άρικο (φωτογραφία,+3 ευρώ το παράβολο αν δεν κάνω λάθος) συν την διαδικασία να βγάλει κάρτα φιλάθλου προκειμένου να πάει 3-4 φορές στο γήπεδο.

Μπορεί φυσικά να θέλουν να πετυχουν αυτό ακριβώς,λίγος κόσμος καθόλου φασαρίες.Θα μου πείτε βέβαια τι αθλητισμό θέλω,και αν είναι να μην υπάρχουν φαινόμενα ντροπής στα γήπεδα να εφαρμοστεί το μέτρο αλλά υπάρχουν πιο απλά μέτρα απο το να διώξεις τον κόσμο απο τα γήπεδα.Δεν ξέρω αν εδώ στην Ελλάδα γνωρίζουν την ύπαρξη κάμερας,μπορεί να την γνωρίζουν αλλά δεν υπάρχουν σε κανένα γήπεδο,σε ορισμένα που υπάρχουν δεν λειτουργούν καν.Θα έρθει πάλι κάποιος να μου πει σιγά μην κάτσουν να δώσουν λεφτά προκειμένου να μπουν κάμερες στα γήπεδα οπότε συνεχίζω με το παράδειγμα της Αγγλίας,όπου το πρόβλημα που είχαν κάποτε οι αρχές στο θέμα του χουλιγκανισμού και της βίας ήταν πολύ χειρότερο απ’ότι εδώ.Αξίζει να σημειωθέι πως στην Aγγλία υπάρχει η αντίστοιχη κάρτα φιλάθλου που είναι γνωστή ως fan card,όταν όμως η Κυβέρνηση της Βρετανίας, με Πρωθυπουργό τη Μάργκαρετ Θάτσερ προχώρησε στη δημιουργία αυτής της νομοθετικής ρύθμισης, γνωστής ως «Football Spectators Act»,που προέβλε την αθλητική ταυτότητα,δεν περιόρισε την Βια,όπως δεν θα το κάνει και εδώ.

Η λύση στο πρόβλημα μπορεί να προέλθει αν η κάθε κυβερνηση ποντάρει πάνω στην ίδια αγάπη που έχει ο οπαδός για την ομάδα,και τι εννοώ…αν αυτός που θα πετάξει μπουκάλι μέσα στο γήπεδο δει την ομάδα του να χάνει 3 βαθμούς απο την δική του «έξυπνη” ενέργεια θα το ξανακάνει; Αν η ομάδα του δεν πάρει το εισιτήριο για την ευρώπη; Η ακόμα και για πιο σοβαρά επεισόδια αν η ομάδα του κινδυνέψει με υποβιβασμό; Κάπως έτσι λοιπόν λύθηκε το πρόβλημα στην Αγγλία,με την μη συμμετοχή μεγάλων ομάδων στην ευρώπη για 5 χρόνια.

Στην Ελλάδα υπάρχουν «χαλαρές” τιμωρίες και αυτές γίνονται με εξαιρέσεις,καταλαβαίνουν όλοι τι εννοώ,υπάρχουν ομάδες που ό,τι και να γίνει μένουν στο απυρόβλητο σαν αποτέλεσμα οι οπαδοί των άλλων ομάδων να εξαγριώνονται περισσότερο.Στο χέρι του κράτους είναι να βελτιώσει τα γήπεδα, να τα εκσυγχρονίσει,να χαίρεται ο φίλαθλος να πάει γήπεδο με την οικογένεια του,να δώσει επιτέλους μια λύση στα προβλήματα που ταλανίζουν το ποδόσφαιρο,στις παράξενες διαιτητικές αποφάσεις που προκαλούν τον θεατή και παίζουν με την νουμοσύνη του.Βέβαια επειδή η κυβέρνηση δεν μπορεί να επέμβει άμεσα σε αυτά τα θέματα λόγω ΕΠΟ ξεσπάει στον κόσμο και πιστεύει πως θα λύσει το πρόβλημα με ένα μέτρο που δεν έπιασε πουθενά.Μια τρύπα στο νερό κ.Κοντονή

Μετεξεταστέοι στα… «Θρησκευτικά”

Τις εκλογές μας τις (ξανα)κάναμε. Την κυβέρνησή μας τη βγάλαμε. Και πάνω που λέμε πως, επιτέλους, θα ηρεμήσει λίγο το κεφαλάκι μας, βλέπεις να σκάνε ένα – ένα ζητήματα για άπειρους σχολιασμούς και συζητήσεις. Θα αρχίσω να πιστεύω πως το κάνουν επίτηδες οι τύποι. Αυτή η κυβέρνηση, να μου το θυμηθείτε, ανά πενθήμερο θα φροντίζει να δημιουργεί ίντριγκα με μόνο στόχο να βγάζει ο Έλληνας τα απωθημένα του στα social media.

Λέω να μην ασχοληθώ με την αποπομπή του Δημήτρη Καμμένου σε χρόνο ρεκόρ από το κυβερνητικό σχήμα, πάλιωσε άλλωστε. Ας πάμε σε πιο κοινωνικά θέματα, όπως αυτό που προέκυψε για το μάθημα των Θρησκευτικών.

Όλα ξεκίνησαν όταν σε συνέντευξή της η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, Σία Αναγνωστοπούλου, προανήγγειλε απλοποίηση των διαδικασιών απαλλαγής των μαθητών από τα Θρησκευτικά. Τι απλοποίηση να έλεγε, τι κατάργηση, τι «στην πυρά ο χριστιανισμός», το ίδιο και το αυτό θα ήταν. Οι βαρύγδουποι τίτλοι σε κάθε λογής site είχαν ήδη αρχίσει να προσελκύουν τους χρήστες μαζί με τα σχόλιά τους. Την τελευταία εβδομάδα έχει πάρει θέση επί του θέματος και η κουτσή Μαρία! Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων, ΔΗΜ.ΑΡ., Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και πολλοί άλλοι. Τον Άνθιμο δεν τον αναφέρω, θα ήταν είδηση αν δεν σχολίαζε…

Ας έρθουμε, όμως, λίγο στο κομμάτι που αφορά εμάς. Λέγοντας εμάς αναφέρομαι στους χρήστες του διαδικτύου που μπήκαμε στη διαδικασία να εκφέρουμε την άποψή μας σχολιάζοντας κάποιο άρθρο ή ρεπορτάζ. Που τι κάναμε σαν κλασικοί Έλληνες; Σφαχτήκαμε. Διάλογος ή απλή διαφωνία πουθενά! Δε θέλω να το γενικεύσω και να γίνω απόλυτος, αλλά όπου έμπαινα να διαβάσω σχόλια, είτε ήταν πολιτικό, είτε ενημερωτικό, είτε ακόμα και αθλητικό ή πολιτιστικού ενδιαφέροντος site, γινόταν της τρελής το πανηγύρι. Ευθείες επιθέσεις, ειρωνικά σχόλια έως και προσβλητικά σε ένα σημείο, επιχειρηματολογία μηδέν και μάχες για το τίνος η άποψη θα συγκεντρώσει τα περισσότερα λάικς, λες και αυτά θα καθορίσουν τι είναι σωστό και τι λάθος. Μία γεκινότερη σύγχιση ιδεών που καθιστά ταυτοχρόνως και ζήτημα παιδείας. Γιατί και εμείς, με Θρησκευτικά μεγαλώσαμε και ορίστε που καταλήξαμε. Να βριζόμαστε με αγνώστους στα social media επειδή έχουν διαφορετική άποψη από εμάς. Μα το χειρότερο είναι ότι, πάνω σε ένα θέμα που ελάχιστοι κάθισαν να ενημερωθούν πλήρως πρωτού πουν τη γνώμη τους.

Μάλλον δεν μας φταίνε τα Θρησκευτικά. Πώς μπορώ να σεβαστώ το δικαίωμα κάποιου να μην επιθυμεί να διδαχθεί το συγκεκριμένο μάθημα, όταν δεν μπορώ να σεβαστώ καν την άποψη του και κυρίως, όταν αυτή έρχεται σε αντίθεση με την δική μου; Το ζήτημα έχει τις ρίζες του βαθύτερα και ακουμπά ολόκληρη την παιδεία μας ως λαό. Μία παιδεία που νοσεί και δεν της φταίνε ούτε τα Θρησκευτικά, ούτε να Μαθηματικά, ούτε τα Καλλιτεχνικά. Πίσω από όλη την κατάσταση κρύβεται ο φόβος. Ο φόβος είτε της αλλαγής που δεν ξέρεις τι θα επιφέρει, είτε της παγίωσης μίας υπάρχουσας κατάστασης που μπορεί να σε «βαλτώσει» δίχως προοπτικές εξέλιξης.

Αν θυμάμαι καλά από τα Θρησκευτικά στο σχολείο, σε κάθε θρησκεία υπάρχει το καλό και το κακό. Η καθεμία μπορεί να τα βαπτίζει διαφορετικά αλλά στην ουσία σε αυτά τα δύο πιστεύουμε. Όσο συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε το κακό με τις παραπάνω ενέργειες, ρίχνοντας σε ένα τέλμα την ίδια την κοινωνία όπου ζούμε, θα μένουμε συνέχεια «μετεξεταστέοι στην ίδια τάξη». Και δε θα μας φταίνε μόνο τα Θρησκευτικά…

Οικονομία-Παιδεία σημειώσατε διπλό

Αφορμή για το παρόν άρθρο στάθηκε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την Ινδία. Τι γνώμη έχει ο κόσμος άραγε για την Ινδία; Σκέφτονται οι άνθρωποι πώς είναι η ζωή πέρα από την Ευρώπη; Η Ινδία, λοιπόν, έχει την δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στον κόσμο, αλλά η πλειοψηφία των Ινδών ζει με λιγότερο από 1 ευρώ την μέρα. Απίστευτο ε;  Το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων είναι πολύ χαμηλό. Οι Ινδοί ζουν πραγματικά πολύ φτωχά και η οικονομία τους δεν συνάδει με τίποτα με την ζωή στην χώρα.

Η παιδεία αποτελεί την βάση του κάθε κράτους, αλλά και την βάση της παγκόσμιας κοινωνίας μας. Είναι το αγαθό εκείνο που κάνει το άνθρωπο σοφότερο, πολιτισμένο και ένα όν που καταλαβαίνει και διεκδικεί τα δικαιώματά του. Ο κόσμος δεν θα γίνει σήμερα ή αύριο καλύτερος, αλλά θα γίνει όταν η παιδεία γίνει η μητέρα της κοινωνίας μας και όταν η βαρύτητα θα δίνεται σε αυτήν και όχι στην οικονομία. Τότε θα σταματήσει η κάθε χώρα να κερδοσκοπεί εις βάρος της πιο αδύνατης και ο διαχωρισμός του κόσμου σε ισχυρούς και πολιτισμένους και σε ανίσχυρους. Δεν υπάρχουν άνθρωποι πολιτισμένοι και απολίτιστοι από ιδεολογία, αλλά από τύχη καθώς γεννήθηκαν σε κάποιο συγκεκριμένο τμήμα του κόσμου. Η παιδεία και η μόρφωση είναι εκείνες οι αρετές που θα δημιουργήσουν έναν πραγματικά ανεπτυγμένο κόσμο. Η παιδεία δεν αγοράζεται, ούτε πληρώνεται για να αποκτηθεί. Πρέπει να παρέχεται σε όλους άνευ όρων. Όπως έλεγε και ο Νέλσον Μαντένα, η εκπαίδευση είναι το πιο ισχυρό όπλο που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος για να αλλάξει τον κόσμο. Καλή σας μέρα!

 

Υ.Γ   Ας σταματήσουμε να γκρινιάζουμε όλοι μας για το ότι δεν λειτουργεί τίποτα στην Ελλάδα και ότι έχουμε οικονομική κρίση. Αν κοιτάξουμε παραέξω θα δούμε πως υπάρχουν άνθρωποι που ζουν πραγματικά φτωχά. Πεθαίνουν κάθε μέρα και δεν έχουν καμία πρόσβαση σε παιδεία και υγεία. Όλοι αυτοί θα ήθελαν πολύ να ζουν όπως ζούμε εμείς στην Ελλάδα. Συμφωνώ πως έχουμε αρκετά προβλήματα, αλλά άλλο να προσπαθείς να τα διορθώσεις και να αναπτύξεις περαιτέρω την οικονομία σου και άλλο να τα ισοπεδώνεις όλα.

Ο αντί-καπιταλισμός… σε απλά λόγια!

Χωρίς αμφιβολία, ένας από τους παράγοντες που έχουν «γεννήσει» τις παθογένειες που αντιμετωπίζουμε σήμερα, όχι μόνο ως χώρα αλλά και ως ανθρωπότητα, είναι το καπιταλιστικό σύστημα και η στυγνότητα με την οποία… μας φέρεται. Δημιούργησε μία κοινωνία υπερκαταναλωτική, υπερανταγωνιστική, και γενικώς πολλά επίθετα που την χαρακτηρίζουν με το πρόθεμα «υπέρ». Τι σημαίνει, όμως, ακριβώς για την καθημερινότητά μας; Κυρίως, τι συμβαίνει όταν πολλά άτομα διαδίδουν ότι θέλουν να «γκρεμίσουν» αυτό το σύστημα; Ποια είναι ακριβώς η πρόθεσή τους; Τι απόψεις πρεσβεύουν; Το εννοούν ότι θέλουν να… κάνουν πέρα το σύστημα της κεφαλαιοκρατίας;

Η απλούστατη απάντηση που δίνεται, είναι ότι φυσικά και δεν το εννοούν. Και πρέπει να εξηγήσουμε με πολύ απλά λόγια γιατί δεν το εννοούν. Τι πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος, για να μη θεωρείται καπιταλιστής; Ή ακόμη καλύτερα, τι πρέπει να κάνει για να μην έχει καμία σχέση μαζί του και να εφαρμόσει όντως όσα διαδίδει περί «ανθρωπιστικών αξιών» και κοινωνικής δικαιοσύνης, την οποία θα συμφωνήσουμε ότι δεν προσφέρει το συγκεκριμένο σύστημα;

Ας πάμε στο πρακτικό κομμάτι, λοιπόν. Για να θεωρηθεί κάποιος μη καπιταλιστής (όχι αντι-καπιταλιστής απαραίτητα), αρχικά οφείλει να παρατήσει την κατοικημένη περιοχή όπου μένει και να εγκατασταθεί σε κάποια ερημωμένη περιοχή, η οποία δεν έχει υποστεί ανθρώπινη παρέμβαση χάριν του συστήματος, όπως για παράδειγμα ένα δάσος. Εκεί, πρέπει να χτίσει την κατοικία του, με τα ίδια του τα χέρια και με υλικά που θα έχει βρει ο ίδιος από την περιοχή αυτή, στην οποία όπως αναφέραμε, δεν υπάρχει ανθρώπινη παρέμβαση λόγω καπιταλισμού.

Τέλος με το θέμα της στέγασης και πάμε σε αυτό της τροφής. Σε αυτό το ζήτημα, αν μιλάμε για τη λήψη κρέατος ή ιχθύος, οφείλει ή να κυνηγήσει κάποιο ζώο ή να το ψαρέψει, με υλικά που πάλι θα έχει βρει ο ίδιος από την περιοχή όπου μένει. Ούτε όπλα, ούτε ψαροτούφεκα, ούτε καν καλάμια, δολώματα και καμάκια από κάποιο κατάστημα. Αν πάλι θέλει να καλλιεργήσει, δε θα αγοράσει τους σπόρους, αλλά θα πρέπει να ξέρει ποιοι είναι οι κατάλληλοι από το ίδιο το φυσικό περιβάλλον όπου διαμένει, προκειμένου να αποδώσουν τον καρπό που θέλει.  Η τροφή μαγειρεύεται, άμα θέλουμε, με ξύλα με τεχνητό άναμμα της φωτιάς (ούτε σπίρτα, ούτε αναπτήρες). Θυμάστε στα κινούμενα σχέδια ή και σε ταινίες, όπου τρίβουν τις πέτρες μεταξύ τους για λίγη φωτιά; Κάτι ανάλογο κάνουμε στη δική μας περίπτωση.

Το ίδιο ισχύει και για την ένδυση. Την εποχή που οι Ρωμαίοι κατακτούσαν ολόκληρη την Ευρώπη, τα γερμανικά φύλα (τυχαίο το παράδειγμα, δε θέλω να κάνω παραλληλισμό με τα σημερινά) που υπήρχαν στις αρχές της μετά Χριστόν εποχής, συνήθιζαν να χρησιμοποιούν μεγάλα κομμάτια από δέρματα ζώων, ώστε να ζεσταίνονται τον χειμώνα. Κάτι τέτοιο πρέπει να κάνει και κάποιος που δε θέλει να έχει σχέσεις με τον καπιταλισμό.

Με λίγα λόγια, απαγορεύεται οποιαδήποτε σχέση με το εμπόριο. Η μόνη συναλλαγή που ενδεχομένως να επιτρέπεται, είναι η ανταλλαγή προϊόντων με άλλο άνθρωπο, υπό την προϋπόθεση να μην προέρχονται τα προϊόντα λήψης από το εμπόριο. Δε θα ασχοληθούμε με τη διασκέδαση, γιατί σαφέστατα απαγορεύεται επίσης να βγεις να πιεις έναν καφέ ή για ποτό.

Τώρα, για όσους εναντιώνονται στον καπιταλισμό αλλά μένουν στην καπιταλιστική κοινωνία, υπάρχουν δύο ενδεχόμενα. Ή παριστάνουν την φωνή της αντίστασης και ουσιαστικά υποκρίνονται κάτι που δε θα μπορούσαν να φανταστούν ποτέ ότι μπορεί να γίνουν, ή είναι αφελείς και δε γνωρίζουν τι σημαίνει να μην ακολουθείς τον καπιταλισμό, ο οποίος έχει πλέον «πλοκάμια» παντού.

Μπορεί όσα αναφέρονται σε αυτό το κείμενο να φαίνονται απλά ως γραφικότητες, αλλά αυτός είναι ο εναλλακτικός τρόπος ζωής. Δικαίωμά του και… μαγκιά του για όποιον το επιλέξει, δεν τον εμποδίζει κανείς. Σκοπός μας δεν είναι να εξάρουμε τον καπιταλισμό και να πούμε ότι είναι ένα καλό σύστημα. Οι έννοιες «καλός» και «κακός», άλλωστε, δεν ήταν ποτέ αντικειμενικές.

Σκοπός μας, είναι ουσιαστικά να πούμε πως, παρά τα πολλά αρνητικά σημεία που τον χαρακτηρίζουν, ο καπιταλισμός είναι το μοναδικό σύστημα που μπορεί αυτή τη στιγμή να λειτουργήσει παγκοσμίως. Εδώ δεν το αρνήθηκε η Κούβα που έχει αυτή τη στιγμή ιδανικές διπλωματικές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τα χρόνια του εμπάργκο να της έχουν στοιχίσει. Ναι, είναι άνισο σύστημα, αλλά σε έναν ίσο κόσμο με ισομέρεια σε όλους τους ανθρώπους, δεν υπάρχουν κίνητρα, όνειρα, επιδιώξεις, ανταγωνισμός, κινητικότητα από πουθενά. Κάπως έτσι, καταρρέουν όλα και η συμβίωσή μας καταντά, απλούστατα, βαρετή.

Τείνω, επομένως, να πιστέψω πως όσοι λένε ότι αντίκεινται στο σύστημα αυτό, απλώς βρίσκουν κάποιο πρόσχημα για την απόκτηση εξουσίας κάποια στιγμή, ή μπορεί να μη βρίσκονται στην καλύτερη δυνατή θέση κοινωνικά και θέλουν να δουν όλους τους υπόλοιπους να ακολουθούν κατεύθυνση «προς τα κάτω», αντί να επιδιώκουν την ανέλιξη. Άρα, βλέπω πως δε διακατέχονται ιδιαίτερα από ανθρωπιστικό πνεύμα. Δε θέλω να πω «ζήτω ο καπιταλισμός», γιατί δεν είναι αυτή η προσωπική μου θέση. Απλά πρέπει να κατανοήσουμε μερικά πράγματα που πολλές φορές μας διαφεύγουν, πριν μιλήσουμε και στείλουμε «κεραυνούς» προς όποιον θέλουμε να περάσουμε την ευθύνη για κάτι που μπορεί να μην έχουμε πετύχει σε κοινωνικό επίπεδο, ικανοποιώντας πάντα την επιθυμία του ανθρώπου για… λίγο δράμα στη ζωή του.

Τέλος, δεν πιστεύω πως είναι τυχαίο πως υπάρχει μία συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων που δεν είναι κατά του καπιταλισμού, αλλά ούτε τον επαινούν κιόλας, κατανοώντας ότι είναι μεν ένα σύστημα με σημαντικές αδικίες, αλλά και ταυτόχρονα το μόνο που μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει σε κάποιο βαθμό την ανθρωπότητα. Και είναι οι άνθρωποι που έχουν δουλέψει και έχουν κερδίσει, ή προσπαθούν να κερδίσουν μόνοι τους τη ζωή τους μέσω της εργασίας. Έχετε δει κανέναν τέτοιο άνθρωπο να… παραπονιέται για το σύστημα και να είναι έτοιμος να το «κεραυνοβολήσει», ακόμη κι αν κάποιοι μπορεί να τους πήραν αυτό που άξιζαν, με λιγότερη δουλειά και περισσότερη χρησιμοποίηση… πλαγίων τρόπων; Μεγάλη κουβέντα, για μία άλλη στιγμή.

Η ανθρωπιά δεν έχει ιδεολογία…

Το κοριτσάκι στην Συρία που βλέπει τον φακό του δημοσιογράφου κι επειδή νομίζει ότι πρόκειται για όπλο σηκώνει τα χέρια για να παραδοθεί…

Κύματα μεταναστών εισρέουν όλο το καλοκαίρι στα ελληνικά νησιά από τα παράλια της Τουρκίας. Εικόνες τριτοκοσμικές με ανθρώπους πεινασμένους, ταλαιπωρημένους και φοβισμένους σε λέμβους, που χωρούν σαφώς πολύ λιγότερους, να παλεύουν να φτάσουν ζωντανοί στην «απέναντι όχθη.. ». Πρόκειται για ένα πολιτικό πρόβλημα με τρομακτικές κοινωνικές και ανθρωπιστικές προεκτάσεις.

Αναφέρομαι σε ανθρώπους που αναγκάστηκαν να φύγουν από τα σπίτια και την χώρα τους και με ελάχιστα εφόδια να ξεκινήσουν το δύσκολο ταξίδι τους στην ελπίδα.. Βλέπουμε γύρω μας εξαθλιωμένους ανθρώπους να θαλασσοπνίγονται καταφεύγοντας αρχικά στη χώρα μας και μας κακοφαίνεται. Έχουμε, αλήθεια, σκεφτεί ότι στην Συρία τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα; Οι άνθρωποι που κατάφεραν να φτάσουν και να «στιβαχτούν» σε άθλιες συνθήκες στα κέντρα υποδοχής είναι οι «πλούσιοι». Αυτοί που κατάφεραν να συγκεντρώσουν αυτά τα 1000 ή 2000 ευρώ που έδωσαν στους μεσάζοντες για να τους περάσουν λαθραία από την Τουρκία στην Ελλάδα. Η αληθινή εξαθλίωση βρίσκεται ακόμα κρυμμένη στα ερείπια και στα βομβαρδισμένα σπίτια στην Συρία, στους ανθρώπους που βρίσκονται ακόμα εκεί ελλείψει χρημάτων και ξεψυχούν στους δρόμους.

Ας επανέλθουμε, όμως, στους πολιτικούς πρόσφυγες που μέσα από τις κακουχίες που πέρασαν και συνεχίζουν να περνούν, κατάφεραν να φτάσουν στην Ελλάδα. Σε μια χώρα που η οικονομική της κατάσταση είναι τραγικά δύσκολη, το μεταναστευτικό ζήτημα γίνεται αντικείμενο πολιτικών διαξιφισμών και αντί να βρεθεί πρακτικά μια λύση, τα κόμματα αλληλοκατηγορούνται με τον ΣΥΡΙΖΑ από τη μια πρακτικά να κάνει ελάχιστα πράγματα και τη ΝΔ να εκμεταλλεύεται την κατάσταση προεκλογικά υποσχόμενη να κλείσει τα σύνορα στους μετανάστες, αν βγει κυβέρνηση, όπως τόνισε ο Άδωνις Γεωργιάδης σε συνέντευξή του στον Real FM. Σε αυτό το σημείο, βέβαια, οφείλω να τονίσω την διαφορά των λαθρομεταναστών γενικώς από τους πολιτικούς πρόσφυγες ειδικώς –οι Σύριοι ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία- οι οποίοι και δικαιούνται δωρεάν ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη με επίδειξη δελτίου ταυτότητας πρόσφυγα σύμφωνα με το ΠΔ 266/1999 (άρθρα 15-17) και την ΥΑ 139491/16-11-2006 (ΦΕΚ Β 1747).

Το θέμα αυτό, όμως, δεν είναι αμιγώς ελληνικό αλλά αντίθετα επηρεάζει όλη την Ευρώπη. Η ακροδεξιά ανεβάζει τα εκλογικά ποσοστά της σε πολύ υψηλά επίπεδα στην Γαλλία, για παράδειγμα, με την Μαρί Λεπέν και το Εθνικό Μέτωπο αλλά και στην Ελλάδα σε πρώτη φάση με τον ΛΑΟΣ και πλέον με την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, τα πράγματα είναι γνωστά. Η κατάσταση, ωστόσο, κινδυνεύει να ξεφύγει από τον έλεγχο, καθώς η ακροδεξιά εκτινάσσεται ακόμα και σε χώρες της Σκανδιναβίας, όπως η Φινλανδία και η Σουηδία, όπου η παρουσία ακροδεξιών κομμάτων ήταν παραδοσιακά περιθωριακή. Η οικονομική εξαθλίωση των λαών σε συνδυασμό με την ξενοφοβία προκαλεί αυτή την αντίδραση απέναντι στους πρόσφυγες. Η βία που συσσωρεύεται στους πολίτες εξαιτίας της οικονομικής πίεσης που υφίστανται από τις κυβερνήσεις τους, αποτελεί την δύναμη της ακροδεξιάς. Η στροφή στην ακροδεξιά δεν θα λύσει το πρόβλημα της οικονομικής μας ένδειας δεδομένης της σύμπλευσής της με τον καπιταλισμό.

Οι πρόσφυγες που ήρθαν στην Ελλάδα δεν έχουν έρθει για να «πάρουν» τις δουλειές των Ελλήνων, άλλωστε γι’ αυτούς η χώρα μας είναι απλά η πύλη εισόδου στην Γηραιά Ήπειρο. Κατευθύνονται στην Κεντρική Ευρώπη για να διεκδικήσουν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθεροι, ασφαλείς και με αξιοπρέπεια σε μια χώρα. Η ιστορική μνήμη δεν πρέπει να μας αφήνει να ξεχνάμε ότι υπήρξαμε κι εμείς οικονομικοί μετανάστες σε χώρες όπως η Γερμανία και η Αυστραλία και μετατραπήκαμε σε χώρα υποδοχής μεταναστών μόλις το 1990. Άνθρωποι που έχουν χαραγμένες μέσα τους εμπειρίες της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, όπως οι παππούδες μας που μέσα από τις ιστορίες τους κάτι θα έχουν μεταφέρει και σε εμάς, πως είναι δυνατόν να είναι ρατσιστές;

 11950989_1047942695218987_1320940511_n

Τα σύνορα των χωρών είναι αποτέλεσμα της ανάδυσης των Εθνών- Κρατών και της νεωτερικότητας, συνεπώς με την σημερινή σημασία του όρου χρονολογούνται περίπου από τον 18ο αιώνα. Θα αφήσουμε μια ανθρώπινη επινόηση μόλις τριών αιώνων να θεωρηθεί πιο σημαντική από την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια; Όποιες απόψεις και αν ενστερνιζόμαστε, στην τελική, η ανθρωπιά δεν έχει ιδεολογία..

70 Χρόνια από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη ρήψη της ατομικής βόμβας

Αυτές τις μέρες πριν απο 70 χρόνια έλαβαν χώρα γεγονότα που άλλαξαν το ρου της ιστορίας. Στις 15 Αυγούστου 1945 ο Αυτοκράτορας Hirohito ανακοινώνει ραδιοφωνικά την παράδοση της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας στους Συμμάχους. Λίγες μέρες νωρίτερα στις 6 και 9 Αυγούστου δύο ατομικές βόμβες πέφτουν στην Hiroshima και το Nagasaki, αντίστοιχα. Ένα μήνα νωρίτερα ο πόλεμος στην Ευρώπη τελειώνει με την παράδοση της Γερμανίας και ένα μήνα μετά, στις 2 Σεπτεμβρίου εν πλώ στο πολεμικό πλοίο USS Missouri υπογράφεται το Ιαπωνικό Όργανο Παράδοσης και έτσι λήγουν και επίσημα οι εχθροπραξίες.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι αναμφισβήτητα ο Πόλεμος των Πολέμων. Ένα αιματοβαμμένο παγκόσμιο θέατρο συρράξεων το οποίο άφησε βαθιές πληγές στην ανθρωπότητα και το οποίο έληξε με το χειρότερο όλων των όπλων, την Ατομική Βόμβα. Ένα όπλο τόσο τρομερό που εκμηδενίζει τα πάντα σε ακτίνα χιλιομέτρων απο το σημείο στο οποίο εκρήγνυται. Γι’αυτό το λόγο θα μείνω στην ατομική βόμβα, απο όλα τα γενονότα αυτού του πολέμου, γιατί αυτό ήταν ο κολοφώνας της καταστροφικής δύναμης του ανθρώπου και, όπως ήταν ταιριαστό, έφτασε στο τέλος του χειρότερου πολέμου του.

Η Γερμανία όπως και η Αμερική προσπάθησαν απο την αρχή σχεδόν του πολέμου να αναπτύξουν αυτό το όπλο και να το χρησιμοποιήσουν στη μάχη. Οι Γερμανοί δεν θεωρούσαν βέβαια οτι θα παίξει τόσο σημαντικό ρόλο στην έκβαση του πολέμου και γι’αυτό οι προσπάθειες του δεν ήταν πάντα οι μέγιστες προς την επίτευξη του στόχου. Αυτό και σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες οδήγησαν στην επιτυχημένη πυροδότηση μιας ατομικής βόμβας απο τους Αμερικάνους και οχι απο τους Γερμανούς.

Η πρώτη δοκιμή έγινε στην έρημο του Νέου Μεξικού τον Ιούλιο του 1945. Οι δύο επόμενες έγιναν, την 6η Αυγούστου 1945 στη Hiroshima που βομβαρδίστηκε και καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά και την 9η του ίδιου μήνα στο Nagasaki, το οποίο λόγω της μορφολογίας της περιοχής γλίτωσε την ολοκληρωτική καταστροφή. Οι δύο πόλεις είχαν σημαντική συμμετοχή στην πολεμική προσπάθεια της Ιαπωνίας και τις ανάλογες εργοστασιακές υποδομές όπως και στρατιωτικές μονάδες.

Η επίσημη αιτιολόγηση για την χρήση του τρομερού αυτού όπλου απο την αμερικάνικη πλευρά ήταν για να μειωθεί ο χρόνος του πολέμου αλλα και  να σωθούν πολλές ζωές αμερικανών και οχι μόνο, οι οποίες θα είχαν χαθεί κατά την σχεδιασμένη εισβολή της Ιαπωνίας. Άλλες ανεπίσημες αιτιολογίες και εικασίες προβάλλουν ως αίτια την επικείμενη εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην Ιαπωνία η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα οι Ρώσοι να θέλουν ένα κομμάτι απο την πίτα μετά το τέλος του πολέμου, την επιθυμία της Αμερικής να επιδείξει την δύναμη του νέου της όπλου στους αντιπάλους της, αλλά ακόμα και απο απλή περιέργεια και επιστημονικό – στρατιωτικό ενδιαφέρον για την δύναμη της βόμβας και των συνεπειών που θα είχε σε μια πόλη και έναν πληθυσμό.

Ίσως να ισχύουν όλοι οι επίσημοι και ανεπίσημοι λόγοι. Η Ατομική Βόμβα φτιάχτηκε για να νικήσει το <<Απόλυτο Κακό>>, την ναζιστική Γερμανία και τους συμμάχους της αλλά και να την προλάβει πριν φτίάξει κάτι αντίστοιχο. Ακόμα κι έτσι όμως, αν δηλαδή το όπλο αυτό φτιάχτηκε για <<καλό σκοπό>>, θα έπρεπε να φτιαχτεί; Δικαιολογεί κάποιος απο αυτούς ή οποιοσδήποτε δυνατός λόγος την χρήση αυτού του όπλου μαζικής καταστροφής; Δεν μπορώ να δώσω με βεβαιότητα την απάντηση. Ίσως δεν υπάρχει σωστή απάντηση. Είμαστε σίγουρα τυχεροί που οι Αμερικάνοι και όχι οι Γερμανοί ήταν επιτυχείς, όμως μάλλον θα είμασταν πιο τυχεροί αν κάνενας δεν ήταν.

Επίσης αν αυτή η βόμβα είναι το μόνο που μας αποτρέπει απο το να κάνουμε πόλεμο ώστε να μην καταστραφούμε, τότε ο άνθρωπος δεν έχει μάθει τίποτα. Αν χρειάζεται μια δαμόκλειος σπάθη τότε αυτό που έχουμε δεν είναι ειρήνη, όπως δεν είναι ελευθερία το να μας παρακολουθούν εκατομμύρια κάμερες για την ασφάλεια μας. Τι νόημα έχει να έχεις ειρήνη μόνο και μόνο απο φόβο αλλά και ζώντας υπό τον φόβο; Κανένα. Ακριβώς όπως δεν έχει νόημα να είσαι <<ασφαλής>> με κόστος την ελευθερία σου.

Η πυρηνική  ενέργεια έχει πολλές άλλες εφαρμογές πέρα απο τις στρατιωτικές αλλά το ρίσκο είναι μεγάλο. Ειδικά όταν ο άνθρωπος φέρεται τόσο παιδιάστικα. Έχουμε όμως εμείς, γενιές οι οποίες δεν έχουν γνωρίσει τον πόλεμο και που έχουν μεγαλώσει με διαφορετικό τρόπο σε πολλά θέματα, δικαίωμα αναχρονιστικά να κρίνουμε αυτή την πράξη; Ίσως και όχι. Άλλωστε αν είμασταν αμερικάνοι του ’40 θα είμασταν σίγουρα υπέρ της χρήσης της. Πλέον όμως ξέρουμε και σίγουρα έχουμε δικάιωμα να κρίνουμε τα όσα αφορούν το σήμερα. Η πυρηνική βόμβα δεν είναι ενα θέμα του παρελθόντος αλλά, περισσότερο απο ποτέ, του παρόντος. Τα κράτη πρέπει να αφοπλιστούν συλλήβδην και να υπάρξει μια άλλη δικλείδα ασφαλείας για την εξασφάλιση της ειρήνης η οποία θα έιναι η εκρίμηση προς αυτήν και όχι ο φόβος του αφανισμού.

 

Οι δύο τάσεις στην λογοτεχνία

Απορία όλων μέσα στο χρόνο είναι , τι είναι λογοτεχνία και γιατί θα έπρεπε να διδάσκεται. Πολλοί μελετητές ασχολήθηκαν για την αξία της λογοτεχνίας αλλά και με το περιεχόμενο της.  Αρχικώς δεν εντασσόταν σε κάποιο είδος γραφής αλλά ήταν ένα είδος γραμματείας. Στην συνέχεια όμως με το πέρασμα του  χρόνου κυρίως στην Αναγέννηση η λογοτεχνία καταξιώθηκε και κυρίως έλαβε τον ηθικοπλαστικό ρόλο που έχει μέχρι και σήμερα.  Έτσι από την αναγέννηση μέχρι και σήμερα η λογοτεχνία είναι αυτή που αντιπροσωπεύει τον πολιτισμό, τις αξίες, τις αρχές ενός έθνους.

Είναι γνωστό πως στο χώρο της λογοτεχνίας επικρατούν δύο τάσεις ,που διευκολύνουν και καθορίζουν το έργο του εκπαιδευτικού. Η πρώτη κατηγορία είναι η μελέτη μεγάλων έργων  και εξετάζει κυρίως την αισθητική αντίληψη που κυριαρχεί στο χώρο της λογοτεχνίας , ενώ η δεύτερη είναι πρακτική χρήση κειμένων. Συνοπτικά στην πρώτη  τονίζεται  η πνευματικότητα, η αλήθεια αλλά και το ίδιο το περιεχόμενο του κειμένου ενώ η άλλη τάση υποστηρίζει την ενίσχυση του αναγνώστη , την ανάπτυξη της αυτογνωσίας αλλά τον εμπλουτισμό πολλών κειμένων.  Ο διαχωρισμός της πρώτης τάσης καθώς και της δεύτερης είναι : λογοτεχνία, σκοπός διδασκαλίας, πόλοι διδασκαλίας, κείμενα.

Καταληκτικά θα συμπεραίναμε, ότι και οι δύο τάσεις της λογοτεχνίας έχουν στο κέντρο τον άνθρωπό και την ανάπτυξη μια γενικότερης κουλτούρας και κριτικής   απλώς η πρώτη στοχεύει στο αισθητικό ρόλο της λογοτεχνίας ενώ η δεύτερη έχει ως σκοπό να φέρει σε μια πρώτη επαφή το άτομο με την κοινωνία και την κριτική.  Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το νέο αναλυτικό πρόγραμμα προσπαθεί να συγκεράσει και τις δυο τάσεις. Προφανώς δεν μπορούμε να σταθούμε στην πρώτη καθώς υπηρετεί συγκεκριμένα κείμενα που εντάσσονται στον λογοτεχνικό κανόνα.  Η κοινωνία αλλάζει συνεχώς , οι ανάγκες  του ανθρώπου διογκώνονται και τίθενται νέοι κώδικές και νέες ερμηνείες.  Από την άλλη η δεύτερη τάση μεταφέρεται σε ένα πρακτικό επίπεδο . Από την κουλτούρα μεταφερόμαστε στην ικανότητα ως προς την ανάγνωση και την αναγνωστική απόλαυση.  Όπως το νέο ΑΠ  έχει στο κέντρο τον αναγνώστη και την φιλαναγνωσία έτσι και η δεύτερη τάση υιοθετεί την αντίληψη όχι το κείμενο για τον εαυτό του αλλά για τον ίδιο τον αναγνώστη.  Μιλάμε δηλαδή για απομάκρυνση κάθε λογοτεχνικού κανόνα που να αντιπροσωπεύουν μια γκάμα ανθρώπων και κατηγοριών.  Σκοπός επομένως δεν είναι η επικράτηση  μια από τις δύο τάσεις αλλά η ανάδειξη των θετικών τους στοιχείων για την επικράτηση της σωστής λογοτεχνίας.

Το πέρασμα από τα χακί

Και τωρα που όλα τελείωσαν, μπορώ να γράψω πιο νηφάλια για κατι το οποίο ομολογω ότι με άλλαξε αρκετά..

Θυμάμαι τις πρώτες μέρες, την αγωνία και την αβεβαιότητα των πρώτων ημερών. Καθώς κι εκείνο το αιωρούμενο ερώτημα «τι κάνω εδώ, τι μου συμβαίνει εδω”. Πλέον απαντήσεις δε ψάχνω, τις βίωσα. Ήμουν εκεί για να αλλάξω σαν άνθρωπος.

Ζει κανείς καταστάσεις στο στρατό που δεν του επιτρέπουν  να μην αλλάξει. Κι αν θέλετε την άποψή μου, υπάρχει ουσία και όφελος από αυτήν την αλλαγή. Η πρώτη επαφή με την ιεραρχία ήταν άσχημη. Ανούσιες φωνές, ανούσιες χαιρετούρες σε κάποιους οι οποίοι στιγματίζονταν ως «ανωτεροι” κι ανούσιες εντολές. Κι όλα αυτά, απόψε, αποφάσισα ότι μου έμαθαν να πειθαρχώ περισσότερο στον εαυτό μου. Δεν πιστεύω ότι η πλειονότητα των ανθρώπων που υπηρετούν ωφελούνται κατά τον ίδιο τρόπο αλλά αυτό έγκειται στην προκατάληψη που έχουν αναπτύξει  προτού κληθούν να υπηρετήσουν καθώς και στη διάθεσή τους κατά τη διάρκεια της θητείας. Αποφάσισα ότι όσο δίκιο κι αν έχω η δικιά μου άποψη δε μπορεί να υπερτερεί πάντοτε. Η ρεαλιστική αναλογία με την πραγματική ζωή αφορά στο ότι η ζωή είναι, όντως, άδικη. Ακούγεται τετριμμένο αυτό και άλωθι και επιφανειακό αλλά δεν το αναφέρω τυχαία! Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι και γιατί η κοινωνία καλώς ή κακώς δε φλέρταρε πότε με την αξιοκρατία. Καποιοι ρηχοί θα κατηγορουσαν το στρατο με σθένος γι’αυτο, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι στο στρατό απλα αντιμετωπίζουν μια ωμή, άνευ προηγουμένου πραγμάτωση της συγκεκριμένης άποψης. Και ο λόγος δεν είναι άλλος από τη διαπίστωση ότι η ισχύς μιας άποψης είναι συνάρτηση του βαθμού που είναι ραμμένος στο πέτο σου.

Έμαθα τη δύναμη της σιωπής. Δε μπορουσα να διανοηθώ τη δύναμη της σιωπής. Δε μπορούσα να ανεχτώ να μην αντιταχθώ σε κάτι που θεωρούσα λάθος. Είδα την άλλη πλευρά. Ο λόγος μου μπορούσε να υποθεί, δε μπορούσε να επιβληθεί. Και από τη στιγμή που ακουγόταν θα περίμενε για εντολές, στις οποίες δε μπορουσα να αντιταχθώ. Κάπως έτσι ωρίμασα παρεμπιπτόντως.

Μάθημα ήταν για εμένα η ανάληψη ευθυνών. Μια εντολή της ιεραρχίας συνεπάγεται ευθεία ανάληψη πληρους ευθύνης από το άτομο που δίνει την εντολή. Γαλουχούνται τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων με το αίσθημα της υπευθυνότητας. Κι αν θέλετε εθελοτυφλούν προς εκείνη την κατεύθυνση δίχως επιλογή και σε ένα βαθμό με ακραία τάση η οποία πολλές φορές ενέχει φόβο. Δεν υπάρχει περιθώριο ανευθυνότητας. Για τον οποιονδήποτε νέο, αυτό δε θα μπορούσε να είναι κάτι λιγότερο από μάθημα.

Η θητεία δεν είναι απλά μια κοινωνική προσφορά! Ο στρατός εγγυάται την ακεραιότητα της χώρας. Αυτος είναι ο ρόλος του! Κι αυτό γιατί επιβάλλεται, αν κληθεί, οποτεδήποτε κληθεί, να είναι έτοιμος να αντιμετώπισει οποιασδήποτε είδους δυσάρεστη κατάσταση. Πάραυτα αν και το επίκεντρο βρίσκεται εκεί, πολλές στιγμές χάνεται η ουσια. Κατά κύριο λόγο αυτό συμβαίνει όταν δίνεται ενδελεχής σημασία σε ένα σωρό μη ουσιαστικά αντικείμενα τόσο από τα στελέχη όσο και από τους ίδιους τους στρατιώτες.

Δε θα παραλείψω να αναφερθώ στο γεγονος οτι μαθαίνει κανείς την αξία της προσφοράς χωρίς χρηματικό αντάλλαγμα. Η χρηματοκεντρική προσφορά στην πολιτική ζωή αντικαθίσταται από μια είδους προσφορά με ηθικό ή ακόμη και κανένα αντάλλαγμα. Είναι πολλοί που αυτό δε μπορούν να το απόδεχτούν, ίσως οι περισσότεροι. Εγώ θα έλεγα ότι συχνά δεν αποδέχονται τη αξία της ηθικής επιβράβευσης. Γιατί το χρήμα είναι κάτι επιφανειακό, καθώς και το στερεότυπο της κοινωνιας όταν μιλήσει κανείς για το δίπολο προσφορας-ανταλλάγματος

Το πλέον βασικό που προσφέρεται στον καθένα στο εννεάμηνο της θητείας του δεν είναι άλλο από τη συνεχή συναναστροφή του με διαφορετικά άτομα. Αναγκάζεται κάνεις να συμβιώνει συχνά με άτομα τόσο διαφορετικά από την ιδιοσυγκρασία του, με αποτέλεσμα να αντιμετώπιζει ένα υποσύνολο της κοινωνίας με το οποίο στην πολιτική ζωή εθελουσια ενδεχομένως να μην ερχόταν πότε σε επαφή. Και προσέξτε εδώ την ειδοποιό διάφορα ανάμεσα στην πιθανότητα επαφής και στην αναγκαστική συμβίωση. Δεν ισχυρίστηκε κανείς ότι κάτι τέτοιο είναι εύκολο, αλλά ισχυριζομαι σθεναρά, πλέον, ότι είναι ωφέλιμο. Ωφέλιμο μάλιστα σε δύο συνιστώσες, εκ των οποίων η μία σχετίζεται με τον ίδιο τον εαυτό του ατόμου, και η δεύτερη με τη δυνατότητα να ωφελήσει τα άτομα με τα οποία έρχεται σε επαφή.

Πλέον απέρριψα εκείνη την πεπαλαιωμένη προκατάληψη ότι ο στρατός είναι χάσιμο χρόνου. Προσωπικά ωφελήθηκα, σε επιπεδο ωριμότητας και διαχείρισης ψυχολογίας. Βέβαια, είμαι πεπεισμένος ότι αυτό σχετιζεται στενά με τη δεκτικότητα του καθενός. Κι εκει ακριβώς βρίσκεται η δυσκολία. Εκεί ακριβώς… στο πόσο διατεθειμενος ειναι κάποιος όχι απλά να αλλαξει, αλλά να βελτιωθεί.

Όπως πάντα, άλλωστε. Σε κάθε ανθρώπινο νου..

Στη σκιά του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου

Ή μήπως έχει ξεκινήσει ήδη; Είναι οικονομικός ή συμβατικός;  Μήπως λίγο και από τα δύο, ανάλογα την περιοχή; Τι απο τα δύο θα ήταν καλύτερο να είναι;  Είναι προτιμότερη η φτωχοποίηση και εξαθλίωση των χωρών ή η καταστροφή τους με όπλα και εισβολή στρατευμάτων;

Εποχή αναταραχών. Η Ευρώπη υπο γερμανική κατοχή με την Ελλάδα πρώτη και καλύτερη να λυγίζει, φανερά, και να υποκύπτει στην πολεμική ισχύ της σημερινής Βέρμαχτ. Ένταση στη Νότια Κινεζική Θάλασσα. Ύποπτες (παρ)ερμηνείες του Γιαπωνέζικου Συντάγματος απο τον Πρωθυπουργό της χώρας για αύξηση των κονδυλίων του Ιαπωνικού Στρατού, υποκινούμενες απο τις Η.Π.Α, με σκοπό τον περιορισμό της όλο και αυξανόμενης οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης της Κίνας στην περιοχή αλλά και παγκοσμίως. Η τελευταία μάλιστα, αναπολώντας το αυτοκρατορικό της παρελθόν εγείρει θέματα «ιδιοκτήσίας” νησιών και περιοχών στην ευρύτερη περιφέρεια της για τα οποία συναγωνίζεται έντονα με άλλα κράτη όπως η Ταϊβάν και η Μαλαισία.

Στη Μέση Ανατολή η ISIS σπέρνει τον τρόμο και την καταστροφή στο διάβα της και συγκρούεται με Νατοϊκές και άλλες αντίπαλες δυνάμεις. Η Ρωσία εξοπλίζεται και είναι έκδηλη η ένταση με τις Η.Π.Α ειδικά μετά την επέμβαση της πρώτης στην Ουκρανία. Με βάση αυτά το μέλλον δεν φαίνεται και πολύ λαμπρό. Παρ’όλα αυτά αυτό δεν σημαίνει οτι ένας γενικευμένος πόλεμος θα ξεσπάσει. Βάζει όμως σε σκέψεις όλη αυτή η κατάσταση και πως θα αποκλιμακωθεί.

Μιλήσαμε πρίν για την οικονομική κατάσταση της Ευρώπης και την «κατοχή” της απο την Γερμανία. Αν αυτό, υποθετικά, οδηγούσε στο μέλλον στην αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης, οι χώρες της θα ήταν αρκετά εκτεθειμένες σε εξωτερικούς και εσωτερικούς κινδύνους. Η Τουρκία, επι παραδείγματι, δεν φαίνεται και ιδιαίτερα φιλική, ιδιαίτερα προς την χώρα μας. Σκοπός της Ευρωπαϊκής Ένωσης άλλωστε ήταν η ειρηνική συμβίωση των λαών της και ίσως σε μεγάλο βαθμό ο περιορισμός της Γερμανίας με τις επεκτατικές της βλέψεις. Αντίθετα αυτό που βλέπουμε πλέον είναι μια καρικατούρα αυτού του οράματος και φυσικά η Γερμανία δεν έχει απολέσει καθόλου τις βλέψεις της, απλά άλλαξε τα μέσα επίτευξης τους. Πόσο θα κρατήσει αυτό και πότε θα γίνει το μπάμ αν δεν σταματήσει αυτή η κατάσταση;

Αναφέραμε επίσης όλα αυτά τα μέρη στα οποία υπάρχει γενικευμένη αναταραχή. Με εξάιρεση ίσως την Μέση Ανατολή στην οποία αυτή η κατάσταση (αν και έχει χειροτερεύσει) είναι γενικά το φυσιολογικό, στα άλλα μέρη του κόσμου δεν είναι. Όχι πάντα τουλάχιστον. Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τα κράτη έκανα τεράστιες  προσπάθειες να μην υπάρξει ξανά τέτοια αιματοχυσία και τα έθνη να μπουν στην τροχιά της ειρήνης. Βέβαια για να είμαστε ειλικρινείς δεν έχει γίνει παντου η ίδια προσπάθεια καθώς σε κάποια μέρη η αναστάτωση εξυπηρετεί συμφέροντα.

Πρέπει οι ισχυροί του κόσμου αλλά και ο καθένας μας ξεχωριστά (καθώς η κοινή γνώμη ειδικά στις δημοκρατικές χώρες, πολλές φορές κατευθύνει την γνώμη της ελίτ) να αναλογιστούμε σε τι κόσμο θέλουμε να ζήσουμε εμείς και οι επόμενες γενιές. Είναι καθήκον και υποχρέωση μας. Στις χώρες της Δύσης ειδικά, είμαστε συνηθισμένοι σε ένα συγκεριμένο τρόπο ζωής και θεωρούμε την ειρήνη δεδομένη. Η ειρήνη όμως δεν φυτρώνει στα δέντρα και δυστυχώς δεν αποτελεί πάντα την κυρίαρχη ροπή του ανθρώπου ο οποίος τυφλώνεται πολλές φορές. Δεν είναι λοιπόν καθόλου δύσκολο να ξανακυλήσουν τα κράτη στον πόλεμο, ακόμα και στη Δύση. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ.

Το τέλος της αθωότητας και των ψευδαισθήσεων

Μάλλον είμαστε σ’ ένα διάλειμμα του πολέμου. Προφανώς χάθηκε η πρώτη μάχη – ας ευχηθούμε ότι δεν είναι και η καθοριστική. Ευκαιρία λοιπόν να ανασυνταχθούμε και να επιμερίσουμε σφάλματα κι ευθύνες.

Το πεδίο της μάχης

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Αμερική βρέθηκε να παίζει μπάλα στο παγκόσμιο γήπεδο μόνη της. Τεράστια η εδαφική έκταση που χρειάζεται να ελέγχει. Χώρες με διαφορετική παιδεία, κουλτούρα, θρησκεία, βιοτικό και κοινωνικό επίπεδο. Ανεπτυγμένες και μη οικονομίες και φυσικά μεγάλης ή μικρότερης γεωπολιτικής σημασίας για τα συμφέροντα των Η.Π.Α.

Προφανώς τα κανονιά, οι αεροπορικές επιδρομές και οι διάφορες «καταιγίδες της ερήμου», δεν είναι προς εφαρμογή παντού και πάντα.

Ο έλεγχος της ευρωζώνης ανατέθηκε στη Γερμανία – χωροφύλακας και τοποτηρητής με τις ευλογίες της Παγκόσμιας Δύναμης – για να ελέγχει την νομισματική κυκλοφορία και την σχέση ευρώ/δολαρίου, με ότι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται για τα εμπορικά ισοζύγια και τις εξαγωγές πρωτίστως των Η.Π.Α αλλά και του Γερμανού τσιφλικά της Ευρώπης. Δημιούργημα της Γερμανίας για να ελέγχει απόλυτα τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες είναι το περιβόητο Eurogroup, με επικεφαλής το εκάστοτε πιόνι του Γερμανού υπουργού Οικονομικών.

Δυστυχώς, όπως φάνηκε καθαρά μέσα από την ελληνική κρίση ρευστότητας, έχει πάψει να είναι ανεξάρτητη και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι και η κατ’ ευφημισμόν Τράπεζα της Ελλάδος ελάχιστα έως καθόλου ελέγχεται από την Ελληνική Δημοκρατία.

Το συνοικέσιο Η.Π.Α./ Γερμανίας άρχισε να χαλάει όταν η δεύτερη, προφανώς μυστικά, αποφάσισε να παίξει μπάλα μόνη της – δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε. Τα ηγεμονικά σχέδια της Γερμανίας να κυριαρχήσει στην Ευρώπη είναι βαθιά χαραγμένα στο DNA του λαού της, όσο απλοϊκό και αν ακούγεται.

Σκοπός και μακροπρόθεσμη επιδίωξη, να δημιουργήσει μια σαφώς πιο ολιγομελή ένωση ευρωπαϊκών κρατών, στην οποία θα κυριαρχεί οικονομικά και πολιτικά, με έναν υπερυπουργό οικονομικών και ένα ισχυρό νόμισμα ικανό να κοντράρει το δολάριο στην παγκόσμια οικονομία. Εδώ θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας την συνολική εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας, όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Την κυριαρχία του δολαρίου αμφισβητούν ανοιχτά Ρωσία και Κίνα, καθώς και μια σειρά από χώρες όπως Ουρουγουάη, Αργεντινή, Αυστραλία, Ιαπωνία, που έχουν σταματήσει ήδη να το χρησιμοποιούν ως μέσο συναλλαγής και σύντομα ακολουθούν και άλλες, όπως Βραζιλία, Νότιος Αφρική κ.α. Σημαντικό είναι, να θυμόμαστε ότι οι Η.Π.Α με ένα χρέος που ανέρχεται στα 18 τρισεκατομμύρια δολάρια, κρατάει με χαρακτηριστική άνεση το παγκόσμιο ρεκόρ.

Πολύ σκληρό το παιχνίδι, έτσι δεν είναι;

Στο «σηκώνω κεφάλι» της Γερμανίας, η αντίδραση των Η.Π.Α. θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη. Πρόσφατα βγήκαν στην δημοσιότητα και στοιχεία για τις μυστικές παρακολουθήσεις από πλευράς Αμερικανών, που δοκίμασαν ακόμη περισσότερο τις ήδη τεταμένες σχέσεις των δυο χωρών.

Η κρίση της LEHMAN BROTHERS καθώς μεταπήδησε και στην Ευρώπη, με επίκεντρο τις χώρες του Νότου, έδωσε την ευκαιρία που έψαχναν οι Η.Π.Α, να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα για να αποκτήσουν ξανά το πάνω χέρι και τον έλεγχο. Ο αδύναμος κρίκος, ως συνήθως τις τελευταίες δεκαετίες, ήταν και πάλι η Ελλάδα. Δούρειος Ίππος οι «ακέραιοι», «πατριώτες», «ανιδιοτελείς» πολιτικοί μας. Ως μέσον ελέγχου, χρησιμοποιήθηκε το Δ.Ν.Τ., που έβαλε πόδι στην Ευρώπη μέσω Καστελόριζου.

Τα υπόλοιπα είναι λίγο – πολύ γνωστά και χιλιοειπωμένα. Τις τελευταίες εβδομάδες η ποιοτική αλλαγή που κάπως ισορρόπησε την ζυγαριά και άρχισε να ισοσκελίζει το 18-1, ήταν η απροκάλυπτα αδιάντροπη στάση της Γερμανίας, που φανέρωσε πλέον ξεκάθαρα το σχέδιο που έχει στο πίσω μέρος του μυαλού της. Αναγκάστηκαν Γαλλία και Ιταλία να υπερβούν τις φοβίες τους και να πάρουν θέση. Γρήγορα δε, θα φανεί αν οι Η.Π.Α προχώρησαν και ένα βήμα παραπάνω, δίνοντας το «δαχτυλίδι» στην Γαλλία. Αλλά να μην μας ξεγελάνε τα «Liberte, Egalite, Fraternite» ή τα «Ελλάς Γαλλία Συμμαχία». Και αυτοί πλέον, αγώνα επιβίωσης κάνουν. Είδαν το έργο να παίζεται μπροστά στα μάτια τους και ο τρόμος τους, να είναι οι επόμενοι πρωταγωνιστές, προβάλλει πλέον ξεκάθαρος.

Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία κινούνται στην κόψη του ξυραφιού, οικονομικά και πολιτικά, στο εσωτερικό τους άλλα και στο εξωτερικό. Καταλαβαίνουν πλέον ότι η μοναδική πιθανότητα που έχουν οι οικονομίες τους να επιζήσουν από την γερμανική λαίλαπα και από πιθανές επιθέσεις των αγορών, είναι να μείνουν ενωμένες οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Αν αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ από την Ελλάδα σύντομα θα βρεθούν κι αυτές γυμνές.

Η μάχη

Σ αυτόν τον στίβο μάχης, σ’ αυτόν τον πόλεμο, εμπιστευτήκαμε τις τύχες της πατρίδας μας και τις δικές μας, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, στους αρχιστράτηγους του έθνους Σημίτη, Γιωργάκη, Κωστάκη, Σαμαροβενιζέλους κ.λ.π.

Αναλογιστήκαμε τις ευθύνες μας;

Κάναμε την αυτοκριτική μας;

Την κάναμε. Και στις εκλογές αλλάξαμε πορεία. Πραγματικά όμως κάναμε την αυτοκριτική μας ή κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας;

Σ’ αυτή την ανθρωποσφαγή, στείλαμε τον Τσίπρα για να μαζέψει όλα τα ερείπια, να κλείσει όλες τις πληγές, να φέρει πίσω την χαμένη υπερηφάνεια, όχι μόνο των τελευταίων πέντε χρόνων, αλλά απαιτήσαμε να κλείσει και τους λογαριασμούς μας με την μεταπολίτευση.

Και γενναιόδωρος λαός, όπως πάντα, του δώσαμε σαν εφόδια την ευχή μας και την εντολή να μας ξελασπώσει, αλλά προς Θεού: «Πάση θυσία εντός ευρώ».

Πόσο ώριμοι και εκπαιδευμένοι είμαστε για να στηρίξουμε μια κυβέρνηση «Πρώτη φορά Αριστερά»; Είναι σαφές ότι δεν είμαστε. Μας συμβαίνει πρώτη φορά και είναι δύσκολο να το διαχειριστούμε. Γι’ αυτό απαιτούμε τα παράλογα εδώ και τώρα.

Πόσο ώριμη είναι η κυβέρνηση «Πρώτη φορά Αριστερά»; Είναι σαφές ότι δεν είναι. Πρώτη φορά κυβερνάει και είναι δύσκολο να το διαχειριστεί. Γι’ αυτό δέχθηκε να υποσχεθεί τα παράλογα, τουλάχιστον όχι εδώ και τώρα.

Είναι άπειρος ο Τσίπρας; Πιθανότατα ναι.

Είναι πολύ φιλόδοξος; Να συμφωνήσω.

Είναι ορμητικός και έχει άγνοια κινδύνου; Προφανώς.

Είναι όμως πατριώτης, αγωνιστής και ειλικρινής; Εάν πραγματικά το πιστεύουμε, αρκεί μόνον αυτό για να κάνει την διαφορά, από τους φαύλους προηγούμενους.

Οπωσδήποτε έκανε άλλα και ανέχθηκε λάθη, δεν το αρνήθηκε. Πως θα μπορούσε άλλωστε. Πίστεψε πως το δίκαιο ενός λαού θα υπερισχύσει στη μάχη. Και γύρισε ηττημένος.

Και εμείς – θα ρωτήσετε – θα πρέπει να πληρώσουμε τα σπασμένα, για ένα όραμα του Τσίπρα που δεν του βγήκε;

Να αντιστρέψουμε την ερώτηση;

Προτιμάμε έναν πρωθυπουργό/διαχειριστή χωρίς κανένα όραμα; Έναν κρουπιέρη που απλά θα μοιράζει την τράπουλα και τις μάρκες στους χορηγούς και τους ημέτερους;

Θα μπορούσε να πετύχει καλύτερο αποτέλεσμα στην διαπραγμάτευση; Ας αφήσουμε στην άκρη το θυμικό για να δουλέψει η λογική και να δούμε τα γεγονότα με ψυχραιμία.

Ηλίου φαεινότερον ότι οι εταίροι μας περίμεναν την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Αμέσως μετά τις ευρωεκλογές, τα μηνύματα που εισέπρατταν και η περιρρέουσα ατμοσφαίρα, φώναζαν ότι η κυβέρνηση Σαμαρά δεν είχε μέλλον. Φρόντισαν δε, να το πιστοποιήσουν και όλοι οι υπουργοί, κατεβάζοντας τα μολυβιά και θέτοντας εαυτούς σε αγρανάπαυση. Ούτε λόγος για συμφωνηθείσες μεταρρυθμίσεις μιας και η μοναδική τους έγνοια ήταν να περισώσουν όσους από τους ψηφοφόρους τους μπορούσαν. Οι δε φίλοι και εταίροι μπλοκάρισαν κάθε χρηματοδότηση. Παραβιάζοντας τις συμφωνίες, έχουν να μας πληρώσουν από το περασμένο καλοκαίρι. Βεβαία δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν με σιγουριά τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ ή την μορφή της μελλοντικής κυβέρνησης και την πολιτική που θα ακολουθούσε σε συνεργασία με άλλα κόμματα, περίπτωση που θεωρούσαν σίγουρη.

Ίσως αυτό εξηγεί το σοκ και την αμηχανία τους τις πρώτες εβδομάδες. Η συμφωνία του Φεβρουαρίου δείχνει να έγινε για να κερδίσουν χρόνο και να ανασυνταχθούν. Από εκεί και μετά ανέλαβαν οι Γερμανοί. Ο Σόιμπλε είδε μπροστά του την ευκαιρία να ξαναδοκιμάσει το σχέδιο Grexit. Για όποιον ενδιαφέρεται, στο ίντερνετ θα βρει γραπτά και ομιλίες του Σόιμπλε, με την θεωρία του περί ολιγομελούς και ευέλικτης ευρωζώνης, που χρονολογούνται κάποια χρόνια πίσω. Άρχισαν λοιπόν οι καθυστερήσεις, τα πήγαινε-έλα, τα δεν καταθέσατε προτάσεις κλπ. Όταν φτάναμε κοντά σε συμφωνία, πάντα κάτι συνέβαινε και ξανά απ’ την αρχή. Να μην παραβλέπουμε ότι ο ενδοεταιρικός πόλεμος στα παρασκήνια μεταξύ Γερμανίας και Δ.Ν.Τ. (λέγε με Η.Π.Α.) καλά κρατούσε. Κάθε βράδυ δε οι Γιούνκερ/Ντάισελμπλουμ στον ύπνο τους έβλεπαν τον ίδιο εφιάλτη: την κατάρρευση της κυβέρνησης Ραχόι. Έκαναν λοιπόν ότι περνούσε από το χέρι τους ώστε να μην ξεκινά κουβέντα για τελική συμφωνία, επενδυτική χροιά χρηματοδότησης, απομείωση/αναδιάρθρωση χρέους παρά έριχναν στο τραπέζι ολιγόμηνες συμφωνίες «γέφυρες”. Έκαναν τα πάντα για να περάσει η μπόρα των επερχόμενων ισπανικών εκλογών, όσο το δυνατόν αναίμακτα για τον Ραχόι. Επί τη ευκαιρία δε και με την στήριξη του

Σόιμπλε, συνεχίστηκε η καθημερινή ταπείνωση της ελληνικής κυβέρνησης, με όλων των ειδών τις δηλώσεις από τον κάθε τυχάρπαστο.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, η κυβέρνηση οδηγήθηκε σε ναρκοθετημένη περιοχή και την έσπρωξαν στο μοναδικό μονοπάτι με δρομολογημένο προορισμό το Grexit ή την πτώση της.

Πιστεύω ότι δεν υπολόγισαν σωστά τις αντοχές του Τσίπρα αλλά και του λαού. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος τι πραγματικά είχε στο μυαλό του αποφασίζοντας το δημοψήφισμα, αλλά έχω πλέον την πεποίθηση ότι αυτή η κίνηση καθώς και το αποτέλεσμα, άλλαξαν την ροή των εξελίξεων.

Ξεχείλισε το ποτήρι για τους Αμερικάνους και μπροστά στον κίνδυνο να υπάρξει έστω και κατά λάθος το ατύχημα, βγήκαν μπροστά, τράβηξαν αυτιά, έσπρωξαν τους Γάλλους σε πρωτοβουλίες και έκλεισαν το μάτι στους Ιταλούς. Έδειξαν ποιος είναι το αφεντικό και γιατί θα πρέπει το Δ.Ν.Τ. να υπάρχει και στο νέο πρόγραμμα, κάτι που και η ελληνική κυβέρνηση πολύ σοφά είχε ζητήσει.

Άτοπο να επανερχόμαστε σε θέματα που έχουν λυθεί εδώ και 70 χρόνια. Δυστυχώς αλλά η Ρωσία δεν είναι ώριμη ή πρόθυμη να πάρει τολμηρές πρωτοβουλίες. Μας υπέδειξε ποικιλοτρόπως να τα βρούμε με τους εταίρους μας. Δεν είχε καν την τόλμη να άρει την απαγόρευση για την εισαγωγή των ελληνικών προϊόντων. Η Κίνα ξεκάθαρα δήλωσε ότι μας θέλει εντός – της είμαστε χρήσιμοι εντός ευρωζώνης. Και οι Λατινοαμερικάνοι φίλοι μας, έστελναν εγκάρδιους αγωνιστικούς χαιρετισμούς.

Μοναδική επιλογή λοιπόν η Ευρώπη. Πιστεύουμε όμως σε μιαν άλλη Ευρώπη; Αν θα έχουμε ευρώ η δραχμή είναι η επόμενη ερώτηση. Προηγείται να απαντήσουμε σε ποια Ευρώπη θέλουμε να ζήσουμε. Τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε και να θυσιάσουμε για να ζήσουν τα παιδιά μας σε μια πατρίδα που τους αξίζει και θα τους κάνει υπερήφανους.

Και για να κάνουμε κάτι για την πληγωμένη μας υπερηφάνεια είναι καιρός να ξεκινήσουμε το ξήλωμα της σαπίλας για να ξεβρομίσουμε τον τόπο. Αυτό είναι δίκη μας δουλειά, πέφτει αποκλειστικά στους δικούς μας ώμους. Με δικαιοσύνη αλλά και σκληρότητα όπου χρειάζεται. Ειδικά σε αυτούς που καιρό τώρα μας κουνάνε το δάκτυλο και μας κλείνουν το μάτι, αφού βρε αδελφέ, μαζί τα φάγαμε.

Ας κάνουμε μια πολύ απλή υπόθεση εργασίας. Η χώρα μας ανήκει στο ΝΑΤΟ. Σωστά! Ξαφνικά ένα πρωί, ξυπνούν οι Αμερικάνοι και αποφασίζουν να το διαλύσουν. (Απίθανο, αλλά υπόθεση κάνουμε). Μέσα λοιπόν στην γενική αναμπουμπούλα οι φίλοι, σύμμαχοι και εταίροι μας Τούρκοι κάνουν «γιούρια» και φτάνουν μέχρι την Εύβοια χωρίς εμείς να ρίξουμε ούτε μια τουφεκιά. Παγωμάρα καθώς ξαφνικά ο Ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται ότι έχει χαθεί η μισή πατρίδα, γιατί δεν είχαμε PLAN B. Ανήκουμε, λέει, στην Δύση και πιστεύαμε ότι το ΝΑΤΟ θα υπήρχε για να μας προστατεύει και να μας εξασφαλίζει αιωνίως.

Θα ανοίγαμε ξανά το Γουδή για την όποια πολιτική και στρατιωτική ηγεσία;

Ας αφήσουμε τώρα την υπόθεση εργασίας και ας προσγειωθούμε στην πραγματικότητα για να κάνουμε τους κατάλληλους παραλληλισμούς.

Ακριβώς αυτό δεν έχει συμβεί στην χώρα τα τελευταία χρόνια, με τα Μνημόνια και τις διάφορες συμφωνίες; Έχουμε χάσει, πρώτα και πάνω από όλα, ανθρώπινες ζωές – συνανθρώπους που δεν άντεξαν το βάρος. Χάσαμε πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο – ανθρώπους που έφυγαν για το εξωτερικό. Χάθηκε ζωτικός ελληνικός χώρο. Και πόσο τραγικό… που έχουμε χάσει συναισθήματα.

Οι παπανδρεοβενιζελοσαμαράδες και τα τσιράκια τους τσιρίζουν και χτυπιούνται ότι πέντε χρόνια έκαναν σκληρές διαπραγματεύσεις. Περάσαν και αυτοί από βασανιστήρια και μάλιστα κουνάνε το δάκτυλο, γιατί σε αυτούς οι εταίροι συμπεριφέρθηκαν πολύ χειρότερα απ’ ότι στον Τσίπρα.

Ας τους πιστέψουμε λοιπόν.

Συμπέρασμα: Γνώριζαν καλά το σκληρό πρόσωπο των Ευρωπαίων φίλων και εταίρων μας. Προφανώς κάπου, κάπως, κάποτε θα πρέπει να πήρε το αυτί τους περί Grexit.

Πως το διαχειρίστηκαν επί πέντε χρόνια;

Που είναι το «Plan B” που θα έπρεπε να υπάρχει στο συρτάρι για την περίπτωση του απροσδόκητου; Για την πιθανή περίπτωση, η Γερμανία – ειδικά τώρα όπως διαμορφώνεται το κλίμα και η παγκόσμια κριτική εναντίον της – να πάρει το καπέλο της και να αναχωρήσει για το προσφιλές της μάρκο;

Μόνον οι επιεικώς ηλίθιοι ή οι προδότες θα άφηναν την χώρα απροστάτευτη, με μοναδική ασφάλεια την συμμετοχή της στην λυκοπαρέα. Με την ηλίθια βεβαιότητα ότι θα μας σκεπάζουν επ’ άπειρον οι τρυφερές φτερούγες της Ευρωζώνης. Οι πρωθυπουργοί «παντός καιρού». Που είχαν το απύθμενο θράσος να εγκαλέσουν τον Τσίπρα, γιατί μέσα σε έξι μήνες, δεν ετοίμασε την χώρα για μια πιθανή έξοδο.

Και μαζί με αυτούς να τελειώνουμε και με όλους τους τσάμπα μάγκες επαναστάτες. Λαφαζανοστρατούληδες που είδαν φως και μπήκαν. Τόσα χρόνια σε λάθος κόμμα βρίσκονταν; Δεν άκουσαν, δεν έμαθαν ότι ο Τσίπρας ήταν υπέρ του ευρώ και της ευρωζώνης; Τόσους μήνες ο πρωθυπουργός πηγαινοερχόταν στις Βρυξέλλες για διαπραγματεύσεις κρυφά από την “αριστερή πλατφόρμα”; Πόσο αστείος μπορεί να είναι κάποιος όταν βάζει τις υπογραφές του στο καταστατικό του κόμματος, πως θα σέβεται τις αποφάσεις της πλειοψηφίας, πως στην περίπτωση ρήξης παραιτείται και παραδίδει την βουλευτική έδρα η οποία ανήκει στο κόμμα. Αν πιστεύουν στην απήχηση των ιδεών τους και στις αξιόπιστες προτάσεις τους που θα μας απαλλάξουν από όλα τα δεινά (παρεμπιπτόντως, γιατί μας τις κρατούν κρυφές;), ας παραιτηθούν και ας κάνουν τα μπάνια τους. Και το φθινόπωρο πεδίον δόξης λαμπρόν. Οι εκλογές γαρ εγγύς!

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει, πόσο θα διαρκέσει το διάλειμμα που ζούμε. Το μόνο σίγουρο, οι δυσκολίες που θα έλθουν. Να βρέξουμε τα πόδια μας αλλά τουλάχιστον αυτή τη φορά να πιέσουμε και να διεκδικήσουμε ότι θετικό μπορεί να βγει από αυτή την καινούργια περιπέτεια.

Ας είμαστε πλέον με τις αισθήσεις μας τεταμένες, σε συναγερμό και το όπλο παρά πόδας.

Μ.Ε.Β.

Υ.Γ.: Παλιά μου τέχνη… Σήμερα Παρασκευή 17 Ιουλίου, όσο γράφω, έξω καίγεται η Λακωνία, ο Υμηττός, η Χαλκίδα. Προχθές προσπάθησαν να ξανακάψουν την Αθήνα. Όχι παρά πόδας, αλλά επ’ ώμου θα έλεγα.

To δράμα της αυτοπαγίδευσης στην ιδεολογία

Είναι αποδεκτό και έντονα ψηλαφητό στην κοινωνική καθημερινότητα της Ελλάδας πως ό,τι συζητιέται και έχει να κάνει με πολιτική, τέχνη, καθημερινότητα, επαγγελματισμό, οικονομία, παιδεία, διέπεται από ένα ιδεολογικό background των συζητητών και συνήθως το αποτέλεσμα του διαλόγου, εκτός από το ό,τι εξαρτάται από την δυνατότητα και την ποιότητα των συμμετεχόντων, εάν, στην καλύτερη περίπτωση, προκύψει μέσα από μία σύνθεση απόψεων τότε συμβαίνει το εξής παράδοξο: Οι αρχικές ιδεολογικές παραδοχές του καθενός έχουν αλλοιωθεί και την θέση τους έχει πάρει ένα αποτέλεσμα το οποίο και για τις δύο πλευρές «αληθεύει», είναι δηλαδή σε θέση να περιγράψει την πραγματικότητα ή να επαληθεύσει την λύση ενός επικαιρικού προβλήματος.

Αυτό φωτίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα.

Βεβαιώνοντας εξ’ αρχής ότι το προηγούμενο παράδειγμα με τους δύο συζητητές δεν αφορά την σημερινή κυβέρνηση και τους δανειστές-«εταίρους», ήλθε η στιγμή, νομίζω, να παραδεχθούμε ότι οι εποχές των ιδεολογιών (προϊόντων της νεωτερικής δύσης) έχουν τελειώσει για τα καλά. Και έχουν τελειώσει διότι η ίδια η φύση τους αποδεικνύεται ότι δεν αντέχει στον χρόνο και στις «κρίσεις» της πολιτικής και της ζωής. Πράγματι αν κάτι αντέχει στον χρόνο δοκιμάζεται στην πράξη, και οι ιδεολογίες δοκιμάστηκαν με ιστορικά παραδείγματα τραγικότερης ή λιγότερο τραγικής για την ανθρωπότητα συνέπειας. Η ιδεολογία ως χώρος ο οποίος έχει υπαγορευθεί-δημιουργηθεί από τους «λίγους» για την πορεία των «πολλών» της κοινωνίας, προβάλλει «αξίες» που τις έχουν ορίσει «κάποιοι» (οι πρωτομάστορες της εκάστοτε ιδεολογίας) για να τις ακολουθήσουν μια μέρα «όλοι», εκτός του ότι θυμίζει φτηνή εκδοχή μεσαιωνικού σχολείου Ισουϊτών μοναχών, αφήνει εντελώς αδιάφορους τους ανθρώπους που συμπαθούν τον Μαρξ (για την ευθυκρισία, τη σκέψη και το πνεύμα του) αλλά δεν έχουν γνωρίσει έναν σοβαρό μαρξιστή ο οποίος να μπορεί να σταθεί κριτικά απέναντι στον μαρξισμό και να υιοθετήσει στοιχεία για να περιγράψει την ίδια την ζωή και την ανθρώπινη ύπαρξη (όπως έκανε ο ίδιος ο Μαρξ πρωτίστως) και όχι για να φτιάξει μια «άλλη» ιδεολογία με «νέες» αξίες κλπ (που δεν το έκανε ούτε ο ίδιος ο Μαρξ, απλώς η ερμηνεία του από ορισμένους μετέτρεψαν το φιλοσοφικό-κοινωνιολογικό έργο του σε κανόνες απαράβατους).

Ο πρωθυπουργός παραδέχθηκε στην συνέντευξή του στην ΕΡΤ και προφανώς έχει δίκιο: «η ασφάλεια της ιδεολογικής καθαρότητας σε συνθήκες κρίσης δεν υπάρχει». Αν χωρούσε όλη η καθημερινότητα, το πρόβλημα της σύνθεσης του κοινωνικού ιστού μέσα στις διατυπώσεις «ιδεολογικών προτάξεων» τότε η ζωή δεν θα ήταν όπως είναι και η πολιτική αρένα δεν θα παρουσίαζε το ενδιαφέρον που παρουσιάζει.

Το έλλειμμα σκεπτόμενων ανθρώπων είναι πρόβλημα της παιδείας που παρέχεται σε αυτό το κράτος, η ένταξη όμως σε ιδεολογίες που προσφέρουν υποκατάστατα και ψευδαισθήσεις «κοινωνικών σχέσεων» και «ενασχόλησης με τα κοινά» και άρα ψυχολογικές θωρακίσεις, είναι αποτέλεσμα του καλπάζοντος ατομικισμού.