Abstract

Το ‘πανηγύρι’ των ανεύθυνων

[cresta-social-share]

Με το που μπήκε ο Δεκέμβριος, αυτόν που προανήγγειλε ως «μαύρο» ο Νίκος Ρωμανός, ήρθε στη δημοσιότητα η τελευταία του επιστολή, όπου μιλούσε για την φιλία του με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και τις συμμετοχές τους σε πορείες και συμπλοκές με τους αστυνομικούς, μέχρι τη μοιραία για τον τελευταίο νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου του 2008. Και είχε αρκετό ενδιαφέρον, όχι τόσο για όσα (προβλέψιμα πάνω-κάτω) έγραψε ο καταδικασμένος για τη ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης όσο για την περηφάνεια με την οποία εξιστορούσε τα γεγονότα που προηγήθηκαν εκείνης της ημέρας.

Πιο πολύ εντυπωσιάζει το εξής απόσπασμα: «Ταυτόχρονα συμμετείχαμε και σε όλες τις διαδηλώσεις εκείνης της περιόδου που αφορούσαν τις μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και τα φοιτητικά ενάντια στον γνωστό νόμο πλαίσιο με μοναδικό κίνητρο τις συγκρούσεις και τις αναταραχές στον δρόμο στις οποίες συμμετείχαμε κάθε φορά με μεγαλύτερη θέληση και αποφασιστικότητα». Τι είπε ακριβώς; Ότι δεν τους ένοιαζε το θέμα προς συζήτηση και με το οποίο διαφωνούσαν ουκ ολίγοι συμπολίτες μας που είχαν το απόλυτο δικαίωμα να διαδηλώσουν ειρηνικά, αλλά να μπουν στη μέση και να επιδιώξουν τις συμπλοκές με τις δυνάμεις της αστυνομίας. Δεν ήθελαν να συμπαρασταθούν στους συνανθρώπους τους, αλλά απλά να κάνουν… το δικό τους κομμάτι και να είναι αυτοί που θα πρωταγωνιστούσαν. Γιατί αυτοί είναι κι έτσι γουστάρουν. Απλά αυτό, δεν υπάρχει λογική εξήγηση.

Κάτι τέτοιο, βέβαια, δεν καθαγιάζει την αστυνομία και τον ύπουλο ρόλο που πολλές φορές παίζει σε τέτοια γεγονότα, ούτε αναιρεί τον τρόπο με τον οποίο ήρθε ο θάνατος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η αξία της ανθρώπινης ζωής και η αφαίρεσή της από άλλο άτομο, δεν είναι καν θέμα προς συζήτηση, αν θέλουμε να θεωρήσουμε για τους εαυτούς μας ότι υπάρχει μέσα μας έστω ένα «ίχνος» πολιτισμού.

Το πρόβλημα, λοιπόν, έγκειται στο ότι όλο αυτό το σκηνικό που διαμορφώνεται για να «διαλύσει» με τον πλέον απόλυτο τρόπο μία ειρηνική πράξη απλών πολιτών, έχει επιρροή σε άτομα που για τους δικούς τους λόγους, θα επιλέξουν να ακολουθήσουν αυτές τις πρακτικές. Και κυριότερο ρόλο στο να συνεχίσουν αυτόν τον «κύκλο» αντιπαράθεσης μεταξύ των διαμορφωμένων (από ποιους και για ποιο λόγο δε μάθαμε ποτέ) δύο «στρατοπέδων» που ως μοναδική ζημιά έχει την καταστροφή περιουσιών - και ίσως μίας ζωής από κόπους - απλών πολιτών, παίζει το νεαρό της ηλικίας. Πόσων ετών ήταν ο Ρωμανός και ο Γρηγορόπουλος όταν είχαν ξεκινήσει να συμμετέχουν σε αυτές τις συμπλοκές; Γύρω στα 14, όπως παραδέχεται ο ίδιος ο Ρωμανός.

Τι σχέση έχει αυτό με τα επεισόδια της 6ης Δεκεμβρίου, στην πορεία για την επέτειο του θανάτου του Γρηγορόπουλου; Μα φυσικά τις 35 προσαγωγές που έγιναν, με τις 13 να μετατρέπονται σε συλλήψεις και έξι εξ αυτών να αφορούν ανήλικα παιδιά. Δηλαδή σχεδόν οι μισοί πηγαίνουν ακόμη στο σχολείο.

Το πρόβλημα, σαφώς δεν είναι αυτά τα παιδιά. Είναι μερικοί τύποι σαν τον Νίκο Ρωμανό που τα παίρνουν… στο λαιμό τους και τα «σπρώχνουν» προς τον ίδιο δρόμο, εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία τους να κοιτάξουν μπροστά τους και να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν, μόνο την εξουσία δεν χτυπά, αλλά τους ανθρώπους για τους οποίους ισχυρίζονται ότι παλεύουν. Και αυτοί που οδήγησαν αυτά τα παιδιά σε αυτό το σημείο, θα έχουν την αυτοϊκανοποίηση της επιβολής της δικής τους εξουσίας πάνω σε αυτά, η οποία μάλιστα δε θα αμφισβητηθεί. Για την ακρίβεια, βλέπουν τη δική τους εξουσία να εδραιώνεται μέσα από την καταστροφή και την, ως εκ τούτου, επιβολή του τρόμου. Τα ίδια ακριβώς μέσα που χρησιμοποιεί κατά καιρούς και κατά τόπους η εξουσία που οι ίδιοι λένε ότι πολεμούν. Το αν είναι τυχαία αυτή η ομοιότητα, ας μας απαντήσουν οι ίδιοι.

Βασικά, ας μας απαντήσουν πώς νιώθουν που έχουν κάνει «παιχνιδάκι» τους αυτά τα παιδιά, χωρίς να νοιάζονται ουσιαστικά για την κατάληξή τους. Και θα φαινόταν ότι νοιάζονται, αν νοιάζονταν πραγματικά να τιμήσουν τη μνήμη ενός αδικοχαμένου παιδιού. Γιατί η εικόνα του βραδιού της περασμένης 6ης Δεκεμβρίου που έμεινε το ίδιο αποκρουστική το πρωί, κάθε άλλο παρά αρμόζει σε μία ψυχή που χάθηκε με τον αυτό τρόπο, όπως ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.

Αυτό είναι κάτι που λέει, άλλωστε, και η ίδια η μητέρα του, «αδειάζοντας» τον φίλο του: «Δεν μας αφορούν τα όσα λένε περί ''μαύρου Δεκέμβρη'' κ.λπ. ούτε οι απειλές βίας, απ΄ όπου και αν προέρχονται, θεωρούμε μάλιστα ότι προσβάλλουν τη μνήμη του παιδιού. Δεν έχουμε καμιά διάθεση, ούτε θέλουμε ν΄ανοίξουμε διάλογο με τον Ρωμανό ή με τρομοκρατικές οργανώσεις, γι' αυτό το θέμα». Ο άνθρωπος που δικαιούται όσο κανείς άλλος για τη συγκεκριμένη υπόθεση, δηλαδή, να εκφέρει άποψη, εξέφρασε την πλήρη αντίθεσή του.

Ο Νίκος Ρωμανός είπε ότι ήθελε να σταθεί αντάξιος της ιστορίας. Να βρεθεί, δηλαδή, σε υπεύθυνη θέση απέναντί της. Πρώτα, όμως, «ξέχασε» να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στους συγγενείς του θύματος και τα παιδιά που στέλνει με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή, «καπηλευόμενος» το όνομα και τη μνήμη ενός αδικοχαμένου παιδιού. Γιατί ήταν παιδί, μόλις 15 ετών όταν τον βρήκε η σφαίρα στο στήθος. Τόσο απλά, τόσο ανεύθυνος, τόσο επικίνδυνος…