Το τέλος του «υπαρκτού» Ελληνισμού

Πολύ εύλογα θα ρωτούσε κάποιος τί ακριβώς εννοώ γράφοντας για «υπαρκτό» Ελληνισμό. Ξέροντας ότι θα στεναχωρήσω πολλούς, θεωρώ ότι ο σημερινός Ελληνικός πολιτισμός, είναι όσο υπαρκτός ήταν και ο σοσιαλιστικός παράδεισος επί Σοβιετικής Ενώσεως. Ο σημερινός Ελλαδικός πολιτισμός, που καμία σχέση δεν έχει με τον μεγάλο οικουμενικό Ελληνισμό, καταρρέει μέρα με την ημέρα παίρνοντας μαζί του στον γκρεμό και τα «υπολείμματα» αυτού του μεγάλου πολιτισμού, που, αφού εξαφανίστηκε (για λόγους που δεν είναι του παρόντος), άφησε πίσω του να τον θυμίζει μόνο το Ελλαδικό κράτος.

Το κράτος αυτό, αφού κατέστρεψε τον οικουμενικό Ελληνισμό μέχρι το 1922, τώρα καταστρέφει και τον Ελληνισμό εντός του κράτους. Γιατί ο Ελληνισμός ήταν ο μεγάλος αντίπαλος του κράτους. Αν ο Ελλαδικός κόσμος ξαναέβρισκε την ταυτότητά του, το κράτος θα υποχρεώνονταν να εναρμονιστεί με την δυναμική του, κι αυτό θα ισοδυναμούσε με την αυτοδιάλυσή του (ως σύστημα, όχι ως κρατική οντότητα). Γιατί όμως θεωρώ ότι ζούμε την τελευταία πράξη του δράματος «Ελληνισμού»;

Πρώτα απ᾽ όλα, είναι, φυσικά, το δημογραφικό. Μια κοινωνία γερασμένη, που χρόνο με χρόνο μειώνεται ο αριθμός της, ενώ και οι γεννήσεις μειώνονται ακόμη πιο δραματικά. Σε 50 χρόνια θα είμαστε οι μισοί απ᾽ όσους ήμασταν πριν 10-20 χρόνια! Και η ιστορία έχει αποδείξει ότι αυτοί οι αριθμοί δεν αντιστρέφονται…

Θα μπορούσε να πει, όμως, κάποιος ότι η προσφυγική κρίση είναι μια ευκαιρία για να καλύψουμε το υπαρκτό δημογραφικό κενό. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι φυλετικό, όπως θα μπορούσαν να ισχυριστούν οι θιασώτες του εθνο-φυλετισμού. Είναι καθαρά πολιτισμικό. Δηλαδή σε ποιόν πολιτισμό θα κληθούν αυτοί οι άνθρωποι να ενσωματωθούν; Σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση και παρακμή; Πιο πιθανό είναι να επιβληθούν αυτοί (ειδικά αν είναι και μουσουλμάνοι, που αυξάνονται με ταχύτατους ρυθμούς), παρά να δεχτούν να ενσωματωθούν σε μια συλλογικότητα με μια ταυτότητα τόσο ασαφή και χωρίς περιεχόμενο και ηθικές αξίες.

Κι εδώ ακριβώς ερχόμαστε στο ζήτημα του εάν ο σημερινός Ελληνισμός έχει την παραμικρή σχέση με τον μεγάλο Ελληνικό πολιτισμό. Προσωπικά θεωρώ ότι δεν έχει, και μιλώντας για τον σημερινό Ελλαδικό πολιτισμό ως «υπόλειμμα», αυτό ακριβώς θέλω να καταδείξω. Φυσικά η Ελληνική ταυτότητα δεν είναι συγκεκριμένη, στην ιστορία αλλάζει συνεχώς περιεχόμενο. Όμως ο Ελληνισμός που κάτω από την Φραγκο-οθωμανική κυριαρχία είχε φτάσει να έχει δυναμική που τρόμαζε τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες χάθηκε σταδιακά, από την δημιουργία του Ελλαδικού κράτους μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή του 1922.

Πολιτικά, ο Ελληνισμός που αναπτύχθηκε με τις κοινότητες (ή πιο σωστά: κοινά) υποτάχθηκε το 1830 στην Γερμανική απολυταρχία κι έκτοτε έχασε την Ελληνική πολιτική του ταυτότητα (τα όποια κοινά υπήρχαν εκτός του Ελλαδικού κράτους, διαλύθηκαν μεθοδικά μέχρι και το 1922). Θρησκευτικά, η Ορθόδοξη εκκλησία σίγα σιγά μετά το 1830 μεταλλάχθηκε και αυτή, φτάνοντας σήμερα να μοιάζει τόσο με την Προτεσταντική που έχει χαθεί πλέον η μεγάλη ιδιαιτερότητά της. Μετατράπηκε κι αυτή σε ένα δόγμα νομικίστικο, και σε αυτό έπαιξαν μεγάλο ρόλο οι παραθρησκευτικές οργανώσεις (Ζωή, Σωτήρας κ.λπ.) οι οποίες κατέκλυσαν τον 20ο αιώνα την Ορθόδοξη εκκλησία και επιβλήθηκαν στο εσωτερικό της. Τέλος, ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι και η καταστροφή της γλώσσης. Αυτό δεν είναι σύμπτωμα της παρακμής, όπως πολλοί λένε. Νομίζω ότι είναι κυρίως αποτέλεσμα της παρακμής, η οποία την περίοδο της μεταπολιτεύσεως διέλυσε ότι είχε μείνει από το Ελληνικό μας παρελθόν. Σήμερα μας έχει μείνει μια αγάπη για την πατρίδα, η οποία, όμως, προέρχεται, όχι από το Ελληνικό μας παρελθόν, αλλά από την Δυτική απολυταρχία. Μια εθνο-φυλετική αντίληψη, η οποία από την φύση της είναι αντίθετη με τον οικουμενικό Ελληνισμό και τον συντρίβει.

Το να είσαι σήμερα Έλληνας είναι μια νομική πράξη. Έχει χαθεί πλέον η ταυτότητα. Ο Ελληνισμός που κάποτε ήταν ο μεγάλος αντίπαλος της Δύσεως, σήμερα έχει καταντήσει να είναι το «καθυστερημένο» παραπαίδι της που ζητάει συνεχώς κηδεμόνες για του λύσουν τα προβλήματα. Αφού λοιπόν η οικουμενική Ελληνική ταυτότητα χάθηκε, τώρα χάνεται ο Ελληνισμός (το «υπόλειμμά» του) και βιολογικά. Και ίσως καλύτερα. Ίσως έτσι εξιλεωθούμε από την σημερινή ανυπαρξία μας, που την αντιλαμβανόμαστε μέρα με την ημέρα και μας σκοτώνει. Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε αυτό που κάποτε ήμασταν, και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το γιατί. Ένα γιατί όμως το οποίο το ψάχνουμε στους έξω, ενώ είναι μέσα μας και το τρέφουμε συνεχώς. Και θα μας σκοτώσει σύντομα, όπως το φίδι τον γεωργό…

Η αναρχική δημοκρατία

Στις 5 Μαρτίου  ένοπλοι αντεξουσιαστές παρέλασαν στα Εξάρχεια. Κρατούσαν όπλα που υποτίθεται ότι  τα είχαν μαζί τους  ώστε να προστατευτούν από τυχόν επιθέσεις των λεγόμενων  »μαφιόζων» των ναρκωτικών, αφού η διαδήλωση είχε ως στόχο την αντίδραση απέναντι τους. Οι αστυνομικοί εξετάζουν ακόμη ένα βίντεο που ανέβηκε στο διαδύκτιο, από τους αντεξουσιαστές με ιδιαίτερο προβληματισμό και ανησυχία.

Πόσο αθώα ήταν η διαδήλωση αυτή και ποια η πραγματική της στόχευση; Η ιδεολογία των αντεξουσιαστών στηρίζεται στην άμεση δημοκρατία και στη μη κατάληψη της εξουσίας. Μπορούμε βέβαια να κάνουμε λόγο για το αν τα άτομα αυτά ακολουθούν μια ιδεολογιή γραμμή; Η  Δημοκρατική κοινωνία που ζούμε δέχεται την ύπαρξη κάθε ιδεολογίας στους κόλπους της. Κάθε έκφραση κινημάτων και φωνών διαμαρτυρίας. Όμως δεν διακρίνονται οι πραγματικές στοχεύσεις και ο πραγματικός αντίκτυπος. Πόσο δημοκρατική μοιάζει η προκλητική επίδειξη των όπλων; Μοιάζει περισσότερο ως μία κίνηση επιβολλής, αντίδρασης και εξάπλωσης του χάους και των στρεβλώσεων που ήδη επικρατούν στη χώρα μας.

Η συνεχής αντίδραση απέναντι σε «όλα και σε όλους» και η πίστη σε «ουτοπικά» ιδεώδη, που όσο ρομαντικά και αν στέκονται, δυστυχώς δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν, συνοδεύουν τις κινήσεις των αντιεξουσιαστών στην κάθε τους ακρότητα, δίχως τέλος. Αξίζει να αναλογιστεί κανείς, αν η ίδια η ζωή τους ακολουθέι το lifestyle των άκρων. Το ίδιο το «δαιμωνοποιημένο» σύστημα στο οποίο και για το οποίο αντιδρούν, είναι εν τέλη και αυτό που τους θρέφει. Σίγουρα δεν το διορθώνουν, βέβαιο ότι το επιβαρύνουν. Όταν σχεδόν κάθε δύο χρόνια η Αθήνα παραδίδεται στις φλόγες, μαγαζιά καίγονται για να προβάλλουν την αντίδρασή τους, καταστρέφοντας ούτε λίγο ούτε πολύ, ιδιοκτησία μικρομεσαίων, παραπέμπει αυτό είτε σε ότι και αν είναι αυτί που πιστεύουν, είτε σε μια ίση δημοκρατική κοινωνία; Πόσο μάλλον στην καλυτέρευση του κόσμου που ζούμε;

exarchia-alexander-grigoropoulou

Αποκαλείται από τους ίδιους »διαμαρτυρία». Όλα σαφώς ξεκινούν και από τη παιδεία που δημιουργεί στρατευμένους πολίτες, χωρίς κριτική σκέψη και πολύπλευρη ανάλυση της πραγματικότητας. Ως νέος πολλές φορές επιλέγεις το προσωπείο και την εύκολη λύση προκειμένου να αποκτήσεις ταυτότητα και να ενταχθείς σε ένα σύνολο. Ιδίως όταν μιλάμε για μια γενιά και μια κοινωνία που σε μεγάλο ποσοστό κοινωνικοποιείται μέσα από συγκεκριμένες στερεοτυπικές διαιδικασίες. Άλλο όμως είναι η μόδα και το να θες να υιοθετείς ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής που θες να διαφέρει από των υπολοίπων για να αισθάνεσαι ότι διαφέρεις και άλλο να εκφράζεις απλά αντίδραση, δίχως ουσιαστικό ενδιαφέρον για το κοινό καλό και χωρίς αυτό να προάγεται.

Δεν είναι αρκετό στα σχολεία να διδάσκονται Αρχαία και Μαθηματικά  με τρόπο μη ουσιώδη χωρίς ουσιαστική εμβάθυνση απλά και μόνο για να προχωρίσει η ύλη. Η φιλοσοφία και η ανάλυση της πολιτικής επικαιρότητας εισάγοντας μια πολύπλευρη οπτική των πραγμάτων θα πρέπει να εφαρμοστεί  ώστε να εκμεταλλευτούν κατάλληλα και να αξιοποιηθούν οι δεξιότητες των νέων ανθρώπων. Η λανθασμένη κατεύθυνση της νεολαίας και η καταπίεση τους οδηγεί στην ανικανότητα και αδυναμία ορθής αντίληψης της πραγματικότητας.

Κανείς σκεπτόμενος δεν μπορεί να αρνηθεί ότι όλα ξεκινούν από την «παράταξη». Όπου και αν αυτή ανήκει, είναι μάστιγα για όλους. Είτε πρεσβεύει τον ωχαδερφισμό, είτε το χάος. Είτε ο τρόπος σκέψης της είναι ο γρήγορος πλουτισμός, ο διορισμός είτε η οργανωμένη σωματική βία. Όταν καις την Αθήνα για να εξυψώσεις το «είναι»’ σου, δεν αλλάζεις τον κόσμο.  Διότι η αλλαγή δεν μπορεί να επέλθει εγωιστικά. Τα πολιτικά και κοινωνικά συστήματα, δεν αναγεννούνται από τις στάχτες τους, διότι οι σκέψεις δεν πεθαίνουν και πάντα οι ιδεολογίες θα γυρνούν στον πολιτικό τρόπο σκέψης μας. Πρώτη η Αναρχία το αναγνωρίζει αυτό.

Από την Πόλη έρχομαι…

Βρίσκομαι στην Πόλη με το πρόγραμμα ΕΡΑΣΜΟΣ(Erasmus) λίγο περισσότερο από ένα μήνα. Στο πλαίσιο πραγμάτωσης του στόχου, αυτού του τόσο ενδιαφέροντος προγράμματος-ανταλλαγή νοοτροπιών και πολιτισμών με πληθώρα φοιτητών από όλο τον κόσμο-έπεσα πάνω σε έναν Έλληνα!!!Καθώς συζητούσαμε για το τι κάνουμε στη ζωή μας, αναφέρθηκε στο HashMag. Μου λέει,»γιατί δεν γράφεις στο HashMag;»

Δεν επεξεργάστηκα καθόλου την απάντησή μου. Για την ακρίβεια είχα σκεφτεί ήδη ότι θέλω να βρω μία «φωλιά» για να μοιράζομαι τις σκέψεις μου. Όσον αφορά το θέμα του πρώτου αυτού κειμένου αρκούσαν δύο γεγονότα, τα οποία δεν μου άφησαν το περιθώριο να σκεφτώ κάτι διαφορετικό. Πρώτον, το γεγονός ότι για να μπω στο πανεπιστήμιο της Πόλης (Istanbul Universitesi) έπρεπε να δείξω την student’s card και δεύτερον δύο γραμμές, τις οποίες διάβασα, χαρούμενος, από ένα ελληνικό κόμμα στο πλαίσιο προτάσεων του τομέα της Παιδείας για την εξέλιξη των πανεπιστημίων μας, οι οποίες αναφέρουν την παρακάτω περίοδο «Αλλαγή στο καθεστώς ασύλου. Θέλουμε άσυλο αλλά όχι ασυλία. Επαναπροσδιορισμός των κανόνων άρσης ασύλου.»

Μπαίνοντας στο κυρίως μέρος λοιπόν,όπως καταλάβατε, το παρακάτω κείμενο θα ασχοληθεί με κάποια αξιόλογα φαινόμενα του Istanbul Universitesi,τα οποία είναι αδύνατον να μην παρατηρήσει ένας Έλληνας φοιτητής,όταν μάλιστα φοιτά στη Φιλοσοφική σχολή Αθηνών.

Ξεκινώντας, είναι αδύνατο να μην αναφερθεί κανείς στο ήδη ειπωμένο παράδειγμα της επίδειξης φοιτητικής κάρτας στην είσοδο της σχολής. Την ίδια κάρτα είναι ασφαλώς υποχρεωμένοι να επιδεικνύουν και οι καθηγητές της σχολής, όπως με διαβεβαιώνει η κ.Ειρήνη Σαρίογλου. Κοντολογίς, δεν μπορεί να μπαίνει ο οποιοσδήποτε στη σχολή.

1934250_10207939183470084_2470833634854020577_n

Επιπλέον, εισερχόμενος στη σχολή, δεν υπάρχει περίπτωση να αντικρύσεις σκουπίδια στο δάπεδο, σε εξωτερικούς αλλά και εσωτερικούς χώρους. Αν και δεν υπάρχουν πολλοί κάδοι απορριμάτων στο πανεπιστήμιο, δεν έχει δημιουργηθεί πρόβλημα με την καθαριότητα. Φαινόμενο, άξιο προσοχής όταν μάλιστα μιλάμε για μία πόλη, η οποία δεν έχει μεγάλους κάδους απορριμμάτων στους δρόμους και οι κάτοικοι αφήνουν τις σακούλες τους στο δρόμο, τις οποίες μαζεύουν οι αρμόδιοι με τα ίδια τους τα χέρια.

Όσον αφορά το φαγητό της λέσχης ή της εστίας ή τελοσπάντων του εστιατορίου, όλοι οι φοιτητές έχουν το δικαίωμα να τρώνε, αφού πρώτα κάνουν την εξής «επίπονη» διαδικασία. Είναι υποχρεωμένοι να γεμίσουν την κάρτα τους με χρήματα (το γεύμα κοστίζει 2liras, ή 0,62 ευρώ) και στη συνέχεια αφού τη χτυπήσουν και πάρουν τον δίσκο που τους αναλογεί, είναι έτοιμοι να απολαύσουν το γεύμα τους. Όταν μαθαίνει κανείς το συγκεκριμένο σύστημα, αυτόματα, έρχονται στο μυαλό του οι εικόνες από τις τεράστιες ουρές φοιτητών στα σκαλιά του αναγνωστηρίου (Ιπποκράτους), περιμένοντας να καταθέσουν τη δήλωσή τους για την κάρτα σίτισης.

1531996_10207939195630388_7961074581050052178_n

Συνεχίζοντας την αφήγηση, δύο από τα πιο σημαντικά φαινόμενα που θα αντικρύσει ένας Έλληνας φοιτητής περπατώντας στο εσωτερικό της σχολής είναι ότι οι Τούρκοι φοιτητές υπακούν σε δύο πολύ βασικούς κανόνες. Πρώτον, δεν μπορούν να τοποθετούν τις αφίσες τους σε οποιοδήποτε μέρος. Υπάρχουν ειδικοί πίνακες, οι οποίοι έχουν κατασκευαστεί γι’αυτό το λόγο, ο οποίος ασφαλώς σημαίνει ότι απαγορεύεται να τοποθετήσεις οποιαδήποτε ανακοίνωση κάπου αλλού. Σε αυτό το σημείο είμαι αναγκασμένος να αναφέρω ότι στο πανεπιστήμιο δεν υπάρχουν κόμματα. Η γενική κομματοκρατία των ελληνικών πανεπιστημίων δεν μπορεί παρά να συνδέεται άμεσα με το φαινόμενο της αφισοκόλλησης σε οποιοδήποτε σημείο υπάρχει χώρος. Επίσης, αξίζει να επισημανθεί ότι τα ελληνικά κόμματα, τα οποία εκπροσωπούνται μέσω παρατάξεων στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι μία από τις πιο βασικές αιτίες που τα τουρκικά(ή ευρωπαικά) αναφερθέντα φαινόμενα προξενούν έκπληξη θαυμασμού στους Έλληνες φοιτητές όταν ταξιδεύουν στην Πόλη.

Όσον αφορά το δεύτερο κανόνα ή καλύτερα νόμο, όπως σε όλες τις δημοκρατικές χώρες εκτός από την Ελλάδα οι πολίτες υπακούν στους νόμους της και όταν δεν το κάνουν,τιμωρούνται. Εδώ λοιπόν, όταν κάποιος θέλει να καπνίσει, πρέπει να το κάνει σε εξωτερικό χώρο, για την ακρίβεια σε ένα καταπληκτικό αίθριο, στο οποίο μπορείς να περάσεις την ώρα σου πίνοντας τσάι ή καφέ. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις να αντικρύσεις φοιτητής να καπνίζει σε εσωτερικό χώρο και αυτές μόνο δίπλα σε παράθυρο.

12832293_10207939191070274_1911655200875959775_n

Όμως στο πλαίσιο αυτών των πρακτικών και πολύ σημαντικών θεμάτων είναι σκόπιμο να επισημανθούν δύο ζητήματα που αφορούν τους καθηγητές της σχολής. Πρώτον,συμβαίνει το εξής σημαντικό. Οι καθηγητές έρχονται στην ώρα τους και είναι αυστηροί με την ώρα προσέλευσης, διαλείμματος και λήξης του μαθήματος. Ξέρετε,κάποια πράγματα ακούγονται αυτονόητα αλλά δεν είναι. Μιλώντας πάντα για τη Φιλοσοφική Αθηνών και συγκεκριμένα το τμήμα Φιλολογίας, οι μέχρι τώρα εμπειρίες μου, δεν μου αφήνουν το περιθώριο να λάβω τα θέματα αυτά ως αυτονόητα.

Το δεύτερο, άξιο θαυμασμού,  ζήτημα έχει να κάνει με τον τρόπο οργάνωσης του πανεπιστημίου και αναφέρεται σε μία από τις λέξεις που ταλανίζουν τα τελευταία χρόνια τη χώρα μας, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ. Οι καθηγητές είναι υπόλογοι της δουλειάς τους. Εν ολίγοις, δίνουν λογαριασμό για το τι κάνουν, πώς το κάνουν, γιατί το κάνουν.  Όπως κάθε άνθρωπος που σέβεται το επάγγελμά του, μη έχοντας προσωπικές ανασφάλειες, θέλει διαρκώς να βελτιώνεται. Στο πλαίσιο αυτής της σκέψης λοιπόν, οι καθηγητές συζητούν με τον πρόεδρο του εκάστοτε τμήματος  για το πλάνο μαθήματός τους, με απώτερο σκοπό την εξαγωγή παρατηρήσεων αλλά σαφώς και την αποφυγή του ελληνικού παραδείγματος, δηλαδή οι καθηγητές να ζουν σε ένα πλαίσιο  «δημιουργικής χαλάρωσης», κοινώς να κάνουν ό,τι γουστάρουν και να μην δίνουν αναφορά σε κανέναν. Τα ήδη βιωμένα περιστατικά σε ωθούν να χρησιμοποιήσεις σκληρή γλώσσα!

1530435_10207939184390107_7168382725494565995_n

Δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε άλλες πληροφορίες, διότι νομίζω ότι είναι αρκετές προκειμένου να δημιουργήσουν τον παρακάτω  προβληματισμό στους φοιτητές  της Φιλοσοφικής αλλά και άλλων ελληνικών πανεπιστημίων, «Πόσες περισσότερες φορές θα πήγαινα στο μάθημα, αν ίσχυαν και στη δική μου σχολή αυτού του είδους τα χαρακτηριστικά;»

Όλα αυτά λοιπόν τα γράφω με σκοπό να αρχίσουμε  όλοι να επεξεργαζόμαστε τις συνθήκες μέσα στις οποίες σπουδάζουμε. Να παρατηρούμε το διαφορετικό, το οποίο δεν είναι απαραίτητα καλό, να το σκεφτόμαστε και να κρατάμε ό,τι θεωρούμε εμείς απαραίτητο με απώτατο σκοπό, ασφαλώς, την εξέλιξη των σπουδών μας. Να προσπαθούμε να αλλάξουμε το κακό και να μην προσαρμοζόμαστε με τη μάζα, σκεπτόμενοι μόνο τον εαυτό μας. Γενικώς να δούμε τη σχολή σαν το σπίτι μας και όπως νοιαζόμαστε για το σπίτι μας, να φροντίζουμε εξίσου για την ποιότητα των σπουδών μας, ακόμη και αν κάποιες φορές πρέπει να τα βάλουμε με γίγαντες!

Υ.Γ.: Είναι σκόπιμο να αναφερθούμε βέβαια στο γεγονός ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Πόλης,το παλαιότερο,στο οποίο υπάρχουν περισσότεροι από 178.000 φοιτητές.

Mια ανθρωπιστική κρίση χωρίς προηγούμενο

Αυτό το οποίο βιώνει η χώρα μας, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη, δεν έχει προηγούμενο όσον αφορά τα κύματα των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών. Ως γνωστών, κάθε μέρα καταφθάνει στη χώρα μας ένας τεράστιος αριθμός προσφύγων από τη Συρία κυρίως, και από το Αφγανιστάν δευτερευόντως.

Ο αριθμός τους είναι ασσύληπτος. Η παγκόσμια κοινωνία βιώνει μια πρωτόγνωρη ανθρωπιστική κρίση. Η ΠΓΔΜ, η Αλβανία αλλά και άλλες ευρωπαίκές χώρες ,όπως η Αυστρία κλείνουν τα σύνορα τους ώστε να σταματήσει να διέρχεται αυτός ο μεγάλος αριθμός προσφύγων. Η χώρα μας, είναι ένα μονοπάτη για τη διέλευσης τους, ώστε να μπορέσουν να  μεταβούν στην υπόλοιπη Ευρώπη η οποία βρίσκεται απροετοίμαστη μπροστά σε αυτό το τεράστιο ανθρωπιστικό ζήτημα και τη διαχείριση του.

2015-eca-eu-refugees-opening-2
φωτογραφία αρχείου

Στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά και στη πλατεία Βικτωρίας, στεγάζονται σε άθλιες συνθήκες γυναίκες αλλά και παιδιά. Η απελπισία είναι χαραγμένη στα μάτια τους. Ψάχνουν έναν τρόπο διαφυγής. Χιλιάδες άνθρωποι, θύματα του πολέμου, αλλά και των άθλιων κυβερνητικών πολιτικών, προσπαθούν να επιβιώσουν.  Τα προβλήματα είναι υπαρκτά και μεγάλα.

Οι άθλιες συνθήκες διαμονής και διαβίωσης, ιδίως σε μία χώρα που βιώνει οικονομική κριση είναι χαρακτηριστικές. Η ελληνική κυβέρνηση με τη δημιουργία των hot spots προσπαθεί να τους στεγάσει. Ολόκληρη η χώρα μοιάζει σαν ένα ατελείωτο προσφυγικό στρατόπεδο. Άνθρωποι εξαθλιωμένοι, πεινασμένοι κατακλύζουν κάθε σημείο της χώρας. Η εγκληματικότητα αλλά και η εκμετάλλευση σε βάρος τους δεν έχει τέλος. Στο όνομα του δήθεν ανθρωπισμού, αλλά και του λαικισμού, η κυβέρνηση δεχόμενη την ατελείωτη προσφυγική ροή, ουσιαστικά επέφερε τα αντίθετα αποτελέσματα με τις πολιτικές της, μη μπορώντας να τους προσφέρει τις κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης, χωρίζοντας ουσιαστικά την κοινωνία στα δύο.

Από τη μία,  πολλοί αλληλέγγυοι  συμπολίτες μας  εθελοντικά τους βοηθούν με όλα τα δυνατά μέσα ώστε να ζήσουν στη χώρα μας έστω και προσωρινά, αξιοπρεπώς. Ενώ άλλοι δεν τους αποδέχονται φοβούμενοι για τα χειρότερα, αφού τους θεωρούν απειλή για τη δημόσια ζωή και ασφάλεια. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις, εκτός της ελληνικής, όπως και η Ευρώπη, αλλά και οι υπερδυνάμεις με τις πολιτικές που ακολουθούν  και ακολουθούσαν, πραμερίζοντας την ανθρώπινη ζωή, με μόνο κίνητρο το συμφέρον και τα πολεμοχαρή τους ένστικτα, οδήγησαν έναν ολόκληρο λαό στην εξαθλίωση και τη διχόνοια, την απελπισία αλλά και τον ατελείωτο φόβο. Τι πρέπει να συμβεί όμως; Πως γίνεται να παραμεριστούν όλα αυτά;

Χαρακτηριστικά στη σύνοδο κορυφής ,που θα πραγματοποιηθεί στις 7 Μαρτίου, σχετικά με το σχέδιο μετεγκατάστασης, από την Τουρκία στην Ευρωπαική ένωση με παράκαμψη της Ελλάδας, ο πρέσβυς της Τουρκίας στην ΕΕ, Σελίμ Γένελ, αναφέρει πως αν ο πρόσφυγες γνωρίζουν ότι

μπορούν να μετακινηθούν στην ΕΕ, σε τακτική βάση, έχουν κίνητρο να αποφύγουν τη δύσκολη διαδρομή, γεγονός που θα βοηθήσει στη μείωση των αριθμών όσων περνούν προς την Ελλάδα. Τα κράτη-μέλη της ΕΕ, δεν έχουν προσδιορίσει ακόμα τον αριθμό των προσφύγων που είναι πρόθυμα να δεχθούν μέσω του σχεδίου μετεγκαταστάσεων, αναφ΄ρει εν συνεχεία το δημοσίευμα. Κατά τον Γένελ, τίθεται ζήτημα επιλεξιμότητας, ποιοι θα έχουν προτεραιότητα, κτλ. Το βασικό είναι ότι θα έχουν προτεραιότητα οι οικογένειες όσων βρίσκονται ήδη στην ΕΕ, έχουν κίνητρο να αποφύγουν τη δύσκολη διαδρομή, γεγονός που θα βοηθήσει στη μείωση των αριθμών όσων περνούν προς την Ελλάδα», δηλώνει χαρακτηριστικά ο Σελίμ Γενέλ, προσθέτοντας ότι οι συνομιλίες σχετικά με τις λεπτομέρειες του νέου σχεδίου βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η Ευρώπη, βρισκόμενη σε ευάλωτη θέση, αν θέλει να ανακτήσει την επιρροή που έχασε, πρέπει να ανακτήσει την εμπιστοσύνη. Το βάσικο άλλωστε παραμένει κατά το Γένελ, για να αποφθεχθούν περεταίρω προσφυγικές ροές, να μην ανακαταλάβουν οι συριακές καθεστωτικές γραμμές, υποστηριζόμενες από τη Ρωσία τη πόλη του Χαλεπίου , δημιουργώντας νέα προσφυγικά ρεύματα. Αν οι ροές αυτές περάσουν στην Ευρώπη και το Σχέδιο δράσης δεν λειτουργήσει, τότε, αυτό που θα επικρατήσει θα είναι το χάος.

Όλοι συλλογικά, στη χώρα μας αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, εθελοντές κυρίως αλλά και με τη δική τους βούληση ομάδες πολιτών, δεν χάνουν -παρόλο του τραγικού της κατάστασης- την ευαισθήσια, και τη συμπόνια τους, προσφέροντας απλόχερα τη στήριξή τους προς τους πρόσφυγες, παρέχωντας ρούχα, δημιουργώντας συσσίτια, αλλά και δείχνωντας έμπρακτη αγάπη προς αυτούς τους ανθρώπους. Χαρακτηριστικά, στο λιμάνι του Πειραιά, φωτογράφοι , δημοσιογράφοι αλλα και εθελοντές παίζουν με τα μικρά προσφυγόπουλα, πραγματοποιούν δραστηριότητες και τους βοηθουν με κάθε τρόπο.

Η ιδανική κοινωνία, είναι ουτοπική. Μια κοινωνία ισότητας, ειρηνικής συνύπαρξης με κύριο γνώμονα τον άνθρωπο είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Με μικρά συλλογικά βήματα όμως σε ολόκληρο τον πλανήτη από τις κυβερνήσεις αλλά και τους πολίτες αυτοβούλως, μια πραγματική ένδειξη χάραξης μιας πολιτικής στραμμένης προς τον άνθρωπο για τον άνθρωπο, προστατεύοντας ταυτοχρόνως και τα συμφέροντα των πολιτών της εκάστοτε χώρας που υποδέχεται τους πρόσφυγες είναι αναγκαία, αν και δύσκολη στην εφαρμογή της, ώστε να μπορέσει να ομαλοποιηθεί σταδιακά η προσφυγική κρίση. Ο εθελοντισμός μπορεί να γίνει το όχημά μας για την επίτευξη αυτής της κοινωνίας.

Καθηγητής… ΝΑΤΟ

Είναι αρκετά κοινότοπο, αλλά και αληθινό, να λέμε ότι ειδικά τον τελευταίο χρόνο, οι ανθρωπιστικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις που έχουν σχέση με την χώρα μας, διαδραματίζονται σε ρυθμό «πολυβόλου», με αποτέλεσμα να μην ξέρεις πια, προς τα πού να κοιτάξεις πρώτα.

Ας μιλήσουμε, όμως, για την πιο στενή σχέση που έχουμε αποκτήσει εσχάτως με το ΝΑΤΟ, το οποίο ανέλαβε δράση για το προσφυγικό θέμα, έτοιμο να βοηθήσει στα ελληνοτουρκικά σύνορα στο Αιγαίο. Πρέπει να πούμε, μάλιστα, ότι η συνάντηση της 10ης Φεβρουαρίου (όταν και είχε «φουντώσει» αυτό το θέμα) για τα σύνορα μεταξύ Μέρκελ και Νταβούτογλου έγινε ερήμην της Ελλάδας. Μάλλον βρήκαμε και το λόγο…

Η ελληνική κυβέρνηση, ίσως να μην νοιαζόταν πια ιδιαίτερα για το γεγονός, ότι το προσφυγικό είναι το πρώτο θέμα συζήτησης παντού, ούτε ότι οι γειτονικές μας χώρες κλείνουν τα σύνορά τους, η μία μετά την άλλη, με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Πολύ περισσότερο, έμοιαζε να την ενδιαφέρει το να… διδαχτούν τα μυστικά της δημοσιογραφίας οι συνάδελφοι φοιτητές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Και αναφερόμαστε, ασφαλώς, στην εισήγηση που έγινε στις 10/2 (ημερομηνία συνάντησης Μέρκελ-Νταβούτογλου) για Μνημόνιο Συνεργασίας του τμήματος με το ‘NATO Rapid Deployable Corps Greece. Μιλάμε, δηλαδή, για μια πρόταση να γίνει το ΝΑΤΟ… καθηγητής του ΑΠΘ.

Ωραία εξέλιξη αυτή, έτσι; Και πριν από αυτή, έχει στρωθεί όλο το έδαφος για να πραγματοποιηθεί. Σύμφωνα με τον Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου, για τον οποίο έχουμε μιλήσει παλιότερα, η χώρα μας το 2015 βρέθηκε στην 91η θέση, εν αντιθέσει με την 84η του 2014. Βρίσκεται πίσω από χώρες, όπως (επιλεκτικά μερικές) το Κόσοβο, το Μπενίν, η Σιέρρα Λεόνε (θυμάστε το ντοκιμαντέρ του Αντώνη Κανάκη, σωστά;), το Κουβέιτ, το Κιργιστάν, η Μαυριτανία και η Αλβανία. Υπέροχο το συναίσθημα, να σου λένε ότι είσαι και με τη «βούλα» τριτοκοσμική, υπανάπτυκτη χώρα…

Θα αναρωτηθεί κανείς, αν μπορεί αυτός ο Δείκτης να μας φέρει πιο χαμηλά, με «πάτο» την 180ή θέση, όπου βρίσκεται η Ερυθραία. Ναι, υπάρχει αυτή η πιθανότητα. Όταν ένας υπουργός ξυπνά ένα πρωί και αποφασίζει να κάνει 4 τις τηλεοπτικές άδειες, παρουσιάζοντας ένα σωρό από αναληθή επιχειρήματα για την «ευρωπαϊκή πραγματικότητα» στο θέμα αυτό, ασφαλώς και υπάρχει. Και χωρίς, μάλιστα, να συζητά για το θέμα αυτό με τους άμεσα εμπλεκομένους. Αν και αυτούς, τους συναντά off the record ο πρωθυπουργός (βλέπε Ψυχάρη).

Δε θα διαφωνήσουμε, φυσικά, στο ότι οι μιντιάρχες και μια μερίδα δημοσιογράφων, δεν είναι οι πιο «άγιοι» άνθρωποι που υπάρχουν. Όταν, όμως, τους αποκαλείς «χούντα» και θεωρείς ότι κάνουν προπαγάνδα, το να δρας με τις ίδιες ακριβώς πρακτικές, κάθε άλλο παρά σε τιμά. Αν ήθελε διαφάνεια η κυβέρνηση, ας θέσπιζε κανόνες, με τους οποίους θα μπορούσε να ελέγξει την κατάσταση στα κανάλια. Μέτρα, τα οποία θα μπορούσε να εφαρμόσει, σε αντίθεση με ό,τι κάνει γενικότερα.

Το μαχαίρι μπαίνει τόσο πολύ «στο κόκκαλο», δηλαδή, που χρειαζόμαστε και τη βοήθεια του ΝΑΤΟ, για να επιβάλει και… μνημόνιο στη δημοσιογραφία. Αυτή η κυβέρνηση, δε δήλωνε ως αντιπολίτευση, πως θα συγκρουόταν με το ΝΑΤΟ; Τώρα, του επιτρέπει να αποκτά τίτλους σε μια παιδεία κι έναν χώρο που, ούτως ή άλλως, δε διεκδικούν «δάφνες αριστείου». Το γιατί, θα έπρεπε η ίδια να μας το απαντήσει, και πολύ περισσότερο ο πρωθυπουργός και ο αρμόδιος υπουργός, αλλά μάλλον η απόκριση έχει να κάνει με τους λόγους που βρισκόμαστε λίγο πριν την μετρήσουμε τριψήφιο νούμερο στο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου.

Κάποιοι πίστευαν, ότι σε αυτό το ζήτημα είχαμε πιάσει πάτο. Όπως σε πολλά άλλα, όπου υπήρχε η απορία «πόσο χειρότερη μπορεί να γίνει η κατάσταση;», και σε αυτό η απάντηση ήταν «υπάρχουν και χειρότερα». Και μην ανησυχείτε, η Βόρεια Κορέα είναι 179η στην προαναφερθείσα κατάσταση. Έχουμε ακόμη πορεία…

Υ.Γ. Σε όσους δεν αντιδρούν σε αυτό το θέμα, χρησιμοποιώντας την «καραμέλα» του «νοικουρέματος» της κατάστασης στα ΜΜΕ, να ξέρουν απλά πως οι ελευθερίες δεν αφαιρούνται όλες μαζί, αλλά μία-μία.

Οι ακτιβιστές της ομάδας «ΔΙ.ΑΣ.»

«Απο χειρονομίες με μικρή κίνηση, μα γιγάντιο αντίκτυπο, επιβιώνει μέσα μας ο παράδεισος.»

 

Στην χώρα μας πολλές φορές κοιτάμε το αξίωμα, ξεχνώντας τον άνρθωπο πίσω από τη στολή. Αμελώντας πολλές φορές την ανρθώπινη φύση του και ταυτίζοντάς τον αυστηρά, στο κρατικό μηχανισμό.

Ενδεχομένως αυτό να μην γίνεται πάντοτε άδικα. Στην Ελλάδα η αστυνομία έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές σαν μέσο βίαιης καταστολής παρά ως το πρόσωπο που διαφυλάτει την τάξη, την ειρήνη και παρέχει ασφάλεια.

Πίσω από το «πρόσωπο του καθήκοντος», το ανθρώπινο πρόσωπο της αστυνομίας, όπως είναι φυσικό, έχει τις δικές του πληγές. Και παρότι η δουλειά του δεν είναι να δέχεται πέτρες, βρίσκεται στο πόστο του κάθε μέρα. Και το γεγονός ότι η θέση του είναι στους δρόμους, του δίνει ένα προβάδισμα στην καλύτερη κατανόηση του κοινωνικού παραγκονισμού, που βιώνουν οι άστεγοι συνάθρωποί μας, στα φιλόξενα παγκάκια, στα πάρκα, στις στοές των καταστημάτων.

nomosnews.gr (1)

Όταν ο άνθρωπος υπερβαίνει του καθήκοντος, δημιουργούνται, προς τιμή μας, Μ.Κ.Ο όπως οι «ΔΙ.ΑΣ. in action». Και από τα δικά τους χέρια έχουν περάσει κουβέρτες, τρόφιμα, διάφορα άλλα αντικέιμενα και φυσικά, η διάθεση να ανταλλάξουν δυο κουβέντες με αυτούς που το έχουν ανάγκη. Οι ίδιοι δηλώνουν αποστασιοποιημένοι από πολιτικά κόμματα και συνδικαλισμούς. Τους εκφράζει μονάχα η αλληλεγύη.

Πράγματι, η μικρή κοινωνία μας έχει ανάγκη Μ.Κ.Ο σαν και αυτή. Διότι, όσο λυπηρό και αν φαντάζει, για πολλούς έλληνες δεν έχει απομείνει καμιά πηγή ελπίδας, παρά μόνο το τι μπορούε να τους προσφέρουμε εμείς. Και κανείς μας δεν γνωρίζει πόσο άραγε το προσμένουν.

«Περί συμφώνου και περί συμβίωσης»

Το βασικό είναι να ορίσουμε τι πραγματικά θα ονομάζουμε ρατσιστική αντιμετώπιση

 

Ψηφίστηκε από την ελληνική βουλή προ αρκετών ημερών το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφύλων ζευγαριών. Καλώς, ψηφίστηκε! Ας μιλήσουμε όμως για το ρατσισμό στον έρωτα.

Είναι νόμιμα αποδεκτό να υπάρχει έλξη μεταξύ ανθρώπων ίδιου φύλου από την κοινωνία. Αυτό είναι το τελεσίγραφο της ψήφισης του νομοσχεδίου. Πάραυτα ανοίγουν οι πύλες για εκείνους που αντιλαμβάνονται τον έρωτα πέρα από τα συνήθη. Εφόσον, λοιπόν, το ίδιο κράτος νομιμοποιεί μια φιλελεύθερη αντιμετώπιση του έρωτα μπορεί να αρνηθεί τη φιλελεύθερη αντιμετώπιση του σε σχέση με άτομα άλλων προσωπικών επιλογών; Για παράδειγμα έχει το δικαίωμα μελλοντικά να αρνηθεί το δικαίωμα στο σύμφωνο συμβίωσης σε μια οικογένεια τριγονεϊκή; Τι αντίσταση θα μπορεί να προβάλει εφόσον δεν έχει θέσει προϋποθέσεις για να χαρακτηρίσει καμία κατάσταση «παρά φύσιν»; Αντιμετώπιση των πολιτών με δύο μέτρα και δύο σταθμά δεν αποτέλεσε ποτέ ωφέλιμο οδηγό, αφήστε που αυτό θα είναι αναμφίβολα ρατσιστικό.

Θα πουν κάποιοι καλοθελητές ότι, προφανώς, τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια δεν κάνουν κάτι «παρά φύσιν», αλλά αυτό είναι ξεκάθαρα κάτι υποκειμενικό εφόσον καθένας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Ένα πολύ δημοφιλές ντοκιμαντέρ ξεκινώντας αναφέρει το εξής: «Το τι ονομάζουμε φυσιολογικό έχει σχέση με το τι θεωρεί η κοινωνία τη δεδομένη στιγμή ως φυσιολογικό.» Κι ερχόμαστε στο εξής δίλημμα: Μια πράξη ή μια κατάσταση είναι φυσιολογική ή γίνεται; Κι επαγωγικά προκύπτει το εξής εάν δεχτούμε το δεύτερο ισχυρισμό: Θα πρέπει η κάθε κοινωνία να ονομάζει ρατσιστική αντιμετώπιση κάθε κατάσταση που αντιτίθεται σε αυτά που de facto κάθε κοινωνία δέχεται ως φυσιολογικές καταστάσεις εφόσον υπάρχουν ομάδες της που δεν τις δέχονται!

Θα αναφέρω ένα ακραίο παράδειγμα για να κατανοήσετε τι εννοώ. Η κτηνοβασία σα πράξη είναι κάτι απαράδεκτο προσωπικά. Εάν μια ομάδα, πάραυτα, της κοινωνίας αισθάνεται ερωτική έλξη για έμβια όντα εκτός του ανθρώπου, τότε η κοινωνία θα γίνει αυτόματα ένας μηχανισμός ρατσισμού απέναντι τους. Το ίδιο θα συμβεί και εάν ένας άνδρας αισθάνεται την ίδιου μεγέθους ερωτική έλξη απέναντι σε δύο γυναίκες.

Η ανθρώπινη ιστορία έχει περάσει από φάσεις και φάσεις. Έχει ζήσει τη φάση της αποδοχής μίας στερεότυπης κανονικότητας, δηλαδή περιόδους στις οποίες πολιτικά, κοινωνικά, ακόμα και σεξουαλικά υπήρξε μια γραμμή κανονικότητας και κάθε παρέκκλιση από αυτή ήταν καταδικαστέα. Σήμερα, τυχαίνει να ζούμε στη φάση της αποδοχής των διακυμάνσεων. Τυχαίνει να βιώνουμε την περίοδο που σταδιακά όλες οι κοινωνικές ομάδες που επιβίωσαν από την προηγούμενη φάση, νομιμοποιούνται.

Σε ό,τι αφορά την Εκκλησία, η στάση της είναι πάγια. Κι όσο κι αν ακούγεται παράξενο, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι αυτή που αντιμετωπίζει πρόβλημα μέσα από την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στην Ελλάδα. Εφόσον, δε ζούμε σε ένα κράτος θεοκρατικό, η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να βλέπει την κοινωνία με εντελώς διαφορετικά κριτήρια. Μεταξύ θρησκειών και Πολιτείας υπάρχει η εξής ανεξαρτησία: Νόμιμες καταστάσεις για την πολιτεία δεν σημαίνει ότι είναι αποδεκτές από όλες τις θρησκείες. Θα πιάσετε το point με το εξής: Στην Ελλάδα υπάρχει πορνεία. Πόσες θρησκείες την αποδέχονται;

Ο στόχος της Πολιτείας είναι ένας: Συμβίωση πολλών διαφορετικών ανθρώπων κάτω από την ομπρέλα της ίδιας κοινωνίας. Προϋπόθεση Uno: κανένας να μην ενοχλεί με την κοινωνικά νόμιμη συμπεριφορά του κάποιον διαφορετικό. Προϋπόθεση Duo: Κανένας να μην επιβάλει τις αντιλήψεις του σε άτομα διαφορετικών αντιλήψεων. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις ας μη συγχέουμε τα «πιστεύω» των θρησκειών με τη νομοθεσία του κράτους.

Ο ρόλος της εκάστοτε θρησκείας είναι να πρεσβεύει ειρηνικά και ακαταπίεστα τις απόψεις της. Από τη μια, λοιπόν, τα κηρύγματα μίσους, οι εχθρότητες δεν έχουν λόγο ύπαρξης, αλλά αντίθετα υποδηλώνουν αδυναμία. Η αγάπη που οι περισσότερες θρησκείες διατυμπανίζουν, δεν επιβάλλεται. Από την άλλη κανείς δε μπορεί να επιβάλει σε καμία θρησκεία μια νέα ιδέα. Προσωπικά, θεωρώ, ότι είναι ανώφελο να επικαλείται κανείς εκσυγχρονισμό, αφού οι θρησκείες ως επί το πλείστον ενέχουν μια κάποιου είδους διαχρονικότητα.

Κάποια από αυτά τα λόγια είναι ψιλά γράμματα. Όλα ξεκινούν από το αιώνιο πρόβλημα των ανθρώπων να συμβιώσουν, κι εκεί τελειώνουν. Κυνικά, εντελώς, το σύμφωνο συμβίωσης ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου σε μια απελευθέρωση άνευ προηγουμένου. Το κράτος θα βρεθεί αιχμάλωτο των ίδιων του των μεταρρυθμίσεων. Θα βρεθεί υπόλογο σε κάθε κατάσταση που δε θα νομιμοποιεί. Δικαίως, πλέον.

Το παίδεμα με τη γλώσσα

Το παίδεμα με την γλώσσα -και δη την ελληνική- μπορεί να το ψηλαφίσει ως πραγματικότητα ο καθένας μέσα στην ελληνική ιστορία.

γράφει ο Νίκος Κορωναίος*

Πλήθος τα παραδείγματα που προσφέρουν κατατοπιστικό περίγραμμα της αντίληψης των ομιλούντων περί αυτής αλλά και την δυναμική επιρροή της μέσα στην ιστορία των συμβόλων,που συνοψίστηκε από έναν από τους αναρίθμητους εραστές της (καν’τε μου την χάρη και κρατήστε το «εραστής»,βοηθάει στην συνέχεια):

«Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό “ουρανό” και τη θάλασσα “θάλασσα” όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια».

Φυσικά οι απαιτητικότεροι αναγνώστες του κειμένου αυτού ίσως θα έμεναν μετέωροι με αυτήν την φράση του Ελύτη, πιθανώς επειδή δε προσφέρει σαφή προσδιορισμό των αιτιών που καθιστούν προνόμιο το γεγονός ότι η λέξη «ουρανός» και «θάλασσα» προφέρεται (με ηχητικές παραλλαγές) δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Αλήθεια, γιατί ένας άνθρωπος όπως ο Ελύτης, που πέρασε την ζωή του «κλεισμένος σε 50 τετραγωνικά παλεύοντας με τη γλώσσα», επιτέλους δεν το εξηγεί σε εμάς που αποτελούμε την ευρεία ά-σχημη (ασχημάτιστη) και ατροφική γλωσσικά μάζα, μιλώντας τη γλώσσα που μας αρέσει να ακούμε, την «επιστημονική», την στυγνά «αιτιοκρατική», αυτή δηλαδή που διδαχθήκαμε λίγο πολύ στο σχολείο (και που δεν έχει σχέση με επιστήμη), παραιτημένοι από κάθε δυνατότητα να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να γνωρίσει και άλλου είδους «συμβολική» (όπως αυτή που προσφέρει η τέχνη) και να ασχοληθεί με την περιπετειώδη έρευνα της νοηματοδότησης της ζωής που προδίδεται μέσα από το έργο του εκάστοτε δημιουργού; (Αλήθεια,μας απασχολεί το γεγονός ότι κάθε καλλιτεχνική δημιουργία εικονίζει, λίγο έως πολύ, φανερά ή πιο κρυφά, την αντίληψη του δημιουργού για τον άνθρωπο, το νόημα της παρουσίας του στον κόσμο, έμμεσα δηλαδή την στάση του απέναντι στον θάνατο; Ότι η τέχνη είναι διαφορετική γλώσσα να περιγράψει κανείς την πραγματικότητα; Ίσως όμως αυτά είναι υπερβολικές απαιτήσεις σήμερα που «ο κόσμος καίγεται»).

Ο Ελύτης, όπως και κάθε καλλιεργημένος άνθρωπος (όχι απαραίτητα «σπουδαγμένος»), μέσα από την εκφραστική οδό που επιλέγει, τολμά να εκθέσει τον εαυτό του ως «εραστή» της γλώσσας, υιοθετώντας δηλαδή την μοναδικώς αναγκαία «ιδιότητα» που χρειάζεται κάποιος σήμερα στην Ελλάδα για να προταστευτεί από την γλωσσική καταστροφή που βιώνουμε. Αλλιώς να υπερασπίσει τι και γιατί; Γιατί να σωθεί η ελληνική γλώσσα; Για να αντισταθούμε γλωσσικά στην σαρωτική παγκοσμιοποίηση (ενώ σε όλα τα επίπεδα -οικονομία, τέχνη, πολιτική- έχουμε υποκύψει) έτσι από πείσμα; Για να μην είμαστε όλοι «ίδιοι» (σήμερα που μόνο την ενδυμασία να εξετάσει κανείς, καταλαβαίνει εύκολα πως οι διακρίσεις υποβιβάζονται στην βάση αμιγώς οικονομικών κριτηρίων που χωρίζουν οικονομικά εύρωστους από οικονομικά ασθενείς, χωρίς την παραμικρή υποψία ότι η ενδυμασία λειτουργεί και εκείνη στην οικοδόμιση ενός «προσωπικού ιδιωματισμού», ενταγμένου ομαλά στην απεικόνιση ενός συνολικού πολιτισμού πάνω στην ύλη,το ύφασμα);

Οι τυχόν στέρεες απαντήσεις θα έχουν μάλλον ερωτικές προϋποθέσεις. Εικονογραφώντας, δεν είναι δυνατόν να υπερασπιστεί κανείς  την ελληνική γλώσσα αν δεν έχει αγαπήσει την απεριόριστη δυνατότητα γλωσσικών συνθέσεων που προσφέρει, τον εκφραστικό πλουραλισμό της που την συνδέει άμεσα με την σκέψη. Πολύ συγκεκριμένα: Μαθαίνοντας κάποιος την λέξη «επιθυμία» όπως μαθαίνει την λέξη «desire», δηλαδή απλώς και μόνο απομνημονεύοντάς την και συνηθίζοντας στην διατύπωσή της στον καθημερινό λόγο,χάνει την δυνατότητα να στοχαστεί πάνω στην λέξη (γλώσσα): Να καταλάβει ότι αποτελείται από συνθετικά (επι-θυμός) και να αρχίσει να εργάζεται αντικαθιστώντας τα με άλλα και αναδημιουργώντας σημασίες και λέξεις, δηλαδή  να ανακαλύπτει και να οικειοποιείται την γλώσσα, βεβαιώνοντας βαθμιαία τον εαυτό του ότι η απομνημόνευση (παρα την αδιαμφισβήτητη σημασία της για την εγκεφαλική ανάπτυξη) δεν είναι μονόδρομος για την γνώση-γνωριμία ενός «κόσμου», ειδικά αν δεν επέμβει η κριτική επεξεργασία, η δοκιμή, η δημιουργική σκέψη (η «κατασκευή» που λέει και ο Μπαμπινιώτης).

Πώς είναι δυνατόν να δεχθεί ένας εραστής του κόσμου της ελληνικής γλώσσας, την εργαλειακή της υποβάθμιση (την τερατωδώς ειλημμένη απόφαση να πλεονάσουν οι συνταγές μαγειρικής, ή οι οδηγίες χρήσης του κλιματιστικού στα βιβλία των μικρών Ελλήνων μαθητών, απουσία πληθώρας ελληνικών κειμένων έμπρακτα αναγνωρισμένων ως κορυφαίων καταθέσεων του παγκοσμίου γραπτού λόγου), όταν έχει επιτρέψει στον εαυτό του να υποψιαστεί ότι η γλώσσα δεν είναι μονάχα αντικείμενο της  χρηστικής εργαλειοθήκης του ενός που xρησιμοποιείται για την επικοινωνία με τους άλλους ή για την διατύπωση οδηγιών (μαγειρικής-μηχανικών κατασκευών), αλλά και φορέας πολιτισμού; Αλήθεια, συνειδητοποίησαν οι συγγραφείς των περιβόητων σχολικών βιβλίων ότι όταν προφέρουν την λέξη «αλήθεια», παραπέμπουν ετυμολογικά στην «αποκάλυψη» (την μη απόκρυψη-λήθη) εγκεντριζόμενοι ασυνείδητα σε μία ολόκληρη γνωσιοθεωρητική στάση που γεννήθηκε και άνθισε στον τόπο αυτό (από τον αρχαίο κόσμο μέχρι τους Έλληνες πατέρες της εκκλησίας) κατά την οποία η αλήθεια δεν κατακτάται στην πληρότητά της νοητικά, αλλά αποκαλύπτεται (όχι με υπερφυσικό βέβαια τρόπο, με κάποιον «μαγικό φωτισμό», αλλά όταν η ίδια κληθεί σε σχέση-γνωριμία από τον ερωτώμενο) και άρα ο αναζητητής μπορεί να την γνωρίσει μονάχα σχετιζόμενος (με τον κόσμο, τα πράγματα, τους ανθρώπους κλπ); Αυτή η στάση βέβαια τρύπωσε και στην καθημερινή ζωή/πρακτική άρα και στην γλώσσα, οπότε οι μη ειδικοί που δεν την μελετούμε επιστημονικά ίσως την έχουμε γευτεί εμπειρικά (άσχετα αν το έχουμε καταλάβει ή όχι). Πώς είναι δυνατόν  κανείς να διδάσκει τέτοια γλώσσα με συνταγές μαγειρικής, αγνοώντας αντίστοιχες πτυχές της; Είναι δυνατόν, αν δεν έχει γίνει εραστής της.

Πώς δεν μεθάει ο εραστής της γλώσσας όταν εντοπίσει πως τα εκφραστικά μονοπάτια που προσφέρει αυτή η γλώσσα,η κλήση για δημιουργική επαφή μαζί της σε συνδυασμό με την «ακομπλεξάριστη» ανοιχτωσιά της, της χαρίζουν το προτέρημα να αφομοιώνει δημιουργικά, ξένα στοιχεία για να εκφράσει αυτό που την ενδιαφέρει; Πώς είναι δυνατόν με λίγα λόγια η ελληνική ποίηση να μπορεί να εκφράσει παραδείγματος χάριν την διαχρονικά σωσμένη ελληνική αντίληψη περι «ιερού» εντάσσοντας ομαλά τον (ξένο καθ’όλα) υπερρεαλισμό στην στιχουργική (Ελύτης) και να διακρίνεται αισθητά στην παγκόσμια κοινή γνώμη; Η ίδια έκπληξη και ως προς το ελληνικό λεξιλόγιο που αγκάλιασε τα ξένα στοιχεία, η αφομοιωτική του ισχύς ως τεκμήριο δημιουργικότητας και άρα εγγύηση ιστορικής παρουσίας.

Ή  αυτά και άλλα τόσα ή άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Το παίδεμα με την γλώσσα είναι μία πορεία ανοιχτή προς τον καθένα (άσχετα αν δε φωτίζεται από την πολιτική «ηγεσία»). Πορεία σίγουρα καρποφόρα, και σήμερα μόνο η ικανοποίηση στο πρόσωπο του αναζητητή μοιάζει να μπορεί να πείσει και άλλους να την περπατήσουν. Σχηματικά: Mέ έναν ανέραστο γλωσσικά δάσκαλο αλλά έναν γλωσσικά εραστή γονιό (ή το αντίστροφο), μπορεί και στο μικρό παιδί να δημιουργηθεί κάτι, ο ποιοτικός «ψυχικός χώρος» μέσα στον οποίο θα καλλιεργηθεί πρωτίστως η αγάπη για την γλώσσα. Η μοντέρνα γλωσσολογία μας βεβαιώνει ότι η γλώσσική συμπεριφορά «αναδύεται» (Εarly Εmergent Literacy) αναλογικά με τα περιβάλλοντα στα οποία μεγαλώνει ο άνθρωπος της βρεφικής-πρώτης παιδικής ηλικίας. Ο άνθρωπος εισέρχεται δηλαδή στην γλώσσα όπως εισέρχεται στην ζωή-μιμούμενος και αβίαστα. Έτσι και στην αγάπη για την γλώσσα, προσθέτουμε εμείς. 

* Ο Νίκος Κορωναίος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1993 και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε περιστασιακά σε σχολεία ως δάσκαλος και σε θέατρα ως μουσικός. Από το ευρύ φάσμα που προσφέρει η Παιδαγωγική ως χώρος, επικεντρώθηκε στην  Διδακτική.

Οδηγείται η Αμερική σε μια ιδιότυπη “Ένδοξη Απομόνωση” ;

Στα τέλη του 19ου αιώνα η Μεγάλη Βρετανία είναι με διαφορά η ισχυρότερη χώρα στον κόσμο εκείνη την εποχή, με τεράστιες εδαφικές επεκτάσεις καθ’όλη τη διάρκεια του αιώνα (και του προηγούμενου), και η μεγαλύτερη αποικιακή δύναμη. Αποφασίζει όμως να αποτραβηχθεί στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, ειδικά όσον αφορά τα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Θέλει να ακολουθήσει μια νέα πολιτική, την λεγόμενη ‘’ Ένδοξη Απομόνωση’’ η οποία προβλέπει την διατήρηση της ισορροπίας δυνάμεων στην Ευρώπη (που τότε ήταν αναμφισβήτητα το κέντρο του κόσμου απο άποψη ισχύος, αλλά και συγκρούσεων) και αν χρειαστεί να επέμβει όπου αυτή η ισορροπία απειλείται. Η απόφαση είχε να κάνει κυρίως με την απροθυμία της Μ. Βρετανίας να δεσμευτεί σε συμμαχίες με δυνάμεις της ηπειρωτικής Ευρώπης και η μεταστροφή του ενδιαφέροντος στις αποικίες.

Η Αμερική πλέον φαίνεται να θέλει να κάνει κατι ανάλογο, κυρίως όσον αφορά στην Ευρώπη μα και σε άλλα μέρη του κόσμου. Με το ενδιαφερον να μεταστέφεται στην Ασια και συγκεκριμένα στην Κίνα, η Αμερική αποτραβιεται απο την Ευρώπη και την Μέση Ανατολή πράγμα που υποδηλώνεται και απο την συμμετοχη των Ρώσων στην Συρία. Βεβαια δεν ειναι η πρώτη φορά που η βορειο-αμερικανική πλευρά της ηπείρου έχει τάσεις απομονωτισμού καθώς κατι ανάλογο είχε συμβεί και στις αρχές του 20ου αιώνα.

Tότε βέβαια η Αμερική είχε απομακρυνθεί γενικώς. Οι Η.Π.Α του 21ου αιώνα δεν έχουν την πολυτέλεια να αποτραβηχθούν απο έναν κόσμο τόσο διασυνδεδεμένο και στον οποίο είναι πρώτη δύναμη εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Σίγουρα όμως υπάρχει η τάση να τεθούν νέες προτεραιότητες στην εξωτερική της πολιτική (παράδοση της σκυτάλης σε άλλη χώρα ως ηγεμόνα της Ευρώπης, απόσυρση απο την Μέση Ανατολή κ.α)

Μεγάλη σημασία θα έχει το πως θα ορίσουν οι Η.Π.Α τον εαυτό τους και τον ρόλο τους στον κόσμο κατά τον 21ο αιώνα. Οι αυτοκρατορίες συνήθως πέφτουν εκ των έσω και λόγω της υπερεξάπλωσης τους. Η Αμερική σίγουρα κατά το προηγούμενο ήμιση του 20ου αιώνα ανοίχτηκε πάρα πολύ. Μπορεί λοιπόν να επιχειρήσει να περιορίσει αυτή την εξάπλωση, εαν της γίνει πιο επιζήμιο απ’ότι επικερδές.

Δεν θα ήταν απίθανο να υπάρξει ένα σύστημα πολυπολικότητας με διάφορες περιφερειακές δυνάμεις να κυριαρχούν. Βλέπουμε π.χ οτι η Κίνα άρχισε να αποκτά στρατιωτικές βάσεις εκτός των συνόρων της, το νόμισμα της ισχυροποιείται και γενικά φαίνεται να έχει ηγεμονικές τάσεις. Η Ρωσία παίρνει έναν ενεργό ρόλο στη Μέση Ανατολή κλπ.

Αν λοιπόν βρεθεί κάποιος άλλος να ηγεμονεύει στην Ευρώπη (η οποία δεν φαίνεται να θέλει να γίνει επιτέλους μια κοινωνία ίσων κρατών), αν στη Μέση Ανατολή αναλάβουν και άλλες δυνάμεις και η Κίνα μπεί στο σύστημα ακόμα πιο δυναμικά τότε όλα αυτά ίσως οδηγήσουν σε ένα ‘’μάζεμα’’ των Η.Π.Α, κατά το οποίο όμως θα παραμείνει πρώτη μεταξύ ίσων. Η άλλη περίπτωση είναι βέβαια η σύγκρουση. Ειδικά αν η Αμερική νιώσει οτι παραγκωνίζεται απο άλλες χώρες (βλ. Κίνα) και οχι οτι οικειοθελώς μοιράζει κάποιες αρμοδιότητες για να ελαφρυνθεί η ίδια. Οψόμεθα…

«Τόσο κοντά μα τόσο μακριά»

Το Γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων την 14/12 ανέφερε τη δολοφονία δύο διαδηλωτών από αστυνομικά πυρά στη γείτονα χώρα της Τουρκίας. Οι νεαροί 20 και 21 χρονών συγκρούστηκαν με την –όχι και τόσο ευγενική– Τουρκική αστυνομία κατά τη διάρκεια διαδήλωσης ενάντια σε μια ακόμα απαγόρευση κυκλοφορίας στις συνοικίες της πόλης Ντιγιαρπακίρ.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, η σκέψη μου φτάνει στη γερμανίδα καγκελάριο, η οποία ράβει ετούτη την περίοδο, το επόμενο αστέρι στη σημαία της Ευρωπαϊκές Ένωσης στην Τουρκία. Αλλά σε τι χώρα; Η φίμωση του Τύπου, οι συλλήψεις της αντιπολίτευσης, η απαγόρευση να χαρακτηρίζεις τον πρόεδρο –που μπορεί να ισοδυναμεί με φυλάκιση– οι δολοφονίες αυτών που, από διαφωνούν έως διαδηλώνουν κατά του καθεστωτικού τρόπου διακυβέρνησης, είναι καταστάσεις που συνέβησαν στο τελευταίο εξάμηνο! Δεν τοποθετούνται ξεχασμένες στην ιστορία.

media-cencorship-turkey-630x380

Το βέβαιο είναι, πως δεν πρόκειται για αντιευρωπαϊκή συμπεριφορά, η επιθυμία να μην ενταχθούν «σουλτάνοι» στην ΕΕ, μα μονάχα ευρωπαίοι πολίτες. Αντιευρωπαϊκή συμπεριφορά και προδοσία στα όσα πρεσβεύει η ένωση είναι η σιωπηλή αποδοχή των παραπάνω γεγονότων.

Το ζήτημα βεβαίως και είναι λεπτό, μα το λυπηρό της υπόθεσης είναι το ότι η –υπό προεργασία– ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, δεν γίνεται από κάποια «πίσω πόρτα» αλλά σχεδόν σε μορφή κατ’ επείγουσας ανακοίνωσης, υπό το φόντο του προσφυγικού προβλήματος, «υποβοηθούμενη» από την αυθαίρετα και αυτόκλητα παρμένη θέση του «κυβερνήτη» της Ευρώπης, από τη Γερμανική κυβέρνηση. Η Γερμανία βέβαια γνωρίζει ότι τα κύματα των Σύρων βαδίζουν προς τα δικά της εδάφη και έχει άμεσο κέρδος να συνεργαστεί με την Τουρκία, για να παύσει προσωρινά αυτή η κατάσταση.

Η ένταξη μιας οποιασδήποτε χώρας, αδιαφανών μηχανισμών πολιτικά, σχεδόν ανεπίσημα δικτατορικής και πολέμιας της ελευθερίας της έκφρασης, συνιστά ένα γεγονός θλιβερό για την Ευρώπη που φαίνεται σταδιακά να κατασκευάζει η ίδια το τέλος της, δίνοντας την ευκαιρία στους ευρωσκεπτικιστές να αποκτούν πολιτικό έδαφος. Η Τουρκία είναι η αφορμή. Η κάθε Τουρκία πρέπει να γίνει η αφορμή να εξετάσουμε τι Ευρώπη θέλουμε , με ευχή η Ένωση να μην συνεχίσει γενικά να υπηρετεί τις εντολές των δικών της «Δικτατόρων»

EU-Turkey-large

Το ‘πανηγύρι’ των ανεύθυνων

Με το που μπήκε ο Δεκέμβριος, αυτόν που προανήγγειλε ως «μαύρο» ο Νίκος Ρωμανός, ήρθε στη δημοσιότητα η τελευταία του επιστολή, όπου μιλούσε για την φιλία του με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και τις συμμετοχές τους σε πορείες και συμπλοκές με τους αστυνομικούς, μέχρι τη μοιραία για τον τελευταίο νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου του 2008. Και είχε αρκετό ενδιαφέρον, όχι τόσο για όσα (προβλέψιμα πάνω-κάτω) έγραψε ο καταδικασμένος για τη ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης όσο για την περηφάνεια με την οποία εξιστορούσε τα γεγονότα που προηγήθηκαν εκείνης της ημέρας.

Πιο πολύ εντυπωσιάζει το εξής απόσπασμα: «Ταυτόχρονα συμμετείχαμε και σε όλες τις διαδηλώσεις εκείνης της περιόδου που αφορούσαν τις μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και τα φοιτητικά ενάντια στον γνωστό νόμο πλαίσιο με μοναδικό κίνητρο τις συγκρούσεις και τις αναταραχές στον δρόμο στις οποίες συμμετείχαμε κάθε φορά με μεγαλύτερη θέληση και αποφασιστικότητα». Τι είπε ακριβώς; Ότι δεν τους ένοιαζε το θέμα προς συζήτηση και με το οποίο διαφωνούσαν ουκ ολίγοι συμπολίτες μας που είχαν το απόλυτο δικαίωμα να διαδηλώσουν ειρηνικά, αλλά να μπουν στη μέση και να επιδιώξουν τις συμπλοκές με τις δυνάμεις της αστυνομίας. Δεν ήθελαν να συμπαρασταθούν στους συνανθρώπους τους, αλλά απλά να κάνουν… το δικό τους κομμάτι και να είναι αυτοί που θα πρωταγωνιστούσαν. Γιατί αυτοί είναι κι έτσι γουστάρουν. Απλά αυτό, δεν υπάρχει λογική εξήγηση.

Κάτι τέτοιο, βέβαια, δεν καθαγιάζει την αστυνομία και τον ύπουλο ρόλο που πολλές φορές παίζει σε τέτοια γεγονότα, ούτε αναιρεί τον τρόπο με τον οποίο ήρθε ο θάνατος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η αξία της ανθρώπινης ζωής και η αφαίρεσή της από άλλο άτομο, δεν είναι καν θέμα προς συζήτηση, αν θέλουμε να θεωρήσουμε για τους εαυτούς μας ότι υπάρχει μέσα μας έστω ένα «ίχνος» πολιτισμού.

Το πρόβλημα, λοιπόν, έγκειται στο ότι όλο αυτό το σκηνικό που διαμορφώνεται για να «διαλύσει» με τον πλέον απόλυτο τρόπο μία ειρηνική πράξη απλών πολιτών, έχει επιρροή σε άτομα που για τους δικούς τους λόγους, θα επιλέξουν να ακολουθήσουν αυτές τις πρακτικές. Και κυριότερο ρόλο στο να συνεχίσουν αυτόν τον «κύκλο» αντιπαράθεσης μεταξύ των διαμορφωμένων (από ποιους και για ποιο λόγο δε μάθαμε ποτέ) δύο «στρατοπέδων» που ως μοναδική ζημιά έχει την καταστροφή περιουσιών – και ίσως μίας ζωής από κόπους – απλών πολιτών, παίζει το νεαρό της ηλικίας. Πόσων ετών ήταν ο Ρωμανός και ο Γρηγορόπουλος όταν είχαν ξεκινήσει να συμμετέχουν σε αυτές τις συμπλοκές; Γύρω στα 14, όπως παραδέχεται ο ίδιος ο Ρωμανός.

Τι σχέση έχει αυτό με τα επεισόδια της 6ης Δεκεμβρίου, στην πορεία για την επέτειο του θανάτου του Γρηγορόπουλου; Μα φυσικά τις 35 προσαγωγές που έγιναν, με τις 13 να μετατρέπονται σε συλλήψεις και έξι εξ αυτών να αφορούν ανήλικα παιδιά. Δηλαδή σχεδόν οι μισοί πηγαίνουν ακόμη στο σχολείο.

Το πρόβλημα, σαφώς δεν είναι αυτά τα παιδιά. Είναι μερικοί τύποι σαν τον Νίκο Ρωμανό που τα παίρνουν… στο λαιμό τους και τα «σπρώχνουν» προς τον ίδιο δρόμο, εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία τους να κοιτάξουν μπροστά τους και να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν, μόνο την εξουσία δεν χτυπά, αλλά τους ανθρώπους για τους οποίους ισχυρίζονται ότι παλεύουν. Και αυτοί που οδήγησαν αυτά τα παιδιά σε αυτό το σημείο, θα έχουν την αυτοϊκανοποίηση της επιβολής της δικής τους εξουσίας πάνω σε αυτά, η οποία μάλιστα δε θα αμφισβητηθεί. Για την ακρίβεια, βλέπουν τη δική τους εξουσία να εδραιώνεται μέσα από την καταστροφή και την, ως εκ τούτου, επιβολή του τρόμου. Τα ίδια ακριβώς μέσα που χρησιμοποιεί κατά καιρούς και κατά τόπους η εξουσία που οι ίδιοι λένε ότι πολεμούν. Το αν είναι τυχαία αυτή η ομοιότητα, ας μας απαντήσουν οι ίδιοι.

Βασικά, ας μας απαντήσουν πώς νιώθουν που έχουν κάνει «παιχνιδάκι» τους αυτά τα παιδιά, χωρίς να νοιάζονται ουσιαστικά για την κατάληξή τους. Και θα φαινόταν ότι νοιάζονται, αν νοιάζονταν πραγματικά να τιμήσουν τη μνήμη ενός αδικοχαμένου παιδιού. Γιατί η εικόνα του βραδιού της περασμένης 6ης Δεκεμβρίου που έμεινε το ίδιο αποκρουστική το πρωί, κάθε άλλο παρά αρμόζει σε μία ψυχή που χάθηκε με τον αυτό τρόπο, όπως ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.

Αυτό είναι κάτι που λέει, άλλωστε, και η ίδια η μητέρα του, «αδειάζοντας» τον φίλο του: «Δεν μας αφορούν τα όσα λένε περί »μαύρου Δεκέμβρη» κ.λπ. ούτε οι απειλές βίας, απ΄ όπου και αν προέρχονται, θεωρούμε μάλιστα ότι προσβάλλουν τη μνήμη του παιδιού. Δεν έχουμε καμιά διάθεση, ούτε θέλουμε ν΄ανοίξουμε διάλογο με τον Ρωμανό ή με τρομοκρατικές οργανώσεις, γι’ αυτό το θέμα». Ο άνθρωπος που δικαιούται όσο κανείς άλλος για τη συγκεκριμένη υπόθεση, δηλαδή, να εκφέρει άποψη, εξέφρασε την πλήρη αντίθεσή του.

Ο Νίκος Ρωμανός είπε ότι ήθελε να σταθεί αντάξιος της ιστορίας. Να βρεθεί, δηλαδή, σε υπεύθυνη θέση απέναντί της. Πρώτα, όμως, «ξέχασε» να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στους συγγενείς του θύματος και τα παιδιά που στέλνει με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή, «καπηλευόμενος» το όνομα και τη μνήμη ενός αδικοχαμένου παιδιού. Γιατί ήταν παιδί, μόλις 15 ετών όταν τον βρήκε η σφαίρα στο στήθος. Τόσο απλά, τόσο ανεύθυνος, τόσο επικίνδυνος…

Η αριστερά είναι ο τελευταίος δούρειος ίππος των αγορών και της Ευρωπαϊκής ολιγαρχίας

Υπήρχαν πολλές φωνές αυτά τα χρόνια της κρίσεως, οι οποίες επέμεναν ότι η δεξιά και η αριστερά δεν έχουν καμία διαφορά, και ότι οι πολιτικές του κράτους είναι ΠΑΝΤΑ οι ίδιες (ιστορική πραγματικότητα). Αυτές οι φωνές θεωρήθηκαν «ακραίες», «υπερβολικές» και εκτός πραγματικότητος, όμως ημέρα με την ημέρα φαίνεται πόσο εύστοχες ήταν.

Ποιός να πίστευε ότι η αριστερά θα αποδειχτεί τόσο γρήγορα και εύκολα άξιος συνεχιστής της δεξιάς; Μέτρα που με την δεξιά θα πέρναγαν(;) δια πυρός σιδήρου, η αριστερά τα περνάει χωρίς να γίνει το παραμικρό επεισόδιο, γιατί είναι μέτρα «προοδευτικών» και «κοινωνικά ευαίσθητων».

Άραγε οι Έλληνες πολίτες έχουν αντιληφθεί ότι η «κοινωνικά ευαίσθητη» αριστερά σχεδιάζει να παραδώσει στους τραπεζίτες τα σπίτια τους; Έχουν καταλάβει ότι οι «κοινωνικά ευαίσθητοι»  θα αυξήσουν πάλι τα εισητήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς; Έχουν καταλάβει ότι η «κοινωνικά ευαίσθητη» αριστερά πάει να καταστρέψει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με την 100% προκαταβολή φόρου(!!!) που ψήφισε; Έχουν καταλάβει άραγε οι Έλληνες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να καταστρέψει τις λίγες βιομηχανίες που έχουν μείνει στον τόπο, όπως τους παραγωγούς κρασιού, προς όφελος των ξένων πολυεθνικών (τυχαίο κι αυτό);

Αυτό που χρόνια προσπαθούσε η διεθνής των αγορών να πετύχει μαζί με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την καταστροφή των εγχωρίων επιχειρήσεων και την αντικατάστασή τους από πολυεθνικές γίνεται πράξη συνεχώς, με τον Δούρειο Ίππο της αριστεράς. Αυτής που τόσο λιβανίστηκε και αγαπήθηκε από μεγάλη μερίδα του κόσμου. Τώρα που αποδείχτηκε πιο Θατσερική κι από την δεξιά του Σαμαρά, τί σκέφτονται άραγε όλοι οι μεγάλοι υποστηρικτές της;

Καιρός να καταλάβει ο κόσμος ότι δεξιά κι αριστερά είναι το ίδιο μαγαζί. Εκπροσωπούν το ίδιο κράτος που δυναστεύει, καταληστεύει και εξολοθρεύει την Ελληνική κοινωνία. Εξαιρέσεις δεν υπάρχουν. Όποιος δέχεται να υπηρετεί αυτό το κράτος, είναι εχθρός της κοινωνίας. (Όχι, δεν είναι εχθρός γενικά το κράτος [απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη οποιασδήποτε πολιτείας], αλλά το συγκεκριμένο κράτος.) Τώρα που έγινε τόσο φανερό πλέον, καιρός ως κοινωνία να καταστρέψουμε συθέμελα αυτό το εθνοκτόνο κράτος, και να δημιουργήσουμε από την αρχή ένα κράτος ελεγχόμενο από εμάς τους ίδιους. Να γίνει η κοινωνία εταίρος του κράτους, κι όχι η εταίρα του!

Αν κάποιος προσβάλλει τις εθνικές καταστροφές του Ελληνισμού, είναι η ύπαρξη ακόμη αριστεράς και δεξιάς

Για άλλη μια φορά σε αυτόν τον τόπο, μια εθνική καταστροφή του νεότερου Ελληνισμού γίνεται αντικείμενο εκμεταλλεύσεως από πολιτικούς φορείς και κόμματα. Δεξιά και αριστερά κάνουν διαγωνισμό επιστημοσύνης και πατριωτισμού, ποιος την έχει μεγαλύτερη (την ευαισθησία…), και ποιός είναι προδότης και ποιός υπερπατριώτης.

Προσωπικά πιστεύω ότι σε αυτήν την περίπτωση ταιριάζει γάντι η λαϊκή παροιμία «είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα». Στοιχείο της αριστεράς ήταν πάντοτε το να προσβάλλει εθνικές καταστροφές και να αλλοιώνει το νόημα τους. Η δεξία από την άλλη, ήταν πάντοτε αυτή που τις δημιουργούσε.

Ποιός ξεχνάει την προδοσία του ΚΚΕ στην Μικρασιατική εκστρατεία όπου καλούσε τον λαό να μην πάρει μέρος στον «ιμπεριαλιστικό πόλεμο»; Ή την προδοσία του στο Μακεδονικό και το Θρακικό ζήτημα; Και φυσικά τα πιο πρόσφατα με ανθρώπους όπως η Ρεπούση, ο Τατσόπουλος και ο Φίλης (και πολλοί άλλοι) που όλοι μαζί εγκαινιάζουν μια νέα σχολή ψευδο-επιστημονικής σκέψεως (κανένας τους φυσικά δεν είναι ιστορικός ή κάτι παρόμοιο), η οποία έχει το στοιχείο του κομπλεξισμού περισσότερο παρά το επιστημονικό.

Από την άλλη όμως έχουμε τους «εθνικά ευαίσθητους» δεξιούς, οι οποίοι προσβάλλονται από τις απόψεις ανθρώπων της αριστεράς. Ποίοι είναι αυτοί που θα μιλήσουν υπέρ των Ποντίων, των Μικρασιατών ή των Κυπρίων; Οι Καραμανλικοί νεο-δεξιοί που μαζί με τους νοσταλγούς των στρατιωτικών καθεστώτων πρόδωσαν ολόκληρη την Κύπρο; Οι κεντρώοι και οι βασιλόφρωνες (απόγονοι Βενιζελικών και αντιΒενιζελικών) που μαζί κατέστρεψαν τον Μικρασιατικό και Ποντιακό Ελληνισμό; Ή οι νοσταλγοί του Χίλτερ (αν θεωρηθούν δεξιοί αυτοί) που απορρίπτουν το Εβραϊκό ολοκαύτωμα όπως ακριβώς το απορρίπτουν και οι Τούρκοι (κυρίως Κεμαλικοί) την γενοκτονία των Ποντίων και των Αρμενίων;

Αν κάποιος προσβάλλει τις εθνικές καταστροφές του Ελληνισμού, είναι η ύπαρξη ακόμη των ιδεολογιών της αριστεράς και της δεξιάς. Μετά από όλες τους τις προδοσίες ακόμη επιμένουν να μιλάνε στο όνομα των κοινωνιών που έχουν προδώσει ξανά και ξανά δύο αιώνες τώρα, και να κουνάνε το δάχτυλο στην αντίθετο πλευρά. Αυτές και οι νεωτερικές ιδέες τους ήταν η αιτία για την καταστροφή του Οικουμενικού Ελληνισμού και οι ίδιες συνεχίζουν να προσβάλλουν την μνήμη του. Και θα συνεχιστεί να γίνεται όσο η κοινωνία το ανέχεται και παίρνει το μέρος του ενός ή του άλλου…

Η προοπτική της Άπω Ανατολής

Η εποχή που ζούμε, μας έχει φέρει… στα 40-50 περίπου χρόνια πίσω, όταν και κατά χιλιάδες οι Έλληνες πολίτες είχαν σημάνει το τελευταίο πολύ μεγάλο «κύμα» μεταναστών σε χώρες, όπου μπορούσαν να διεκδικήσουν το όνειρο ενός υψηλού βιοτικού επιπέδου. Είτε σε βορειότερες χώρες της Ευρώπης, είτε στα βόρεια πέρα από τον Ατλαντικό, έψαχναν την ευκαιρία για να υλοποιήσουν τις επιδιώξεις τους, όταν η πολιτική αστάθεια που οδήγησε αρχικά στην οικονομική εξαθλίωση ενός ολόκληρο λαού και ύστερα στην Χούντα των συνταγματαρχών, τους ανάγκαζε να περάσουν τα σύνορα. Σήμερα, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε και οικονομική εξαθλίωση και πολιτική αστάθεια, αν προσθέσουμε το γεγονός ότι πληρώνουμε αμαρτίες 35 περίπου ετών, μαζί με το διαρκή συρμό μας σε εκλογικές αναμετρήσεις.

Πολλοί Έλληνες και δη νέοι, επομένως, προβαίνουν ξανά στη λύση του εξωτερικού, έχοντας ως στόχους μάλλον τις ίδιες χώρες με τους… γονείς και τους παππούδες τους. Δε θα τους κακίσω σε καμία περίπτωση, ούτε καν θα κάνω προσπάθεια να τους μεταπείσω να πάνε κάπου, όπου ναι μεν δε θα έχουν και πάλι εγγυημένο μέλλον, αλλά τουλάχιστον θα έχουν μεγαλύτερη προοπτική. Το αν έχεις εγγυημένο μέλλον, βέβαια, είναι σχετικό και όποια καταγωγή κι αν έχεις, εξαρτάται σε δικές σου πράξεις και το πώς θα διαχειριστείς τις κρίσιμες καταστάσεις για τον εαυτό σου.

Το πρόβλημα με τη μετανάστευση στις προαναφερθείσες χώρες, ωστόσο, είναι ότι πλέον τα όρια έχουν γίνει πολύ στενά και δύσκολα μπορείς να καταφέρεις να περάσεις σε αυτές. Ειδικά σε ΗΠΑ και Καναδά, αν δεν έχεις διαβατήριο των χωρών αυτών ή κάποιο συγγενή να σε προστατεύει, μέχρι να συμπληρώσεις τα χρόνια για να αποκτήσεις υπηκοότητα, τότε τα νέα δεν είναι θετικά για το στόχο σου να φτάσεις μέχρι εκεί. Τι θα έλεγε κανείς, λοιπόν, για χώρες της Άπω Ανατολής;

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Κίνα. Μία χώρα, όπου η κομμουνιστική κυβέρνηση έφερε τον καπιταλισμό, σε ένα συνδυασμό θεωρητικά περίεργο και πέραν της λογικής που πρεσβεύουν οι δύο ιδεολογίες. Το εν λόγω κράτος, λοιπόν, δεν έχει αντιστοίχως καμία σχέση με εκείνη της δεκαετίας του 1970 και τις μέρες αυτές αρχίζει να υλοποιεί το νέο του πενταετές οικονομικό πρόγραμμα, το οποίο δυνητικά υπόσχεται μία διαφορετική πορεία.

Πιο συγκεκριμένα, με την «Νέα Κανονικότητα» όπως έχει ονομαστεί αυτό το πρόγραμμα, προβλέπει στη βελτίωση της ποιότητας και της παραγωγικότητας, με το ενδιαφέρον να μη στρέφεται πια στις εξαγωγές και τις επενδύσεις, αλλά στην κατανάλωση. Αν φέρουμε αυτό το μέτρο στα δεδομένα που ίσχυαν προ δεκαετίας στις Δυτικές Χώρες, κάτι τέτοιο σημαίνει μάλλον αύξηση του κόστους ζωής, άρα και της οικονομικής δυνατότητας των κατοίκων. Και αυτός ο ισχυρισμός μπορεί να αποκτήσει υπόσταση, αν δούμε ότι στο νέο της πρόγραμμα, η κυβέρνηση προβλέπει εξάλειψη της φτώχειας μέχρι το 2020. Τόσο αισιόδοξοι δεν μπορούμε να είμαστε, αλλά με τους ρυθμούς που μειώνεται η φτώχεια στην Κίνα, φαίνεται πως είναι εφικτό να συνεχίζει να καταπολεμάται σε βαθμό ικανοποιητικό, παρότι βέβαια υπάρχουν ουκ ολίγοι, ιδιαίτερα στην επαρχία και το δυτικό κομμάτι της χώρας που έχουν ετήσιο εισόδημα 320 ευρώ. Η ακραία φτώχεια, όμως, συνεχίζει να μειώνεται αισθητά.

Με λίγα λόγια, η Κίνα δυτικοποιείται, την ίδια ώρα που η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική «κινεζοποιούνται». Το δρόμο της έχουν ακολουθήσει και χώρες, όπως η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα, με την Ινδία να έχει παρόμοια ατζέντα. Αυτά που συνηθίσαμε πριν, τα βλέπουμε να επαναλαμβάνονται ως σκηνικό σε χώρες που θεωρούσαμε κάποτε ως τριτοκοσμικές. Τα μέτρα για μετανάστες και πρόσφυγες δεν τα γνωρίζω, αλλά καλό θα ήταν κάποιος να τα αναζητήσει. Ίσως οι χώρες της Άπω Ανατολής, να είναι η τελευταία ευκαιρία για μία καλή «αρπαχτή». Μεταξύ μας, είναι ο πρωταρχικό λόγος που σκεφτόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα, όσο κι αν δεν αντέχονται μέχρις ενός βαθμού οι Έλληνες…

Το «νεοελληνικό  Halloween» ως δείγμα παρακμής

Σάββατο 31/10, ώρα 10 μ.μ. Στους δρόμους των Αθηνών, νέοι και νέες μασκαρεμένοι, βαμμένοι στο πρόσωπo, μερικοί εξ’ αυτών ντυμένοι με αποκριάτικες στολές. Για μια στιγμή πίστεψα πως ο χρόνος «τρελάθηκε», το ημερολόγιο άλλαξε και αρχές φθινοπώρου , εορτάζεται η αποκριά. Τίποτα απ’ όλα αυτα δεν συνέβη. Απλώς, τέτοιες μέρες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, γιορτάζουν το «Halloween».

Πολλοί θα αναρωτηθούν δίκαια, τι θέση έχει ενα αμερικανικής προέλευσης έθιμο στην Ελλάδα και δή στην οικονομικά καταρρακωμένη ελληνική κοινωνία του 2015;

Βλέποντας αρκετούς συνομήλικούς μου να νιώθουν υπερήφανοι που γιόρταζαν το Ηalloween, αναρωτήθηκα με την σειρά μου για το εάν είναι θύματα της τροπής που έχει λάβει η παγκοσμιοποίηση ή εάν όλα αυτά είναι «της ηλικίας», ως είθισται να λέγεται. Αυτό που ταλανίζει περισσότερο όσους βλέπουν το φαινόμενο, ως παρακμιακό και ανησυχητικό είναι το εύρος και η διάρκεια του. Διότι, αυτή τη φορά δεν πρόκειται για την  «μόδα που θα περάσει». Ακόμα και αυτή η αντιμετώπιση απεδείχθη ανεπαρκής, καθώς σταδιακά εισέβαλλαν στην ζωή μας πράγματα, τα οποία πλέον έχουμε αποδεχθεί και τα θεωρούμε δεδομένα.

Το κακό δεν ξεκίνησε απο το «Halloween».  Απο ασήμαντες ή κατ’ άλλους σημαντικές λεπτομέρειες της καθημερινότητας όπως: ο τρόπος ένδυσης, η χρήση ξενόφερτων λέξεων, τα σύγχρονα είδωλα (stars του Hollywood) και απο πολλά άλλα, διακρίνεται η αλλοίωση της ίδιας της ατομικότητας μας. Λόγου χάρη, φοράμε αυτό το παντελόνι γιατί το φορούν και οι «άλλοι». Δεν εισερχόμαστε καν στην διαδικασία αξιολόγησης αυτού που μας προσφέρεται αλλα ακολουθούμε την μάζα. Έτσι και στις ηλικίες αυτές, η μαζοποίηση κυριαρχεί. Όποιος απέχει ή διαφοροποιείται, απομονώνεται και βιώνει τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Η αντιγραφή του τρόπου ζωής των Αμερικάνων αποτελεί πλέον μια πραγματικότητα στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Όταν όμως η μαζοποίηση, ο μιμητισμός γκρεμίζει τα τείχη της παραδοσής μας και υιοθετούνται ξένα έθιμα, όπως το εν λόγω αμερικάνικο καρναβάλι, τότε η κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια κανονικότητα. Ειδικότερα, σε μια χώρα που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει απο παραδόσεις, ήθη και έθιμα.

Αναμφίβολα, η νεοελληνική κοινωνία διακατέχεται απο την κακεντρέχεια, τον ατομικισμό, την ροπή προς την διαφθορά και άλλα στρεβλά. Ποιός, όμως,  αρνείται το μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού; Σε όλη την υφήλιο αναγνωρίζεται η συμβολή του αρχαίου ελληνικού θαύματος  στην πνευματική, οικονομική και πολιτική ανάταση του Δυτικού κόσμου. Σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, συναντάς τον λεγόμενο καθ’ ημάς τρόπον. Απο τα παραδοσιακά φαγητά, τους χορούς , τα ξεχωριστά ήθη και έθιμα που όλα μαζί απο κοινού συνθέτουν μια ομορφιά, μια ιδιαίτερη ταυτότητα πολιτισμού. Προς τί, λοιπόν, αυτή η φτηνή απομίμηση της κάθε λογής «αμερικανιάς» ;

Φυσικά, ο προβληματισμός αυτός δεν πρέπει να συγχέεται με τον σεβασμό και την ανεκτικότητα μας στους άλλους λαούς και πολιτισμούς του κόσμου. Δυστυχώς, όμως, αντί να αφομοιώνουμε τα θετικά στοιχεία των υπολοίπων, μιμούμαστε οτιδήποτε άχρηστο και ανούσιο, όπως το Halloween. Καθ’ όσον η απομίμηση αυτή συνεχίζεται, η κοινωνία μετατρέπεται σε όχλο που αποδέχεται χωρις αντιστάσεις, χωρίς ιδιαιτερότητές ότιδηποτε εξάγεται προς την χώρα μας. Και τούτο δεν αφορά μόνον τον πολιτισμό και τον τρόπο ζωής μας. Σε μια κοινωνία που καταπατώνται έως και καταργούνται οι κεκτημένες ατομικές ελευθεριες και τα κοινωνικά-εργασιακά δικαιώματα, η νεολαία θα έπρεπε να αντιδρά και όχι να βρίσκεται σε «λήθαργο», γιορτάζοντας το Halloween. Η εικόνα του «Halloween τύπου» συνδυάζεται με αυτήν του «απολιτίκ», του κοινωνικά αδιάφορου, στέλνοντας το μήνυμα πως οποιαδήποτε αλλαγή επιβάλλουν σε βάρος μας, θα περάσει αμαχητί.

Εν ολίγοις, τέτοιου είδους εκδηλώσεις, όπως το Halloween,  δείχνουν μια κοινωνία σε παρακμή. Ώστε να δικαιώνεται, τελικά, ο Τζίμης Πανούσης στο τραγούδι του «Νεοέλληνας».