Abstract

Από την Πόλη έρχομαι…

[cresta-social-share]

Βρίσκομαι στην Πόλη με το πρόγραμμα ΕΡΑΣΜΟΣ(Erasmus) λίγο περισσότερο από ένα μήνα. Στο πλαίσιο πραγμάτωσης του στόχου, αυτού του τόσο ενδιαφέροντος προγράμματος-ανταλλαγή νοοτροπιών και πολιτισμών με πληθώρα φοιτητών από όλο τον κόσμο-έπεσα πάνω σε έναν Έλληνα!!!Καθώς συζητούσαμε για το τι κάνουμε στη ζωή μας, αναφέρθηκε στο HashMag. Μου λέει,"γιατί δεν γράφεις στο HashMag;"

Δεν επεξεργάστηκα καθόλου την απάντησή μου. Για την ακρίβεια είχα σκεφτεί ήδη ότι θέλω να βρω μία «φωλιά» για να μοιράζομαι τις σκέψεις μου. Όσον αφορά το θέμα του πρώτου αυτού κειμένου αρκούσαν δύο γεγονότα, τα οποία δεν μου άφησαν το περιθώριο να σκεφτώ κάτι διαφορετικό. Πρώτον, το γεγονός ότι για να μπω στο πανεπιστήμιο της Πόλης (Istanbul Universitesi) έπρεπε να δείξω την student’s card και δεύτερον δύο γραμμές, τις οποίες διάβασα, χαρούμενος, από ένα ελληνικό κόμμα στο πλαίσιο προτάσεων του τομέα της Παιδείας για την εξέλιξη των πανεπιστημίων μας, οι οποίες αναφέρουν την παρακάτω περίοδο «Αλλαγή στο καθεστώς ασύλου. Θέλουμε άσυλο αλλά όχι ασυλία. Επαναπροσδιορισμός των κανόνων άρσης ασύλου.»

Μπαίνοντας στο κυρίως μέρος λοιπόν,όπως καταλάβατε, το παρακάτω κείμενο θα ασχοληθεί με κάποια αξιόλογα φαινόμενα του Istanbul Universitesi,τα οποία είναι αδύνατον να μην παρατηρήσει ένας Έλληνας φοιτητής,όταν μάλιστα φοιτά στη Φιλοσοφική σχολή Αθηνών.

Ξεκινώντας, είναι αδύνατο να μην αναφερθεί κανείς στο ήδη ειπωμένο παράδειγμα της επίδειξης φοιτητικής κάρτας στην είσοδο της σχολής. Την ίδια κάρτα είναι ασφαλώς υποχρεωμένοι να επιδεικνύουν και οι καθηγητές της σχολής, όπως με διαβεβαιώνει η κ.Ειρήνη Σαρίογλου. Κοντολογίς, δεν μπορεί να μπαίνει ο οποιοσδήποτε στη σχολή.

1934250_10207939183470084_2470833634854020577_n

Επιπλέον, εισερχόμενος στη σχολή, δεν υπάρχει περίπτωση να αντικρύσεις σκουπίδια στο δάπεδο, σε εξωτερικούς αλλά και εσωτερικούς χώρους. Αν και δεν υπάρχουν πολλοί κάδοι απορριμάτων στο πανεπιστήμιο, δεν έχει δημιουργηθεί πρόβλημα με την καθαριότητα. Φαινόμενο, άξιο προσοχής όταν μάλιστα μιλάμε για μία πόλη, η οποία δεν έχει μεγάλους κάδους απορριμμάτων στους δρόμους και οι κάτοικοι αφήνουν τις σακούλες τους στο δρόμο, τις οποίες μαζεύουν οι αρμόδιοι με τα ίδια τους τα χέρια.

Όσον αφορά το φαγητό της λέσχης ή της εστίας ή τελοσπάντων του εστιατορίου, όλοι οι φοιτητές έχουν το δικαίωμα να τρώνε, αφού πρώτα κάνουν την εξής «επίπονη» διαδικασία. Είναι υποχρεωμένοι να γεμίσουν την κάρτα τους με χρήματα (το γεύμα κοστίζει 2liras, ή 0,62 ευρώ) και στη συνέχεια αφού τη χτυπήσουν και πάρουν τον δίσκο που τους αναλογεί, είναι έτοιμοι να απολαύσουν το γεύμα τους. Όταν μαθαίνει κανείς το συγκεκριμένο σύστημα, αυτόματα, έρχονται στο μυαλό του οι εικόνες από τις τεράστιες ουρές φοιτητών στα σκαλιά του αναγνωστηρίου (Ιπποκράτους), περιμένοντας να καταθέσουν τη δήλωσή τους για την κάρτα σίτισης.

1531996_10207939195630388_7961074581050052178_n

Συνεχίζοντας την αφήγηση, δύο από τα πιο σημαντικά φαινόμενα που θα αντικρύσει ένας Έλληνας φοιτητής περπατώντας στο εσωτερικό της σχολής είναι ότι οι Τούρκοι φοιτητές υπακούν σε δύο πολύ βασικούς κανόνες. Πρώτον, δεν μπορούν να τοποθετούν τις αφίσες τους σε οποιοδήποτε μέρος. Υπάρχουν ειδικοί πίνακες, οι οποίοι έχουν κατασκευαστεί γι’αυτό το λόγο, ο οποίος ασφαλώς σημαίνει ότι απαγορεύεται να τοποθετήσεις οποιαδήποτε ανακοίνωση κάπου αλλού. Σε αυτό το σημείο είμαι αναγκασμένος να αναφέρω ότι στο πανεπιστήμιο δεν υπάρχουν κόμματα. Η γενική κομματοκρατία των ελληνικών πανεπιστημίων δεν μπορεί παρά να συνδέεται άμεσα με το φαινόμενο της αφισοκόλλησης σε οποιοδήποτε σημείο υπάρχει χώρος. Επίσης, αξίζει να επισημανθεί ότι τα ελληνικά κόμματα, τα οποία εκπροσωπούνται μέσω παρατάξεων στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι μία από τις πιο βασικές αιτίες που τα τουρκικά(ή ευρωπαικά) αναφερθέντα φαινόμενα προξενούν έκπληξη θαυμασμού στους Έλληνες φοιτητές όταν ταξιδεύουν στην Πόλη.

Όσον αφορά το δεύτερο κανόνα ή καλύτερα νόμο, όπως σε όλες τις δημοκρατικές χώρες εκτός από την Ελλάδα οι πολίτες υπακούν στους νόμους της και όταν δεν το κάνουν,τιμωρούνται. Εδώ λοιπόν, όταν κάποιος θέλει να καπνίσει, πρέπει να το κάνει σε εξωτερικό χώρο, για την ακρίβεια σε ένα καταπληκτικό αίθριο, στο οποίο μπορείς να περάσεις την ώρα σου πίνοντας τσάι ή καφέ. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις να αντικρύσεις φοιτητής να καπνίζει σε εσωτερικό χώρο και αυτές μόνο δίπλα σε παράθυρο.

12832293_10207939191070274_1911655200875959775_n

Όμως στο πλαίσιο αυτών των πρακτικών και πολύ σημαντικών θεμάτων είναι σκόπιμο να επισημανθούν δύο ζητήματα που αφορούν τους καθηγητές της σχολής. Πρώτον,συμβαίνει το εξής σημαντικό. Οι καθηγητές έρχονται στην ώρα τους και είναι αυστηροί με την ώρα προσέλευσης, διαλείμματος και λήξης του μαθήματος. Ξέρετε,κάποια πράγματα ακούγονται αυτονόητα αλλά δεν είναι. Μιλώντας πάντα για τη Φιλοσοφική Αθηνών και συγκεκριμένα το τμήμα Φιλολογίας, οι μέχρι τώρα εμπειρίες μου, δεν μου αφήνουν το περιθώριο να λάβω τα θέματα αυτά ως αυτονόητα.

Το δεύτερο, άξιο θαυμασμού,  ζήτημα έχει να κάνει με τον τρόπο οργάνωσης του πανεπιστημίου και αναφέρεται σε μία από τις λέξεις που ταλανίζουν τα τελευταία χρόνια τη χώρα μας, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ. Οι καθηγητές είναι υπόλογοι της δουλειάς τους. Εν ολίγοις, δίνουν λογαριασμό για το τι κάνουν, πώς το κάνουν, γιατί το κάνουν.  Όπως κάθε άνθρωπος που σέβεται το επάγγελμά του, μη έχοντας προσωπικές ανασφάλειες, θέλει διαρκώς να βελτιώνεται. Στο πλαίσιο αυτής της σκέψης λοιπόν, οι καθηγητές συζητούν με τον πρόεδρο του εκάστοτε τμήματος  για το πλάνο μαθήματός τους, με απώτερο σκοπό την εξαγωγή παρατηρήσεων αλλά σαφώς και την αποφυγή του ελληνικού παραδείγματος, δηλαδή οι καθηγητές να ζουν σε ένα πλαίσιο  «δημιουργικής χαλάρωσης», κοινώς να κάνουν ό,τι γουστάρουν και να μην δίνουν αναφορά σε κανέναν. Τα ήδη βιωμένα περιστατικά σε ωθούν να χρησιμοποιήσεις σκληρή γλώσσα!

1530435_10207939184390107_7168382725494565995_n

Δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε άλλες πληροφορίες, διότι νομίζω ότι είναι αρκετές προκειμένου να δημιουργήσουν τον παρακάτω  προβληματισμό στους φοιτητές  της Φιλοσοφικής αλλά και άλλων ελληνικών πανεπιστημίων, «Πόσες περισσότερες φορές θα πήγαινα στο μάθημα, αν ίσχυαν και στη δική μου σχολή αυτού του είδους τα χαρακτηριστικά;»

Όλα αυτά λοιπόν τα γράφω με σκοπό να αρχίσουμε  όλοι να επεξεργαζόμαστε τις συνθήκες μέσα στις οποίες σπουδάζουμε. Να παρατηρούμε το διαφορετικό, το οποίο δεν είναι απαραίτητα καλό, να το σκεφτόμαστε και να κρατάμε ό,τι θεωρούμε εμείς απαραίτητο με απώτατο σκοπό, ασφαλώς, την εξέλιξη των σπουδών μας. Να προσπαθούμε να αλλάξουμε το κακό και να μην προσαρμοζόμαστε με τη μάζα, σκεπτόμενοι μόνο τον εαυτό μας. Γενικώς να δούμε τη σχολή σαν το σπίτι μας και όπως νοιαζόμαστε για το σπίτι μας, να φροντίζουμε εξίσου για την ποιότητα των σπουδών μας, ακόμη και αν κάποιες φορές πρέπει να τα βάλουμε με γίγαντες!

Υ.Γ.: Είναι σκόπιμο να αναφερθούμε βέβαια στο γεγονός ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Πόλης,το παλαιότερο,στο οποίο υπάρχουν περισσότεροι από 178.000 φοιτητές.